Inhoud blog
  • Fw: Een fietsreis
  • Proficiat!
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    fietsreisverhalen van Frits
    Met de fiets op weg, houd je van de straat
    11-02-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Fw: Een fietsreis
    Een fietsreis   ----- Original Message ----- From: J.F.W.Bleichrodt To: bleichrodt-6c4e359c2a8a@blog.seniorennet.be Sent: Wednesday, November 24, 2010 1:35 PM Subject: Een fietsreis
    Een fietsreis.   Op aandringen van Netty heb ik getracht mijn ervaringen  tijdens deze fietsreis op papier te zetten. Ik had daartoe een ‘reisdagboek’ aangeschaft waarin ik dan dagelijks de etappe zou beschrijven. Dat nu is maar zeer ten dele gelukt. Allereerst omdat ik wat gemakzuchtig van aard ben  en bovendien een koud glas bier na de doorstane ontberingen op aanmerkelijk  hogere prijs stel dan het beleefde nogmaals op papier vast te leggen. Bovendien wordt mijn handschrift  niet duidelijker na het genot van, ja ik geef het toe, enige zoniet vele vloeibare versnaperingen welke over het algemeen een zeker percentage alcohol bevatten. Dus is het nu volgende verslag verre van volledig. Het culinaire heeft de overhand en het leed. De spijzen en dranken houden je op de been en het tellen natuurlijk . Een mooi uitzicht op helling van 8 procent zie je niet want je telt en kijkt naar de grond. Niet vooruitkijken want dan zie je die helling en de bocht. Die bocht is je doel en als het doel bereikt is dan blijkt die helling gewoon door te gaan tot de volgende bocht en na die bocht nog steiler ook.  Wat een ellende. Leest U maar.     21/04/10 Maandag 19/4 volgens plan naar Pien en Dick in Leusden gereden. De route naar Amsterdam via Spijkerboor en  Den Ilp heel leuk en verrassend mooi. In Amsterdam Noord volledig de weg kwijtgeraakt maar dankzij een paar vriendelijke havenheren weer op koers gezet en met de pont naar het CS gevaren. Daar begon de route van Reitsma ‘ Fietsen Naar Rome’ Deel I. De Route van Amsterdam naar Leusden, dat overigens gewoon op de route lag, gaat door verrassende gebieden. Ankeveense plassen, bos en hei en duinen in het Gooi enz. Ik kwam aan bij P+D rond een uur of vijf nadat ik eerst bij de plaatselijke supermercator (Italiaans) een verfrissing voor mijn gastheer en vrouw had gekocht. Gezellig geborreld. Familie doorgenomen. Maarten studeert af van een HBO opleiding. Wat een kanjer!! Dik had gekookt. Pasta en nog zelf gemaakt ook. Heel lekker alhoewel ik geen groot pastaliefhebber ben. Maar een ieder weet als je fietst moet je pasta eten. Dus had Wieke ook Pasta willen maken, maar dat kondigde zij voor vertrek al aan, want zij had in de Volkskrant een stuk over fietsen gelezen en ja hoor, de auteur, riep ook al pasta eten. Ik heb Wieke toen gezegd dat al dat die pastanonsens voor idioten is die het liefst in de Alpen 200 km fietsen en als het kan alleen bergopwaarts en haar verteld dat ik naar Wenen gefietst was op een dieet van asperges in alle voorkomende recepten. U raadt het al. Wieke had asperges met zalm. Heerlijk. Ruim wijn. Een Bourgondische belevenis! Na het ontbijt van Mook naar Gennep gereden, waar ik de route weer oppakte. Toen ik na Gennep door een verlaten bosachtig natuurgebied reed hoorde ik ineens een stem achter mij. Een soort ‘brandend braambos’ ervaring. God bleek echter Dimitri, slager te Naaldwijk te zijn. Ook op de fiets. Ook naar Rome? vroeg hij vriendelijk. Ik wat nurks, omdat hij mij zo gauw uitgevonden had, moest dat natuurlijk toegeven, althans de richting. Hij mocht een paar dagen fietsen van zijn vrouw. Aardige jongen, poëtisch veranlagt. Wil ‘ruimte’ in het hoofd voelen, geniet van de stilte en stapt daar ook voor af. Ergens langs de Maas nam hij weer afscheid, want hij wilde alleen fietsen (stilte, nadenken enzo). Ik dacht, ‘ die zie ik zo weer terug. En ja hoor, 10 minuten later zag ik hem op een terrasje zitten (helemaal alleen overigens). Ik zwaaide en reed door, want ik meende diepe denkrimpels waar te nemen. Niet storen dacht ik. 10 Minuten later kwam hij , toen ik op het veer over de Maas naar Blitterswijck stond te wachten, weer aanfietsen. Hij is niet meer weggegaan en slaapt nu hier in hetzelfde hotel als ik ‘ Effelder Bürgerstube.                                                                                                                                              (1)                                                                                                                                                          23/04/10? Ik weet niet welke dag het is. Ik vermoed Vrijdag.. Gisteren erge lange tocht. ’s Ochtends bij – 4gr C vertrokken. IJskoud!! Mijn reisgenoot moest afstappen vanwege bevriezingsverschijnselen aan de handen. Hij had geen handschoenen . Ik wel, want ik moest immers de Alpen nog over. Ik had hem bijna mijn handschoenen gegeven, maar dat is ook zo wat. Dus suggereerde ik hem om sokken om zijn handen te doen, of een washandje. Ik vond hem wel wat voor washandjes. Een beetje een softy, hoewel hij wel erg hard kon fietsen. Ik kan me van de tocht niet veel meer herinneren, behalve dat Dimitri, toen zijn handen weer warm waren, weer alleen moest fietsen om na te denken, vermoed ik. Alvorens afscheid te nemen vroeg hij of hij het adres mocht hebben van de Gasthof waar ik die nacht  zou gaan overnachten. Dat heb ik hem gegeven. En daar ging hij met het hoofd in de wolken. Toen ik ’ s avonds de ‘Alte Dorfschänke’ in Kleinbüllesheim binnenstapte werd ik door de waardin en haar kleinzoon begroet met, Ja wir wusten schon das Sie kommen würden” Ik dacht van die verdomde slager natuurlijk. En ja hoor. Daar was hij. Hij de mooiste kamer natuurlijk en ik met mijn rotsooi naar boven. Ik had eigenlijk wel een beetje genoeg van Dimitri. Maar ja, hij was er nu eenmaal. Ik kon hem niet met de nek aankijken en bovendien had hij ook weer hulp nodig. Zijn handen waren weer warm, maar zijn Duits was, laten wij zeggen rudimentair, en hij kwam dus niet uit de Speisekarte, terwijl die toch uiterst simpel was: Wurst in zijn meest voorkomende gedaanten Bock und Curry en een zeer uitgebreid Schnitzelprogramma. Wij zijn er uitgekomen. Ik worst vooraf en Schnitzel toe. Hij ook zo iets maar minder, geen worst geloof ik.  Ik bestelde rode wijn bij het eten. Zij hadden maar een soort dus die heb ik  genomen. Fout, bleek een soort mierzoete stroop uit een reeds aangebroken fles die ergens uit een gootsteenkastje werd getoverd, niet te zuipen. Op het aanbieden van zulke drank zou  de doodstraf of indien niet mogelijk volgens de plaatselijke grondwet minimaal levenslang.  Ik had gelukkig honger, want anders was niet alleen het  glas vol gebleven.  Ik dacht met heimwee een de Effelder Bürgerstube. Wat een *****tent! Maar ja , het kostte het dubbele van de Alte Dorfschänke, waar ik vijftig euro moest betalen voor kamer diner en ontbijt. Alle waar naar zijn geld! Vandaag bij schitterend weer bij Remagen aan de Rijn gekomen, de bekende brug voorbij gereden, want die had ik bij de Limestocht al uitgebreid met mijn Aldicamera vastgelegd, en uiteindelijk in Koblenz een hotel gezocht en gevonden. Ik zit nu in Koblenz op het terras van Wirtshaus Sankt Florin te schrijven met een grote koele blonde jongen voor mij op tafel. Wat een leuke stad. Het leukste moet nog komen natuurlijk. Daar zal ik morgen verslag van doen. Het leven is mooi, maar fietsen bij mooi weer is paradijselijk. Wat ik vergeten ben te vertellen is, dat ik  vandaag onderweg , in een klein plaatsje, toen ik mijn routeboekje raadpleegde bij een huis in aanbouw, werd aangesproken door de aannemer. Ich weiss wie alt Sie sind en waar U naar toe gaat. O, zei ik gemaakt verbaasd, maar ik dacht, van mijn persoonlijke heraut Dimitri, de slager te Naaldwijk natuurlijk weer. Sie sind 70 und Sie fahren nach Florence. Ik vertel iedereen dat ik 70 ben. Dat maakt meer indruk dan de scabreuze leeftijd soixanteneuf en tenslotte ben ik over 4 maanden toch zover dus het is maar voor 1/3 een leugen. Moet kunnen. PS ik kom er net achter dat het pas 23/4 is. Mijn horloge zei 26/4 en ik dacht dan moet ik wel opschieten om op 30/4 in Bregenz te zijn. Dat valt dus mee, gelukkig.                                                                                                                                                (2)                                                                                                                                                                                                                                                                                     24/04/10 Gau-Algesheim. Na ca. 75 km ben ik hier afgestapt. Ik had geen zin meer. Ik zit nu in een Ferienappartement op het Weingut Kronenhof. Picobello voorelkaar. Er staat op de gang een wijnkast waar ik flessen uit mag pakken en ik moet de prijs betalen, welke mensen die langskomen om wijn te kopen ook moeten betalen. Een fles Spätburgunder kost € 4,40 en dat is vergeleken met de prijs die een criminele toeristenuitbuitende bakker mij vroeg voor 3 kleine flesjes water ohne Sprudel (€5,25) een prikkie over sprudel gesproken  Het is echter pas kwart over vier, dus ik laat die flessen maar even met rust. Komt nog wel.   Gisteren gedurende de Koblenzer Happy Hour voortreffelijk gegeten op een terras in de binnenstad. 10 loempiatjes (Frühlingsrollen) vooraf, daarna Bauernsülze mit Bratkartoffeln und Salat, als Nachspeise Rote Grütze mit Eis, ruim Dornfelder Spätburgunder en dat alles voor dertien euro. Kijk dat doen die Duitsers goed. Vriendelijk, beleefd, peilsnelle bediening, ondanks de drukte komen ze bij herhaling vragen of het smaakt en of er nog Wünschen zijn.   Vandaag langs de Rijn (mis)gereden. Die heb ik nu achter me. Ik lig wel achter op schema, maar dat loop ik in de komende dagen wel in, hoop ik. Het weer is nog steeds fantastisch maar langs de Rijn wel zeer straffe bries tegen, kortom niet al te veel te klagen, hoewel die wind met de zelfde moeite mij in de rug zou kunnen blazen. Het zij zo. Wind heb je op de fiets voor 90% tegen en indien niet, dan zat de Heere zeker even ergens anders met zijn gedachten of zat er iets in zijn neus wat er subiet uit moest. Jammer genoeg is Hij snel weer bij de les met het bekende gevolg. Kom, ik ga eens bij die wijn kijken. Overigens dit appartement, met eetkeuken, badkamer en slaapkamer inclusief ontbijt kost €50. En die fles wijn die ik uit die kast op de gang gehaald had, kreeg ik gratis voor niks! Gisteren in Koblenz had ik een Einzelzimmer, zo noemden zij het, hoewel het sprekend leek op een bezemkast met bed voor €38 incl. ontbijt. Nu moet ik alweer een restaurant gaan zoeken en dat is, in dit gat, niet zo’n eenvoudige opgave vermoed ik. Anders pak ik de fiets naar Ingelheim, maar liever niet want volgens de Heer Reitsma zit daar op de terugweg een behoorlijke klim in, en dat ’s avonds na de niet te omzeilen versnaperingen wordt een bijna onoverkomelijke hindernis, vrees ik.   25/04/10 Ik ben in Lorsch afgestapt. Ik had er genoeg van en ik denk dat ik wederom niet de geplande 100km heb afgelegd. De jaren beginnen toch te tellen zeker!? Even terug naar gisteren. Ik op zoek naar een restaurant. Ik zie er een. Ga naar binnen. Heel netjes. Geen mens en geen bediening. Volgende restaurant. Zelfde laken en pak. Ik had het al opgegeven en dacht dan toch maar naar Ingelheim, toen ik een zijstraatje inkeek en daar een uithangbord zag. Had ik al eerder gezien eigenlijk, maar omdat alle luiken gesloten waren, vreesde ik dat het wel Ruhetag zou zijn, op zaterdag….? Ik toch maar dat straatje ingelopen en zie tot mijn grote blijdschap dat de deur openstaat. Niks te Ruhetag….., Ik loop naar binnen en begreep onmiddellijk waarom die andere tenten zo leeg waren. De gehele mannelijke bevolking van deze metropool zat hier aan de borrel in het halfduister omdat er voetbal gekeken moest worden. Er werden in hoog tempo halve liters met daarnaast kleine glaasjes weggedrukt en de ambiance was er dan ook naar. Uiterst gezellig. Iedereen zeer mededeelzaam en zingen natuurlijk. Kortom feest. Ik zet mij op het laatste plaatsje aan de bar naast Axel. Komt uit Bremen en heeft zich zo’n 20 à 25 jaar geleden hier begraven, waaronder hij duidelijk niet te zeer lijdt. Ik vraag hem of je hier ook kunt eten.                                                                                                                                                (3)           Hij kijkt mij even verbaasd aan, dan zie ik mededogen in zijn ogen en hij verklaart: . Dass können Sie ja auch nicht wissen, dumme Holländer, du bist ja im besten Gasthof Deutschlands angelangt. Es gibt überhaupt nicht besser und dazu noch sehr preiswert!!!  Sie fallen ja mit der Nase im Butter of zo iets. Es ist heute Schlachtfest. Ussi blijkt de kok te zijn. Niet een echt mooie vrouw, maar ze heeft haar kwaliteiten. Voor welgeteld 6€ tovert zij een gigantisch bord op de bar met daarop bloedworst, leverworst, bauch (whatever) en nog iets ondefinieerbaars als- mede Sauerkraut und selbstgemachte Kartoffelpuree en Senf en Meerrettich. Verrukkelijk Paradijselijk. Ik had nog wel zo’n bord gelust, maar dat konden ze letterlijk niet geloven dus kreeg ik het ook niet. Ik ben niettemin veel te lang gebleven, want ik raakte natuurlijk nauw   bevriend met de waard, die er uit zag als de muziekhelden uit Texas van de jongens. ACDC denk ik of zoiets. Die mannen met lange haren en cowboyhoeden en alras kwam de muziek er ook nog bij met DVD opnamen op het immense televisiescherm. Blues Blues en nog blues Het voetballen was al af gelopen. Ik had nog wel gezongen met een clubje oudere Herren.   Door de zeer zware handicap, die ik had opgedaan tijdens dit late avondje (11 uur), was dit een zware etappe . Ik ben in Nierstein weer bij de Rijn gekomen en toen eroverheen naar de andere oever met een Fähre. Blijft leuk maar prijzig. €2. Het duurste veer tot nu toe terwijl de Rijn hier toch veel smaller is dan in Nederland en daar kost het maar 60 cent of zo. Prachtig weer, Waardeloos hotel, Heerlijk gegeten. Überbackene Balkankäse (Kuh) en daarna Schweinsmedallions (3) mit Pilzen und de onvolprezen Bratkartoffeln. Nu ga ik terug naar het hotel en slapen . Tot morgen   26/04/10 Wat ik nog vergeten was ; op zondag in Duitsland rukt iedereen uit op de fiets (Rad) Alles is abgestimmt auf Radler. Je hebt zelfs Radlerbier, kost wat meer maar dan heb je ook wat!  Iedereen is in Radlertenue gestoken met helm natuurlijk. Niet alleen de jonge sporthelden maar opa’s oma’s Kleinkinder, Vati und Muti’s, Babies (in aanhangers) Hunden ook in aanhangers iedereen. Een soort gigantische wielerklassieker of Volksverhuizing waar iedereen aan mee doet. Voor doorgewinterde professionals een hel want het is slalom rijden met zeer grote kans op bloedige aanrijdingen maar dat lijkt maar zo. Alles gaat uiterst dizipliniert en er wordt ruimschoots geklingelt   Lorsch zag er net zo uit als die kroeg van gisteren. Op eerste gezicht niks te doen, ‘alle luiken dicht’  Ruhetag bij uitstek, denk je. Je komt op de marktplatz in het Zentrum en daar zit dus de voltallige bevolking bij drie Italienische Eissalons zich ongans te eten aan astronomische Eisbergen mit Sahne und Erdberen und Schokolade und so fort und so weiter. Ik vroeg om een Biertje. Dat kon en of ik er ook Eis bij wenste. Nog even maar niet zei ik in mijn vloeiende Duits. De terrassen zaten stampvol, maar ook de publieke bankjes, muurtjes, plantenbakken. Overal zaten mensen. Invaliden , Rollators. Een gigantische Eismarathon. Een verpletterende aanval op de totale Eisvorrat der Italiener.                                                                                                                                    (4)                                             26/04/10 Weer zo’n tocht met alles verkeerd, d.w.z. of ik begrijp de heer Reitsma niet of hij is slordig. Weer een paar maal volledig fout gereden. Ik ben nu in Weingarten in Hotel Zum Kärcher. Ontzettend aardige mensen, sfeerloos hotel, maar keurig, en een meer dan uitstekend restaurant. De eigenaar rent wiel en is dan ook uitermate geïnteresseerd  in wat ik allemaal uitvoer, maar zeker niet opdringerig. Goed volk fietsers (Duitsers ook hoor) Ik hou er even mee op.                                                                                                                                   29/04/10 Gisteren was het erg zwaar. Van Weingarten naar Tübingen, ik schat zo´n 100 km. Toen eindelijk Hotel Meteor gevonden . Eerst onvriendelijk maar dat viel later mee. Nette kamer maar niet voor niks. Meer dan 50 euri. Het eten kon er net mee door. Maar ja, het waren Grieken en die kunnen zelfs in Duitsland niet koken. Ten aanzien van Grieken heb ik gewoon gelijk. Het zijn per definitie oplichters ze kunnen niet koken, zijn wel vriendelijk, maar je moet steeds je vingers natellen. Vraag maar aan Angela Merkel en het IMF en de Wereldbank. U ziet ik ben in goed gezelschap.   Bij het eten had ik een vriendelijke 80 jaar ogende Duitse metgezel. Een Techniker die uit Oost-Duitsland kwam maar nu voor een Oostenrijkse firma werkte. Hij bleek slechts 59 te zijn. Ik wou dat Net hem gezien had! Dan zou ze zich pas realiseren wat een jonge god zij het leven deelt. Alles is relatief dat wel , maar toch! Hij at niet elke avond , vertrouwde hij mij toe. Dat was ja niet notwendig, want zijn diner was vloeibaar nl. bier. Toen ik op het terras kwam had hij er eentje voor zich staan en daarna heb ik hem nog zeker 4 à 5 halve liters of waren het liters zien bestellen en o p d r i n k e n! Toen op 28/4 van Tübingen naar Sigmaringen. Zwaar, zwaar, zwaar, zeer zwaar. Afzien, er door heen zitten, en alle andere termen die daarvoor staan. Leed, klimmen, klimmen en nog eens klimmen en tussen die klimmen bleek achteraf ook de Tübinger Alb te zitten, volgens de heer Reitsma het ergste stukje van deel 1.  Alb schrijf je hier met een B aan het eind en die B staat volgens mij voor Berezwaar of misschien besonders schwer. Toen ik hem deed (want ik reed niet) 70% te voet, wist ik niet dat dit nu de de ALB was. Er was zelfs een treinalternatief geweest en die had ik genomen als ik alles van te voren geweten had. Ja inderdaad het boekje niet gelezen. Zoiets als een IKEA kast in elkaar zetten zonder de handleiding te lezen. Heldendom is gewoon een vergissing of het resultaat van onwetendheid of onnozelheid of ronduit stom! Maar eindelijk was ik dan in Sigmaringen. In één woord schitterend. Die Stadt der Hohenzollern wordt je van alle kanten toegeschreeuwd. Ik sliep in Gasthof Traube. Midden in de stad aan de voet van  het Hohenzollern Schloss. Traube was wunderschön, mooi Fachwerkgebäude. Kleine kamer (Einzelzimmer) met uitzicht op voornoemd kasteel als je ten minste je hoofd haaks op de romp (achterover dus) kon krijgen. Wat ik niet wist maar spoedig achter kwam, was, dat de klok van het Schloss der Hohenzollern genau jeder Stunde luidkeels aangaf. Dus goed geslapen van uur tot uur.                                                                                                                                                (5)       Maakte niks uit want ik was kapot na die Alb. Heerlijk gegeten en vroeg de koffer in. ’s Ochtends kon ik bijna niet het bed uitkomen, maar toen dat eenmaal lukte, en ik het ontbijt achter de knopen had, voelde ik mij fit. Bij het ontbijt kwam een wat sjofele man binnen met een korte broek. Een fietser dus. Hij keek naar mij en sprak mij aan in een accentrijk grammaticaal correct Nederlands. Ook aan het fietsen?? Uiteindelijk stapten we samen op en het gesprek werd voortgezet. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt.  Bent U Hollander of spreekt U gewoon uitstekend Nederlands, vroeg ik. Ja zei hij, ik ben Nederlander. Neemt U mij niet kwalijk, maar u heeft toch een behoorlijk accent zei ik vriendelijk. Hij nam er geen aanstoot aan en verklaarde dat hij met een Zwitserse getrouwd was geweest en al meer dan 25 jaar in de buurt van Zürich woonde. Ik wist nu alles. Zijn sjofele uitrusting was terug te voeren op de alimentatie en 25 jaar in Zwitserland wonen gaat je ook niet in de koude kleren zitten. Hij ging langs de Donau naar Passau en ik gelukkig niet. Hij zette er de benen in en ik heb hem nooit meer gezien De etappe vandaag ging van Sigmaringen richting Bodensee. Veel korte klimmetjes maar met met Netty’s telsysteem haalde ik ze allemaal en dan een afdaling van meer dan 10 km . Prachtig weer, mooi landschap, stille wegen. Duitsland is fantastisch. Leuker dan Frankrijk zou ik bijna zeggen. Veel welvarender dan het toch vaak wat armoedige Frankrijk. Ook het Duitse eten  kan mijns inziens gemakkelijk met het culinaire paradijs concurreren. Het is nu 7 uur en nog steeds warm. Ik zit buiten te eten op het terras van ‘’Seeperle’ aan de Bodensee onder een strak blauwe hemel. Schwäbische Zwiebelrostbraten, een delicatesse, und dazu een heerlijk Weissweintje  aus der Gegend .  Chardonnay vom Bodensee   Morgen  begin ik in Bregenz (nog circa 20 km van hier)  aan deel 2 van Reitma’s route naar Rome. Ik geniet , ondanks de pijnlijke knieën. Ik heb nu ook zonnebrandspul gekocht, moet van Net. Een klein tubetje (heel fantastisch volgens de apotheker) zonder bril kan ik het niet vinden, maar kost toch nog €9,90. Wat een waanzin! Ik hou nu op   7/5/10 Ik ben nu in Montagnana. Tussen de 29ste april en nu ligt een lijdensweg. Klimmen , veel klimmen , maar ook vlak, veel vlak en natuurlijk de afdalingen maar die duren uit de aard der zaak veel te kort. Ik zal eerst proberen te reconstrueren waar ik geslapen heb. Zeker in Bludenz (Oostenrijk) in hotel Herzog. Vergane glorie. Aardige mensen. Zij Duitssprekend en hij Italiaans. Hij woonde al 7 jaar in Oostenrijk maar er kwam geen woord Duits uit. Wel een beetje Engels en Frans en welsprekend handen en voetenwerk en dan natuurlijk mijn geweldige Italiaans. Heel leuk met deze Signore en Signora zitten praten. Het restaurant was gesloten, want zij kon niet meer koken, Te oud, te moe, te gebrekkig. Hij liep zich uit de naad en zij voerde het management. Toen met de trein naar Landeck. Hotel Enzian of zoiets. Mooi hotel gespecialiseerd in motorrijders en het was BMW-weekend. De heren rijden met motoren welke menig een niet in zijn auto heeft. 1750 CC bijvoorbeeld. Gigantische monsters, Het hele hotel zat er vol mee, met bijbehorende poezen etc. ’s Avonds was het zo druk in het restaurant, dat ik aan een tafeltje werd geperst met 3 Motorhelden uit Duitsland. Kwamen scheuren op de passen. Wisten precies waar ze in moesten houden vanwege flitspalen. Heb ik geen last van, zelfs niet in de afdalingen.  Het weer werd slecht.                                                                                                                                                (6)     Er zou zelfs sneeuw liggen op de Reschenpass. Toch de fietsbus op het station van Landeck genomen naar Nauders. Onderweg moesten wij even stoppen omdat er een volksoploop was. De menigte was in feestelijke klederdracht gestoken. De buschauffeur, die onderweg iedereen kende en groette met luid getoeter, draaide het raampje open, sprak met enige feestvierders in het plaatselijke dialect en deelde mij vervolgens mede dat het heute Traktorweihe was. Fanfare en biertap waren prominent aanwezig. De geestelijke uitgerust met WCborstel besproeide de landbouwwerktuigen geestdriftig met water  sloeg vele kruisen en weidde zich vervolgens met de andere aanwezigen aan het nuttigen van minder heilig vocht. Ze zegenen hier alles. Koeien, paarden, brommers, auto’s en dus traktors. Hier is het geloof een excuus om feest te vieren . Laat Calvijn het niet horen Gelukkig geen sneeuw. Nauders was uitgestorven en er stond een ijskoude wind uit het zuiden, dus tegen. Eerst nog even flink klimmen en toen de Italiaanse grens en de top van de pas. Handschoenen aan en afdalen naar de Reschensee. Het meer was volledig leeggepompt, dus werd het een tocht langs een woestijn in plaats van een See of Lago. Geen zon, dreigende wolken en harde koude wind. Niet echt leuk.   Uiteindelijk beland in Ladun. Hotel Zum Schwarzen Adler (daar zijn er miljarden van in Duitsland en Oostenrijk en dus eveneens in het Italiaanse Zuid-Tirol), waar ik om een kamer vroeg. Ja die hadden ze voor mij maar ik moest wel even wachten, daar ik midden in het feest van de plaatselijke vrijwillige Feuerwehr was beland.  Die mannen waren extreem dorstig, dus stonden 2 dames aan een stuk door te tappen. Bier, Ferna Branca, Jägermeister, Obstler enz. enz.  Gelukkig werd hun assistentie niet ingeroepen, daar mijns inziens de gehele Feuerwehr inclusief de officieren, overigens de enigen die hun uniform nog aan hadden, in verschillende stadia van delirium verkeerde.  De manschappen waren allen in meer of mindere mate van ontkleding. Scheve stropdassen, schuine petten, overhemden open tot aan de navel welke zich in veel gevallen boven op een indrukwekkende berg bevond. Ik raakte al gauw bevriend met de Erecommandant . Te oud en te dik om te blussen, maar stond zijn mannetje aan de Bar. Kreeg zijn oorkonde te zien  Tweetalig Italiaans en Duits maar hij legde zijn hand over het Italiaanse deel, want dat was van geen enkel belang , verklaarde hij. Een der manschappen wilde ruzie maken en begon anti-semitische uitlatingen te doen, welke aan mij gericht waren. Man was vrij sterk beneveld. Ik zei dat ik hem niet verstond en dat ik aan Nazi’s een hekel had. Maar dat was hij niet, volgens eigen inschatting. Nou reken maar, wat een gluupdoos. Gelukkig kwamen zijn collega’s te hulp, die hem tussen zich in namen en hun excuses aanboden.   Volgende dag in lichte drup aan de nieuwe etappe begonnen. Die drup werd echter al ras een stortbui die niet ophield en na 40/45 km was ik meer dan doorweekt en ik besloot ermee kappen. Ik was inmiddels in Mazzarello en vond daar na enig zoeken Hotel Karinhall, dat door een geslepen Zuid-tiroolse Weinbauer gerund werd. Ik mocht niet binnenkomen want ik was veel te nat, maar hij had wel een kamer voor me. Uitkleden op de mat in de ingang, Mijn zeiknatte waterdichte Fleecejack werd in looppas geëvacueerd naar de Heizkammer, zo ook mijn schoenen. Mijn broek moest  eigenlijk ook uit, maar dat wist ik te voorkomen door uit te leggen wat zich daaronder bevond. Romeo, zo bleek mijn gastheer te heten, die gelukkig vloeiend Hoog Duits sprak ontpopte zich als een vrij opdringerige verkoper. Ik moest eten wat hij mij voorschreef. Protesten mijnerzijds werden van de hand gewezen. Of weggeredeneerd. Wein? Bitte, meteen een halve liter huiswijn op tafel. Niet slecht; 6 euro.                                                                                                                                                 (7)       Hij was bij berekenen niet helemaal eerlijk, denk ik, maar de rekeningen waren sowieso oncontroleesbaar. De volgende dag hoosde het nog steeds. Ik besloot bij Romeo te blijven (tot zijn genoegen). Hij moest naar de tandarts om zijn gehele bovenkaak leeg te laten maken. Hij keerde terug met  een pijnlijk vertrokken gezicht en een voorlopig gebit, met nadruk op voorlopig. Hij heeft dat bij herhaling onderstreept want uiteindelijk  kwamen er voor 16000 euro inplants in. Ik heb hem die dag niet meer gezien nadat hij met een lijdend gezicht had aangekondigd dat hij even ging rusten, omdat hij zulke Schmerzen had..  Hij heeft mij omstandig verslag gedaan van deze niet geringe ingreep. Ik zal het u besparen. Zijn verkoopdrang  was dus niet puur winstbejag  maar sterk beïnvloed door overlevingsdrift, want zonder bijtertjes kan je niet en hij zeker niet gezien zijn immense omvang. Die omvang kwam door eten gaf hij toe, maar hij fietste ook veel, zei hij. Daar was deze winter door het weer niets van gekomen en dus was hij explosief toegenomen. Hij kon er dus niets aan doen. Ik ken dat tenslotte uit ervaring, dus alle begrip voor het dubbele lijden van deze dictatoriale, nu wat zielige dikzak.   Hij was ook nog gek op Berlusconi. Eindelijk een stabiele regering! Dat had Italië nodig. Ik heb het maar zo gelaten want van deze ongeduldige, in de reden vallende, maar toch charmante Mussolini, kon ik het toch niet winnen. Twee dagen in de gelagkamer gezeten en een groot gat in Het Woud der Verwachting geslagen.  Wat een schrijfster/historica is die Hella Haasse toch! De volgende dag, dus terugrekenend 6 mei ben ik weer vertrokken. Via Rovereto en Mori en Terbole, Malcesine en Assenza en Garda, langs het Gardameer naar Bardolino gereden. Dit op aanraden van mijn gastheer Romeo, die mij nadrukkelijk beval deze route  te kiezen. Mijn tegenwerping dat daar wel veel verkeer zou zijn, werd van tafel geveegd Dus wel veel verkeer en nog onverlichte tunnels ook. Het weer was mooi, maar windkracht 6 tegenwind uiteraard. In Italië draait de wind altijd zo dat je hem tegen hebt. Dat is ook de gehele verdere reis zo gebleven zelfs tot in Frankrijk toe. In Bardolino had ik geen zin meer om verder te gaan. Geslapen in hotel Santa Maria. In de stad gegeten Bardolino is mooi maar het is wel Volendam. Veel Duitsers en niet te vergeten landgenoten met ijsetende kinderen. De restaurants zijn duur de Italianen onaardig, bij het hufterige af. Hier (Montagnana) in de Povlakte daarentegen zijn ze heel aardig en behulpzaam. Toerisme corrumpeert de autochtonen en dat niet alleen in Bardolino. Ik moet wel toegeven dat je na een poosje naar toeristen kijken, wel meer van de houding der autochtonen gaat begrijpen.   Ik zit nu op het kleinste terrasje ter wereld, schat ik. 1 meter breed, twee tafels en vier stoelen en de auto’s rijden over mijn tenen. Het hotel heeft de wijdse naam Maxim’s. De kamer (€50) geeft uitzicht op de regenpijp, het licht doet het nog niet, maar dat zal verholpen worden. Wat een takkezooi! Wel aardig meisje (receptioniste voor de verkeerde verstaander) Mijn fiets staat op de met opkrullend kunstgras beklede binnenplaats tussen driewielers, een barbecue, wat oud roest, een fonkelende Jaguar, nepzuiltjes, een gipsen blote juffrouw ,die eigenlijk water spuiten moest en meer losse rotzooi. Wat een bende.                                                                                                                                                  (8)                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          Montagnana daarentegen is een sprookje. Toen ik aan kwam rijden zag ik, dacht ik: een kasteel, prachtige poort met torens enz. Ik dacht daar mag ik natuurlijk niet zomaar in. Eerst hotel zoeken. Nou dat is gelukt, zoals U weet. Ik vraag het voornoemde vriendelijke meisje, waar ik ergens geld kan trekken en zij wijst tot mijn verbazing op het vermeende kasteel. Het was helemaal geen kasteel, maar een complete ommuurde stad. Met opengewerkte kantelen , torens, 4 volledig intacte stadspoorten met bruggen en zware deuren. Nog nooit zoiets gezien.  Tot zover, ik ga kijken of ik nog wat te eten kan krijgen. Ik had beloofd in het hotel te eten, wat ik nu betreur uiteraard. Maar ja, beloven en niet doen  is gelijk een mager hoen, dat wel kakelt op de stok, maar geen ei legt in het hok, zou mijn schoonvader gezegd hebben. Hij had gelijk natuurlijk, maar ik heb het geweten. Morgen verder.   11/05/10   Vier dagen geleden zat ik nog in Montagnana. Die avond inderdaad in het hotel gegeten. Het eten smaakte zoals de binnenplaats en de kamer eruitzagen. Het smerigste diner in jaren. De kok en eigenaar kwam vragen of ik het lekker vond. Bene? vroeg hij. Ik, lafaard die ik ben antwoordde bene. en later nog een keer. Eer de haan heeft gekraaid, zult gij mij drie maal verloochend hebben, dacht ik. Niet geheel toepasselijk, maar het drukt vrij nauwkeurig mijn gevoel uit toen ik de derde maal bevestigend ‘Bene’ zei. Ik had een vis carpaccio besteld. Die kwam. De visflappen waren van een onbestemde naar grijs neigende vuil witgele kleur en totaal verzopen in waarschijnlijk chemisch vervaardigd zuur dat voor  citroensap moest doorgaan, naar ik aanneem. Op zichzelf een kunst om zoiets smerigs te maken. Daarna een vis, die ik zelf  op een tafel midden in het restaurant had uitgezocht. Uno of duo wilde de maffiose kok/baas weten. Voorlopig Uno, zei ik. Gelukkig maar. Hij had de vis in een soort stokvis omgetoverd. Hard droog, geen smaak, kortom een totale ramp. Wat ik er bij kreeg ben ik vergeten. Kan niks geweest zijn. Zelfs de witte huiswijn smaakte naar kattenzeik. Hartelijk dank, goeden avond,  wat een catastrofe. Het ontbijt was trouwens bijna onzichtbaar. Men wees mij een tafel aan en ik wachten. Er stond wel iets op tafel. Een mandje met een papieren servetje erin en 2 pakjes met elk 2 melba toastjes erin en 1 plastic miniscuul bakje jam. Alles wat er kwam was een kopje koffie. Maxim’s ten voeten uit. Totale miserere. s‘ Nachts om een uur of één had ik ook nog van een echtelijke Italiaanse dialoog mogen meegenieten. Eigenlijk een monoloog door die maffiose proleet van een keukenprins , zo nu en dan onderbroken door hysterisch vrouwelijk gekrijs , geween en gesnik. Ik moest terug denken aan ons verblijf in Verdun (Hotel du Commerce) op onze huwelijksreis toen een heerschap een lid van het zwakke geslacht nazat met een mes, en wij in allerijl de deur van onze kamer barricadeerden met stoel en kast.   Van Montagnana naar Dubrio iets noordelijk van Bologna gereden. In de verte zag ik de Appenijnen opdoemen . In Dubrio zou volgens mijn gegevens een Hotel moeten zijn. Ik kon het echter met geen mogelijkheid vinden. Tenslotte een Italiaans echtpaar aangesproken. Excuse Signore Hotel?? Vroeg ik, in mijn vloeiende Italiaans.                                                                                                                                              (9) Na enig nadenken en overleg, zei hij, dat ik de volgende weg links (sinistre) in moest slaan en daar zou het hotel zijn. Niks hotel. Wel een Kerk. Ik stap af. Kijk hopeloos om mij heen . Ik zie op eens een bordje aan een muur met Hotel erop. Die muur omgaf iets wat bij de kerk hoorde (bleek later de parkeerplaats) . Ik zag echter geen ingang. Ik zet mijn fiets neer. Loop naar de kerk en wat zie ik een bescheiden bordje receptie boven een zijdeur van de kerk. En een bel waarbij weer receptione stond. Ik druk. Niets. Druk nogmaals en uit het luidsprekertje klinkt een holle stem met nagalm: Pronto. Ik denk Onze lieve Heer zelve spreekt mij toe. Eerbiedig zeg ik in het Engels, want ik denk Hij zal toch wel Engels spreken.: Would you have a room for me. Of course antwoord de Here. Push the door! Ik push en ja hoor hij gaat open. Ik sta in een hoge donkere gewelfde gang met prachtige houten lambrizeringen en vele deuren. Ik loop iets door en krijg een sterke sigarettengeur in mijn neus. Ik denk zou de Almachtige roken? En ineens schiet uit een nis Jehova zijn broek ophalend  tevoorschijn. De Mystieke ervaring eindigt hier. De Hemelse Vader bleek  een Radioloog uit Bologna die in zijn vrije tijd het leegstaande Capucijner Klooster inclusief kerk en hotel bleek te runnen. Alvorens mij naar mijn kamer te begeleiden toonde hij mij het hele klooster en de relikwieën alsmede de keuken en de eetzaal en toen naar de receptie waar de sleutel werd opgehaald. Vervolgens door een andere zijdeur naar buiten naar een gebouw waarin de kamers bleken te zijn. De Bici (fiets in het Italiaans ) mocht weer in een andere eetzaal staan naast twee andere zeer Hollands uitziende fietsen. Van die lullige Gazelles met hoge vleugelsturen.    Mijn verbaasde gezicht ziende, zei de radioloog dat er nog twee fietshelden uit Olanda in het hotel logeerden. De fietsenstalling verlatend zag ik in de tuin  hun wasje, onmiskenbaar hun wasje hangen. Zeemleren bilbeschermers en andere parafernalia  van de doorgewinterde wereldfietser.        De dottore wees mij hun kamer en drong er op aan dat ik aan zou kloppen kennelijk ervan uitgaande dat ik niet langer zonder landgenoten kon. Ik wimpelde vriendelijk af en mompelde iets over privacy. Mijn kamer was luxe, zeker vergeleken met het hol waar ik in Hotel Maxim’s had verkeerd. Mooie badkamer. Kortom perfect. Ik douchen en omkleden eindelijk klaar om de interne mens te gaan versterken in het door de receptionist aangeraden restaurant. Ik stap naar buiten en op dat moment komt ook een der collega fietsers uit Olanda zijn deur uit. Ik stel de  vraag; ook aan het fietsen? Wat een stupide opmerking!! Dat vond hij blijkbaar ook want hij snauwde Nee hoor aan het lopen. Goed dacht ik, niet echt aanspreekbaar die eikel. Laat maar zitten. Nooit meer gezien dat vervelende onooglijke mannetje. Ze zaten al twee dagen met zijn tweeën op dat kamertje en gingen de volgende dag ook niet weg, voor zover ik kon vaststellen. Zullen wel geestelijken zijn geweest die het celibaat op een andere wijze dan pedofilie opvingen. Schandalig eigenlijk wat er allemaal in een rancuneuze bui in je opkomt. Heerlijk gegeten in een soort eerste hulp kliniek. Stralend wit betegeld, geheel gesteriliseerd. Maar ja het was ook aangeraden door een medicus, tenslotte.   Volgende dag, na het typische vrijwel onzichtbare Italiaanse ontbijt in de grote eetzaal, waar ik moederziel alleen zat, weer op de fiets gestapt. Richting Firenze en die bergen die ik gisteren al in de verte zag opdoemen. Ik voelde mij uitstekend. Eerste stuk was een fluitje van een cent. Toen reed ik de Appenijnen in. Ik had uit zuinigheidsoverwegingen de zware variant rechtstreeks naar Firenze gekozen. Dat heb ik geweten. De eerste klim ging naar het dorpje Barbarolo. Steil en nog steiler. Tellen hielp niet. Afstappen, Rusten, opstappen, afstappen, lopen, weer fietsen  , weer tellen! Het dorpje heb ik uit eindelijk nooit gezien. Boven hoorde ik geloei van honderden motoren. Die gierend en onzichtbaar ergens langs de wolken joegen. Onzin want het was stralend weer.                                                                                                                                              (10)   Ik kwam uiteindelijk boven, vraag niet hoe, en reed door. Beetje klimmen beetje dalen, dan weer steiler en maar stijgen en klimmen. Pietramala en uiteindelijk de Passo di Raticosa (+/- 1000 m). Bovenop was een uitspanning welke bezet was door honderden motorhelden. Ik mijn fiets tussen al die indrukwekkende machines (BMW, Motoguzzi, Kawasaki, Honda en weet ik wat met enorme hoeveelhede CC’s) Mijn fiets was de enige fiets en ik werd met medelijden maar ook bewondering gadegeslagen. In mijn korte broekje tussen al die zware motorpakken Het was bovendien ijskoud met een harde wind (tegen uiteraard). Toen afdalen. Zo, dat had ik gehad. Maar nee, daar kwam de Passo della Futa  en weer afdalen om daarna te klimmen naar de Monte di Fo af dalen en toen weer klimmen naar Panna. Afzien lijden er door heen zitten, afvragen wat ik eigenlijk aan het doen was, het moest toch leuk blijven. Dat was het niet. Steeds wilde ik weer afstappen maar de hotels bleken dicht. Geen seizoen. Doorrijden maar weer. Ik zag een bank, maar ik zat in een afdaling en dacht bij het volgende hotel stap ik af en betaal met creditkaart.  En ja hoor eindelijk zie ik een hotel. Zij hadden ook een kamer voor me maar accepteerden geen creditkaart. Wat een ellende. Geen bank in het dorp, vroeg ik. Nee 10 km terug was een bank. Ja, dat wist ik maar 10 km terugklimmen van zijn levensdagen niet. Weer door. Geen hotels meer en evenmin banken. Doordouwen en afdalen en gelukkig nog meer afdalen. Na ca 130 km kwam ik dan eindelijk aan in de Hof van Eden althans zo zag ik het. De Hof heette eigenlijk San Piero a Sieve. En het hotel heette Feliciana. Zij hadden een kamer. En er was een Osteria vlakbij waar je prima kon eten.   Heel leuk. Lekker eten en alle gasten Hollandse analfabeten, die geen woord over de grens konden praten, dus paps samen met de osteriabaas aan het uitleggen  wat er op het menu stond. Ik heb lekker gegeten (Aringa) haring dus. Verrukkelijk! En Chianti classico. Fantastisch. San Piero ligt volgens mijn route 27km noordelijk van Firenze. In lichte regen op de fiets gestapt. Op naar Florence. Wel weer eerst een passo Vettal e Croce en toen afdalen naar Firenze. De uitleg in het boekje  om bij het station te komen was laten we zeggen mij niet duidelijk. Dus de hele stad rondgereden maar uiteindelijk met hulp van diverse Firenzers het statione Novella Santa Maria gevonden en een kaartje gekocht naar Livorno. In Livorno reed ik uit mijn hoofd, ik had thuis op Googlemaps gekeken en op kompas rechtstreeks naar de haven een om een kaartje te bestellen voor de boot naar Bastia. Na enig zoeken gevonden en kaartje gekocht . Omdat de boot eerst de volgende dag vroeg om 08.15 uur zou afvaren, een hotel gaan zoeken dat niet te duur was en op de route naar de afvaartkade lag. De gehele route eerst verkend. Want van treinen en boten word ik zenuwachtig en ik wil er ruim voor vertrek zijn.  Ik moest er uiterlijk om 7 uur al zijn. Het hotel vond ik vrij snel en toen de middag doden met wandelen door de stad. Toeristisch restaurant gevonden, waar ik alleen zat. De meeste Restaurants waren dicht.  De volgende ochtend stond ik natuurlijk al om 6 uur op de kade. Dit was het eind van de heenreis . Ik was er eigenlijk niet zo rouwig om Italië te verlaten. Charmant land ook veel aardige mensen maar ook veel Maffiosi met streekjes. Ik moet tot de slotsom komen dat daar waar de Olijfbomen beginnen te groeien het aantal scrupules afneemt. Het begon al in Getsemane (Olijfberg) met de beruchte kus. De  oplichterige Grieken. Ik hoor onze reisleider nog zeggen. Rechts ziet U een zee van olijfgaarden. Wij kregen er in het restaurant dat op een kilometer van die olijfzee lag er ieder één.  In Italië is het niet veel beter. Ik moest bijvoorbeeld vanochtend voor mijn kamer €50 betalen.                                                                                                                                                (11)     Toen ik daarna mijn fiets stond op te laden viel mijn oog toevallig op een tarief dat in een geniepig hoekje van het raam naast de deur was geplakt. €40, dus €10 voor de receptionist. In de trein naar Livorno vergat ik alvorens in te stappen mijn kaartje te stempelen. Eigenlijk niet vergeten maar ik kon zo’ n stempelautomaat niet vinden en dus dacht ik, dat hebben ze in Italie nog niet, zeker?! Had je gedacht. Signore de controleur komt, bekijkt aandachtig mijn kaartje en zegt met een glimlach dat mijn kaartje niet gestempeld is. O, moet dat dan?? Ja, kijk maar. Hij haalt een beduimelde fotocopie van een in het engels gesteld reglement met foto van de op een uiteraard obscuur plekje opgestelde stempelautomaat voor de dag en wijst met zijn vinger naar een bedrag van €40. Boete dus. Ik probeer omstandig uit te leggen dat ik voor het eerst in een Italiaanse trein reis en dat ik niet wist dat het ook in Italie moest ondat ik de stempelautomaat niet had kunnen vinden. Very sorry, betalen zal je , kreng! Dan de restaurants. Stelt U voor U komt bij de fietsenmaker en wilt een fiets kopen. Wat gaat mij dat  kosten? Dat hangt ervan af, zegt de verkoper. Wilt U een frame, Maar natuurlijk zegt U. €500. wilt U een voorwiel. U kijkt verbaasd en zegt uiteraard. 100 euro. En een achterwiel 150 euro en een ketting. 75 euro enz enz.  U kijkt de man aan en zegt : Hartelijk dank ik koop mijn rijwiel wel elders. Nu dit speelt zich af in elk Italiaans restaurant in de grote stad. Eerst je bestek betalen. Hoofdschotel €12,50. Wilt u er aardappelen bij. Ja graag € 5, Groente  Si € 5 enz enz. Sla is een zelfbouw pakket. U krijgt alles apart, bak sla olie apart azijn apart  zout enz. Brood bij de maaltijd. Kijk uit. De broodjes zijn geteld en elk broodje betaalt U apart. ’ s Lands wijs ’ s lands eer!  Maar het heeft iets te maken met die Olijfbomen. In San Piero moest ik ook €50 betalen voor mijn kamer en het onzichtbare mij nu welbekende Italiaanse ontbijt.  Ik sta buiten mijn fiets op te pakken en daar komt de vriendelijke Heer van de receptie weer aan. Excuse , of hij het ontbijt à €6 even mocht afrekenen, was hij vergeten. Wat staat er in de tuin van het hotel? Juist…… een olijfboom!! In Saumur groeien geen Olijfbomen, gelukkig, want ook daar vergeet ik te stempelen in mijn zenuwen het goede perron te vinden (geen liften, alles de trap afzeulen en dan weer opzeulen) Ik ga naar de conducteur en biecht mijn zonde op. Alors quel horreur. Je le ferai pour vous. Hij krabbelt wat op mijn kaartje et voilà. Geen boete, geen fotocopieën, niks en geen olijfbomen.   Terug naar de boot naar Bastia. Ik zit inmiddels op de boot mijn ontbijt te eten. Het is nu kwart voor acht. Wat een schip en wat een ontbijt. Eindelijk Eieren met spek, worst croissants brood, koffie, jus, noem maar op: 8 euri. In Italië betaal je voor dat onzichtbare ontbijt €6      Ik krijg zin een sigaretje te roken maar dat mag niet denk ik. Ik zie echter aan een belendende tafel een man een shaggie rollen. Ik vraag hem vriendelijk of je hier mag roken. De man snauwt mij toe of ik soms dacht dat hij niet wist dat je hier niet roken mag. Of hij helemaal stupido was?  Gelukkig, kan ik hem uitleggen dat ik ook roken wil en waar dat dan zou mogen. Hij is nu mijn ‘vriend’   Eindelijk niet fietsen. Rust, benen strekken. Wat mij bezield is mij een raadsel. Ik fiets en fiets maar door. Bekijk niets, neem nauwelijks of geen tijd om foto’s te nemen. De plicht roept Doorfietsen. Een heilig moeten Een taak die geklaard moet worden. Tellen op die eindeloze hellingen. Ik begrijp Net helemaal.      Eén, twee drie vier, Net telt tot tien of nog meer, maar die is intellectueel. Ik kom tot vier. Hijgend en steunend. Maar het helpt. 1 minuut afstappen helpt ook. De helling na die ene minuut lijkt minder steil. Het gaat 5 minuten gemakkelijker. Dan sla je de ogen op en ziet weer die helling. Weer afstappen 1 minuut., en weer verder. Leuk fietsen, maar gelopen heb ik ook en veel. Nu zit het erop. De boot beweegt.                                                                                                                                                (12)   Op weg naar Bastia. Het schip is een heel flatgebouw. Mijn fiets staat op slot en vastgeklonken op de ‘begane grond’ bij de auto’s en vrachtwagens. Er waren nog twee fietsers. Mediterraan ogende atleten op uitgeklede mountainbikes met een soort verhoogd plateau achterop waarop hun minuscule bagage. Zij keken wat minachtend naar mijn volgepakte pakezel. Ik was als heer verkleed en reisde in lange broek. Zij echter in nauwsluitende professionele fietspakjes met mooie bruine ingevette en onthaarde, vanwege de weerstand natuurlijk, benen en modieus meticuleus ongeschoren gezichten. Ik zit nu op de zevende etage en dan zijn er nog één of twee etages. De overtocht is probleemloos en ik ben rond het middaguur in Bastia. Mooie vriendelijk uitziende en welvarende stad. Het parkeerterrein over en je staat in de stad. Nu op zoek naar het boekingskantoor voor de boot naar Marseille. Eindelijk kan ik iedereen weer verstaan. Na enig zoeken en navragen vind ik het kantoor. Wij zijn op Corsica en dat is Frankrijk dus is het kantoor tot 2 uur gesloten. Er moet gegeten worden, want anders schudt de maatschappij op haar grondvesten. Ik denk dat het in de Franse grondwet staat. Eten zult gij. De economie ligt plat. Frankrijk eet. Ik ook dus. Om precies 2 uur sta ik voor de deur, welke met enige vertraging wordt geopend. Vriendelijke dames (4) en een zonverbrande jonge god op rijwiel. Zij hadden een uitstekend humeur en besloten de eenzame god te verwennen. Ik deelde hen mijn wensen mede. Ja alles was goed. Privé hut. Met raam of zonder raam?  Zonder raam, want goedkoper. Televisie? Nee , merci want goedkoper. Wat kost dat? €30. Ik kon mijn oren niet geloven. Wilt het diner vast boeken. Ja. Graag. €28. Voor 58 euro naar Marseille inclusief eten! Ik bleek 80% korting te krijgen.  Of ik zag er armoedig uit of zij schatten mij 35 jaar jonger en daar houd ik het maar op, zonder tegenbericht. De boot zou om kwart over acht  vetrekken en de volgende ochtend om 7.30 aanmeren in Marseille. Ik dus Bastia in. Op een terrasje koffie gedronken, gelezen, gegeten wat rondgelopen: Wachten is bijna even erg als klimmen. Om half zes uur of was het half vijf stond ik opgesteld om in te schepen. Ik was de eerste natuurlijk, want de reiszenuwen speelden weer op. Dreigende wolken pakten zich samen en nergens een plekje om te schuilen. Ja de wachtkamer, maar daar mocht mijn fiets niet in . Het viel gelukkig mee, een paar spettertjes. Niets vergeleken bij de wolkbreuk van die ochtend toen ik op een overdekt terras zat koffie te drinken. Er kwam een Frans echtpaar op mij af, die uiterst geïnteresseerd waren in mijn fiets en waar ik vandaan kwam en waar ik naar toe ging. Wij zijn ook fietsers, zei zij. Kampeerden altijd.  Hadden vorig jaar in Hollande gefietst. Fantastisch was het geweest. Giethoorn en Bourtange. Zij vonden het prachtig. Deze vriendelijke Fransen waren inderdaad echte fietsers. Maar  er zijn er ook veel die na je gevraagd te hebben waar je vandaan komt en hoeveel je per dag fietst zich ook ineens herinneren dat zij ook wel eens gefietst hebben, maar nu te oud zijn of het eigenlijk zouden willen , maar geen tijd hebben of hun vrouw wil niet of ze zijn ziek, zwak en misselijk of ze hebben geen fiets.   De meesten verdenk ik ervan dat hun laatste fiets een driewieler was., als ze al überhaupt ooit op een fiets hebben gezeten. Eindelijk inschepen. Ik rijd als eerste de boot op. Terecht want ik had het langst gewacht, tenslotte.  Een hulpvaardige bootsman sjort mijn fiets vast aan een daarvoor bestemde stand en wijst mij een deur en dat ik naar de 8ste verdieping moet, gelukkig met een lift. Ik kom in een doolhof terecht waar inmiddels al een hele buslading reizigers met enorme koffers, welke nauwelijks door de gangetjes geperst kunnen worden., laat staan omdraaien. Niemand kan zijn kamer vinden en daardoor kunnen andere die het wel denken te weten, weer niet verder vanwege de manoeuvreerbaarheid van die gigantische koffers. Kortom chaos. Gelukkig geen ijsbergen in de Méditerrané. Bovendien heet de boot Napoleon Bonaparte en niet Titanic II  of zo iets. Eindelijk mijn hut gevonden. Zeer kompakt. Er was slaapplaats voor 4 mensen. Hoe dat had gemoeten, kan ik mij niet voorstellen, maar dat hoefde ook niet.                                                                                                                             

    11-02-2011 om 10:19 geschreven door

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    24-11-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Proficiat!
    Proficiat!

    Uw blog is correct aangemaakt en u kan nu onmiddellijk starten! 

    Met vriendelijke groeten,
    SeniorenNet-team

    24-11-2010 om 13:03 geschreven door

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - ( Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 07/02-13/02 2011
  • 22/11-28/11 2010

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!