">
Gedachtespinsels en andere kronkels, waargebeurd en waargebeurd verzonnen van een Neder-Waalse.
ik ben Loewiesa ik ben belgo-néerlandaise of neder-waalse Ik woon in "Le Hainaut" In dit blog probeer ik te schrijven over dingen die mij aan het denken zetten dingen die mij aan het lachen maken dingen waarover ik me zorgen maak en dingen die ik gewoon uit mijn duim zuig
Als je je beperkingen kent, kun je daarbinnen, onbeperkt te werk gaan
Jules Deelder schrijver, dichter
Don't walk behind me I may not lead Don't walk in front of me I may not follow Walk beside me That we may be as one
I'm Out Of Estrogen
AND I HAVE A GUN!
Gedachtespinsels en andere kronkels, waargebeurd en waargebeurd verzonnen van een Neder-Waalse.
Gedachtespinsels en andere kronkels
12-03-2026
In de tijd van de baas (en andere leesmomenten)
Ik heb thuis een hele kast vol boeken. Ik las al vroeg, nog voor ik naar school ging. Op verjaardagen, Sinterklaas, altijd kreeg ik wel een boek cadeau. Ik las, ik las. “Kind, je verleest je verstand nog eens ” zei mijn oma vroeger. En later kocht ik mijn boeken zelf.
En ik las en ik las in verloren momenten, in de trein, wachtend op een station, zomers onder een parasol in de tuin en zelfs op mijn werk, in de baas zijn tijd. Een paar bladzijden hier, een halve pagina daar, niemand die het merkte, behalve soms, mijn geweten, dat toen nog jong en soepel was. Achteraf vermoed ik dat iedereen het wèl zag, en dat men mij dat kleine leesgelukje allerminst gunde… maar dat terzijde.
En zo groeide mijn kast, plank na plank, tot een soort papieren biografie.
Bij een paar van mijn kennissen ben ik altijd verbaast hoe opgeruimd hun kasten altijd zijn. Er staat niets, “épuré” noemen ze dat. Strak, minimalistisch, zonder onnodige versieringen maar zoals Marcus Tullius Cicero het lang geleden al zei : ”Een huis zonder boeken is als een lichaam zonder ziel.”
Wanneer ik weer thuiskom, in de war van zoveel minimalisme, kijk ik naar mijn eigen “rommelige boekenkast”, en vraag mij af waarom ik eigenlijk al die boeken bezit.
Sommigen maar één keer gelezen, de meesten meermaals, een paar maar voor de helft... Zoals bv dat ene boek dat prachtig mooi oogt in mijn boekenkast, maar waar ik met de beste wil van de wereld maar niet door heen kom. Enkelen ken ik uit mijn hoofd, geraakt door bepaalde passages, zinnen.
Heel even voel ik mij bijna schuldig bij de gedachte dat mede dankzij mij de regenwouden het zo moeilijk hebben. Al dat papier. Wat had me ooit bezielt ze aan te schaffen?
Even komt de gedachte in mij op om heel die boekenhandel te verpatsen. In de geest van Marie Kondo, zou ik mij moeten afvragen: maakt dit boek mij gelukkig? Wat is de toegevoegde waarde in mijn leven? Ze staan daar maar wat te staan en doen stof op.
En dan weet ik het weer, dit zijn mijn vrienden, ze boden mij gezelschap in tijden van eenzaamheid, In mijn boeken kon ik verdwijnen. Sommigen waren een bron van troost, in anderen vond ik herkenning, weer anderen een gids. Ze hebben mij gevormd, opgetild, uitgedaagd. Mijn boeken horen hier, in mijn kast, bij mij.
Een foto, door een onbekende genomen. Op de foto, mijn ouders, het gezin dat wij ooit waren. Het blonde meisje aan de hand van haar vader ben ik en in de kinderwagen mijn "onzichtbare" broertje. Ik zag deze foto voor het eerst in 2016, één maand na het overlijden van mijn vader, op de Facebookpagina "Amsterdam heden en verleden vol herinneringen."
De schok, die mengeling van ontroering en dat bijna bovennatuurlijke gevoel dat je soms krijgt in de weken na een verlies. Die periode waarin de wereld nog een beetje scheef staat, en waarin elk toeval net iets te precies voelt om zomaar toeval te zijn…
Toeval? Een teken uit het hiernamaals…?
Mijn ouders hebben deze foto zelfs nooit gezien, bedacht ik, terwijl ik de fotoalbums uit die periode tevoorschijn haalde, op zoek naar “bewijzen”. Ze wisten misschien niet eens dat zij gefotografeerd werden.
Het voelt als een onverwachte erfenis, een nieuw venster op hun wereld.
Vandaag, vijfendertig jaar geleden werd hij geboren, mijn zoon. Een mensenleven in wording en een moederleven in voortdurende heruitvinding. De laatste keer dat wij zijn verjaardag “en famille” hebben gevierd was in 2020 het beruchte Coronajaar, het jaar waarin de wereld voor velen plotseling kleiner werd, stiller, en tegelijk bijna hysterisch luid met alle nieuwsberichten en halfbakken maatregelen. Maar dat ter zijde.
Het was ook zijn eerste verjaardag in zijn “eigen woning”. Een mijlpaal die we vierden met cava, borrelnootjes, pizza, andere lekkere hapjes, een taart met kaarsjes en nog meer cava. Een eigen woning dat klinkt zo volwassen, zo stevig, alsof iemand plotseling een fundament heeft gekregen.
Deze verjaardag was dus ook een beetje een “Housewarming”. Het schijnt dat deze traditie uit de middeleeuwen komt, toen gasten letterlijk brandhout meebrachten om het huis te verwarmen en boze geesten te verjagen. In dit geval misschien de geest van zijn vader die er in 2016 dood gevonden werd en er volgens de zoon, nog rondspookte. Niet kwaadaardig overigens, maar toch aanwezig...
Een paar dagen na het feestje werden drie mensen, waaronder ik, geveld door het virus. Alsof het feestje een soort loterij was geweest, en wij de ongelukkige winnaars. En zo wordt deze verjaardag nog vaak herdacht op familiefeestjes als running joke en is voor mijn zoon een goed excuus om nooit meer aan verjaardagen te doen. “Te veel risico’s” zegt hij dan, half lachend, half serieus, half opgelucht.
Van de week moest ik even op mijn zolder zijn. Je kent het wel: je gaat voor één ding naar boven en komt met tien herinneringen terug. Mijn oog viel op de zak met de guirlandes, vlaggetjes, slingers en andere versiersels die we vroeger in de woonkamer ophingen bij een verjaardag, die kleuren, dat papier, die vrolijkheid en de vanzelfsprekendheid dat een verjaardag gevierd moest worden, en even heb ik gedacht, zal ik…?
Maar het moment trok voorbij, zoals zoveel momenten die alleen bestaan om je even iets te laten voelen, maar niet om iets te doen...
Je kent ze vast wel, die buurtboekenkastjes met het principe: je geeft er een, je neemt er een. Meestal (vaak) alleen wat oude meuk. Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit en zo vond ik deze in La Louvière, en natuurlijk kon ik dit pareltje van de Nederlandse literatuur niet laten liggen. "Den kleine Johannes van Frederik van Eeden" Ooit stond dit boekje op de leeslijst van veel middelbare scholen. Een ijverig iemand is begonnen de oude spelling te "verbeteren" en er is een aantekening gemaakt dat een sprookje "un conte" is in het Frans.
En zo belandde ik ineens in de wereld van Johannes: een jongetje dat met zijn vader, hond Presto en kat Simon, in een oud, geheimzinnig huis woont, omringt door een grote tuin. Hij leeft half in de werkelijkheid, half in de natuur die hem omringt...
En om een lang en mooi verhaal kort te maken, want er zou te veel verloren gaan, mocht ik hier een echt verslag van maken, zeker het bloemrijke taalgebruik, en ik snap meteen waarom het vroeger op de leestlijst stond. Het verhaal gaat over de ontwikkeling van kind tot volwassene, van droomwereld naar realiteit. Johannes wordt in dit “sprookje” begeleid door figuren die verschillende levensfases en wereldbeelden symboliseren. Waaronder, Windekind, (fantasie, natuur), Robinetta, (de eerste liefde en de overgang naar volwassenheid), de kabouter Wistik, (dorst naar kennis en weetdrang), dokter Cijfer, (droge, wetenschappelijke kennis), de materialistische Pluizer en Hein, de Dood, En daarachter, de ongenoemde, onuitgesproken, maar onmiskenbaar aanwezig: God, het hogere levensdoel.
En dan, helemaal op het einde van het boek, staat die ene zin die alles samenvat en tegelijk openlaat: “Wellicht vertel ik u eenmaal meer van den kleine Johannes, doch op een sprookje zal het dan niet meer gelijken.”
Ik weet dat vrienden je steunen. Dat zeggen ze toch altijd. Maar soms voelt het alsof ik een parallel universum leef waar “steunen” betekent: je verhaal onmiddellijk vervangen door het hunne.
Je begint iets te vertellen, iets kleins, iets kwetsbaars, iets dat even aandacht vraagt, en nog voor je zin is afgelopen, schuift er al een ander verhaal overheen. Ik zeg dat ik een hartgeruis* heb en naar de cardioloog moet voor verdere onderzoeken. En dan zegt zij: Mijn hond had dat ook, nu is hij dood.
En ik denk: Nou fijn, gezellig, dankjewel, dit helpt enorm.
*(Voor de zekerheid: het hartgeruis is een voorbeeld, geen actuele medische toestand.)
Het is alsof sommige mensen een ingebouwde reflex hebben: elk verhaal is een trampoline naar eigen anekdote. Je vertelt dat je laatst lekker uit eten bent geweest, en dan krijg je te horen dat zij niet van uit eten gaanhouden, want zij koken liever zelf. Ik moet dan altijd aan die ene ex denken die zich altijd ongemakkelijk voelde in restaurants. Behalve als ik de rekening betaalde, dan was het plots zijn natuurlijke habitat.
Je vertelt dat je een mooie wandeling hebt gemaakt. en vervolgens wordt je verhaal in de kiem gesmoord, nog voor het zich verder kan ontwikkelen Want zij, zij fietsen liever. En ergens in mijn hoofd fluistert een stem: Je weet toch? Wandelen is alleen voor mensen zonder ambitie of quadriceps.
Je vertelt dat je tijdens de laatste vakantie de grotten van Han hebt bezocht. En ja hoor, Zij waren een keer in Frankrijk en hebben daar drie grotten bezocht. Ik was het bijna vergeten: België is voor beginners en mensen zonder internationale allure.
En dan zit ik daar, met mijn kleine verhaal, dat blijkbaar onmiddellijk moet worden overstemd door een groter, beter, dramatischer verhaal.
En dan denk ik zoiets van: oké, sorry, dat ik iets mee heb gemaakt en het aan je vertel.
En misschien blog ik hierover omdat het me helpt om het te zien voor wat het is: geen bewijs dat mijn leven leeg is, want dat denk ik soms, wanneer ik op dit blog weer eens over kleine ergernissen zit te zeuren (zagen voor de Vlamingen) maar dat sommige mensen gewoon niet kunnen luisteren zonder zichzelf in het midden van het toneel te schuiven.
Ik observeer dat soort dingen. Niet omdat ikzelf zo perfect ben. Ik heb ooit een cursus communicatie gevolgd, die me vooral leerde dat ikzelf ook regelmatig de mist in ga. Ik ben een mens en niets menselijks is mij vreemd. Maar gesprekken fascineren me. Vooral wanneer ze geen gesprekken blijken te zijn, maar een soort opbieden, wie heeft het meest meegemaakt, het ergst geleden, het verste gereisd, de meest indrukwekkende anekdote. Het is geen wedstrijd, maar het voelt soms wel alsof iedereen alvast in de startblokken staat.
Categorie:voedsel voor de ziel Tags:communicatie,gesprekken,luisteren,opbieden,sociale_dynamiek,menselijk_gedrag,interactie,anekdotes,alledaagse_ergernissen,observaties,
Het is woensdag; ze hebben een mooie zonnige dag voorspeld met temperaturen die weleens het gemiddelde zouden kunnen overstijgen. Wanneer ik ’s morgens beneden de gordijnen opentrek, schuift de zon al laag naar binnen.
Haar stralen glijden de kamer binnen als dunne linten licht, en alles wat ze raken wordt plots zichtbaar. Het zonlicht confronteert mij genadeloos met hoe smerig mijn ramen eigenlijk zijn: de bleke afdruk van een handje, vermoedelijk van onze jongste, en de vertrouwde neusstoot van Cesar op de glazen keukendeur. Het lijkt alsof ide verwaarlozing van mijn ramen tot kunst is verheven. In datzelfde licht tekenen zich twee spinnenwebben af op het raam, gelukkig zonder spinnen.
Want zoals mijn moeder en daarvoor mijn oma al zeiden: ”Spin in de morgen brengt kommer en zorgen”. Op de metalen sixtieslamp boven de eettafel ligt stof dat zich de winter heeft eigen gemaakt en met een theedoek (schoteldoek voor de Vlamingen) die straks toch in de wasmachine gaat, sla ik de stofdraden weg aan het plafond. Zo’n dag is het. De soort dag waarop iemand ooit dacht: Laat ons de lenteschoonmaak uitvinden.
Over intrusies en andere kleine schrikjes van het brein.
Onlangs las ik in “spychologie magazine” ...je weet wel het online tijdschrift waar Freud, Jung en ander andere “spychologen” elkaar ontmoeten, iets over intrusies, bizarre gedachten en mini-scenario’s die nergens op slaan, maar toch even langskomen. Het ergste, ik zie alles gebeuren. Mijn brein is blijkbaar een fulltime regisseur van rampenfilms met een zeer beperkt budget. Zoals:
******
Wat als ik een traptrede mis en de trap afval met mijn volle wasmand.
Wat als ik op mijn fiets in volle vaart een helling afrij en mijn voorwiel komt in een gat op de weg terecht.
Wat als ik in het openbaar vervoer aan de noodrem trek? Gewoon omdat ze daar zo uitnodigend hangt.
Wat als ik mijn sleutels boven een straatputje laat vallen en pats, erin.
Wat als ik ineens iemand in het water zie vallen. Wie springt er dan achter aan. Zou ik het zelf doen? Ik kan per slot van rekening zwemmen.
Wat als ik bij het uitstappen per ongeluk tussen de trein en het perron val.
Wat als ik iemand terwijl ik op de metro sta te wachten even een heel klein duwtje geef… wat als ik zelf spring. Zou het pijn doen?
******
Het zijn fracties van seconde, flitsen die opkomen en weer verdwijnen. Ik sla ze af zoals ik alle negatieve gedachten van mij afsla. Met een lichte hoofdbeweging, alsof ik een vlieg wegsla. En ga verder met de gewone dingen van de dag.
Gelukkig zeggen professionals in het artikel dat dit soort gedachten volkomen normaal zijn.
Maar soms blijft er eentje hangen.
Zoals die keer op een speelplaats, waar mijn dochtertjes samen met een paar vriendinnetjes wat rond aan het fietsen waren. Vlak bij de ingang liep een steile weg naar beneden. En toe gebeurde het, één van de vriendinnetjes reed gevaarlijk dicht bij de rand. In plaats van snel naar het kind te rennen stond ik erbij als verlamd, maar in gedachte zag ik het helemaal voor me, het meisje dat in volle vaart naar beneden reed, een complete scene met gegil en tranen.
Haar moeder was net op tijd om haar tegen te houden. Mijn lichaam had gekozen voor de bevries-stand, terwijl mijn brein al drie stappen verder was. De verwijtende blik van de moeder zal ik nooit vergeten. Zo’n blik die zegt: “Echt? Jij stond hier gewoon…te staan?” Ik voelde mij zichtbaar in mijn stilstand, betrapt in het nietsdoen alsof ik iets had fout gedaan.
Maar nu weet ik: dat bevriezen is net zo normaal als die intrusies. Het brein dat even niet meer weet of het moet springen, grijpen of wachten. Een fractie van een seconde waar alles tegelijk gebeurt en niets tegelijk lukt.
En eerlijk? Dat vind ik ergens geruststellend. Mijn brein mag dan af en toe rare dingen doen. Maar blijkbaar ben ik gewoon mens. Een mens met een levendige verbeelding, een scherp oog voor wat er mis kan gaan, en een zenuwstelsel dat soms even op pauze drukt.
Categorie:voedsel voor de ziel Tags:intrusies,brein,rare_gedachten,zelfspot,bevriezen,stressreactie,psychologie,wat_als_gedachten,fight_flight_freeze,mentale_flitsen,cognitie,moederschap,gedachten,
Ik kijk naar Thuis. Sommige van mijn Vlaamse vrienden halen daar hun neus voor op. Niet cultureel genoeg in hun ogen en ze kijken met die zuinige blik van lichte verontwaardiging en superieure glimlach. Maar ik, ondertussen alles schaamte voorbij, ik kijk. En ik kijk graag. En als ik niet kan kijken dan neem ik het op, of ik kijk terug. Een dag zonder Thuis, is een dag niet geleefd.
Mijn kennismaking met Thuis was trouwens geen bewuste keuze. Ik werd er in 2000 ingeloodst door mijn toenmalige Gentse vent, inmiddels al lang weer ex, die vond dat een degelijke inburgering in Vlaanderen niet kon zonder “F.C. de Kampioenen”. En “Thuis”... Dat hoorde bij het pakket.
In het begin moest ik vooral wennen aan het taalgebruik, ik keek in die tijd nl zelden naar de Vlaamse tv. Met mijn Franse echtgenoot bevond ik mij eerder in een Franstalige inburgering: de televisie stond vrijwel uitsluitend op de Franstalige zenders. Alleen wanneer hij er niet was, keek ik naar Engelse series of de een of andere kookrubriek.
Vlaamse televisie was voor mij iets uit een ander universum. In mijn jeugd keken we er thuis nauwelijks naar. Behalve op zondagavond, wanneer Kapitein Zeppos en Johan en de Alverman ons toch voor het Vlaamse scherm kregen.
Ik kende ook geen Vlaamse zangers, Nou ja wel eens van Will Tura gehoord en van Eddy Merckx, maar verder…? Nederlandstalige muziek was sowieso niet “hip” bij mij en mijn leeftijdsgenoten. Wij waren Rock, Blues & Soul. Boudewijn de Groot, Rob de Nijs (kon nog net) en dan hield het wel op.
Bij sentimentele liedjes als “Huilen is voor jou te laat” van Corry en de Rekels en andere "noodnummers" ging de radio resoluut even uit, al kan ik dat nummer en veel anderen van dat soort liedjes nog steeds woord voor woord meezingen. Want zo werkt het geheugen: selectief, koppig en soms genadeloos.
Maar goed, "Thuis". Ik kijk dus naar “Thuis” Dat heimelijk pleziertje waar ik me niet meer voor schaam. Wat ooit begon als bijna verplichte kost en waar ik zo aan moest wennen, werd langzaam een bijna antropische fascinatie. De taal, de manier waarop conflicten altijd iets te snel worden opgelost of net iets te lang blijven sudderen.
En dan zijn er de personages van wie ik sommigen “haat” als ik alleen hun kop al zie, met een bijna gênante intensiteit, omdat ze mij doen denken aan mensen die ik ken. Mensen die ik zelf liever niet (meer) in mijn omgeving heb. Thuis is soms als een spiegel die zich elke avond voor mij neerzet. En ik herken en zucht…
Onderstaande tekst heb ik al eerder gepost in 2011 en na zoveel mogelijk verkeerd geplaatste komma’s op andere verkeerde plaatsen neergezet te hebben en wat spaties heb verwijderd vind ik dat het nog steeds kan.
Ondertussen zijn er de moeders met hun smartphone bijgekomen. Hun kinderen zitten smekend om aandacht in hun kinderwagentjes, hun speeltje ligt op de grond, maar moeders is bezig. Moeders scrollt met haar lange, lelijke, onpraktische, fluonagels en deelt haar drukke leven op het internet.
Er stapt een vrouw in de bus. Ma Flodder in hoogsteigen persoon vergezeld door een stel kleine flodders.
Een van de kinderen, een jochie van een jaar of zes naar ik schat aan de ontbrekende voortanden, doet het waarschijnlijk nog in zijn broek te horen aan de honende opmerkingen, die zijn twee broertjes, zusje en zijn moeder maken. De laatste zou toch beter moeten weten, denk ik dan. Hij wordt bespot, uitgelachen, uitgescholden en vernederd en moeders doet mee. Het kind kijkt schuw naar beneden, alsof hij zich kleiner probeert te maken dan hij al is. Ik heb met het ventje te doen. En ik erger mij aan het wijf dat voor zijn moeder moet doorgaan.
Tegenwoordig heb je voor alles een diploma nodig. Zelfs indien je een carrière als schoonmaakster ambieert moeten er testen afgelegd worden. Hoe belangrijk is het immers om te weten of je beneden begint, ergens in het midden, van boven of toch maar ergens van onderen. Ik ken trouwens iemand met een hogeschoolopleiding die voor dit examen gezakt is. Dit even terzijde.
Maar ik ben laf, zoals de andere mede busreizigers die voor zich uitkijken en niks horen.
Bang voor een grote bek van het lelijke wijf met haar lelijke smoel. Zo van: “Waar bemoei jij je mee, trut “Et de quoi je me mêle?”
dit blog ondersteunt oude spelling nieuwe spelling oude nieuwe spelling onnodig Frans onnodig Engels verkeerd geplaatste leestekens stijl en spelfouten
OVER VRIJE MENINGSUITING!
"Het mooie van vrije meningsuiting is dat je altijd weer verrast wordt door de schaamteloosheid van degenen die haar willen beknotten"
THEO VAN GOGH (vermoorde columnist en cineast)
OVER LIEFDE
"LIEFDE IS DAT JIJ HET MES BENT WAARMEE IK IN MIJZELF WROET"
