Als loep niet werkt, hou dan CTRL ingedrukt en klik op = van uw klavier
Zoeken in blog
Beoordeel dit blog
De nieuwe Ludovikus.
Lea&Ludovikus
Lea en LudoV voor chalet met leeuw in de voorhof. in Kenia
wij zijn wel die witte
Kenia was een droom
Ludovikus vroeger
Ons Lea Oma
Axelle, 8 jaar.
Als ge u verveelt: klik dan hier eens.
13-03-2010
Een goede zaak.
Erg oud zal ons TV’ke nog niet zijn. Een jaar of vijf schat ik. In elk geval, de eerste flatscreens waren niet goedkoop. Het moest dan ook nog in de tv kast passen. Lea wil die dingen gewoon niet in het zicht hebben. Resultaat, een klein toestel, niet het kleinste, maar een lcd scherm van 57 cm is niet groot te noemen, en nu zeker niet, nu is een scherm van 103 cm geen uitzondering.
Groot is de kijk afstand tot het beeldscherm niet, we plakken er dan ook weer niet met onze neus tegen. Ik ben iemand die je gerust een tv maniakske mag noemen, allee, laat ons zeggen, tijdens de avonduren toch wel.
Tegenwoordig zijn de vlak tv’s, of flatscreens helemaal niet duur meer. Plasma, lcd, en nu komen led schermen opzetten. Het gaat een rot vaart, vandaag nieuw, morgen hopeloos verouderd.
Als we van dochter huiswaarts keerden, had ik steeds de indruk dat bij hen meer in het beeldscherm verscheen. Dat ons klein scherm niet alles kon bevatten. Kletskoek natuurlijk, de beelden zijn gewoon kleiner omdat de tv heel wat kleiner is, en dan ook de lettertjes.
Dju, ne mens is toch snel te verleiden. Ik al een tijdje aan het surfen, uit pure nieuwsgierigheid hoor. Zie ik vanmorgen op internet een Phillips, 32pfl 7404H, lcd scherm, Full HD, enz…met de ideale afmetingen, past nog juist in de tv kast, en een 81 cm beeldscherm, een ideale middenmaat. Voor de fun hier en daar prijzen vergelijken. Fnac:799 euro, Photo Hall:799 euro, Kréfel, zowat overal dezelfde prijs. En dan kom ik bij Van Den Borre:499 euro. He!!! Hier klopt iets niet. Voor alle zekerheid de website van Philips zelf chekken, alle officiële verdelers, verkoopprijs 799 euro
Er is duidelijk een big mistake.
Nu is Wijnigem Shopping Center in vogelvlucht 2 km van ons verwijderd, en we hoeven zelfs niet te vliegen, we springen in de wagen.
Bij Van Den Borre, hebben ze het toestel even niet in stock, ze kijken op de computer, en ja tot hun grote verbazing staat daar het toestel aan 499 euro geprijsd. De toestellen komen maandag 15 maart terug binnen, kunnen 17 maart geleverd worden, en neen, het zijn geen verouderde toestellen. Ze vrezen wel dat die prijs maar enkele dagen zal gelden.
Nog even gecheckt bij een vriend die in de branche zit, en 498 euro is wel degelijk de inkoopprijs, ze maken dan maar één euro winst. Wees maar zeker dat de andere electro zaken daar niet met tevreden zullen zijn, zegt hij er bij.
Ons geen zorg, wij hebben het toestel gekocht en doen zonder twijfel een goede zaak. Het mag ook wel eens meevallen.
Salukes van Ludovikus.
Hoe gaat het in zijn werk? Voor veel mannen een probleem. Voor anderen weer niet. Legio zijn zij die zich een kale knikker laten scheren. Schijnt erg viriel over te komen bij de vrouwtjes. De natuur gaat haar gang en dan is er weinig wat je kan uitrichten om kaalheid te voorkomen. Al die crèmes en lotions beloven veel, maar hebben eerder tot doel je portemonnee leger te maken dan je haardos voller. Gewoonlijk komt het met de jaren. Bij sommigen schuift de haargrens op naar achter, wordt het voorhoofd groter. Dan zegt men wel eens dat hij meer verstand krijgt, slimmer wordt. Bij anderen begint het op het kruintje, bovenste deel van het hoofd waaromheen de haren ontspringen. Dan gewaagt men dat die man nog volop in zijn groei zit. Hij groeit als het ware door zijn haren. In geen van die gezegden zit maar één greintje werkelijkheid. Moeder natuur gaat op een slinkse manier te werk. Op een van onze busreizen naar de skigebieden hebben we het kunnen constateren. De bussen rijden het hele nachtje door, en de doorwinterde busreiziger, probeert een paar uurtjes slaap mee te pikken. De man voor ons gezeten, die de slaap nog niet kon vinden, was zich niet bewust van wat zich op dat moment op zijn hoofd afspeelde. Gelukkig waren we nog wakker genoeg om er een foto'tje van te nemen. Raar maar, het is echter niet iedereen gegeven om het te mogen aanschouwen. Ben jij een van die weinigen?
Een tiental jaar terug, in de tijd dat de benen nog mee wilden, trokken we er regelmatig met de fiets op uit. Een gezellig groepje genieters, geen hard fietsers, ook geen kilometer vreters. Telkens mocht iemand een bestemming uitkiezen waar dan op de middag een snack en een drink kon genuttigd worden.
Zitten we op een terras langs Schotenvaart, aan een boerenboterham met trappisten kaas met mosterd, en natuurlijk mocht de trippel van Westmalle niet ontbreken.
Toen ons het meest ongelooflijke ooit overkwam, ongelooflijk maar echt waar gebeurd. Ik durf er een eed op doen, op het licht van mijn nieuwe fiets als het niet waar is.
Komt er tot onze opperste ontsteltenis, een olifant overvliegen. Maakt een volte, en dropt een berg grote stinkende mestbollen in het midden van het terras. Waarop het, klapwiekend met zijn grote oren, verder vliegt en uit het zicht verdwijnt.
De cafébaas in alle staten: “Potvermiljardedju, das de derde keer al deze week. Ze zeggen dat er een nest is hier in de buurt, en de gemeente doet er verdorie niets aan.” De man schept de smurrie in een kruiwagen en verdwijnt er mee achter het huis.
Ok, ik hoor jullie al zeggen:”Flauwe grap, hebben we al duizend keer gehoord,” maar zoals ik al zegde, het is geen grap, maar een echt waar gebeurd feit.
Wij, onze trippel uitgedronken en weg in de richting van de vliegende olifant. Nog geen halve kilometer verder, tien fietstrappen het bos in, spotten we een bewoond nest. Ik kan nog snel een foto schieten met het camera’tje in mijn Apple Iphone 3G, voor het beest wegvliegt.
Gelukkig maar, anders zou men me niet geloven. Klik links boven op “Check it out” en overtuig jezelf.
(Ziede't na!) Salukes van Ludovikus.
De laatste vrije mensen noemden ze zich. De Roma en Sinti die eeuwen een nomadenleven leidden, voor wie landsgrenzen van geen tel waren. Verknocht aan hun vrijheid weigerden ze zich te laten opsluiten tussen vier muren.
Nu trekken ze in grote getallen naar het beloofde land België. Waar ze van die domme Belgen, gratis kost en inwoon krijgen, op hotel mogen, zakgeld krijgen, en als de hotels vol zitten 500 euro per dag als troost prijs, te spenderen naar goeddunken. Van enige geboorte beperking willen ze niet weten, getuige de schare kinderen die ze mee slepen.
Moedertjes met tien, twaalf kinderen zijn geen uitzondering, hoogzwanger terwijl ze nog een of meer zuigelingen aan de borsten hebben.
Ze worden op plaatsen waar veel passage is afgezet met busjes, liefst voor grootwarenhuizen, een kind met snotneus aan hun rok, een zuigeling aan de borst, om meelijden op te wekken. Daar blijven ze de ganse dag zitten bedelen. ’S Avonds na sluiting uur worden ze weer opgehaald. En de mannen? Die hebben aan werken een broertje dood. Waartoe dienen vrouwen anders.
Een tijd geleden werden gezinnen weer naar huis gevlogen, met een flinke bonus per persoon, een vliegtuig charteren komt op zo’n 100.000 euro. Kregen een woonst toegewezen en steungeld. Binnen de kortste keren waren de huizen ontdaan van alles wat los zat en geld opbracht. In België kregen ze het dubbele aan steungeld. Resultaat, drie weken later zaten ze terug in de Brusselse metro. Waar of niet, ik heb het ook maar van horen vertellen.
De tamtam doet zijn ronde tot in de verste hoeken van Europa en daarbuiten, in België krijg je geld, veel geld, zonder er voor hoeven te werken. Autobussen brengen dagelijks ladingen Albanezen en Kosovaren naar Brussel. Met een beetje “geluk,” als ze vijf of zes dagen geen onderdak toegewezen krijgen, hebben ze 3000 euro bij elkaar. Een som geld waar ze zelf van achterover vallen, die ze in hun hele leven niet gezien hebben. De Belgische overheid heeft in de voorbije vier maanden al voor 205.250 euro aan dwangsommen moeten uitbetalen aan asielzoekers waarvoor geen slaapplek werd gevonden. Geld dat de Belgische belasting betaler, jij en ik, moet ophoesten. Niemand die controleert of ze wel degelijk dakloos zijn.
Dadelijk worden ze bijgestaan door advocaten die hen lijken staan op te wachten. Sinds oktober kon er voor meer dan 2.000 asielzoekers, waaronder ruim 750 kinderen, geen opvang in een hotel of in een regulier centrum geregeld worden. 55 Van hen stapten sinds november naar de rechtbank omdat de staat in gebreke bleef. De rechter volgde hen en legde de overheid een dwangsom op van 500 euro per dag per persoon.
Misschien stel ik het allemaal wat te simplistisch voor, zo gemakkelijk kan het wel niet zijn. Toch is dat de indruk ik krijg als ik een dagblad opensla.
Er is geen geld om de putten in de wegen te herstellen. Dagelijks worden honderden werknemers ontslagen, gaan bedrijven op de fles, worden vijftigers op brugpensioen gestuurd. Van een Zilverfonds is geen sprake meer. De vrees bestaat of er nog wel geld zal overblijven om in de toekomst de pensioenen te kunnen uitbetalen. Dat terwijl onze vijf of zes regeringen met geld blijven smijten. Rechters die krankzinnige vonnissen vellen, en OCMW’s en andere instanties verplichten onzinnige sommen uit te delen aan illegalen die van onze maatschappelijke zekerheden komen profiteren zonder ooit een cent te hebben bijgedragen.
Is dat de erfenis waar we onze kinderen en kleinkinderen willen met opzadelen. Ik denk het niet.
Als ik vanmorgen in mijn blootje de slaapkalmer venster wijd open zwier, voel ik een stralende winterzon op mijn buik schijnen. Het is een helder blauwe hemel en de zon geeft wel degelijk een voorsmaakje van ontluikende lente. Een vlaag ijskoude noordoostenwind en het wit aangerijmde gras brengen me snel weer met mijn voeten op het vast tapijt.
Ja,ja, ik weet het, één zwaluw maakt de lente niet, en zo te zien zijn we nog niet van de winter verlost. De volgende nachten blijven alleszins nog een tijdje onder nul, en echt terrasjes weer zit er nog niet aan te komen. Hoewel, als ik de foto’s in de krant mag geloven zijn er toch wel super optimistische optimisten, zoals de dame in bikini op haar balkon in Blankenberge maandag middag. Dat zal dan die éne zwaluw zijn.
Als we al van die deprimerende regen en donkere grijze luchten af zijn, dan voelen we ons reeds heel wat beter. Volgens wetenschappers beginnen we te lijden we aan het “winter blues syndroom”, een depressief gevoel, door het gebrek aan zonnelicht dat zorgt voor de gratis aanmaak van vitamine “D”, onontbeerlijk voor ons immuunsysteem, pijnlijke spieren en gewrichten als men een dagje ouder wordt, en zoveel meer.
De tuin ligt er troosteloos bij. De bank waarop we samen in de zomer zitten luisteren naar de zanglijster in het topje van de hoogste boom, terwijl zijn vrouwtje fier haar twee jongen toont, elk jaar opnieuw, geeft een indruk van eenzaamheid.
De gaultheria, op de terrastafel heeft de vrieskoude ogenschijnlijk goed doorstaan. De rode bessen lijken er zelfs dikker uit te komen.
Hier en daar brengt de purperen winterheide een beetje kleur, zoals hier tegen de oude rozemarijn struik die voor de eerste keer in vele jaren fel te lijden heeft van de vorst. Hopelijk haalt die het, het is een fantastische smaakmaker in allerlei stoofpotten.
Het zonnetje is van korte duur geweest, de namiddag wordt weer kil en grijs, vadertje winter geeft zich nog niet gewonnen.
Salukes van Ludovikus.
.
Eenmaal heb ik er aan toegegeven. Ik was sowieso al niet gek op die school reünies. Zo van:”Amaai, gij zijt nog niks veranderd!”, en je herkent jezelf niet eens meer op de oude foto’s aan de muur.
Het was het koppel naast ons dat ik al een tijdje aan het observeren was. Hij was altijd al de flauwe plezantste van de klas geweest, en daar paste dat gezegde dan als een schoen, maar dan een maat te klein. Wel twintig kilo’s aangekomen, maar nog altijd het zelfde irriterende stemgeluid.
Zij had meer oog voor een gast aan de bar, die zo te zien al meer dan genoeg op had. Volgens hemzelf zeker nog niet, hij bleef ze er gezwind binnen gieten.
Het was haar partner ook opgevallen:”Kende gij die gast?” klonk de irriterende stem.
“Ja,” kwam het met een zucht, “dat is mijn oud lief. Naar’t schijnt is hij al jaren niet meer nuchter geweest, is aan het drinken gegaan sinds de dag dat ik het afmaakte.”
“Awel, mijn pet af voor die gast, om die feestdag al zo lang te blijven vieren,” zegde de irriterende stem.
Een fractie van een seconde later droop de rode wijn van zijn verbaasde tronie.
Oei! Die vlekken krijgt hij niet meer uit zijn witte veston, dacht ik.
Salukes van Ludovikus.
Staat een tevreden mens in de keuken. Tevreden omdat de ruwe reuze knolselder van zijn schil ontdaan, in gelijke dobbelsteentjes gehakt, gaar uit de snelkookpan komt. Knolselderpuree, ik had er reeds de ganse week de smaak van in de mond. De keuken ligt achter aan het huis, met zicht op de tuin, en door het geluid van de dampkap plus de radio had ik geen erg in wat zich aan de straatkant afspeelde.
Toen er aangebeld werd, schrok ik me een aap. Politie, de buren, opgewonden. Dan zag ik de auto in de voortuin die zich in de haag had geboord. Hoe was het mogelijk dat ik dat niet gehoord had. Straffer nog, het was reeds meer dan twintig minuten aan de gang.
De buren die Lea met de auto hadden zien wegrijden, dachten dat ik haar vergezelde. Toen ze haar op haar gsm bereikten, zo van:”Lea ge moet niet verschieten, het is niet erg, maar er is een ongelukske gebeurd.” Was het eerste dat bij Lea opkwam,”Oei! Er is wat met mijn Louike.”
Maar nee, er was niets loos met haar Louike, die was gewoon druk bezig met zijn knolselderpuree, komt daar nog bij, wanneer Louike alleen thuis is, hij radio Minerva draait, en al die golden oldies uit volle borst meezingt.
Maakt dat ik buiten kom, op het moment dat Lea de oprit oprijdt.
Het voornaamst is, dat er geen gewonden zijn, alleen stoffelijke schade. Een buurman van enkele huizen verder links van ons, verlaat zijn oprit. Knalt met zijn wagen in de flank van een voorbij rijdende auto. De bestuurster verliest de controle over het stuur, mist de brievenbus, vernielt de verdeelkast van Telenet, neemt de haag en afsluiting mee. Het taxus boompje, dat die lelijke verdeelkast camoufleerde, het aller eerste, in de grond gestopt nog voor het huis af was, dat Lea speciaal koesterde, 18 jaar lang, moest er ook aan geloven.
Allebei dachten ze, de andere zal wel stoppen. Verkeerd gedacht!
Wat onze schade betreft, och, dat zal niet zo’n vaart lopen. Wel weer een boel last, verzekeringen die elkaar gaan betwisten, expertises, brieven schrijven. Ik heb er een hekel aan.
Een ding moet gezegd, direct gebeld en twee uur later was Telenet daar om TV, Internet, telefoon, alle verbindingen te herstellen. Paar sfeer photokes.
.
.
. In elk geval, de knolselder, een aardappel mee gekookt als bindmiddel, klontje boter, zout, peper, nootmuscaat niet vergeten, een geutje room, pureren en ziedaar "knolselderpuree" volgens Ludovikus, was echt lekker. Salukes van Ludovikus.
Ik stond voor de vitrine van een elegante bloemen en planten zaak, er stonden prachtig bloemstukken in de etalage. Zou ik niet beter een plant nemen? Een bloemstuk duurt nooit zolang als een gezonde plant, dacht ik. Maar is een plant even romantisch. Dilemma!!
Komen twee jonge vrouwen naast me staan. Plots trekt de ene de andere bij de arm.
“Kom snel weg,” zegt die ene. “Wat scheelt er,” vraagt de andere.
Fluistert de ene luid, “Hemeltje zeg, dat is mijn lief daarbinnen, zeg dat het niet waar is he, koopt die toch weer bloemen voor mij zeker.”
De andere vraagt verwonderd,”Krijg jij dan niet graag bloemen van je toekomstige verloofde.”
“Zeker krijg ik graag bloemen, maar hij koestert altijd torenhoge verwachtingen als hij met bloemen komt aan draven, en ik heb nu juist geen zin om de volgende drie dagen op mijn rug te liggen met mijn benen in de lucht,” Zegt de ene.
“Heb jij dan geen vaas,” vraagt de andere.
Ik heb toch maar besloten voor een azalea met nog veel knop.
Salukes van Ludovikus.
Stan en Annie, een iets wat ouder paar, huurden een appartementje op de dijk. Hun strandcabine grensde aan de onze. Nauwelijks aangekomen of Stan babbelde honderd uit, alsof we oude vrienden waren. Ze hadden de raad gekregen van de dokter om regelmatig de voeten van Annie te baden in het zoute zeewater van de Noordzee. Kan zijn dat de dokter hen er gewoon voor een tijdje tussen uit wilde laten gaan, eens genieten van de zee, het strand en frisse lucht. Ze hadden een leven van hard werken achter de rug op de boerderij, en waren nog nooit aan zee geweest. De oudste zoon had de boerderij overgenomen. De kleinzoon had hen met de wagen gebracht en er op toegezien dat het zijn grootouders aan niets ontbrak.
Annie wilde zo snel mogelijk haar voeten in het zoute water en vraagt Stan,: “Wil je misschien alvast een emmertje of twee zeewater halen, kan ik daar mijn voeten in baden, het is te vermoeiend om door dat zand te gaan.”
Stan over het strand naar de zee, ziet de redder van dienst, en vraagt:”Mag ik daar een paar emmers van.”
“Doe gerust meneer, zoveel je wil, de zee is groot genoeg,” antwoordt de redder.
Stan schept twee emmertjes en vraagt:”Hoeveel moet ik u voor het water?”
De redder staat daar verbaasd, zegt:”Maar niets meneer!”
“Nee,” zegt Stan, “voor niets wil ik dat niet. Hier se, twee euro.” De redder perplex, staat daar met twee euro in zijn hand.
Stan bij de cabine, giet de emmers in een badje. Annie er meteen met haar voeten in, en Stan geniet van het zonnetje en de passage.
Na een tijdje vraagt Annie om vers water. Stan doet hetzelfde traject, schept twee emmertjes water, en vraagt weer aan de redder:”Hoeveel ben ik u schuldig?”
De redder, gegeneerd:”Maar meneerke toch, helemaal niets.”
Stan wil niets weten van liefdadigheid :”Neen, voor niks, dat kan niet. Hier se, twee euro.”
Voor de redder kan reageren, heeft Stan het muntstuk in zijn hand gedrukt.
Na enig tijd moet Stan voor de derde keer om fris zeewater, maar nu moet hij een heel eind verder lopen voor hij aan de aftrekkende waterlijn komt. Hij schept weer twee emmertjes, komt tot bij de redder en zegt:”Amaai zeg, je hebt vandaag al aardig wat verkocht.”
De laatste keer dat ik Lea vergezelde naar de dokter, bleef ik in de wachtkamer. Ik hoefde niet mee binnen vond ze, ik vond dat eigenlijk ook.
Er was nog een iemand voor de dokter, een man van rond de dertig met een hoofd wonde, al zo goed als genezen volgens hem. Hij was daar om de draadjes te laten verwijderen. Na een tijdje zou je er niets meer van merken, zijn haar groeide nogal snel bij, zegde hij.
Ja, het lag eigenlijk aan de grasmaaier die het niet meer deed zoals het moest. Zijn vrouw bleef hem maar om zijn hoofd zagen, dat er iets aan gedaan moest worden, misschien wel tijd voor een nieuwe, en hij bleef dat altijd maar uitstellen. Hij vond altijd wel iets dat dringender gedaan moest. Zoals gaan golfen of zo. Uiteindelijk dacht ze het gevonden te hebben om het hem wat duidelijker te maken.
Toen hij van het werk thuis kwam, vond hij haar gezeten in het lange gras, bezig het gras te knippen met een schaartje uit haar naaidoos.
Hij bleef het tafereel een tijdje zwijgend gadeslaan, begaf zich in het huis. Geen twee minuten later hurkte hij naast haar neer en gaf haar een tandenborstel: “Wanneer je gedaan hebt met het gras, kan je dan het terras ook nog even afkeren,” zegde hij met een gespeeld ernstig gezicht.
Omdat hij zijn lach niet meer kon inhouden, draaide hij zich om, zodat hij de slag met de spade niet zag aankomen.
De dokter zegt dat ik er niets aan zal overhouden, behalve die hoofdpijn, dat kan nog een heel tijdje duren, zegde hij nog snel voor hij aan de beurt was.
.
.
.
Stan en Annie, een iets wat ouder paar, huurden een appartementje op de dijk. Hun strandcabine grensde aan de onze. Nauwelijks aangekomen of Stan babbelde honderd uit, alsof we oude vrienden waren. 
De laatste keer dat ik Lea vergezelde naar de dokter, bleef ik in de wachtkamer. Ik hoefde niet mee binnen vond ze, ik vond dat eigenlijk ook.
