NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • 040. ritselen
  • 039. funerair erfgoed
  • 038. buizenpost
  • 037. geestige grijsaard
  • 036. bruis-/zeewater?
  • 035. aan ons lijf
  • 034. met de 'ijzers'
  • 033. bolvormig
  • 032. inspiratie
  • 031. oktobergeur
  • 030. handige harry
  • 029. mijn nieuwe vlam
  • 028. de stoelen
  • 027. al onze tafels
  • 026. loontje-boontje
  • 025. ook dat nog
  • 024. twee Meesters
  • 023. over graaien
  • 022. Bosphorus
  • 021. een ander kookt
  • 020. VIP - 1ste klas
  • 019. gekke spuit
  • 018. het realiseren
  • 017. niet kunnen
  • 016. BBQ & wesp
  • 015. kokerellerij
  • 014. Russen in Egypte
  • 013. vliegjes
  • 012. succes & zweet
  • 011. een diva
  • 010. krengetje ?
  • 009. formol
  • 008. de kaasplank
  • 007. rolschaatsen
  • 006. hup de macho's !
  • 005. snuffelwerk
  • 004. kleinzonen
  • 003. in onbruik
  • 002. didactiek
  • 001. onder tafel
    'een heel jaar maart?'
    schrijfvloer 02
    09-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.018. het realiseren

    De eerste stap tot het realiseren van een droom,
    is die in je geest tot prioriteit maken.  van P²

    'k Weet niet of ik ooit een droom heb willen realiseren. Daar ben ik te realistisch voor, denk ik.
    'Er komt toch altijd iets tussen, en dan moeten we het tóch nemen zoals het komt'
    die stijl, een beetje fatalistisch misschien. Of Zen, maak ik mezelf graag wijs.
    En misschien ook wat bang van de ontnuchtering : 'is dit het maar …?'

    Vergelijk het met een berg beklimmen. Bergje … Heuvel dan.
    Ik wil absoluut bovenop die heuvel geraken, voor het uitzicht.
    En ook om een paar foto's te maken. 
    Wanneer ik eindelijk geraakt ben waar ik wou, is er daarboven
    vanwege de potdichte mist nul uitzicht en tot overmaat is er geen wc ookni !
    Na een paar uren bergop wandelen kan men er mee lachen : dit is niet wat ik voor ogen had.
    Na een aantal jaren van inspanningen om een droom te verwezenlijken
    moeten constateren dat het niet is wat men er van verwacht had,
    is het wrang om te moeten constateren : dit is niet wat ik wou.

    Wanneer ik het bovenstaande herlees lijkt het alsof ik in mijn jonge jaren niet wist wat ik wou.
    Met periodes was dat ook zo. Maar tegelijk wist ik wel heel goed wat ik niét wou, wat ik wou vermijden en
    misschien was het dat wat ik wou, een handen-vrij bestaan. 
    Ik wou geen kinderen.
    Ik wou geen zelfstandige worden, ik wou geen job van 9 tot 5, ik wou niet in het onderwijs.
    Ik wou niet trouwen.

    Dat laatste hebben LM en ik maar tot ons 40ste volgehouden. En het trouwen was dan nog een uitvloeisel van de job.
    In de landen van de Perzische Golf kan men maar best echtgenote-van zijn.
    Dat ik de vrouw van LM was, was niet voldoende. Er moest een papierke zijn.
    Om ginder gedoe en miserie³ te vermijden zijn we dan in België op een namiddag dat papierke gaan tekenen.
    Met een paar handtekeningen werden wij echtlieden ipv partners.
    Nuchter en realistisch, 'en petit comité'.
    Tegen de avond was le petit comité enkel nog realistisch.

    m  – HiH-10/2015, herzien

    09-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.017. niet kunnen

    Daar las ik die dag iets dat me deed omtuimelen van verbazing :

    " Niet kunnen genieten van lekker eten, is zo goed als onbestaande " 

    Non mais! Sta me toe van mening te verschillen.

    Niet kunnen genieten van lekker eten is zeer zeker wél bestaande.

    Boulemie- en anorexia-patiënten genieten niet van hun eten en zij zijn big business.
    Legioenen fysiologen, voedingsdeskundigen, therapeuten, life-coaches, TV-makers en
    mensen van het geschreven woord verdienen op regelmatige basis hun brood aan mensen met eetstoornissen.
    Er gaat geen week voorbij of er is wel ergens iets te zien of te lezen over deze twee aandoeningen.

    Verder zijn er de mensen die hun smaakvermogen kwijt zijn door
    een aandoening, een ingreep, een ongeval of door medicatie.
    Zij genieten ook niet meer van hun maaltijden zoals tevoren.
    Zij genieten hoogstens van de herinneringen aan wat ze ooit konden proeven.
    En die herinneringen vervagen waarschijnlijk.

    En dan zijn er de mensen die van de stress niet meer proeven wat ze ooit lekker vonden.
    Mensen die problemen hebben, die in overlevings-modus leven omdat de problemen te overweldigend zijn.
    Niet kunnen genieten van lekker eten is zeer zeker wél bestaande, de medische wereld houdt er zich mee bezig.

    Er zijn ook de gebieden waar schaarste heerst, waar eten gelijk staat aan overleven,
    daar geniet men ook niet, volgens mij. Men is al blij dat er eten ís. Gelijk hoe het smaakt.

    Dichter bij huis is er de vierde wereld. Men eet wat men kan betalen.
    Maar leert men ook lekker vinden wat men nog kan betalen?

    Het is ongeveer een voorrecht om in alle gemoedsrust, in peis en vree,
    te kunnen genieten van een maaltijd van eigen keuze.

    m – HiH-10/2016, bijgewerkt - voor meer precisie : http://www.kno.nl/index.php/patienten-informatie/keel/smaak/
    http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/diversen/152957-smaakverlies-smaakverandering-oorzaken-behandeling-tips.html#waar-kan-verlies-of-een-verandering-van-smaak-toe-leiden

    09-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    08-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.016. BBQ & wesp

    het BBQ seizoen is officieel achter de rug, maar toch kon het efkes nog

    een nieuw huis, dat moet gevierd, met tuin en oprit gans versierd
    omdat het nu nog kon, oktober gaf toch nog wat zon
    het werd lam en ook merguez, we waren met een stuk of zes
    er was een kok, een echte, ze had heur haar in vlechten
    ze droeg een grote rode schort, en ze nam een glaasje port
    op tafel kwam als fles een paar frisse Chardonnays

    er was ook een klein buffet -zomaar voor de pret-
    met rauwkost, fruit en sla, een kleurenbeeld van ohlala
    vlees en groenten op het vuur op, de wijn was koel en puur
    het leven was een feest, en toen kwam het eerste beest

    er kwamen wespen aangesnord, ze doken naar ’t glas port
    die met haar vlechten schrok, en nu mikten z’op de kok
    en op het fruit van heel ’t buffet, de kok zij was ontzet
    er was chaos en ellende, het buffet was plots een bende
    fruit en groenten helemaal verspreid, gegil - geroep - gebleit

    en op de grond een artisjok
    de kok werd afgevoerd in shock

    m – HiH-11/2016, bijgewerkt

    08-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.015. kokerellerij

    "Ze zeggen dat alles op zijn tijd komt, en dat zal zo wel zijn ook,
    maar waarom kom het dan vaak zo ongelegen" van P²

    Dat denk ik ook soms: "Moet dat ?"  Alles op zijn tijd is zo dikwijls niet 'mijn' tijd. 
    Die voormiddag hadden we weer zo’' ongelukkige samenloop van omstandigheden.
    'k Was bijna in slaap geraakt, de bel gaat. Het was de buurvrouw van beneden die iets kwam brengen.
    Voilà, 'k was klaarwakker natuurlijk. Weg was de vaak. En dat is voor de rest van de dag zo gebleven.
    Moe genoeg, maar geen vaak.

    Als de buurvrouw in de namiddag gekomen was, zou er geen probleem geweest zijn.
    Maar dat kon de zij niet weten natuurlijk, dat ik nog moest slapen.
    'k Weet zelf amper wanneer ik zal slapen. Wanneer de vaak zich aankondigt. Alles op zijn tijd.

    ---

    Gisteren had LM osso buco gemaakt, volgens een recept van het Net. 
    Het was rundsschenkel, maar dat maakt niet uit, zo lang er maar een gat zit in de osso hebben we een buco.
    Hij kwam tamelijk ongerust vragen om te proeven, vond ik het vlees niet wat taai?
    Volgens de bereidingswijze was hij nochtans op schema wat de gaartijd betrof.
    'k Heb hem al honderd keer verteld dat die gaartijden een richtlijn zijn, geen evangelie,
    omdat elke gebruiker met de eigen kookplaat & kookpotten werkt,
    en dat zijn gegarandeerd andere dan die van de auteur van het recept.
    Gaartijden worden aangepast aan het eigen keukenmateriaal
    EN MEN NOTEERT DIE TIJDEN voor later gebruik. Wat LM blijkbaar de vorige keer weer niet gedaan had.

    Hij zou nog een half uur 'bijgeven'. En toen bleek een tweede verlenging van een halfuur nodig.
    Hij vroeg zich af hoe dat kwam. Zucht, hoe dikwijls nog?:
    een andere warmtebron dan het recept van 't Net + ander kookgerei betekent
    éigen gaartijden hanteren. En die noteren!

    Soms vraag ik me af hoe iemand die het dagelijks beleid voerde over een machinepark van vijf verdiepingen
    zich zo onzeker kan voelen in een kombuiskeukentje van een doorsnee appartement.
    Hij kent toch iets van metalen en van dinges, van warmtebronnen.
    Inox is geen gietijzer en een gasvlam is geen warmeluchtoven.

    Daarop bleef hij in de keuken staan. Om de vlam te bewaken.
    Daar blijven staan verandert niks aan de garing, en dat hij moest gaan zitten met zijn zere knie.
    Maar hij wou de vlam blijven zien. Heroïsch. Want hij moest ze bewaken. Olympisch.

    De osso buco was geslaagd. Een grandioos resultaat.
    Hij was blij dat het vlees zo mals was, hij was blij dat ik het lekker vond,
    hij vond het zelf ook heel lekker, hij zat te smikkelen en te knikken en
    ik was zo blij dat hij zo blij was, dat hij zoveel voldoening had van zijn werk.

    Hij spreekt al over diezelfde bereiding in de oven. Dan in de gietijzeren pot.
    Wéér andere gaartijden. Wéér gedoe en getwijfel en gedrentel in de keuken. 
    Maar dat zien we dan wanneer het zover is. Alles op zijn tijd, zei iemand zojuist.

    m – HiH-10/2016, herwerkt -

    08-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    07-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.014. Russen in Egypte

    dapper of roekeloos?

                                   

    Een paar jonge Russen beklommen een Egyptische piramide, geraakten tot de top en
    maakten daarboven een paar adembenemende foto’s, met een fonkelend stinkend Cairo op de achtergrond.
    Was het driestheid? 
    Want piramide-klimmen wordt er niet bepaald, eh … aangemoedigd. Integendeel.
    Dus vastberaden kan men ze wel noemen, die jonge gasten.                   

                          

    En toén, toen zetten de snuggere jongens de foto’s op het Net.
    Gewoon voor ’t geval het Egyptische gezag hen eventueel misschien zou willen arresteren …  
    alle foto’s t/m n°10, daarover gaat het: http://raskalov-vit.livejournal.com/131308.html 
    efkes kijken naar een particulier initiatief.

    m  – EZW-10/2013, bijgewerkt

    07-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.013. vliegjes

    fruitvliegjes >< eendagsvliegjes

    'k Vroeg me af of fruitvliegjes eendagsvliegjes waren. Neen! zegt het Net. Het zijn twee verschillende beestjes.
    De fruitvlieg heet voluit Drosophila melanogaster en heeft van ei tot einde een levensduur van 11 à 14 dagen.
                       
                                                    Afbeeldingsresultaat voor Drosophila melanogaster


    "Je laat een banaan iets te lang liggen op de fruitschaal en ineens zijn ze daar: fruitvliegjes.
    Maar het zijn niet de vitamientjes waar ze op af komen; het is de alcohol in het overrijpe fruit."

    een zeer korte, zeer duidelijke tekenfilm, klank aan :
    https://www.youtube.com/watch?v=a04Y4oHikG0
    01min14

    De eendagsvlieg heet Hafte, (orde Ephemeroptera, eh, jawel!)

                                                    Afbeeldingsresultaat voor eendagsvlieg

    en zou als volgroeid insect een paar uren tot één dag leven.
    Bomans beschreef dit al: Anna, het leven van een eendagsvlieg.

    -----

    Op het afdakje boven de keuken lag een ei.
    Ach…. wat een klein eitje was dat!
    Het was nog veel kleiner dan een speldeknop…

    Net op dat moment ging het eitje open en kwam er een heel klein beestje naar buiten.
    Een eendagsvlieg.

    “Dit is een kostbare dag” zei Anna, want zo heette de eendagsvlieg,
    “vandaag moet ik groot worden, mij verloven, trouwen, kinderen krijgen, en …..sterven.
    Vanavond om acht uur moet alles gedaan zijn.
    Ik voel mij wel een beetje moedeloos met zoveel dingen voor de boeg.
    Maar wie niet waagt, die niet wint.”

    Zij sloeg haar vleugeltjes uit en zweefde moedig over de zonnewijzer.
    Hier kwam zij een nette heer tegen.
    Hij was al wel wat oud, zeker een halve dag, maar hij zag er nog goed uit.
    Anna vond hem zelfs knap.
    En hij was zo discreet!

    “Ach mejuffrouw….,” sprak hij haar aan.
    Anna bloosde.
    “Ik ben net geboren”, zei ze.
    “Kom, kom, ” ging de heer wat ongeduldig verder,
    “Wij moeten onze tijd niet verpraten, juffrouw. Ja of nee?”
    “Ja,” fluisterde de kleine Anna.
    Zij omhelsden elkaar vluchtig en wandelden wat tussen de andijvie.
    “Is dit nu het huwelijk”? vroeg Anna.
    “Ja, dit is het,” zei de heer, die Simon heette. “Het is nu half tien, ” zei hij.
    Hij werd bleek en gaf Anna een kus.
    Toen ging hij op zijn rugje liggen. Zijn pootjes in de lucht.
    Hij was dood.

    Anna was meer verbaasd dan bedroefd.
    Het liefst had zij haar gezichtje in het zand gestopt en flink uitgehuild,
    maar dit paste niet bij een vrouw van middelbare leeftijd.
    Want dit was Anna nu geworden.
    Zij was wat gegroeid en had een bredere kijk op het leven gekregen.
    Zij stond hierover na te denken toen haar broertjes voorbijkwamen:
    in de schaduw geboren, waren zij wat later op de wereld gekomen.
    Anna bleef op een afstandje naar het uitkomen van de andere eieren kijken.
    “Het leven,” sprak zij, “het leven, beste jongelui, is een snelle desillusie.
    Tempo! Tempo! meer wordt er niet gevraagd."

    Maar de kleine eendagsvliegen antwoordden niet eens.
    Zij spreidden hun vleugeltjes uit en vlogen rechtstandig naar de zon.

    Nu schepte Anna ook moed.
    Ze sprong op en vloog over het duivenhok; daar ontmoette zij haar tweede man.
    Hun kennismaking was zakelijk, romantiek was belachelijk op die leeftijd.

    “Bent U al eens getrouwd geweest?”

    Jawel,” antwoordde Anna, “het was een heel net huwelijk.
    Maar hij is overleden. Het is al lang geleden.”
    “Goed. Ben U in voor een tweede huwelijk”?
    “Met wie?”, vroeg Anna.
    “Met mij”.
    “Oh jawel,” sprak Anna. En hiermee waren zij getrouwd.
    Neen, korter kan het niet. En toch is dit een lange verkering voor een eendagsvlieg.

    Was het een gelukkig huwelijk? Neen.
    Zij vermoedde dat hij betrokken was bij een zwendel-affaire in miereneieren.
    Maar er waren geen bewijzen.
    Hij werd echter betrapt bij het smokkelen van een stukje paardemest en werd verbannen.
    De wet is streng.
    Anna treurde niet; zij legde een paar honderd eieren in de kelk van een primula
    en liet zich toen drijven op de wind.
    Hoger en hoger ging het. Het was zo zalig, dit zorgeloze drijven … 

    Plots voelde Anna zich moe, heel moe.
    Snel spreidde zij haar vleugels uit en daalde. Zou dit het einde zijn?
    De tranen schoten haar in de ogen; zij dronk wat water uit een koolblad en dutte even in.
    Toen zij wakker werd was de zon groot en rood.
    Alle dingen in de tuin waren stil en oud geworden.
    Ook Anna was een oude vrouw.
    Zij liep langzaam over het koolblad heen en weer en ging toen op de rand zitten.
    Van hier af kon zij de zon zien ondergaan.
    Anna zuchtte, en staarde over de bladrand naar beneden, op het leven onder haar.
    Slakjes, kevertjes, torretjes, van alles repte zich haastig voorbij, naar huis.
    Het was een vallen en opstaan, klimmen en dalen, gedrang en beweeg.
    Alleen Anna bewoog niet.
    Zij was dood.

    'Anna' van Godfried Bomans uit zijn boek Sprookjes, 1962 

    m – HiH-10/2016 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Bananenvlieg , https://nl.wikipedia.org/wiki/Haften , https://nl.wikipedia.org/wiki/Godfried_Bomans#Enkele_anekdotes

    07-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    06-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.012. succes & zweet

    Wil je iets bereiken zal je er voor moeten werken,
    want meestal geen succes zonder zweet. van P²

    Persoonlijk zou ik in die  regel zetten : geen resultaat zonder zweet. 
    Succes is in mijn ogen een vies woord geworden.
    Ooit kon men een geslaagd resultaat een succes noemen.
    Nu is het woord succes naar mijn gevoel gekaapt door de socialites.
    Kardashian, Paris Hilton & consoorten hebben het woord succes besmet.
    Daarom ben ik terug geschakeld naar het woord resultaat.

    Ook al was dat curry-recept van LM een succes, ik kan het woord niet meer gebruiken en
    ik gebruik resoluut 'resultaat'. De curry was lekker, dus : knap resultaat.
    Uitbundiger dan dat doe ik voorlopig niet meer. Succes mag weg.

    Daarom verander ik het Overdenksel voor mezelf : geen resultaat zonder zweet

    Ow, wachtwa. Zweet?
    Wij zijn senioren, waarom zouden wij ons nog in het zweet werken?
    Dat is slecht voor de bloeddruk en gevaarlijk voor van alles en nog wat.
    Niks van, geen denken aan. Inspanningen, tot daar aan toe.
    Maar zweet? Tarára. Hoogstens het woord inspanning, geen resultaat zonder inspanning
     
    Ziezo, nu kan ik mij verzoenen met de dag die moet komen.
    m  – HiH-10/2015, bijgewerkt

    06-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.011. een diva

    reglement >< principe ~ 2000, waarschijnlijk vroeger

    We zaten op een vlucht met Air France, een korte vlucht,
    het karretje met taksvrije koopwaar was pas voorbij en we gingen zo ongeveer landen.
    Ineens een bekend aroma: tabak. Iemand had een sigaret aangestoken.
    Twee rijen voor ons, aan de overkant van het gaaanpad, zag ik rook omhoog kringelen.
    Zelf was ik ooit een verstokt rookster, maar waar roken niet mag, mag het niet. Simpel.

    Roken in een vliegtuig mag al vele jaren niet meer. De hele wereld weet dat wel ondertussen.
    Op welke planeet had dat uilskuiken al die jaren gewoond?
    Ik rekte mijn hals om te kunnen zien wie de hooligan was die het rookverbod negeerde. 
    Tot mijn verbazing was het geen jeugdige provocerende dwarskop maar
    een dame tussen vijftig en zestig. Een elegante Française.
    Iemand van wie men zou verwachten dat zij haar wereld wel kent.

    De meeste passagiers had ondertussen het tabak aroma opgemerkt.
    Er werden hoofden gedraaid en het werd stil in het vliegtuig. Heel stil. 
    De stewardess kwam toegesneld en vroeg zeer beleefd aan de mevrouw of zij die sigaret wilde doven.
    De mevrouw weigerde. Categoriek en uit de hoogte.

    De stewardess zei iets over reglement.
    De mevrouw wuifde dat weg met een elegant gebaartje en met het argument dat
    zij, mademoiselle la stewardess, haar die sigaretten zojuist zélf verkocht had en
    als Air France niet wil dat er aan boord gerookt wordt,
    moet Air France maar geen sigaretten verkopen aan boord.
    "Voilà. C'est par pricipe" besloot ze met een triomfantelijk lachje.

    Nu ging het niet meer over wie gelijk had, maar over wie gelijk zou halen,
    het Reglement of een zelfgewrochten Principe?
    De situatie had de algemene belangstelling en de mevrouw beleefde daar zichtbaar genoegen aan.
    De stewardess zat met de toestand verveeld. De mevrouw genoot.
    De stewardess keek naar achter, in haar ogen duidelijk een vraag om versterking.

    Een steward kwam haar te hulp en vroeg in nog hoffelijker bewoording aan
    de mevrouw of zij haar sigaret wilde doven.
    Weer een gedecideerde weigering.
    En weer met het argument: als Air France niet wil dat er aan boord gerookt wordt
    moet Air France geen sigaretten verkopen aan boord.
    En vermits Air France wél sigaretten aan boord verkoopt,
    mogen die sigaretten gerookt worden aan boord. Voilà. Simple n'est-ce pas!
    "En wat denkt u nu te doen, mij buitenzetten?" voegde ze er met een superieur lachje aan toe.

    De purser (chief-steward) kwam erbij.
    "Mevrouw, u kan toch ook wachten met roken tot u het vliegtuig verlaten heeft" stelde hij glimlachend voor.
    Nee, want die sigaretten waren haar AAN BOORD verkocht, dus zou zij roken AAN BOORD.

    "En u vind, omdat u ze hier gekocht heeft, dat u hier ogenblikkelijk en ter plaatse moet roken?"
    Já, dat vond zij, want dat sprak vanzelf!
    En ze keek eens genadig rond alsof ze wel wist dat de rokers onder ons
    haar in stilte bijvielen. Zij was immers onze woordvoerster.

    "Mevrouw, zei de chief-steward iets luider - hij richtte zich nu tot het hele compartiment -
    als u bij de apotheker een condoom koopt,
    is het dan ook om het ogenblikkelijk en ter plaatste te gebruiken?"

    Gelach - Geschater - Gebulder. En applaus.
    De opmerking van de chief-steward werd naar voren en naar achter doorgegeven aan
    degenen die te veraf zaten om ze gehoord te hebben.
    Het gelach trok door het vliegtuig als een golf door een zwembad.
    Hier ging de golf liggen en daar nam ze opnieuw een piek. En dan terug.
    Hier opnieuw handgeklap. En ginder nóg eens!

    De mevrouw - ineens véél minder hautain - doofde haar sigaret,
    snauwde weinig elegant iets over ‘onbeschaamdheid’ en
    ging verongelijkt het landen zitten bekijken.

    Met dat kunstgreepje had de chief-steward had de situatie in orde gekregen.
    Niet met redelijkheid, want de dame was van bij het begin al niet
    van plan geweest naar rede te luisteren.

    Bij het uitstappen kreeg het cabinepersoneel meer vriendelijke begroetingen dan anders,
    een paar mensen staken hun duim op in het langsgaan en
    de twee mensen vóór mij gaven de chief-steward een hand.
    Op de loopbanden werd nog nagepraat.
    Zelfs toen we bij de bagageband stonden werd het voorval nog besproken.
    De mevrouw had nog steeds veel belangstelling.
    Maar zo te zien was ze daar allang niet meer blij mee. 

    Een mooie bontjas. Met daarin een eenzaam mensje.

    m  - EZW-02/2004, HiH-10/2014, bijgewerkt

    06-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    05-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.010. krengetje ?

    bladeren horen ritselen

    De herfst maakt iets wakker in mij.
    Het was in de kleuterschool en er lagen herfstbladeren, zoals nu.
    Die bladeren konden ritselen.

    In dezelfde klas zat een jongetje die een zus had
    ergens in een hogere klas en dat meisje had een eigen springkoord.
    Ik niet. Waarschijnlijk was ik nog te klein daarvoor.

    Ik knuffelde en kuste dat broertje zowat plat tot hij hulp ging zoeken bij zijn zus.
    Dan volgde ik hem aan een slip van zijn schort tot bij zijn zus.
    Zij verloste haar broertje van mijn attenties door haar springtouw te lenen en ik
    ging dan het touw door de herfstbladeren trekken omdat ik ze wou horen ritselen.

    Eigenlijk was dat gekus puur stalking, gijzeling en afpersing tegelijkertijd. 
    En toch hebben ze mij daar losgelaten.

    Was ik toen een kreng? Tja, misschien wel hé. Dat ik toen al een jongeman van drie of vier achterna zat om
    van zijn familie een afkoopprijs te bekomen … uitgekookt.

    Zelf herinner ik me daar niks van, van dat kussen.
    Enkel van het springtouw en de knotsen die ritselden in de bladeren. 

                                    

    Op een dag kwam ik met het springkoord thuis.
    Zoiets vroeg om uitleg natuurlijk. Niet terug gegeven na de speeltijd?
    Mijn Ma en Zuster Jozefa hebben dan uitgevist van wie het touw was, en
    hoe dat heeft kunnen gebeuren. Het verhaal dook jaren later soms nog op.

    In de versie van mijn Ma was het sprinttouw de afkoopprijs, opdat ik het broertje met rust zou laten.
    In mijn versie was het koord een beloning, omdat ik het broertje toch zoveel kusjes gaf.

    Thuis gaf ik Tina ook veel kusjes. Dan was ik een lief meisje en kreeg ik een aai over mijn bol.
    Waaruit volgt => kusjes geven is lief én => wie lief is mag met het springtouw door de bladeren ritselen.

    Achteraf bekeken zal de versie van mijn ma wel de juiste zijn … soms hebben moeders gelijk hé.

    m  – EZW-12/2012, HiH-10/2015 – foto = http://www.museumkontich.be/Sprokkels/ArmoeTroef.htm  

    05-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.009. formol

    over de stank van haar eigengerechtigheid

    Een practicum werd op school toen nog een praktijkles genoemd.
    Voor onze klas stonden geen regelmatige praktijklessen op het programma.
    We kregen wel les biologie in het biologielokaal, in 't biokot.

    Daar stonden tussen twee glazen wanden, tussen het lokaal en de gang
    een verzameling bokalen vol verbleekte dieren op 'sterk water', op formol.
    De geur was er tamelijk uitgesproken, maar na een paar minuten merkte men die niet meer,
    zoals we de zurige lucht van het scheikundelokaal ook niet meer merkten na de eerste 5 minuten.

    Op een dag besloot de lerares biologie dat het toch tijd werd voor een illustratie
    en ze kondigde de vivisectie van een kikker aan.
    En dat we allemaal naar voren konden komen om te kijken wat en hoe.
    Toen de kikker open gespeld lag en ik al die orgaantjes zag kloppen en doen
    vroeg ik luidop : 'Waarom? Daar bestaan toch prenten over?
    Met welk recht?Dit is iets gelijk die Mengele, dit soort dingen.'
    Want ik had al eens iets gelezen over die geflipte kwiet zijn afgrijselijkheden tijdens WOII.

    'Als het u niet aanstaat kunt gij het lokaal verlaten' deed ze hooghartig.
    Wat ik letterlijk opvatte, wat ik zag als een toestemming en ik ging op de gang wat bekomen. 
    'k Was opgelucht dat ik daar op de vensterbank kon gaan zitten
    en dat het vensterglas koud was want ik voelde me heel flauwtjes.
    Er begon iets te dagen.
    Hoeveel vivisecties gebeuren er tijdens de opleiding van een leerkracht biologie?
    Van alle leerkrachten biologie in België? Van alle leerkrachten biologie in de wereld?

    Bij die gedachte voelde ik mijn bloed wegtrekken en werd ik misselijk.
    Rennen naar de toiletten, ik heb het gehaald.
    In het terugkomen kruiste ik de directrice die daar liep te wapperen.
    Ze keek wel maar ze vroeg gelukkig niks. Dat mens kon ik er niet nog eens bij hebben.

    Vanaf die dag werd ik al wee van de geur van het lokaal (formol).
    Later ook bij het zien van de deur van het lokaal en uiteindelijk ook bij het zicht van de lerares zelf. 
    Voer voor Pavlov was ik toen. 
    Formol, gelukkig ben ik later dat product niet meer tegen gekomen.

    m – HiH-10/2016 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Formaldehyde , https://www.scientias.nl/dokter-jozef-mengele-de-engel-des-doods/, https://nl.wikipedia.org/wiki/Vivisectie

    05-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    04-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.008. de kaasplank

    1986 (de pre-LM-periode)

    Die kaptein was een beetje een elitair mens.
    Zo’n heer met een zijden halsdoekje in de openstaande kraag van zijn hemd.
    Hij voerde aan tafel conversaties over Florence en musea
    en andere uitgelezen onderwerpen, een gesprek onder heren waardig.
    Alleen waren zijn tafelgenoten niet zozeer heren die kwamen tafelen,
    zij waren hardwerkende mannen die van hun maaltijd wilden genieten
    want de maaltijd betekent vrije tijd en een moment van rust.
    Eventueel wat loos gebabbel erbij, maar niet elke dag gesprekken over kunst en cultuur.

    Bij momenten kwam er weinig reactie op de onderwerpen van de kaptein.
    Soms stokte zijn monoloog en dan had ik oprecht medelijden met hem.
    Hij moest niet op een vrachtschip varen, hij zou een cruisekaptein in de Middellandse zee moeten zijn.
    Daar zou hij dan de tafelgasten onderhouden over Cartagena en Venetië.
    Zo zag ik het, want over de kolenterminal in Tubarão waar we gingen lossen,
    vallen weinig culturele weetjes te vertellen.

    Op zondagavond werd er wijn geserveerd aan tafel.
    Mijn eerste zondag aan boord was er witte wijn voorzien.
    Ik vroeg aan de chef steward/kok waar ik de ijsemmers kon vinden.
    Volgens hem waren er geen ijsemmers aan boord, hij had al eens gezocht.
    Maar de flessen liggen sinds gisteren koud hoor, zei hij.
    'k Kreeg de sleutel mee om in de locker te gaan zoeken, nee, in de rekken geen ijsemmer te vinden.
    'k Ging de sleutel terug brengen en zei dat ik eens in het magazijn ging kijken,
    misschien stonden ze daar? De chef dacht van niet maar ik kon altijd eens rondkijken.

    Geen ijsemmers te zien, maar wat stond daar onderaan de rekken, zeevast gezet?
    Een stapel witte lege haring-emmertjes! We waren gered.
    Etiketten eraf, handvat eraf, een bord met serviette eronder, serviette erop en we hadden ijsemmers.

    De kaptein was in de wolken met de ijsemmers en hij vond ze helemaal niet camping
    want een plastic ijsemmer is nog altijd beter dan geen ijsemmer.
    Toen hij ze op de tafel van de officieren ook zag staan, complimenteerde hij mij.
    Zijn tafelgenoten zwegen en de dag erna vertelde de chef steward me vanwaar die donderwolken.
    Ze vonden me een mouwveegster, met mijn ijsemmertjes.
    Kermille.
    Een mens doet moeite om de tafels wat afwerking te geven en dan is men een mouwveegster …?

    Bleek dat 'die met zijn fijne manieren' al eens naar ijsemmers gevraagd had,
    en die waren er niet,
    en dan kom ik wat gedienstig doen met haring-emmertjes.
    Mouwveegster dus. In scheepsjargon bestaan daar lelijker woorden voor, maar die zet ik hier niet.

    Op donderdag werd er na het avondeten de kaasplank aangeboden.
    Ik was bezig in de mess en de chef gaf de kaasplanken door,
    een voor de officieren, een voor de kapteinstafel.
    - Deze is voor de kapteinstafel, zei hij.
    - Dat zie ik aan de hoeveelheden. Maar geen Hervekaas voor de kapteinstafel, klopt dat?
    - Ja, dat is hier al wat geweest, zuchtte hij. Den ouwe wil geen Herve op de kaasplank, want Herve stinkt.
    - En vinden die anderen dat ook ?
    - Néé, de 1ste stuur en de chef mécanicien zijn zot van Herve. Dat is het juist.
      Maar den ouwe wil geen Herve op de plank zien.

    Oelala, er gebeurde aan die tafel veel meer dan ik zag of kon merken.
    Ik nam twee ondertassen, paste daarop twee glazen dessertkommetjes ondersteboven
    en we hadden stolpjes. Deze, maar dan ondersteboven :

                              Image 
    - Wil de marco (marconist) ook Herve?
    - Nee, die doet mee met den ouwe natuurlijk, dat ventje is de mouwveger van de kaptein.
    - …. ? véél meer dan ik zag of ik kon merken.

    We hadden twee kaasstolpjes, ik sneed een Hervekaasje in twee
    en onder hun stolpjes zette ik de helften mee op de plank. De chef zag me doen.

    - Daar trekt gij uw plan mee hoor. Ik wil geen ambras.

    Toffe baas was die chef steward, ik stond er alleen voor met de Herve,
    terwijl we voor reparaties van mankementen in zijn keuken en in de bewoning
    toch eerder de chef mécanicien en de 1ste stuurman nodig hadden dan de kaptein.
    Men kon dié twee mannen maar beter tevreden houden.

    Na de hoofdschotel zette ik de kaasplank tussen de Marco en de kaptein
    en werd de kaptein nu niet wat bleek boven zijn gentlemensjaaltje?

    - Mevrouw … zei hij. Die kaas …
    - Die kaas is afgedekt kaptein, stolpjes.

    Ik nam de twee schoteltjes met stolpje van de plank en zette ze
    naast het bord van de chef Mécanicien en van de 1ste stuur.
    Hun gelaat lichtte op. Een glimlach tot achter hun oren.
    En of er nog stokbrood was. Natúúrlijk was er nog stokbrood, hier is een extra mandje.

    - Mevrouw …, -de kaptein weer, onze heer met smaak- vindt u niet dat Herve stinkt?

    Hij sprak niemand aan met de voornaam, en aangezien ik geen rang had was het ‘mevrouw’.

    - Nee kaptein, Herve heeft een aroma, heeft een uitgesproken geur. Stank is totaal iets anders.

    Man, ik kuis een aantal toiletten aan boord, wilt ge écht weten wat ik stank noem?

    De chef Mécanicien en de 1ste stuur aten met smaak hun eigen royale portie kaas.

    Die dag was ik gered door het aroma / de geur van Herve.
    Ik had er twee sterke bondgenoten bij én, voor de rest van mijn contractperiode
    was ik van de smet van mouwveegster vanaf. Ook toen de voorraad Herve al lang op was.

    m – HiH-10/2016, bijgewerkt

    04-10-2018 om 03:09 geschreven door maart


    >> Reageer (2)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.007. rolschaatsen

    in de keuken sport men niet

    Niet voetballen of basketten in huis. En ook niet rolschaatsen,
    daar komen ongelukken van zoals : de tomaat die wou schansspringen …

                       skitchen

    Hier nog zo ene die zijn leven beu is : een paprika op de rand van een rokende vulkaan!

                       skitchen

    En nog ene: een eierkop op de rand van een geiser!

                      skitchen

    Besluit, sporten doet men niét in de keuken.

    m – EZW-10/2014, bijgewerkt – voor meer : http://www.benoitjammes.com/kitchen-skate

    04-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    03-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.006. hup de macho's !

    Moeten wij mannen ons zorgen maken? ~ door Rocor, 10/2008

    De tijd dat we het voor het zeggen hadden is voorbij. Wat zeg ik, als we niet oppassen
    staan we als mannen binnenkort allemaal op straat te praten met de buurman, terwijl we de
    glazen zemen,
    de brievenbus afwassen en over de hoge prijs van de groenten lullen in plaats van over de voetbal.
     

    Ze lopen hun achterstand in. Vrouwen aan de haard is wel prehistorie. Wat zie ik gebeuren?
    Mannen nemen het werk over in alle taken die vroeger specifiek voor de vrouw waren.
    Voor de boodschappen zorgen, de kinderen naar school brengen, eten maken, kuisen, de was en de plas doen,
    met de kinderen naar de dokter en de tandarts, amai deden die vrouwen dan zoveel?
    De mina’s gaan ervoor, ze vechten zich een weg in de mannenwereld en het schoonste van al:
    ze doen het nog goed ook. Dat is moeilijk voor ons om het toe te geven, maar het is zo.

    Ze nemen hun vrijheid, een verschuiving is bezig. Als we niet oppassen, nemen zij de macht over de twee seksen.
    Ons bolwerk is aan het wankelen, waar is de tijd dat we de kostwinners waren
    en alle beslissingen konden nemen, zonder inspraak?
    We moeten toegeven, er zijn veel beroepen waarin ze fundamenteel beter zijn dan wij,
    maar er zijn grenzen hé, ze moeten niet lastig beginnen te doen.

    Neem nu hoe ze zich kleden, botjes met hun broek erin gestoken, brede riem onder het lederen vestje,
    borstjes vooruit, en kort geknipt haar, nog een stok onder de arm en een paard onder hun poep,
    dan is hun gezag compleet. Ze dragen alles van kledij wat een man draagt, andersom zou voor ons een probleem zijn,
    maar ze bewegen zich nadrukkelijk en zelfzeker door het leven. Het is meer dan duidelijk:
    ze hebben geen last meer van menopauze, ze nemen het gewoon van ons over.

    Gelijke kansen is maar normaal, ook in de scholen zijn ze heel goed bezig. We zijn niet meer de allesweters.

    Als we niet oppassen hebben we alleen nog ons lijf dat sterker is, en worden we verder in alles overklast.
    We zijn 2008 jaar de baas geweest, andere en betere nu, en ik zou bijna durven denken dat de wereld er beter uit zal zien.
    Ze hebben trouwens nog altijd hun ‘geheim wapen’ achter de hand, dan verkrijgen ze alles als ze dat bovenhalen.

    Wat zoudt ge er van denken als ge aan het eten bezig zijt als man ‘s avonds en ge een telefoon krijgt van uw vrouw die zegt:

    “Ik zal wat later zijn schat, ik ga nog een pint pakken met de collega’s.
    Mocht het laat worden ga maar slapen, zet mijn eten maar in de microgolf. Doé-oéi !

    Beste Mede-Macho, zijt ge naar de bakker geweest? En is uwe strijk gedaan ?

    door Rocor, 10/2008, van zijn blog geplukt, http://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1222812000&stopdatum=1225494000 

    03-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.005. snuffelwerk

    Sinds piepjong ben ik dol op lekkere geuren.
    Tantes en groottantes dachten dat ik kwam knuffelen,
    maar eigenlijk was ik hen aan het besnuffelen. 

    Voor de after shaves was het iets minder ingewikkeld, alle ooms en grootooms gebruikten Tabac of Old Spice.
    Dus daar was ik vrij snel uitgesnuffeld, want veel meer was er toen niet op de markt.

    Het boek van Patrick Süskind stond hier ooit in drievoud in huis, omdat ik
    het aan elk en ieder wil uitlenen maar ook nog zelf een exemplaar wil overhouden.
    ’k Ben goed maar niet gek. Of toch niet helemaal.

    Toen we zeventien waren zei de lerares Frans zeer gedecideerd dat er zijn twee dingen zijn
    waarop men nooit mag bezuinigen: een goede BH en een goed parfum.
    Dat waren zeer wijze woorden. Gelijk wat mijn financiële situatie was in het voorbije levensparcours,
    het silhouet en de sillon moeten er zijn.

    Toen ik in overall stond te zwoegen en te zweten hebben de BH en het parfum me recht gehouden. 
    Met de juiste BH lijkt zelfs de meest vormeloze overall een drapage en dat is goed voor het zelfvertrouwen.
    Bij de lichaamswarmte van fysieke arbeid komt het parfum weer vrij, dat is goed voor het moreel.

    Laat ze maar komen, die paletten …

    m - EZW- 03/2011, HiH-10/2016, bijgewerkt -

    03-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    02-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.004. kleinzonen

    bandieten in bomen & curryworst

    “Zijn lach is onweerstaanbaar en hij heeft iets met brandweermannen, haaien en
    slechteriken die in de bomen langs de snelweg wonen.” MML

    Iets met brandweermannen en haaien, die fascinatie snap ik.
    'k Heb ooit eens een grote kalender gekregen met zeemonsters. Haaien zijn indrukwekkend.
    Die met de brandweermannen heb ik toen zelf gekocht. Als tegengewicht. Ook indrukwekkend.

    Over de slechteriken in de bomen ben ik nog aan het nadenken.
    Kan het zijn dat de jongste een avonturenfilm gezien heeft,
    zo iets waar de struikrovers zich uit de bomen laten vallen.
    Misschien een film à la Robin Hood? Dat zijn dan wel goeie slechteriken, maar
    het is misschien nog wat ingewikkeld voor een hoofdje van vijf dat
    er ook nobele bandieten bestaan. Robin Hood, Zorro, …
    er zijn er zeker nog, maar ze schieten me niet te binnen. 

    Bandieten die in bomen wonen dus, en die bomen staan dan best langs de snelweg
    omdat daar veel licht is en men een regen van bandieten ziet aankomen.
    Men ziet ze uit de bomen springen. Veel licht geeft een veilig gevoel.
    Ja, als ik bandieten in bomen had, 'k zou ze ook langs de snelweg doen wonen hoor.

    “Morgen is de oudste van de partij en die inviteert me op friet met curryworst.
    Wel in een fijn restaurant, waar ik misschien aan de curryworst kan ontkomen.”

    Meiske! Als het oudste kleinzoontje zo galant is zijn oma van zijn spaarcenten
    te trakteren op feestelijk eten als friet met curryworst,
    dan vind ik het flauw van u dat ge zoudt willen ontkomen aan die curryworst.
    Wees een dame! Rug recht, diep ademhalen en eet-die-curryworst!

    m – HiH-10/2015, bijgewerkt

    02-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (2)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.003. in onbruik

    eeuwigdurende eigendom?

    "Het oude kerkhof, dat gelegen was in het centrum van de gemeente, is in onbruik
    De formule 'eeuwigdurende eigendom' is nog letterlijk in voege.
    Vele overledenen hadden nog hun plaatsje in een familiegraf.
    De gewone zerken die tien jaar mochten blijven, waren weggehaald

    Het viel meteen op, verspreidde veldjes met wilde grassen en netels.
    En dan die oude familiegraven, her en der, grote bouwsels in graniet en arduin,

    scheefgezakt  met afgebrokkelde beelden van engelen,
    verdoken onder takken en planten, en stukken van dorre coniferen.

    Namen in arduin gebeiteld, haast onleesbaar, achter struiken,
    en soms in 't zand een stukje foto op een stenen boek.
    Langs de hoofdweg stonden ook nog vervallen kapellen, familiekelders,
    waarin men geen voet meer zet. Zou het luguber zijn in dit park wanneer het donker wordt?

    In een brede laan zag ik een verwaarloosde arduinen zerk, waarvan de hoofdsteen
    er in al zijn breedte nog stond met nog enigszins leesbare gebeitelde letters:
    'geb.... 24-01-1880. In de negentiende eeuw! De grote deksteen was verdwenen.
    Er lagen vier gezinsleden in 'eeuwige rust'.
    Mijn gedachten gingen naar de tijd van hun kinderen en kleinkinderen,
    de tijd die immer voortloopt, beladen met zovele herinneringen!

    Het was onwezenlijk stil op het kerkhof. Enkele bomen stonden er half kaal te dromen.
    Hoe zou het hier met Allerheiligen zijn? Zouden chrysanten de troosteloosheid een beetje opheffen?

    Eens verdwijnt dit oude kerkhof , wanneer het gemeentebestuur door stemming besluit
    dat 'het eeuwigdurend eigendom' niet meer 'eeuwigdurend' is!
    Dan blijven er alleen namen dromen in het gemeentelijk archief." GMA

    De gronden in en nabij woonwijken zijn goud waard.
    Terwijl wij lopen te mijmeren tussen de vergane glorie zitten elders
    gladde projectontwikkelaars te lobbyen bij de pousse-café en
    verschuiven politiekers het eeuwigdurend eigendom via administratieve achterpoortjes
    weer een beetje naar minder-eeuwigdurend.
       

    Oud Kerkhof, Arnaud Bex  Afbeeldingsresultaat voor arnoud Bex kerkhof                      

    Op het Net staan veel foto’s over oude begraafplaatsen, van zeer sfeervol tot povere horrorkitsch.
    Daarover heb ik ook een en ander gevonden. Maar dat is voor een andere keer.

    m – HiH-10/2015, bijgewerkt – met dank aan GMA

    02-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    01-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.002. didactiek

    bevattelijke uitleg, klare taal, heldere bewoordingen

    Wanneer iemand iets helder uitlegt, dan sta ik in bewondering. Soms word ik er stil van.
    Kookprogramma of kwantummechanica, breipatroon of spellingsregels, wanneer de uitleg duidelijk is dan word ik blij. 
    Vooral als ik een stukje kunnen volgen heb van dat breipatroon en die kwantummechanica.
    Dat laatste ivm de monstergolven op bepaalde breedtegraden.

    De structuur van een uitleg:
    een ingewikkeld concept, een begrip, een idee afbouwen tot een duidelijke schets
    en vervolgens weer opbouwen tot een voorstelling van het oorspronkelijk geheel,
    dat soort uitleg, daar kan ik gelukkig van worden.
    Daar kan ik van genieten, van het feit dat iemand haar/zijn kennis wil delen
    en dat doet op een manier die bevattelijk is voor leken.
    Dan voel ik bewondering en dankbaarheid ook.
    Wanneer iets knap is uitgelegd, ja dat is genot. Een geruststelling ook :
    er zijn nog altijd mensen die het kunnen,
    ondanks de verkleutering en de verleuking van het onderwijs.

    m  – HiH-10/2016, ongewijzigd - https://nl.wikipedia.org/wiki/Didactiek

    01-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.001. onder tafel

    want de hond mocht mee

    Ergens in de jaren 70 kwamen in het Brusselse de Chinese restaurants in beeld.
    In en rond Antwerpen waren ze er al langer.
    Voor de verworpenen der Culturele Revolutie duurde het blijkbaar iets langer
    om Brussel te bereiken dan om Antwerpen te vinden.

    Die eethuizen waren relatief goedkoop en lekker en werden onmiddellijk populair.
    Ook al waren ze in achterafstraten gevestigd,
    de adressen werden doorgegeven en binnen afzienbare tijd waren in die straten
    parkeerproblemen.
    Populair dus.

    Zo was er een nieuw gedoe in de Timmermansstraat in Jette en
    dat restaurant moest uitgeprobeerd worden natuurlijk.
    Wie heeft er al gegeten? Niemand? Zullen we die nieuwe Chinees dan eens proberen?
    Allen daarheen en de hond ging mee. Dat kon toen nog, met een hond op restaurant gaan.

    De hond heette Pinjoef, was zwart, iets kleiner dan middelgroot, had slimme oogjes
    en ondanks haar temperament wist ze zich bij momenten welopgevoed te gedragen.
    Wat zeer vreemd was, want niemand had haar opgevoed.
    Zo bedelde ze bvb niet, zelfs niet aan tafel. Straatadel. Ze was een beetje nuffig ook.

    Het restaurant was ingericht met veel rood en zwart, aan de muur taferelen met draken,
    en op de vensterbanken stonden vazen met bloemen óp ipv ín.

    We waren met veel en we werden naar de grote ronde tafel geleid.
    We waren de eerste klanten. Dat is oké, een rustige moment,
    dan hebben de mensen van de zaal en van de keuken geen coup de feu,
    de service verloopt vlotjes. (weet ik)

    Er kwam een aperitief, de kroepoek was toen nog gratis, en de bestellingen werden genoteerd.
    Voor een groot gezelschap is een ronde tafel zoveel plezieriger
    dan een rij rechthoekige tafels die bijeen geschoven worden.
    Men ziet iedereen, men hoort ook alle anderen, iedereen is opgenomen in de kring.

    Pinjoef had zich onder de tafel geïnstalleerd en lag daar met het kopje op de poten
    te genieten van het feit
    dat zoveel mensen met haar meegekomen waren naar die fijne plek.

    Het eten werd geserveerd en ten gerieve van ons werd de muziekinstallatie geactiveerd.
    Uit de luidsprekers kwamen tokkelinstrumenten en hoge vrouwenstemmen die melodieën
    produceerden. Toen nog niet echt voor ons Westers oor, maar goed,
    we leefden in een sfeer van verdraagzaamheid.
    Het eten was lekker en tolerantie was het modewoord.
    De term multicultureel moest nog uitgevonden worden.

    Wij aten en wij praatten en wij dronken en alles was goed en aangenaam
    behalve dat hoog gemiauw van de Chinese zangstemmen uit de luidsprekers.
    Tolerant of niet, trop is teveel. Pinjoef dacht daar anders over. Zij genoot.
    Het duurde efkes eer ik begrepen had dat een bijgeluidje van onder de tafel kwam
    en niet uit de luidsprekers. Ik keek en daar lag ze, oogjes toe, muiltje ook toe,
    daar lag ze te genieten van de Chinese muziek en ze piepte/miauwde mee.
    Waarschijnlijk was ze de enige van het gezelschap die de muziek wist te waarderen.
    Iemand van de bediening kwam met een blij gezicht zeggen :
    ‘dog music oké!’ = zelfs de hond vindt de muziek mooi.

    Yes, zei ik, verschrikkelijk gegeneerd dat die mensen zo Oosters beleefd waren.
    'k Had onder de tafel willen kruipen van schaamte.
    Maar daar lag dat zelfgenoegzaam hondje al, te miauwen.

    m – HiH-10/2016, bijgewerkt

    01-10-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)




    E-mail

    klik op knop om me te mailen


    Zoeken in blog


    Archief per maand
  • 10-2018


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!