NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • 092. zee-presten
  • 091. Guy Cassiers
  • 090. onbewaakt
  • 089. Paula Semer
  • 088. een boze aap
  • 087. Linde Merckpoel
  • 086. achtervolging
  • 085. frigo-lezen
  • 084. Lucas 25 ?
  • 083. omtrent oorlog
  • 082. leutige dingen
  • 081. 'in huis'
  • 080. saluki 's
  • 079. stille helden
  • 078. madammy
  • 077. Abdelkader Benali
  • 076. een liefde
  • 075. Annemie Struyf
  • 074. metamorfose
  • 073. Peter V.d.Veire
  • 072. mooie mededeling
  • 071. 't bed v Penelope
  • 070. paLoRe
  • 069. de gouden bal
  • 068. eten stelen
  • 067. prentjes jagen
  • 066. het jongetje
  • 065. Cath. Vandoorne
  • 064. de catwalks
  • 063. Marnix Peeters
  • 062. een grotere tafel
  • 061. Fatma Taspinar
  • 060. verdwijnzalf
  • 059. Alex Callier
  • 058. tuin winterklaar
  • 057. Joplin & Joplin
  • 056. de juiste vlaggen
  • 055. lerares weg
  • 054. bijna halloween
  • 053. Lou Reed
  • 052. een babbeltje
  • 051. liederlijk vrij
  • 050. zonder kalender
  • 049. Goliath = 30 cm
  • 048. slijk & schimmel
  • 047. squirrelisimo!
  • 046. decompressie?
  • 045. boomhut
  • 044. kat en hond
  • 043. 't meneerke
  • 042. maffia
  • 041. een parfum
  • 040. ritselen
  • 039. funerair erfgoed
  • 038. buizenpost
  • 037. geestige grijsaard
  • 036. bruis-/zeewater?
  • 035. aan ons lijf
  • 034. met de 'ijzers'
  • 033. bolvormig
  • 032. inspiratie
  • 031. oktobergeur
  • 030. handige harry
  • 029. mijn nieuwe vlam
  • 028. de stoelen
  • 027. al onze tafels
  • 026. loontje-boontje
  • 025. ook dat nog
  • 024. twee Meesters
  • 023. over graaien
  • 022. Bosphorus
  • 021. een ander kookt
  • 020. VIP - 1ste klas
  • 019. gekke spuit
  • 018. het realiseren
  • 017. niet kunnen
  • 016. BBQ & wesp
  • 015. kokerellerij
  • 014. Russen in Egypte
  • 013. vliegjes
  • 012. succes & zweet
  • 011. een diva
  • 010. krengetje ?
  • 009. formol
  • 008. de kaasplank
  • 007. rolschaatsen
  • 006. hup de macho's !
  • 005. snuffelwerk
  • 004. kleinzonen
  • 003. in onbruik
  • 002. didactiek
  • 001. onder tafel
    'een heel jaar maart?'
    schrijfvloer 02
    09-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.080. saluki 's

    saluki, de gazellehond, Perzische windhond (Iraanse) 

    "De saluki of Perzische windhond is afkomstig uit Iran, (vroeger Perzië).
    De rasnaam is afgeleid van de stad Saluk, die onder het zand is verdwenen.
    Saluki's werden als jachthond gebruikt door verschillende nomadische woestijnvolken
    en werden zo van gebieden bij de Kaspische Zee tot de Sahara verspreid.  

    Op Perzisch aardewerk dat dateert van 4200 vóór Christus,
    werden al salukiachtige honden afgebeeld.   

    In Egyptische graftombes zijn gemummificeerde saluki’s aangetroffen en
    de farao's jaagden met valken op hun arm en een soort saluki's aan de lijn.

                              

    Saluki's zijn sterk verwant aan Afghaanse windhonden.
    De saluki is ideaal: zowel als gezelschapshond als jachthond. 
    'Ideaal' zou ik niet echt zeggen, eerder 'geschikt'.

    Aard

    De saluki is wat terughoudend ten opzichte van vreemden,
    maar is zeer gesteld op het gezelschap van zijn baas.
    Verder is hij onafhankelijk, rustig, waardig en eigenzinnig
    en hij heeft een groot jachtinstinct en een enorme energie.

    Opvoeding - Oelala! Niet simpel.

    Met enig beleid is het mogelijk een redelijk opgevoede hond te krijgen,
    maar houd er wel rekening mee dat dit nooit een perfect luisterende hond zal worden.
    Met veel geduld en inzicht kunt u toch bereiken dat de hond op u gesteld raakt en u niet teleur wil stellen.

    Sociaal

                       Afbeeldingsresultaat voor salukis

    Saluki's kunnen prima samenleven met andere gelijkgestemde honden,
    maar andere huisdieren zoals geiten of konijnen
    kunnen beter ver buiten bereik van deze honden gehouden worden,
    want hun jachtinstinct is te sterk om de verleiding te weerstaan."

    Hier een filmke met uitleg over hoe de bouw van de hond zorgt voor snelheid en uithoudingsvermogen. 

    klank aan, geen ondertitels
    https://www.youtube.com/watch?v=JiCkQ9WrpOM 
    03min28

    m – EZW-11/2014 - http://nl.wikipedia.org/wiki/Saluki , Afbeeldingen van saluki , voor FIV

    09-11-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.079. stille helden

    MVS vertelt

    Mijn vader deed straffe dingen tijdens de oorlog,
    neen, een held zou ik hem niet noemen maar heldhaftig vind ik het wel, wat hij deed.
    Zo gaf hij zes jonge mannen wekenlang onderdak die hadden kunnen ontsnappen 
    uit de colonne opgevorderden door den duits.
    Zij lieten paard en kar achter en vluchten de bosjes in en kwamen aan onze deur kloppen.
    Zes jonge kerels extra voeden terwijl hij al een gezin van twaalf moest zien te onderhouden
    is onder oorlogsomstandigheden al niet min, zelfs gevaarlijk.
    Hij moest ook aan den duits aangeven wat hij op het land kon winnen. Beter vond hij het
    wat minder aan te geven en  vele noodlijdende burgers die kwamen aankloppen
    melk en meel te geven, maar daarvoor heeft hij wel in den bak gezeten.

    Ook zie ik nog het tafereel voor mijn ogen hoe mijn vader koelbloedig een SSer aanpakte.
    Op een dag kwamen we ‘s middags van het aardappelveld naar huis om te eten en
    daar stond aan de gevel van ons huis een opgefokte SSer met het geweer in de aanslag.

    "Wie moet ik doodschieten, u of uw zonen" riep de SSer.
    Moeder stond in de voordeur en riep ons jongsten stilletjes binnen te komen maar dat pakte niet bij de furieuze man. 
    Vader heeft hem dan gesust  en hem voedsel beloofd en wat verder nog weet ik niet 
    en de man is rustig met een fiets vertrokken richting Turnhout.
    Vader had de situatie gered door zijn kalmte. MVS

    'k Ben helemaal patraque.

    Voor deze stille helden staan er geen stenen monumenten.
    Maar uw schrijven staat er wel. Een geschreven monument. 

    m - EZW-10/2011

    09-11-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    08-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.078. madammy

    ‘ … jij moet toch veel mooie herinneringen hebben? Heb je nooit heimwee? ’

    Heimwee niet meer. Gehad, bij momenten. Nu niet meer.
    Veel mooie herinneringen, dat wel. Het is een snoer van gebeurtenissen en anekdotes.
    Van sommige herinneringen kan ik heel blij worden.
    Want er zijn de andere herinneringen ook natuurlijk, de minder goede.
    Tussen die twee soorten gebeurtenissen was er de rust van de routine,
    de dagen dat alles kalmpjes zijn gang ging en er niks te melden viel.

    ---

    In '98 waren er een aantal Kroaten onder de officieren aan boord en ik had al gevraagd
    om me AUB bij de voornaam te noemen.
    Dat kon niet. Ze kenden hunne wereld en het bleef Ma'am.
    Oké dan maar, we waren weer vertrokken voor zes maanden afstandelijk gedoe.
    Ik moet teleurgesteld gekeken hebben want de 3de mécanicien zocht naar een oplossing.
    Een heel sociale jongen (24j) en zeer kierewiet door de oorlogsdingen die hij in zijn land meegemaakt had.

    Hij had een contract bij de Fransen gevaren en had als notie van Frans :
    - als ze 'oh putain'zeggen is het erg, maar zijn ze niet kwaad
    - als ze 'merde' zeggen is het erg, en zijn ze wél kwaad
    - als ze 'putain de merde’ zeggen, zijn ze zéér kwaad.

    Een paar dagen later kwam hij met een idee : vermits in België ook Frans gesproken wordt
    zou hij me Madame noemen ipv Ma'am, en hij was tevreden dat hij een oplossing kon voorstellen.
    Hij bleef wiebelend staan wachten wat ik er van vond. Ik vond het maar niks.
    Putain en merde gaf hij vlekkeloos en met de juiste intonatie, en zo argeloos blij,
    hij kende duidelijk niet de draagwijdte van die termen.
    Maar Madame klonk alsof hij het over een bordeelhoudster had.

    - No good? vroeg hij.
    - Sounds like mama-san.

    De term mama-san is internationaal gekend, en hij wou de vrouw van zijn baas zeker niet zo aanspreken.

    - Then I will call you Madammy, you are petite.
    Het is madammy geworden. En gebleven.
    De andere officieren namen het woord over en toen ook de Filipijnse crew meedeed
    was het zo goed als officieel.
    Eigenlijk had ik die naam in mijn zeemansboek moeten laten bijschrijven.

    Het was heel plezant om horen hoor.
    Als ik 's morgens met de zak overalls van ons deck naar de laundry beneden ging
    was er volk in de trapkast, op weg naar het ontbijt een deck hoger :
    - mornin' madammy !
    - mornin' gentlemen !
    - ça va, madammy ? dat stukje Frans hadden ze van de 3de overgenomen
    - ça va, messieurs.
    Een ochtendritueel.

    Een paar jaren later, toen ik iemands overall gerepareerd had …

            Wachtwa, een woordje uitleg over een trukje: wanneer een overall gescheurd is,
            vraagt de betrokkene aan de 1ste stuur een nieuwe en 
    houdt de oude bij.
            Ik repareer die. Met lappen er op en al.

            Zo heeft de persoon in kwestie een extra overall in gebruik want 
            in de tropen kan het er op aan komen, een overall meer of minder.
            Goed, dit gezegd zijnde ...

    Toen ik een paar jaren later een overall gerepareerd en terugbezorgd had,
    kwam iemand van de matrozen vragen, een beetje bedeesd :
    - Excuse me Ma'am, are you Madammy?
    - Eh, yes … long time ago.

    Die madammy-story was al wat jaren oud, hoe kon dat nu ? Wel …
    De naam madammy circuleerde nog in het bemanningsagentschap op de Filipijnen.
    De naam madammy was daar een eigen leven gaan leiden !

    Wat doet madammy:
    Overalls repareren, -foto’s afdrukken voor hen, ze per 4 op een A4 printen en
    ze in een documentbeschermer steken tegen de sporen van werkhanden-
    lasogen druppelen met Minhavez, hun boodschappen meebrengen van de wal,
    soms ook haar knippen en af en toe een hemdje strijken. Mee foto’s kijken van hun kinderen en af en toe
    eens vragen naar de familie thuis, want voor de komst van de mail spendeerden ze flink wat aan telefoon.
    Dat was het ongeveer volgens hen, het takenpakket van madammy.

    Maar naarmate die matroos vertelde was madammy een legende geworden binnen het agentschap.
    Een agentschap dat zeelieden over de drie oceanen en alle zeeën stuurt,
    mensen met verhalen in hun hoofd en die de verhalen mettertijd mooier en beter maken.
    Die verhalen, die legende, daar kon ik niet tegenop, die kon ik niet evenaren.
    Daar kon ik echt niet tegenop.

    m – HiH-05/2016 - https://en.wikipedia.org/wiki/Mama-san 

    08-11-2018 om 03:19 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.077. Abdelkader Benali

    te gast bij Wim Helsen, Abdelkader Benali
    met ‘Huldedicht aan Singer’ van Paul van Ostaijen

    slotgedeelte: 

    Ik wil een Singer
    wij willen een Singer
    wij eisen een Singer
    wat wij willen is ons recht
                           ein fester Burg ist unser Gott
     Panem et Singerem   Panem et Singerem   Panem et Singerem
                        et Singerem et Singerem
     Waarom
         hoe zo
               wat wil hij
                           wat zal hij
    Salvation army
    Bananas atque Panama
             de man heeft gelijk
             hij heeft gelijk
    gelijk heeft hij jawel
                         jawel
                               jawel
                                   waarom
                                   wie zegt dat
                                   waar is het bewijs
               jawel hij heeft gelijk
     Panem et Singerem   Panem et Singerem   Panem et Singerem
                          Singerem Singerem

    SINGERS NAAIMASJIEN IS DE BESTE

     Afbeeldingsresultaat voor abdelkader benali

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Benali in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a7/ 
    11min13

    Over Abdelkader Benali : https://nl.wikipedia.org/wiki/Abdelkader_Benali , https://nickmuller.nl/2016/03/05/abdelkader-benali-zonder-racisme-valt-de-samenleving-uiteen/ 
    Over Paul Van Ostayen : http://schrijversgewijs.be/schrijvers/van-ostaijen-paul-2/ , https://nl.wikipedia.org/wiki/Paul_van_Ostaijen
    Huldegedicht aan Singer, volledige versie : https://www.dbnl.org/tekst/osta002verz02_01/osta002verz02_01_0132.php 

    Eerste indruk : knappe vertolking!

    08-11-2018 om 03:12 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    07-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.076. een liefde

    Eeuwige liefde ~ door Rocor, 12/2008

    In mijn jeugd woonden we tussen de boeren, een speciale sfeer.
    Omdat ons Vader ook van boerenafkomst was kenden we iedereen en kon ik die boerderijen binnen en buiten lopen.
    Ik was er thuis, een ongelooflijk goed gevoel, tussen al die harde werkers, en tussen de dieren,
    en ik mocht dan ook helpen bij het kalven, en biggen vangen. Een paard dat moest gedekt worden mocht ik bijwonen,
    ik hielp op het land om aardappelen te rooien, moest met de paarden rijden, hielp de oogst binnen doen.
    Kortom, echt leuk, het was soms hard werken, maar ja dat kon niet anders en ik vroeg mij niets af.
    Ik kon overal mee eten aan tafel en op het land, ik at spek met eieren, kop vlees, beuling, groenten en fruit.

    Zij heette Elisabeth, hij noemde haar Liesje, hij was Petrus, ze waren kinderloos. Ze hielden veel van elkaar,
    ze waren altijd samen en keken elkaar veel in de ogen, zag ik. Ze leefden met en voor elkaar.
    Hun landerijen bevonden zich heel dicht bij de hoeve. Als hij op het land werkte en het was schaftijd
    blies zij op de koperen hoorn. Een afgesproken geluid, als hij dan thuis kwam gaf hij haar steevast een kus,
    fezelde iets in haar oor waarop ze lachte, en zei: “Zotte man, nu toch niet zeker” en ze keek dan naar mij.
    Hij schoof zijn voeten onder tafel en wachtte tot ik en Liesje op ons plaats zaten, sloeg een kruisteken en eindigde met
    “Heer zegen ons en ook deze spijzen die U milde hand ons geeft, door Christus onze Heer amen. Smakelijk!”

    Het eten begon met botermelk pap, gevolgd door aardappelen met bonen en een groot stuk goed gebakken varkensvlees
    met veel saus en eindigde met vers fruit. Alles van eigen bodem, een glas helder water uit de pomp put.
    We maakten een kruisteken en we gingen terug naar de akker, hij pikte de gerst en ik
    bond ze in busselen en we zetten ze in schoven, tot de hoorn opnieuw weerklonk.
    Als knaap keek ik naar die mensen op. Was dat de liefde? Ik vond dat mooi.

    Ik heb nooit zo een goed koppel meegemaakt, ze beminden elkaar, ze werkten hard,
    hadden leute, aten goed, kwamen vooruit, geloofden in God. Plots sloeg het noodlot toe,
    Petrus kreeg een longontsteking en was op 14 dagen dood en begraven.
    Elisabeth haar wereld stortte in, ze begon in zichzelf te praten, Petrus zijn werkvest bleef aan de nagel achter de deur hangen,
    zijn klompen schuurde ze alle dagen af, zoals ze altijd al gedaan had. Ze keek voortdurend naar de deur, ze verwachtte hem.
    Ze was schuw geworden. Ze praatte constant met hem, ze keek uren naar zijn foto.
    Ze streek door mijn haar, maar herkende mij niet meer. Ze kwijnde gewoon weg, ze wilde bij Petrus zijn,
    wat haar op korte tijd lukte. Ik begreep toen wat eeuwige liefde was, en zeker liefde tot ter dood.

    door Rocor, 12/2008 – van zijn blog geplukt, http://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1228086000&stopdatum=1230764400

    De opeenvolging van de verschillende situaties, van goed naar mindergoed naar dood & dood
    moet hem serieus aangegrepen hebben dat de knaap van toen
    het zoveel tientallen jaren later nog zo beeldend kan beschrijven. m

     

    07-11-2018 om 07:35 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.075. Annemie Struyf

    te gast bij Wim Helsen, Annemie Struyf
    met Het oude zeilschip van Jan van Nijlen

           Het oude schip, met opgegeide* zeilen,
           ligt in het dok: het groot karkas is lek.
           Blank tegen hemels grauwe en lage wijle*,
           vliegen de meeuwen om 't verlaten dek.

           Eens luidde blij 't signaal van zijn vertrek,
           en 't heeft gedanst, de duizend, duizend mijlen,
           op de oceaan een kleine, witte vlek.
           Thans is het oud: verroest zijn ankers, bijlen...

           Graniet en marmer heeft het meegebracht,
           steevnend* door 't woeste, noordelijk kanaal,
           of gleed droomstil door eevnaars lichten nacht,

           belaân* met vruchten, specerij en kruiden.
           Nu ligt het stil, onzegbaar droef en kaal,
           maar nog met kleur en geuren van het zuiden.

    © Jan van Nijlen
    uit: Verzamelde gedichten 1903-1964 uitgeverij Van Oorschot, Amsterdam 1964

    opgegeide , van opgeien = zeilen inkorten, om den windvang te verminderen , wijle = sluier in verouderde literaire taal, un voile, een vool
    steevnend = stevenend, koers zettend, varend, zeilend , belaân = beladen

      Gerelateerde afbeelding

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Struyf in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a6/ 
    13min56

    Over Annemie Struyf : https://nl.wikipedia.org/wiki/Annemie_Struyf 
    Over Jan van Nijlen 1884-1965 : http://schrijversgewijs.be/schrijvers/van-nijlen-jan/ , http://www.poezie-leestafel.info/jan-van-nijlen

    Nu heb ik al wel enkele vreemde dingen meegemaakt in de drie voorgaande jaargangen van Winteruur
    maar deze misser is tot hiertoe dé kanjer. Van een journaliste dan nog wel, een vak waarbij ik
    me toch een minimum aan voorbereidend werk durf voorstellen. Of overdrijf ik nu?

    Struyf vermeldt twéé maal dat het gedicht van Slauerhoff is?

    Het Oude Zeilschip is van Jan van Nijlen 1884-1965. Het is een sonnet, gewoon de 4 strofen.
    Het Laatste Zeilschip is van Slauerhoff 1898-1935. Het is een klepper van 4 bladzijden. 

    Als haar voorbereidend werk voor die paar minuten bij Winteruur al weinig voorstelt,
    dan stel ik me vragen over de degelijkheid van haar reportages. “Amààài!”, zoals ze zelf graag zegt.

    tekst Slauerhoff : https://dbnl.org/tekst/slau001verz03_01/slau001verz03_01_0170.php

    07-11-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    06-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.074. metamorfose

    de gedaanteverwisseling

    Deze prent van John Holcroft deed me ooit denken aan een boek maar ik wist niet welk.
    ‘k Kon er niet opkomen en dat vond ik erg. Het boek is nochtans tamelijk bekend. 
    In mijn eentje zou ik er niet geraken en ik lanceerde een hulpkreet op de toenmalige groep :

           "Het is geen illustratie van een boek, voor zover ik weet. 
            De prent doet me dénken aan een boek, iets met een groot insect. 
            Maar het is niet Alice in Wonderland en het is niet Het Klein Insectenboek,
            want dan wist ik het al."

    Er gingen mails over en weer.
    Er was veel bereidwillige hulp maar de titel van het boek hebben toen we niet kunnen vinden.
    Ik besloot het gepieker te staken, het zou me wel te binnen schieten.
    En ik verloor die prent uit het oog. 

    Beetlegirl, John Holcroft, UK  Afbeeldingsresultaat voor beetle girl holcroft  érg jammer van het kader

    Vier jaar later kom ik die tekening opnieuw tegen en ik dacht "hey, da’s Kafka!" Zo ineens, bij de eerste aanblik.
    Pas nadien herinnerde ik mij dat die prent ooit collectieve kopzorgen veroorzaakt had. Memorie is een rare beest.

    "De gedaanteverwisseling (oorspronkelijke Duitse titel is Die Verwandlung) is een werk van
    de Tsjechische Duitstalige schrijver Franz Kafka uit 1915. Het is een van de bekendste werken van Kafka.

    Samenvatting
    Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

    In het verhaal staat Gregor Samsa, een verkoper met een vlekkeloze staat van dienst, centraal.
    Op een dag wordt hij wakker en komt erachter dat hij tijdens de nacht veranderd is in een mansgroot insect.
    Terwijl zijn familie moeite heeft de gedaanteverwisseling te accepteren,
    begint hij zichzelf af te vragen waaraan hij dit te danken heeft.
    Hij vermoedt dat hij ergens schuldig aan is, maar waaraan?
    Is het zijn moeizame relatie met zijn vader of is hij toch niet de perfecte werknemer?
    Uiteindelijk besluit de familie om van hem af te komen.
    daar komt hij achter omdat ze niet weten dat hij hen kan horen en begrijpen.
    Hij besluit zijn familie te verlossen van zijn aanwezigheid, en hij sterft." 

    m  – EZW-11/2014 – herwerkt, met dank aan JdB- https://nl.wikipedia.org/wiki/De_Gedaanteverwisseling , http://www.johnholcroft.com/?page_id=551 

    06-11-2018 om 03:01 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.073. Peter V.d.Veire

    te gast bij Wim Helsen, Peter Van de Veire
    met Mickey Mouse is dead van Subhumans (punkgroep)

           Mickey Mouse is dead
           Got kicked in the head
           'Cause people got too serious 
           They planned out what they said 

           They couldn't take the fantasy
           Tried to accept reality
           Analyzed the laughs
           'Caus pleasure comes in halves 

           The purity of comedy
           They had to take it seriously
           Changed the words around
           Tried to make it look profound 

           The comedian is onstage
           Pisstaking for a wage
           The critics think he's great
           But the laughter turns to hate

              Subhumans, 1983
              pleasure comes in halves = plezier is gerantsoeneerd ? – to piss take = to make fun, to joke

     Afbeeldingsresultaat voor peter van de veire

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.

    Van de Veire in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a5/ 
    11 min

    Over Peter Van de Veire : https://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Van_de_Veire 
    Over Subhumans : https://nl.wikipedia.org/wiki/Subhumans_(Britse_band) , https://songmeanings.com/songs/view/56204/ 
    Mickey Mouse is dead , volledige tekst onder het filmpje : https://www.youtube.com/watch?v=RLPalGBxzSc , 02min44

    06-11-2018 om 03:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    05-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.072. mooie mededeling

    Deze foto vind ik een mooie manier om begin november
    aan familie, vrienden en kennissen te laten weten dat er een gezinslid op komst is.

                               These hilarious and clever pregnancy announcements will make you want to get your own ASAP. 

    Vooral omdat de toekomstige pa de aansteker nog vasthoudt. Heel symbolisch.
    Buiten het geven van een vonkje heeft hij voorlopig nog niet veel moeten doen,
    schijnt hij te zeggen. Dat komt nog, vriend, uw taak komt nog!
    Ge merkt dat wel wanneer het kind er is.

    :o) – EZW-10/2014, bijgewerkt, foto van https://www.someecards.com/parenting/pregnancy/pregnancy-announcements-pregnant-fun-creative/

    05-11-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.071. 't bed v Penelope

    een Grieks bedverhaal

    Dit is een verhaal waarvan ik zeer onder de indruk was toen ik het voor het eerst las, moest lezen.
    Als jonge kalveren werden wij verondersteld dit verhaal au sérieux te nemen, want het was examenstof.
    Het moment van herkenning, door het order ivm het bed,
    vond ik toen héél slim gevonden van Penelope en het is me bijgebleven.
    Het bed werd gebouwd door Odysseus en ik zou het daarom zíjn bed kunnen noemen.
    Maar hij was twintig jaar van huis geweest.
    Wie twintig jaar niet thuis komt, heeft zowat alle recht van spreken verloren, volgens mij.

    Eerst had hij tien jaar meegedaan aan de Trojaanse Oorlog.
    Toen tien jaar hem genoeg leek ontwierp hij het Paard van Troje, de oorlog werd gewonnen en was afgelopen.
    Odysseus kon naar huis, naar vrouw en zoontje, Penelope en Telemachos.

    Nu had hij toch wel tegenslag zeker!
    Tijdens de oorlog had hij per abuus het oog van de zoon van de zeegod Poseidon uitgestoken.
    Poseidon zwoer toen bij zichzelf dat Odysseus' reis naar huis nog plezant zou worden.
    Daardoor heeft de terugreis van Troje naar Itakha nog eens tien jaar geduurd.
    Troje ligt aan de westkust van Turkije, in het Noorden.
    Itaka is een eiland voor de westkust van Griekenland.

    Stel, als ik de zeegod tegen heb, dan ga ik niet over zee naar huis,
    maar stillekes over land, slimme held zijnde.
    Helaas.
    Over land reizen was nog hachelijker dan over zee.
    Misschien niet zozeer door vijandige goden, maar wel en zeer zeker door vijandige natuur.
    Want al kiest men een reistraject door alle laaglanden,
    uiteindelijk moet men het Pindos-gebergte over, door gevaarlijke bergpassen (als die toen al gekend waren)
    in verraderlijke weersomstandigheden, met daarbij nog eens loslopende beren en wolven.
    En waarschijnlijk ook nog berg-toverwezens met linke toverspreuken.
    Kortom, over land reizen was  toen gevaarlijker dan over zee, Poseidon of niet.

    Zo komt het dat Odysseus nog eens 10 jaar 
    rondgedarteld heeft op de kusten van de Middellandse Zee.

    Dit alles om te zeggen dat wie twintig jaar van huis blijft
    de rechten op het eigen bed allang verspeeld heeft.
    Hij had al 20 x 365 keer elders geslapen.
    Daarom noem ik het bouwsel het bed van Penelope en niet het bed van Odysseus,
    ook al was hij degene die het gebouwd had.
    Want het bed was wel degelijk een bouwsel.

    Na 20 jaar zonder van zich te laten horen, komt hij thuis op Ithaka,
    slacht alle huwelijkssollicitanten af die al jaren op  het erf bij zijn 'weduwe' liggen te slempen
    en vermits hij dan toch bezig was werden de dienstmeisjes die 'de vrijers waren ter wille geweest', opgehangen.
    Ziezo.

    Maar Penelope had hem nog altijd niet helemaal voor echt aanzien. Was hij de man die hij beweerde te zijn?
    En nu komt de clou van de soap.
    Ze zegt tegen zijn voedstermoeder, Eurykleia dat zij het bed, hét bed
    moet gereed laten maken voor de nacht én dat het naar een andere plek moet verplaatst worden,
    zodat er in de koelte kan geslapen worden.

    Daarop ontsteekt Odysseus in een Homerische koleire :
    dat bed kan niet verplaatst worden want het werd gebouwd op de stronk van een zeer oude olijfboom.
    Dat heeft hij eigenhandig gedaan.
    Daarrond heeft hij het slaapvertrek en de rest van de woonst opgetrokken.
    Die stronk zit met al zijn wortels nog in de grond en draagt het bed, die boomstronk ís het bed.

    heel oude olijfboom, Santu Baltolu, picture by nunk, 29th of June 2014 
    mogelijk werd al eens een gelijkaardig exemplaar gebruikt voor de bouw van een bed ?

    Een olijfboom heeft wortels die tot wel tien meter in het rond spreiden.
    Kon iemand zo’n bed verplaatsen zonder het huis af te breken? Wie-o-wie had daarvoor de kennis en kunde?


    Deze koleire overtuigde Penelope dat Odysseus degene was die hij beweerde te zijn.
    Mooie, slimme zet van Penelope vind ik, zeggen dat haar/hun/het bed moest naar buiten gebracht worden.
    En 'zo kwam alles toch weer goed'.

    – HiH-11/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Eurykleia , https://nl.wikipedia.org/wiki/Penelope#Mythologie ,
    https://nl.wikipedia.org/wiki/Odysseus#Terugkeer_op_Ithaka , kaart Pindosgebergte : https://nl.wikipedia.org/wiki/Pindosgebergte

    05-11-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    04-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.070. paLoRe

    smoesjes d’ amore

    Voor de Franse tekst met vertaling in het Nederlands
    als alles goed gaat, hieronder de woorden van het duet :
    https://muzikum.eu/nl/127-4405-79120/dalida/paroles-paroles-nederlandse-vertaling.html

    Enorm duidelijke tekst, het zij-personage is realistisch,
    het hij-personage is een-en-al blabla met loze woorden.
    Vandaar de titel Parole natuurlijk.

    de oorspronkelijke versie, 1972, Italiaans, vertolkt door Mina & Alberto Lupo
    klank aanzetten,
    https://www.youtube.com/watch?v=siQ3vEWSYkM
    03min55

                                          Mina-lupo sigla.jpg                

    de Franstalige versie, 1973, vertolkt door Dalida & Alain Delon
    klank aanzetten,
    https://www.youtube.com/watch?v=_ifJapuqYiU
    04min08   

                                          Afbeeldingsresultaat voor alain delon dalida paroles

    in 't Japans kan ook hoor, 1973, daar heet het 'paLoRe'
    door Akiko Nakamura & Toshiyuki Hosokawa:
    https://www.youtube.com/watch?v=ZZtZKvStcF0
    03min59

                                          Afbeeldingsresultaat voor Akiko Nakamura & Toshiyuki Hosokawa

    m – HiH-11/2016, bijgewerkt - https://en.wikipedia.org/wiki/Parole_parole , smoesjes d’amore © Toon Hermans

    04-11-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.069. de gouden bal

    “Voor de liefde die mijn vader mij gaf,
    heb ik hem niet gegeven wat hem toekomt;
    als kind kende ik de waarde van een geschenk nog niet
    en als man was ik te hard, te veel een man.
    Mijn zoon groeit nu op en is zeer geliefd,
    als geen ander aanwezig in zijn vaders hart.
    Ik geef wat ik ooit nam
    aan iemand van wie het niet kwam,
    en het wordt niet teruggegeven.

    Als hij een man zal zijn en zal denken als een man,
    zal hij net als ik zijn eigen weg kiezen.
    Met verlangen en vrij van afgunst zal ik aanschouwen
    hoe hij zijn eigen zoon de liefde schenkt die ik hem gaf.
    Mijn blik volgt het spel van het leven
    ver weg in de ruimte van de tijd –
    een ieder gooit glimlachend de gouden bal,
    maar niemand gooit hem terug
    naar degene die hem wierp.”

    De gouden bal, Börries von Münchhausen
    uit De verborgen dynamiek van familiebanden van Bert Hellinger

    ------------
    VDL : “Ik heb het meerdere keren herlezen, met tranen in mijn ogen.
    Niet alleen omdat het mooi is maar vooral omdat het zo ‘waar’ is.
    Een verborgen maar een krachtige waarheid.

    Als kind kunnen wij die gouden bal van de liefde nooit teruggooien naar onze ouders.
    Het is pas wanneer we zelf ouders worden dat we beseffen waarom zij bijvoorbeeld
    ongerust waren als wij veel later dan verwacht thuiskwamen.
    Of als we rondzwierven aan het andere eind van de wereld zonder iets te laten horen.
    En die liefde kunnen we nooit teruggeven, die geven we onvoorwaardelijk aan onze kinderen
    en zo gaat het altijd maar door, inderdaad een verborgen dynamiek van familiebanden.” 
    ------------

    Zo zeer verschillen mensen:
    omdat het gedicht zo waar is ontroerde het u, omdat het zo waar is liet het mij onbewogen.

    Toen ik het een eerste keer las was mijn reactie : dat weet iedereen toch al ?
    Wat we ontvangen hebben kunnen we niet teruggeven, enkel doorgeven.
    Het hoeft niet eens aan eigen kinderen te zijn.
    Wat we ontvangen hebben aan liefde, toewijding, zorg, tijd, aandacht, energie, bekommernis,
    niet alleen van ouders, ook van familie, lesgevers, collega’s en alle anderen, heel die gouden bal
    kunnen we doorgeven en al wat hij bevat besteden aan veel andere mensen met wie we in contact komen.
    Legioenen lesgevers doen het beroepshalve, sommige werkgevers en collega’s doen het, stageleiders doen het …

    Börries von Münchhausen bekeek de gouden bal strikt persoonlijk,
    het doorgeven gold blijkbaar enkel richting eigen kind, zoon en niet richting andere mensen
    want zíjn gouden bal heeft hij niet echt ver gegooid, prominent Nazi-activist zijnde.
    En dat wist hij zelf ook, want toen in 1945 de geallieerden naderden heeft hij gekozen voor een dosis pillen.

    m  – HiH-11/2016 –herwerkt – https://en.wikipedia.org/wiki/Börries_von_Münchhausenhttps://de.wikipedia.org/wiki/B%C3%B6rries_von_M%C3%BCnchhausen#Karriere_im_Nationalsozialismus

    04-11-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    03-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.068. eten stelen

    ‘opperste krijgskunst is de vijand onderwerpen zonder slag te leveren’ Sun Tzu

    Deze Masai laten de leeuwen de jacht doen en dan
    snijden ze van de buit (een gnoe) wat ze voor de stam nodig hebben.
    Zo hebben ze vlees, zonder slag of stoot. Slim hé.                                                    

                                        Maasai_Lion_Prey_Snatch

    Zoiets moet ge kunnen natuurlijk. En durven. Wat zou hun hartslag zijn tijdens zo'n onderneming?
    Want het is wel iets anders dan efkes vlees halen bij de beenhouwer.

    klank aanzetten,
    http://www.youtube.com/watch?v=TBpu4DAvwI8  
    04min11

    m  – EZW-11/2013, met dank aan HL - https://nl.wikipedia.org/wiki/Gnoes , https://nl.wikipedia.org/wiki/Masai_(volk) ,
    https://www.hexapolis.com/2015/06/10/three-maasai-men-snatch-food-away-from-15-famished-lions-without-any-fight/

    03-11-2018 om 00:22 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.067. prentjes jagen

    Van Uitvaart Vlaanderen

    Jagen op gedachtenisprentjes, alle begrafenisondernemers krijgen ermee te maken.   
    Tot grote ergernis, een half lege kerk na de offergang, wanneer iemand jong of heel oud komt te overlijden.   

    Een voorbeeld uit de praktijk

    Mevrouw M. komt te overlijden op 100 jarige leeftijd. De begrafenisondernemer heeft voor de uitvaart
    met de familie gesproken over eventueel aanwezigen die ze niet zouden kennen,
    dat er wellicht 'jagers' aanwezig zullen zijn op de uitvaart.
    De dag van de uitvaart is daar en de overledene wordt in de kerk geplaatst.  
    Een goede begrafenisondernemer kent zijn gemeente waarin hij werkt en herkent snel
    wie er niet voor de overledene of familie naar de uitvaart komt.   

    Acht personen nemen plaats in de kerk waarvan de familie niet weet wie ze zijn.  
    Zelfs tijdens de uitvaart komen er nog personen de kerk binnen
    waarvan de begrafenisondernemer vrij zeker is dat zij niet van de gemeente zijn.
    Het personeel kon buiten aan de kerk duidelijk opmerken dat er twee personen in één auto zaten.  
    In de kerk gaat dit koppel, man en vrouw, apart zitten.   
    De man in de linkerbeuk, de vrouw in de rechterbeuk. Wanneer de offergang start,
    is men zeker dat men twee of meer prentjes kan bemachtigen.   
    Deze personen vertrekken meteen na de offergang, ze verlaten de kerk en stappen in de auto.   
    De auto draagt een nummerplaat met reclame van een garage.  Deze garage was 100 km in een andere provincie gelegen.

    Zou het kunnen dat het koppel tot 200 km, heen en weer, rijdt om een prentje te bemachtigen?   
    Volgt men de website van de begrafenisondernemers om zo op de hoogte te zijn van bepaalde uitvaarten?   
    Of krantenberichten? 
    Na de offergang werd het personeel van de begrafenisondernemer 'bestormd' om nog meer prentjes te kunnen bemachtigen. 

    Men kan gerust de vergelijking maken met gieren. Want of deze praktijken erg respectvol zijn, is nog maar de vraag.
    Nabestaanden bieden prentjes aan als herinnering aan de overledene, niet als koopwaar.   
    Postzegels verzamelen, begrijpelijk. Bidprentjes en de manier waarop, onbegrijpelijk.  

    Als uitvaartwebsite werden wij na de uitvaart van Jan Hoet meermaals gecontacteerd of we
    bidprentjes van Jan Hoet zouden kunnen afleveren. Het woord 'moeten' is vaak in deze e-mails te lezen. 
    Heel hardnekkig en arrogant werd ons om deze bidprentjes gevraagd.  

                 Reactie #1 - 25-04-2014
                   Prentjesjagers gaan inderdaad zeer ver met hun misselijke hobby.
                   Een totaal ontredderde man contacteerde ons enkele maanden terug dat op een beurs
                   een prentje van zijn pas overleden echtgenote werd aangeboden voor een paar euro.

    In het crematorium worden wij dagelijks geconfronteerd met de opdringerigheid van de hebzuchtige verzamelaars.
    Bekende personen, honderdjarigen, dramatische overlijdens, plechtigheden van kinderen …
    het zijn allemaal verzamelobjecten die op ruilbeurzen geld waard zijn.
    Soms komen ze met busjes in bermuda short om aan zoveel mogelijk prentjes te geraken. (…) Kris C.

    Overleden personen worden objecten, nagedachtenis wordt handelswaar:
    het Funerair Pokémon Syndroom

     – EZW-04/2014, bijgewerkt
    http://uitvaartvlaanderen.be/Jagen-op-gedachtenisprentjes__I138?utm_source=Uitvaartvlaanderen.be+-+Uitvaartsites.be&utm_campaign=3cb76596dc-Nieuwsbrief+24%2F11%2F2013&utm_medium=email&utm_term=0_4b9518fc61-3cb76596dc-79742633#blt

     

    03-11-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    02-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.066. het jongetje

    naar een verhaal dat ik ooit ergens gelezen heb 

    Een aantal jaren geleden liep ik toevallig achter deze mensen.
    Een jongetje stapte met zijn ouders over het kerkhof.
    De chrysanten bij de graven kwamen tot zijn middel. 'k Schatte hem acht jaar.
    De ouders hielden hem bij de hand, in de vrije arm droegen ze elk een pot bloemen.

    - Papa is het hier óók jaarmarkt? klonk het helder.
    - Nee jongen, dit is geen markt, zei de papa.
    - Waarom zijn hier zoveel bloemen?
    - Omdat het een beetje feest is, hé jongen.
    - Feest van wie?
    - Van alle mensen die dood zijn.
    - Ja?
    - Ja, zei de papa en keek voor hulp naar de mama.
    - We zijn hier toch al geweest hé schat, naar het graf van Opa Flor, zei de mama.
    Het jongetje knikte.
    - En naar Oma Nina, voegde hij er aan toe.
    - Ja jongen, Oma Nina ook, zei de mama en ze gaf hem een kneepje in zijn kleine hand.

    Het bleef een tijdje stil, de mama moest eerst iets wegslikken.

    - En vandaag is het hun feest en ook van alle andere mensen die hier liggen.
    - Allemaal?
    - Ja schat, van allemaal, één keer per jaar. Goed hé ...

    Ze zetten een pot bloemen bij Opa Flor & een pot bij Oma Nina.
    Het was fris, maar de zon scheen en
    voor het jongetje was het een fijne wandeling zo langs al die kleuren.

    Tussen zijn ouders in dartelde hij richting uitgang. Aan de poort draaide hij zich om en wuifde.
    De ouders vroegen zich af of ze misschien iemand van de familie of een bekende misgelopen waren.
    Hij wuifde nog eens en toen klonk het helder als een glazen klokje :
    " Gelukkige Verjaardag, allemaal ! "

    De papa nam hem op de arm en gaf hem een klinkende kus.
    De mama gaf hem een aai over de bol.

    En ik moest drie keer slikken. 

    m  - EZW-11/2009, HiH-11/2014, herzien

    02-11-2018 om 02:46 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.065. Cath. Vandoorne

    te gast bij Wim Helsen, Cathérine Vandoorne
    met een gedicht van Hendrik Marsman, ‘Lex Barbarorum’

          
           Geef mij een mes.

           ik wil deze zwarte zieke plek
           uit mijn lichaam wegsnijden.

           ik heb mij langzaam recht overeind gezet.
           ik heb gehoord, dat ik heb gezegd
           in een huiverend, donker beven:
           ik erken maar één wet:
           léven.

           allen, die wegkwijnen aan een verdriet,
           verraden het en dat wìl ik niet.

              'Lex barbarorum' is Latijn voor ‘Wet van de barbaren’.
     

      Afbeeldingsresultaat voor cathérine vandoorne

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Vandoorne in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a4/
    10min

    Over Cathérine Vandoorne, radio-2 madam: zie google, allerlei
    Over Hendrik Marsman : https://nl.wikipedia.org/wiki/Hendrik_Marsman

    Eerste indruk : eindelijk! Het gesprek gaat eindelijk eens over de tekst en niet over de gast.

    02-11-2018 om 02:39 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    01-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.064. de catwalks
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

            mijn uren op de catwalks

            Bij tankers lopen de cargo-pijplijnen voor een deel aan dek.
            Dat heet het common-gedeelte van de pijperijen.
            Bovenop de pijpleidingen lopen loopbruggetjes, passerelles in het Frans, catwalks in het Engels.

            foto 13.jpg, zie bijlage onderaan

    Ik mag dus zonder liegen of blozen zeggen dat ik jarenlang over catwalks gelopen heb,
    gewoon, zomaar, om een luchtje te scheppen. 

    In bijlage vijf foto's van het deck van een gastanker. Ze dateren van januari 2004.
    We lagen toen efkes op anker omdat we een konvooi crude-oil-tankers
    moesten laten passeren, ergens ten einde de Zee van Marmara, bij de Dardanellen.
    Het was er toen ijzig koud. Daarna mochten we verder, verder de Dardanellen in (de Hellespont)
    en vervolgens de Egeïsche Zee in, richting warmte. Tja, daar kan men moeilijk anders dan naar bakboord hé.
    Aan stuurboord valt voor een grote vrachtvaarder niks te zoeken.

    De catwalk van een gastanker kan leutig zijn, het systeem biedt een hoop interessante vormen en
    gezichtshoeken om te fotograferen.
    (Nu hopen dat ik de bijlages tot een goed einde breng.)

                    foto 08.jpg, zie bijlage onderaan

                        foto 09.jpg, zie bijlage onderaan

                        foto 10.jpg, zie bijlage onderaan 

    De pijplijnen van een olietanker ziet er anders uit, ze lopen naast mekaar in één rechte lijn tot aan de voorpiek.
    Op de foto een beetje saai, maar in het echt helemaal niet. Die foto's moet ik nog zoeken.   
    Aan deck moest iedereen altijd bottinnen dragen of op zijn minst gesloten schoenen.
    Dat zijn de veiligheidsvoorschriften, gelijk welk seizoen het is of gelijk in welke klimaatzone.

    Naar die heuvels konden we niet naartoe.
    Er waren ter plaatse geen voorzieningen om het schip te laten aanmeren

    en daarbij, we hadden daar niks te zoeken.
    De rederij zou nogal lachen als de bemanning van een vrachtschip aan het cruisen sloeg.
    En 't schip was er niet ingeklaard ookni. We zouden geeneens aan de wal gemógen hebben.

    We lagen daar maar efkes op anker, te wachten om een konvooi olietankers te laten passeren.
    In sommige zee-engtes is dat verplicht, in konvooi varen.
    Het heeft iets te maken met het aantal diepe vaargeulen, en de breedte van die diepe vaargeulen.
    En met potentieel gevaarlijke lading natuurlijk en met het aantal uren passage van dat soort gevaar.

    Schepen met minder diepgang, kleinere schepen dus,
    die in ondiep water kunnen varen, moeten niet in konvooi.


    In koude seizoenen is het aan deck, op zo'n stalen bouwsel, extra-koud.
    De kou kruipt uit de scheepsvloer, uit de schotten, uit elk stuk metaal
    recht in een mens haar gewrichten & botten. Tot in het merg kruipt de kou.

    En als men niet oplet en voorzichtig is vriest men vast aan dat staal.
    Om te fotograferen deed ik mijn handschoenen uit natuurlijk, maar men legt best geen blote hand op de reling.
    Telkens ik een paar treden op of af moest deed ik de handschoenen weer aan,
    om me te kunnen vasthouden aan de reling. Sommige treden waren glad. Maar de lucht was prachtig. 

                     foto 20.jpg, zie bijlage onderaan, konvooi op komst 

    We zijn nu zoveel jaren verder en ik ben nog altijd blij dat ik
    me 
    in de bijtende kou gewaagd heb om foto's te maken, tijdens die drie uren op anker.

    m - EZW- 12/2013, HiH-02/2015 - bijgewerkt

    Bijlagen:
    08.JPG (116.7 KB)   
    09.JPG (105.9 KB)   
    10.JPG (79.2 KB)   
    13.JPG (97.5 KB)   
    20.JPG (104.8 KB)   

    01-11-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.063. Marnix Peeters

    te gast bij Wim Helsen ~ Marnix Peeters  
    met een tekst van A.F.Th. van der Heijden  

    Bij elke eeuwwisseling sterft ergens wel een honderdjarige terwijl elders
    een kind ter wereld komt, voorbestemd om honderd jaar te worden en
    te sterven aan het eind van de eeuw, tijdens de geboorte van
    weer een volgende honderdjarige en zo verder.
    Zet twintig van die uitverkorenen wijdbeens hand in hand achter elkaar
    van hier tot het jaar nul en je hebt onze jaartelling op 'n rijtje,
    - een knokige aquaduct dwars door de Europese tijd.

    Uit: 'Asbestemming' Adri van der Heijden

         

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Peeters in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a3/ 
    09min50

    Over Marnix Peeters, journalist, columnist, schrijver : http://nl.wikisage.org/wiki/Marnix_Peeters 
    Over A.F.Th. van der Heijden : https://nl.wikipedia.org/wiki/A.F.Th._van_der_Heijden

    01-11-2018 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    31-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.062. een grotere tafel

    de pa en de ma

    Er was eens een Meisje dat bij haar Vader woonde. Er was eens een Jongen die bij zijn Moeder woonde.
    Voor die vier personen heb ik namen nodig want ik moet er personages van maken ivm de privacy.
    En nu zit ik strop. Ik moet vier namen bedenken.
    Op dit uur kan ik onmogelijk hulp vragen aan LM, hij slaapt nog. Dat hoor ik tot hier.
    Op hoop van zege dan maar. Het meisje heet Luddy, van Ludmilla. De jongen heet Hannes, van Johannes.
    Ja zeg, ik weet niks anders. Ziezo, daarmee zullen we het moeten doen.
    Een pa met dochter Luddy. Een ma met zoon Hannes. Gewoonlijk verzint LM de namen maar hij slaapt.

    *

    De kinderen kenden mekaar vaagweg van de lagere school.
    Tijdens hun humaniora-jaren zaten ze in dezelfde afdeling. Later volgden ze allebei kiné.
    Tijdens hun opleiding hielpen ze mekaar met de studies en er groeide iets.
    Ze gingen samen op kot, ze werden een studentenhuishouden.

    De ouders kenden mekaar vaagweg van toen de kinderen nog op school waren maar
    er volgde nu wel een officiële kennismaking. En die viel mee.

    Hannes werd kind aan huis bij Luddy en Vader,
    Luddy werd kind aan huis bij Hannes en Moeder.
    Ook de weekends brachten de kinderen samen door, ofwel bij Luddy thuis ofwel bij Hannes thuis.
    Zodoende kwamen de Ma en de Pa bij mekaar over de vloer
    want in het weekend wil men het eigen kind toch zien & spreken, newaar.
    Niet enkel de was & de strijk afzetten aan de deur.
    En men bleef eten. Na verloop van tijd kwam men zelfs vroeger, om te helpen koken.

    De etentjes waren gewoonlijk een succes. Vooral omdat het niet de kinderen waren die kookten en
    het was heel gezellig samen koken en met vier aan tafel.
    De kinderen gingen uit, de Pa en de Ma bleven natafelen.

    De kinderen verloofden zich. En toen ging er iets mis, de verloving sprong af.
    Er kwam geen huwelijk en de kinderen zagen mekaar niet meer.

    Maar zo had de Ma het niet begrepen. En de Pa evenmin.

    Zij had het wel voor die kolder van Luddy, die kleine plotse gektes. Dat had de jongedame van haar vader.
    Want die man had dat ook, die zotternijen, maar dan getemperd, zottebollen met een ondertoon van sérieux.
    Hij had het wel voor het kordate van Hannes, gedecideerd zijn. Dat had de jongeman van zijn moeder.
    Want zij had dat ook, die beslistheid, maar dan genuanceerder, meer doordacht en daardoor milder.

    Luddy en Hannes hebben later elk iemand ontmoet en zij hebben elk een gezin en
    bij elke familiebijeenkomst zit iedereen aan tafel bij De Pa en De Ma.
    Want die twee zijn toen getrouwd, nog voor hun kinderen hun nieuwe partner ontmoet hadden.
    Gek hé. Of misschien gewoon oké.
    Er is natuurlijk een grotere tafel gekocht, want nu zijn ze al met tien ipv toen met vier.

    m  - EZW-03/2014, HiH-10/2016, bijgewerkt

    31-10-2018 om 00:52 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.061. Fatma Taspinar

    te gast bij Wim Helsen ~ Fatma Taspinar
    met twee gedichten van haar ouders

           Ik heb je nu eenmaal lief
           vergeten is niet aan de orde
           je liefde is in mijn hart verborgen
           niet enkel in mijn woorden
           het is aan jou dat mijn hart toebehoort
           aan niemand anders mijn lief

           Papa Hamza Taspinar
     

           De schoorsteen rookt
           de bergen kleuren bont,
           mijn geliefde,
           door het wachten
           is mijn jeugd vervlogen

          Mama Chazia Taspinar

     Afbeeldingsresultaat voor fatma Taspinar

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.

    Taspinar in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a2/ 
    11min 46, in het Turks rijmen de gedichten en klinken ze melodieus

    Over Fatma Taspinar, nieuwsanker : http://nl.wikisage.org/wiki/Fatma_Taspinar 
    Over de Kaukasus : NO Turkije, op de grens met Armenië & Georgië, https://nl.wikipedia.org/wiki/Kaukasus_(gebergte)

    31-10-2018 om 00:51 geschreven door maart


    >> Reageer (0)




    E-mail

    klik op knop om me te mailen


    Zoeken in blog


    Archief per maand
  • 11-2018
  • 10-2018


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!