NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • 468. voornamen
  • 467. op oorlogspad
  • 466. trop is teveel
  • 465. blundersaus
  • 464. 'water' op de weg
  • 463. de maniop
  • 462. cata II / II
  • 461. linzensoep
  • 460. das knopen
  • 459. cata I / II
  • 458. bomen slapen
  • 457. rebellie
  • 456. ook met gebreken
  • 455. mama is zwanger
  • 454. Bon Voyage, Cdt
  • 453. pubers in huis
  • 451. moeder-vlek
  • 452. waterpret 1933
  • 450 pil, Joë Meulepas
  • 449. het moeder zijn
  • 448. het lego-laken
  • 447. van bil op perron
  • 446. een ontmoeting
  • 445. zelfonderzoek
  • 444. een muisje loos
  • 443. zijn eindwerk
  • 442. de koffiekaart
  • 441. 1956 Congo
  • 440. ze is 1,5 mm
  • 439. DNA en D&A
  • 438. alles wat ik heb
  • 437. mullygatawny
  • 436. overal Moeders
  • 435. over 'feuilleton'
  • 434. voldoening
  • 433. vreemd tafereel
  • 432. twee radijsjes
  • 431. uit Absurdistan
  • 430. qué ?
  • 429. BBQ met de buren
  • 428. hondentraining
  • 427. piston vervangen
  • 426. gladiolen-rust
  • 425. die 1ste mei
  • 424. lente in Drenthe
  • 423. vrolijke patserij
  • 422. een doosje
  • 421. de oude bekende
  • 420. Liszt & List
  • 419. Tante Sopraan
  • 418. buitenbonjoeren
  • 417. List - 1969
  • 416. vader & dochter
  • 415. kamer 315
  • 414. een stilte II/II
  • 413. kapsel
  • 412. een stilte I/II
  • 411. zonder afscheid
  • 410. foonboeken II/II
  • 409. ooit & nooit
  • ------ teveel ineens
  • 408. foonboeken I/II
  • 407. toen ook al
  • ------ 'twaalf volgers'
  • 406. Wijze Kleine Hen
  • 405. paasbest als kind
  • ------ de misantroop
  • 404. stilte dirigeren
  • 403. het paasei-land
  • ------ een fiets mét
  • 402. allemaal beestjes
  • 401. kip in wording
  • ------ levend / levendig
  • 400. keukenprioriteit
  • 399. schip in Korea
  • ------ nep op truck
  • 398. paasfilmpje 1934
  • 397. hunker
  • ------ optimisme à la LM
  • 396. de pianist
  • 395. Opa-Chocola
  • ------ boemsielielaa
  • 394. oudere heren
  • 393. Dhr ML uit A
  • ------ een blaaskasteel
  • 392. biechtgeheim
  • 391. een kalieperke
  • ------ golfjes
  • 390. station Wuppertal
  • 389. lady mondegreen
  • ------ Semianyki
  • 388. paaseieren
  • 387. de paaltjes
  • ------ huiselijk geluk
  • 386. paasboomtraditie
  • 385. zeesleper
  • ------ behulpzaam
  • 384. 1ste kerkbezoek
  • 383. eerste hulp
  • ------ geen goeie dag
  • 382. in 1 keer opeten
  • 381. mag ik méé?
  • ------ een huis vol
  • 380. empathisch
  • 379. recht op stilte
  • 378. muizenissen ?
  • 377. een transactie
  • 376. bezoek ? 04h17
  • 375. de autootjes
  • 374. waken
  • 373. meisjesgitaren
  • 372. woordenschat
  • 371. Biskaya
  • 370. man, hond, auto
  • 369. gesproken tekst
  • 368. tederheid, 2016
  • 367. Bach en Uma
  • 366. de klikspaan
  • 365. morsen en erger
  • 364. knorren & morren
  • 363. la Baker
  • 362. Bomans zwemt
  • 361. uitstelgedrag
  • 360. documentaires
  • 359. Martine Tanghe
  • 358. alzhumor
  • 357. Danny Ronaldo
  • 356. eens spijbelen
  • 355. Dries Heyneman
  • 354. straatnieuws
  • 353. Joost Zweegers
  • 352. scheepskeuken
  • 351. de annunciatie
  • 350. luchtkastelen
  • 349. kloos in de klas
  • 348. molsims ?
  • 347. tranen II / II
  • 346. tranen I / II
  • 345. Bruno Wyndaele
  • 344. vogels vangen
  • 343. Murat Isik
  • 342. feedback
  • 341. Linda De Win
  • 340. vaardigheden
  • 339. Rick De Leeuw
  • 338. nog één jaar
  • 337. oven & belofte
  • 336. mijn fotograaf
  • 335. een wandelstok
  • 334. morgen st patrick's
  • 333. Missa Luba
  • 332. de gewonde
  • 331. de verrekijker
  • 330. spiegelbeeld 1963
  • 329. Bart Somers
  • 328. oma 'k donalds
  • 327. Radna Fabias
  • 326. voor PIT
  • 325. Ch. Deborsu
  • 324. woestijnzand
  • 323. brief 05, aan PIT
  • 322. brief 04, aan PIT
  • 321. het uitstalraam
  • 320. brief 03, aan Oma
  • 319. babyfluisteraar
  • 318. vrouwendag
  • 317. loo-gi-kaa
  • 316. pikante kost
  • 315. Lisbeth Gruwez
  • 314. asse
  • 313. Ben Weyts
  • 312. visputperikelen
  • 311. Rik Verheye
  • 310. hét brilletje
  • 309. brief 02, aan Moe
  • 308. brief 01, aan Moe
  • 307. mouwloos vestje
  • 306. teksten schrijven
  • 305. geen dansles
  • 304. verdampt!
  • 303. W. Van Besien
  • 302. haai 512 j oud
  • 301. De Schaepdrijver
  • 300. kungfu-oma
  • 299. Chris Dusauchoit
  • 298. poenig veel geld
  • 297. Tinne Embrechts
  • 296. 't oud zot II/II
  • 295. 't oud zot I/II
  • 294. vluchtig
  • 293. de mensentuin
  • 292. de naakte aap
  • 291. arme vaatwasser
  • 290. bedotten
  • 289. waar is mama ?
  • 288. de snoeperd
  • 287. Sarah Vangeel
  • 286. groene ogen
  • 285. Sven Gatz
  • 284. smerige dief
    'een heel jaar maart?'
    schrijfvloer 02
    26-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.235. zeker is zeker

    Als op een webstek met als specialisatie geestelijke gezondheid
    het onderwerp van de dag nog eens fobieën en aanverwante situaties zou zijn
    -want dat onderwerp komt daar af en toe ter sprake-
    dan zou ik me een breuk zoeken naar onderstaande foto. 

    Dat wil ik voorkomen en daarom zond ik hem eergisteren al in en mijn vraag was :
    de angst om zonder papier komen te zitten, heeft die fobie een officiële naam? 
     

                                     funny custom bathrooms toilet paper

    Tot op heden ontving ik geen antwoord van de betrokken website.

    m – EZW-01/2014, bijgewerkt - foto = http://www.picsngiggles.com/2018/04/funny-custom-bathrooms-toilet-paper/

    26-01-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    25-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.234. duivengeld

    Na zoveel jaren ~ door Rocor, 01/2009 

    Ze was een onbekende voor mij, een schone knappe madame, en ze wist het.
    Toen haar man stierf, die gans zijn leven gewerkt had en een goede duivenmelker was geweest,
    verdacht ze hem ervan dat hij, omdat hij veel prijzen had gewonnen, het gewonnen geld
    had weggestopt en voor zichzelf had gehouden. Het zou veel geld geweest zijn.
    Daarom deed ze beroep op mij, om uit te zoeken of het geld niet verstopt was op zijn duivenkot.
    Ik erheen, ik had mijn werkkledij aan,
    ik mocht enkel langs achter binnen, want zo een slecht geklede man verdroeg ze niet in haar omgeving,
    liet hare hoogheid heel duidelijk merken.

    Wat ze wel zei: "Ik hoop dat U eerlijk bent, en als ge iets moet vinden klop dan maar op de deur",
    want binnenkomen zat er niet in. Ik heb dat kot binnenstebuiten gekeerd, geen rooie duit gevonden.
    Ik had er zelfs de dakpannen afgehaald, ik was er uren aan bezig.
    Volgens mij had hij het geld opgezopen en gelijk zou hij gehad hebben, dacht ik nadien.
    Ze negeerde mij gewoon en keek met ongelooflijk afgrijzen naar mijn kleren, want daar hingen duivenpluimpjes aan,
    en misschien wat duivenstront. En nu ik niets had gevonden gunde ze mij geen blik of bedankje voor mijn inzet.
    Ze zei dat ik de uitgang wel zou vinden via de zijdeur, zich duidelijk bewust van haar schoonheid en waardigheid.

    Vele, vele jaren later wordt er gebeld aan de deur bij mij thuis. Een verpleegster vraagt mij:
    "Mijnheer, kan U mij eens helpen, er zit een dame op het toilet
    en ik krijg ze niet opgelicht om ze te verschonen, ze is veel te zwaar!"
    Ik mee naar die wc. Een oude dame, die grote boodschap had gedaan, dat kon je ruiken.
    En wie herkende ik? Juist ja, de chi-chi madame van toen.
    Ik heb ze opgetild, ze geneerde zich schromelijk.
    De nurse waste haar kont af en deed haar een pamper aan, ik plaatste haar terug in haar stoel.

    "Geef mijn geldtas eens", zei ze tegen het meisje. "Zodat ik de werkman kan betalen."
    Ze had het godver nog niet afgeleerd, nog altijd dezelfde minachting. .
    Weet u wat ik, de werkman dacht? "Ge moogt uw geld houden!"
    Eén ding is zeker, ook de ooit mooie knappe mensen moeten de grote boodschap doen.
    En stinken! 

    door Rocor, 01/2009, van zijn blog geplukt - http://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1230764400&stopdatum=1233442800

    25-01-2019 om 01:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.233. Maggie De Block

    te gast bij Wim Helsen, Maggie De Block met een fragment uit 'Sterfelijk zijn' van Atul Gawande

                Zwaar zieke mensen willen meer dan enkel hun leven verlengen.
            Uit onderzoek blijkt dat ze vooral bezig zijn met pijn vermijden,
            de band met familie en vrienden versterken, hun helderheid van geest bewaren,
            anderen niet tot last zijn, en het gevoel krijgen dat hun leven compleet is.
            Onze gezondheidszorg is er niet in geslaagd om aan die noden te voldoen,
            en de prijs die we daarvoor betalen is niet in geld uit te drukken.
            De vraag is dus niet hoe we dit systeem kunnen blijven betalen.
            De vraag is hoe we een gezondheidszorg kunnen uitbouwen die mensen helpt om
            zich op het einde van hun leven te kunnen bezighouden met wat voor hen écht belangrijk is.

       Afbeeldingsresultaat voor maggie de block

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    De Block in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a45/ 
    10min51

    Over Maggie De Block : https://nl.wikipedia.org/wiki/Maggie_De_Block
    Over Atul Gawande : https://nl.wikipedia.org/wiki/Atul_Gawande 
    Over het boek : https://en.wikipedia.org/wiki/Being_Mortal

    25-01-2019 om 00:57 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    24-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.232. ogen beschermen

    in Californië sneeuwblind? 2004 

    'k Had een zonnebril nodig want de mijne was weeral eens kwijt, helemaal kwijt.
    Die dingen willen nooit lang blijven bij mij.
    We stonden op vertrekken voor een contract van een aantal maanden.
    Probeer in de winter maar eens een zomerartikel te vinden in een zaak van een keten.
    De onverkochte voorraad van vorig seizoen was al lang opgehaald
    en als zonnebescherming voor de ogen waren enkel de skimodellen verkrijgbaar.

    Het schip lag in Long Beach. 'k Zag me in Californië niet rondlopen met een skibril op mijn neus.
    In de brillenwinkel bleef ik maar aarzelen en LM werd stilletjes wanhopig.
    - Koop er dan ginder ene, zei hij.
    - Ja? Ginder voeren ze ons van het hotel recht naar boord, daar hebben we geen tijd om te winkelen.
      Heel het deck is in 't wit heeft de rederij gezegd. Vreselijk wit. 
      
    En er zijn in een havengebied toch geen winkels! 'k Heb die zonnebril écht nodig hè!

    wit op zijn witst Afbeeldingsresultaat voor http://www.aukevisser.nl/supertankers/id137.htm

    Dat is ook al gebeurd. Dat de zeelieden die moeten monsteren gelogeerd worden
    in een hotel in het havengebied, ver van alle faciliteiten van de bewoonde wereld.
    Als ge daar iets simpels nodig hebt zijt ge overgeleverd aan de goodwill van de man of de vrouw aan de receptie.

    Veters voor werkbottines zijn er verkrijgbaar in alle lengtes,
    koud bier en ijsblokjes ook, dat hoort tot de basisbehoeften, maar een pakje tampons dan weer niet.
    Wat zou ik daar dan op zoek gaan naar zoiets als een zonnebril.
    Wanneer men de beschaving verlaat moet men die bij hebben. Liefst met de nodige reserve-exemplaren.

    Maar ik hoorde de wanhoop in LM zijn stem
    en ik zag ook de stille tristesse in de ogen van de verkoper (zijn %!),
    hij had waarschijnlijk nog niet veel verkocht die dag.
    Daarom deed ik mijn best om een model te vinden dat niet zo luid 'SPORT' schreeuwde.
    Onderaan in de draaimolen hing iets dat met wat goede wil voor een sportief stadsmodel kon doorgaan.
    Oké, dat dan maar. 

    Het was een bril met beige en nogal wat bronsachtig bruin, de kleuren waren eigenlijk niet mis.
    Ik deed mijn best om me ook met het science-fiction model te verzoenen, want het was dat of niks. 
    Thuis, in gewoon daglicht, bleek de bril niet beige met veel brons, wel roze met veel zilver!
    Daar stond ik dan, als een overjaarse K3-fan. 

    Maar een bril was belangrijk, de rederij had uitdrukkelijk verzocht
    zonnewering, oogbescherming mee te brengen naar boord,
    omdat het dek volledig wit geschilderd was (een ULCC) en dat veroorzaakt sneeuwblindheid.
    Sneeuwblindheid wou ik niet, maar een sneeuwbril wou ik evenmin.
    Ik wou een simpele zonnebril. In de winter.

    In Long Beach werden we gelogeerd in de bewoonde wereld.
    En een tweede miraculeuze meevaller : er was op dat pleintje een markt met wel drie kramen met zonnebrillen.
    'k Heb daar direct een paar reserves gekocht,
    omdat mijn zonnebrillen toch altijd weer ontsnappen naar de vrije natuur.
    Er waren ook nostalgische modellen, die met de vlindertippen à la Dame Edna en de fietswielen à la Yoko Ono.
    Die fietswielen heb ik gekocht en dan nog een groter model, om helemaal zeker te zijn.

    Al die brillen zijn natuurlijk al lang foetsjie. Maar mijn roze bril heb ik nog.
    Hij ligt in het rechterschuifje van het TV-meubel. Daar kan hij niet weg.
    'k Draag hem nu op 1 januari om naar het schansspringen te kijken. 

    m - HiH 08/2015, 09/2016, herzien – ULCC = Ultra Large Crude Carrier - foto = http://www.aukevisser.nl/supertankers/id137.htm
    https://www.euronav.com/nl/vloot/alle-schepen/ti-europe/ , https://en.wikipedia.org/wiki/TI-class_supertanker , https://nl.wikipedia.org/wiki/Long_Beach_(Californi%C3%AB)

     

    24-01-2019 om 04:49 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.231. Bernard Dewulf

    te gast bij Wim Helsen, Bernard Dewulf met
    een fragment uit 'Bij Uil thuis' van Arnold Lobel

               Uil dacht aan nog veel meer nare dingen.
            En hij huilde en huilde maar.
            Al gauw was de ketel vol tranen-water.
            "Ziezo," zei Uil. "Dat is dat!"
            Uil hield op met huilen.
            Hij zette de ketel op de kachel.
            Het tranen-water kookte al gauw.
            Uil schonk zijn kopje vol.
            Hij was heel tevreden.
            "Het smaakt wel een beetje zoutig," zei hij.
            "Maar tranen-thee is toch altijd weer heerlijk."

      Gerelateerde afbeelding   Afbeeldingsresultaat voor owl at home

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Dewulf in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a44/ 
    09min23

    Over Bernard Dewulf : https://nl.wikipedia.org/wiki/Bernard_Dewulf
    Over Arnold Lobel : https://nl.wikipedia.org/wiki/Arnold_Lobel
    Over het boek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Bij_Uil_thuis 


    Eerste indruk: Mr Dewulf zegt het zo raak. Een schrijf-sel is een maak-sel.
    Op louter bevlogenheid of élan van het gemoed drijft men niet vanzelf naar een aanvaardbaar resultaat.
    Het blijft ambachtelijk werk. Met de nadruk op ambachtelijk én op werk.
    Als Mr Dewulf ergens les geeft, dan schrijf ik mij in. Nu.

    24-01-2019 om 04:48 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    23-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.230. schreeuwers

    over angsten allerlei en ook omdat hij het zo raak kon zeggen 

    1974   Afbeeldingsresultaat voor robert long vroeger of later

            Als je fruit eet krijg je wormen
            van veel wassen word je kaal
            en als straks de bom zal vallen
            nou dan gaan we allemaal
            kattenharen zijn vergiftigd
            geef geen zoentjes aan een hond
            keer nooit je rug toe naar een homo
            want dat zittie aan je kont

            negers zijn heel vaak gevaarlijk
            met een mes of een pistool
            en kijk ook maar uit voor joden
            ook al spelen ze mooi viool

                          refrein :
            en dat is allemaal angst
            allemaal angst
            de allergrootste schreeuwers
            zijn dikwijls het bangst
            en als er ooit iets gebeurt
            nou dan moeten het zo wezen
            wie het meeste angst heeft
            heeft vaak het minste vrezen

            als je scheel kijkt en de klok slaat
            blijf je heel je leven scheel
            als je zout morst krijg je ruzie
            en betaal ik niet te veel
            loop nooit onder langs een ladder
            en op wijzen staat een jaar
            en onder bomen staan bij onweer
            dus schuilt een levensgroot gevaar

            als je ouder wordt komt vanzelf de generatie kloof
            en wie vloekt gaat naar de hel
            van masturbatie wordt je doof
            WÁ-ÁT ???
            van masturbatie wordt je doof

                          refrein :
            en dat is allemaal angst
            allemaal angst
            de allergrootste schreeuwers
            zijn dikwijls het bangst
            en als er ooit iets gebeurt
            nou dan moeten het zo wezen
            wie het meeste angst heeft
            heeft vaak het minste vrezen

            vrijdag 13 blijft gevaarlijk
            van veel lezen wordt je blind
            trouw je met je achternichtje
            krijg je een ongelukkig kind
            als ik maar geen lekke band krijg
            en stink ik niet uit me mond
            ben ik niet te laat verzekerd
            dokter, ben ik wel gezond?

            van tomaten krijg je puistjes
           
    van veel koffie wordt je rood
            van sigaretten zieke longen
            en van leven ga je dood
            woaaaah

            en dat laatste is waar

            da's helemaal waar
            het klinkt misschien wel lullig
            maar toch is het waar
            maar 't kan nog jaren duren
            dus niet van dat bange

            heb je angst voor morgen?
            dan moet je vandaag gaan hangen!

                Robert Long - Allemaal angst, 1974

    klank aanzetten,
    https://www.youtube.com/watch?v=IZPGp5H4jJ4
    03min02

    Over Robert Long : Hieronder zijn eigen verhaal, in zijn eigen bewoordingen,
    door Mark de Vries bij elkaar geplukt uit de vele interviews die Robert Long gaf
    http://vriesdemark.schrijft.nl/long/long.htm, boeiende lectuur hoor.

    m – HiH-01/2017, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Robert_Long ,

    23-01-2019 om 04:05 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.229. Dolores Bouckaert

    te gast bij Wim Helsen, Dolores Bouckaert met een tekst uit het dagboek van Etty Hillesum (1941-1943)

           Ik ben nu brandschoon vanbinnen.
           Vanavond was er nog even zijn stem door de telefoon, die mijn lichaam helemaal in opstand bracht. (...)
           En ik kon plotseling zo begrijpen de monniken, die zichzelf geselen, om het zondige vlees te temmen.
           En het was even een gevecht tegen mezelf, razend was ik en daarna grote helderheid en rust.
           En nu voel ik me heerlijk, brandschoon vanbinnen.
           S. is weer eens voor de zoveelste keer overwonnen. Zou het lang duren? (...)
           "Melodisch rolt de wereld uit Gods hand",
           deze woorden van Verwey gingen me de hele dag niet uit het hoofd.
           Ik wilde dat ik zelf melodisch uit Gods hand rolde.
           En nou goeienacht.

     

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Bouckaert in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a43/ 
    11min29

    Over Dolores Bouckaert : https://www.hiros.be/nl/artiesten/detail/dolores-bouckaert-1
    Over Etty Hillesum : https://nl.wikipedia.org/wiki/Etty_Hillesum 
    Over het boek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Het_verstoorde_leven_(boek) 

    Eerste indruk : een uitbundig iemand, die dame. Haar drukke manier van praten vermoeit mij eigenlijk.
    Stel u voor dat ge met zo iemand twee à drie uur moet vergaderen. Hoofdpijn!
    Maar als ik dan haar levensparcours hoorde dacht ik : doe maar meisje,
    doe maar uitbundig en bijt in het leven als was het een appel en eet het klokhuis mee op.

    23-01-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    22-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.228. schoeisel

    winterlaarsjes / winterbottekes

    Vanmorgen zat dit in de bus, een filmke van 15 seconden over een handige vader,
    deze:
    foto van ’t Net  Afbeeldingsresultaat voor https://www.youtube.com/watch?v=PM73djdgxZI
     

    klank niet nodig,
    https://www.youtube.com/watch?v=PM73djdgxZI 
    00min15 

    Het filmke deed me denken aan een tegengestelde situatie, aan een verhaal dat ongeveer zo gaat : 

    Bij het buiten gaan van de klas had een klein jongetje het moeilijk om zijn laarsjes aan te trekken. 
    De Juf knielde bij het bankje en met hijsen & sleuren en kalm blijven (want zo zijn juffen)
    lukte het haar het ene laarsje -uuhg!- en daarna het ander laarsje -uuhg!- aan te trekken.

    - Ziezo jongen! 

    Waarop de kleine :

    - Juf, Jú-úf, ze zitten raa-aar ... (dat toontje!) 

    De Juf keek ongelovig naar de voetjes en zag dat er iets was.
    Er was geen duidelijk links of rechts. Zo is dat bij moonboots. 
    Kalm blijven nu. Kalm blijven leren juffen op de juffenschool.
    En toch maar de laarsjes van voet wisselen, men weet nooit. 
    Het was een heel corvee om die laarsjes
    weer uit te  wrikken en weer aan te doen, deze keer elk laarsje aan het andere voetje. 

    - Dat zijn mijn botten niet hoor, zei het jongetje terloops.

    Nu beet de Juf op haar tong. Dat leren ze tijdens hun stages. 

    - Waarom zegt ge dat nú pas, kameraad? 

    En ze wrikte & trok & hijgde en werkte zich in het zweet tot de laarsjes weer van de voetjes waren. 

    - Dat zijn de botten van mijn broer en Mama heeft gezegd dat ik die
      vandaag moest aandoen omdat het zo koud is. En zijn wanten ook.

    Juf  zuchtte hoorbaar. Een hóórbare zucht? Schoot hier haar zelfbeheersing tekort? 
    Plichtsbewust wrikte & hees ze weer aan de laarsjes tot die opnieuw aan de voetjes zaten.
    Ze wreef zich het zweet van het voorhoofd: KLAAR! 

    - Oké kleine man, en waar zijn uw wanten?

    - Die zitten in de tippen van die botten, Juf.

    m - met dank aan AV – EZW-12/2011, HiH-01/2016, bijgewerkt -

    22-01-2019 om 00:48 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.227. Sven Nys

    te gast bij Wim Helsen, Sven Nys met een tekst die bij zijn kinesist boven de tafel hangt

                          
                    Mensen zijn niet gemaakt voor een gemakkelijk leven,
                    mensen willen een boeiend leven.
                    En gemakkelijk is nooit boeiend.

      Sven Nys

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Nys in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a42/
    09min47

    Over Sven Nys : https://nl.wikipedia.org/wiki/Sven_Nys 
    Over zijn filosoof-kinesist, Guy Verbist : https://www.gva.be/cnt/dmf20160302_02160953/in-de-eerste-plaats-een-enorme-vriend 

    22-01-2019 om 00:47 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    21-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.226. de stem als wapen

    'k Zit al meer dan een week te worstelen met een gedicht over de stem als wapen/verbaal geweld.
    Het bestaat dat gedicht, alleen, het geraakt niet tot bij mij. Of toch niet intijds.
    Anders gezegd, de bevalling is niet voor binnenkort. 
    Is iemand ook met dat onderwerp bezig? 'k Wens u het allerbeste, want hier wil het niet vlotten.

    Onderwijl heb ik me wel een verhaal herinnerd.
    Het moet gebeurd zijn in de late jaren 70 of de vroege jaren 80.

    Er is rond Bastenaken een jaarlijkse herdenkingsmars voor de gesneuvelden van het Ardennenoffensief. 
    Die slag vond plaats van 16 december 1944 tot 25 januari 1945 en werd gewonnen door de geallieerden. (Wiki)

    Europese Mars van Herdenking en Vriendschap.

    Dit is een vierdaagse mars, voor burgers en militairen, er nemen dus legerafdelingen aan deel.
    Ook Duitse legerafdelingen, want er staat Vriendschap in het vaandel van de mars.

    Het verhaal ging zo : 

    “Een 50 meter voor ons marcheerde een Duits peloton.
    Die mannen zetten een marslied in. Een Duits marslied klinkt als een krijgslied.
    Dat klinkt helemaal anders dan wanneer de Britten of de Amerikanen zingen.

    Achter de bocht lag een kleine boerderij en de boer (60j?)
    was daar aan het werk met zijn riek, mest opruimen van de weg.

    Toen het Duits peloton voorbij stampte chargeerde de boer plots met zijn riek.
    En hij meende het.
    De Duitsers werden in de flank aangevallen en wisten niet wat hen overkwam.
    Chaos, schrik, paniek. 

    Het Belgisch peloton moest tussenkomen. 

    Naderhand vertelde de boer dat hij als jonge gast tijdens de oorlog
    van de Duitsers verschrikkelijke dingen had gezien en meegemaakt.
    En bij het horen van dat krijgslied … 

    Volgens de Duitse officier hadden zij er niet op gerekend dat een Duits marslied
    nog zou gekend zijn bij de bevolking, laat staan reacties losmaken.

    Hij, de oudste van het peloton was geboren in 1951. 
    Tot de laatste dag van de vierdaagse heeft dat Duits peloton niet meer gezongen.”

    Wat zouden Duitse marsliederen amper veertig jaar later
    al uit het collectief geheugen van de plaatselijke bevolking verdwenen zijn ?

    Waarom denkt het heerschap dat alle Duitse gruwel al verwerkt is?

    Alles al vergeven en vergeten van wat men in zijn jonge jaren heeft moeten zien en meemaken?
    Komaan zeg! De dwaze arrogantie van die Duitse officier … 

    m - EZW-11/2014, HiH-01/2016 - met dank³ aan HJ te L - https://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_om_de_Ardennen ,
    http://walloniebelgietoerisme.be/nl/content/europese-mars-van-herdenking-en-vriendschap-emhv

    21-01-2019 om 03:37 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.225. nattigheid

    over de pispot en de pluviometer

    “Thuis was de pispot een winters gebruiksvoorwerp.
    Onze WC was buiten in de hof en ’s zomers moesten wij maar naar buiten gaan.
    In de winter was het toegelaten om de pot te gebruiken in de kamer.
    Natuurlijk, omdat wij toen met drie broers de pispot gebruikten, gebeurde het wel eens
    dat deze een stoot kreeg met alle gevolgen van dien in de kamer ’s nachts.
    Wanneer de pispot naar beneden gedragen werd zijn er ook op de trap ongevallen gebeurd.” VG   

    'k Heb ooit een verhaaltje gehoord over schooljongens die de regenmeter van de school gingen 'bijvullen'.
    Het heeft een tijdje geduurd eer de brave broeder het doorhad.
    Dat was omdat de jongens overmoedig werden en het ding ook op dagen zonder regen kwamen bijvullen. Tja.

    Hoe dat afgelopen is weet ik niet meer. Honderd keer schrijven
    'ik mag niet in de pluviometer van Broeder Aardrijkskunde plassen' en thuis laten tekenen?  

    pluviometer - foto hendrik Mertens Gerelateerde afbeelding
    m – EZW-01/2014, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Regenmeter , Afbeeldingen van pluviometer

    21-01-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    20-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.224. over persiflage

    gemakkelijk gaat ook - dacht ik ooit 

    Ooit wou ik het mezelf eens gemakkelijk maken.
    Het was in het 3de middelbaar, ’67-’68, ik zal 15j of 16j geweest zijn.

    In het middelbaar kregen we de opdrachten voor Nederlands Opstel een week op voorhand.
    Dat vond ik prachtig. Maar in het derde werden er plots verhandelingen verwacht van ons.
    Dissertaties, werd dat toen met een groot woord genoemd. Geen opstellen meer, maar uiteenzettingen. 
    Ik vond dat we al genoeg uiteenzettingen te horen kregen op school,
    elk lesuur van de dag hoorden wij uiteenzettingen en nu moesten we er nog zelf gaan schrijven ook? 

    Geen vertelsels meer schrijven. Dat vond ik jammer en zelfs erg.
    Voor Nederlands Opstel schreef ik op een week soms drie opstellen en dan liet ik mijn Ma kiezen welk in zou indienen.
    De andere opstellen ruilde ik voor huistaken van wiskunde,
    dat leek me een eerlijke vergoeding, die taken kopieerde ik zonder gêne.
    Eigenlijk was ik toen spookschrijver zonder dat ik het woord kende.
    Dat ruilen voor wiskundetaken gebeurde natuurlijk in stilte, zonder medeweten van Ma.

    Dissertaties. Verhandelingen dus. Uiteenzettingen. Dat was mijn meug niet.
    Dan ging ik liever fietsen met het aanbiddertje van dienst en tegen de limietdatum
    zou ik wel iets ineen flansen dat ik kon indienen bij die nieuwe van Nederlands. 
    Het moest gaan over spreuken. Dat zou rap gefikst zijn.
    Thuis hadden we het boek : Citaten, Spreuken en Gezegden. Het rook nog naar nieuw.

    Ik plukte er een flink aantal spreuken & gezegden uit, dat duurde efkes, en slalomde daarna met mijn pen vlotjes
    via een aantal schaamteloze clichés en lachwekkende trivialiteiten
    van de ene spreuk naar de andere tot ik een A4-blad vol gewrochten had. Ziezo.

    Zegt men niet ‘Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens’ maar ook ‘Ieder huisje heeft zijn kruisje’?
    Mogelijk twintig van dit soort scherpzinnigheden had ik aan mekaar gebreid tot de laatste lijn van de tekst.
    Als dit voorgelezen wordt in de klas kunnen we allemaal eens goed lachen, vond ik.
    Want het schrijfsel was een persiflage, een pastiche,
    eerder iets voor de schoolkrant dan om in te dienen als taak voor Nederlands.

    Er werd niks voorgelezen. Zelfs niet als voorbeeld hoe het niét moet, dat plat cliché-werk.
    De lerares deelde de taken rond en bij mij tikte ze op mijn lessenaar :
    in ’t vervolg uw verhandeling zelf schrijven, hé juffrouwke. Mijn mond viel open (denk ik).
    Daar zat ik letterlijk met stomheid geslagen.
    Niet alleen nam ze dit gewrocht au sérieux, zij dacht zelfs dat ik die rommel van iemand anders had!
    Om een eigen flutschrijfsel werd ik beschuldigd van … plagiaat? 

    En ik kreeg 2/20 omdat ik mijn naam en de datum zonder fouten geschreven had.
    Ik had gerekend op 10/20. Waarvan 9/10 voor woordenschat en grammatica, en een 1/10 voor stijl,
    maar dat had ik er voor over, want elk amusement heeft zijn prijs.
    Die 10/20 zou ik dan wel ophalen in de loop van het trimester.

    En nu stond daar 2/20. Wegens ‘geen eigen werk’. Wegens plagiaat dus. 

    Op de schoolbus en thuis mocht iedereen het weten : die nieuwe van Nederlands was een achterlijke tuttebel. 
    Mijn tweede verhandeling was weer zoiets vol evidenties en platitudes en dat schrijfsel vond ze dan wel goed.
    Hoe meer rommel ik schreef hoe beter mijn punten werden. Wat was het verschil met de eerste verhandeling?

    Op het einde van het trimester was er oudervergadering en ik had mijn Ma mijn spreuken-verhandeling meegegeven en
    haar op het hart gedrukt dat ze vooral naar die 2/20 moest vragen, want ik had me daar danig verslikt in die quotering. 

    Ma vond het lastig dat ze ook bij de leerkracht Nederlands moest gaan aanschuiven,
    gewoonlijk was ze er van af na die van wiskunde. 

    Ma kwam thuis van de oudervergadering. Deze keer was ik nog wakker, ik zat op de trap te wachten. 

    De redenering van de lerares over die allereerste verhandeling :
    een kind van mijn leeftijd kon onmogelijk al zoveel spreuken kennen.  


    Maar die kwamen toch uit dat boek! Uit het boek met spreuken en gezegden!
    Dat is toch een naslagwerk! Dat boek heeft zij toch ook in huis! Gelijk een woordenboek!
    Leraressen, beroepsmensen, hebben thuis toch hun documentatie ! 

    Niks van.
    Deze lerares had dat boek niet, ze kende het niet, ze had er nooit van gehoord.
    Ze had er zelfs niet over gelezen in de boekenrubriek van een krant die een boekenrubriek had. 
    En daardoor werd toen mijn persiflage ofte pastiche beschouwd zijnde niet-eigen werk,
    als geschreven door een ouder en wijzer iemand.
    Alsof iemand die ouder en wijzer was zich aan zo’n prulwerk zou wagen.
    Voor mij was het slikken: een lerares, een beroepsmens, had bij eens herlezen na drie maanden,
    nog altijd niet gemerkt dat het schrijfsel een lacheding was … ? Nog altijd niet? 

    Gelukkig hadden we de twee jaren daarop leerkrachten van een ander gehalte. 

    m – HiH-01/2016, bijgewerkt
    persiflage :https://www.dbnl.org/tekst/bork001lett01_01/bork001lett01_01_0017.php#p080 , pastiche: https://www.dbnl.org/tekst/bork001lett01_01/bork001lett01_01_0017.php#p050 

    20-01-2019 om 04:27 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.223. van uit het raam

    16h40 – wolken kijken

    Er trekt een trein wolken van west naar oost :
    een sprinkhaan,
    een building uit Dubai,
    een nijlpaard,
    een profiterolleke in 't groot,
    een vies beest,
    iets uit Webdinges,
    een discokrab,
    de hele Japanse archipel en
    het kapsel van Sela Sue.

    Dat alles op de rug belicht door een westelijk avond oranje-roze.
    De  onderste delen van die wolken zijn van hieruit gezien blauw-grijs.

    En op het einde van de wolkentrein volgt een eigenaardig gans grijs klein afsluitertje.
    Een scheetje?

    m - EZW-01/2012, bijgewerkt

    20-01-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    19-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.222. oren voor Dino

    De kleinzoon van Oma was in Flintstones boeken aan het bladeren,
    voorzichtig, want dat zijn verzamelstukken van Opa.

    - Waarom hebben dino’s nooit oren? vroeg hij.
    - Dino’s hebben wél oren, antwoordde zijn nicht, die 16 en al wijzer was.

    Er volgde een gesprek over de oren van dinosauriërs.
    Het gesprek werd levendiger, géén oren >< wél oren.
    De Jurassic-strips werden erbij gehaald, tot ongenoegen van Oma,
    want die beeldverhalen zijn óók verzamelstukken van Opa. 
    Eigenlijk dienen Opa’s boeken vooral om af te blijven.

    - We kunnen die oren googlen, zei de jongedame hoopvol.

    Maar op woensdagnamiddag wordt er niet gecomputerd, dus ook niet gegoogled.
    Op woensdagnamiddag doet men bij oma de dingen samen.
    Zoals samen nadenken over oren van dino’s, bvb. 
    Dino’s moeten wel oren gehad hebben, want anders
    horen ze de andere niet komen en dan worden ze opgegeten.
    De jongste wou weten wie er dino’s opeet. 

    - De andere dino’s, de grote, de vleeseters.
    - Eten de grote de kleine op ?
    - Natuurlijk! 

    En hij toonde haar de afgrijselijkste dino-tanden uit een Jurassic-strip van Opa.
    Die tanden deden het bij de kleinste. 

    - Dat zijn monsters, zei ze, dat zijn geen dino’s.
    - Dat zijn de échte dino’s, antwoordde haar broer.
    - Mijn Dino heeft geen oren, zei ze, en dan eten ze hem op en … 

    Haar knuffel bij Oma is een lichtblauwe dino die Dino heet en geen oren heeft.
    Dan kan hij de monsters niet horen komen en die eten hem dan op.
    Het vooruitzicht was verschrikkelijk.

    Oma nam de kleine in haar armen en beloofde onmiddellijk
    dat Dino bij Opa en Oma op bed zou slapen en zij hebben een pillicht op de kamer.
    Een pillicht houdt de monsters weg, dat weet iedereen.
    De jongste was maar half gerustgesteld.

    - En misschien moeten zijn oren nog groeien hé, ging Oma door.
    - Ja, snikte de kleinste na, misschien komen ze nog.
    - Dat doet de oren-fee, troostte Oma.

    Een tanden fee, dat kent de kleinste, zij zorgt dat men grote-mensen-tanden krijgt.
    En er is dus ook een oren-fee, zij zorgt dat men grote oren krijgt.

    - Dat uw Dino grote oren krijgt, verbeterde Oma rap, kinderoren zijn zo al groot genoeg.

    Toen haar volkje de deur uit was, schoot de ze in gang.
    Kast open, schuiven open, dozen open, op zoek naar geschikte lapjes stof om oren van te maken. 

    - Ge hebt toch tijd tot volgende woensdag? zei ik.
    - Nee, morgen slaapt ze hier.

    Lichtblauwe badstof had ze niet meer, wel lichtgroene. En veel andere lapjes.
    De lichtgroene stretch had ooit gediend voor een grotere knuffel,
    maar die was al zo bleekgewassen dat er voldoende kleurverschil zou zijn
    om met dit lapje de nieuwe oren voor Dino te maken.

    Het werden appelgroene oren aan de buitenzijde met bloemetjeskatoen aan de binnenzijde.
    Er lag ook Schotse ruit in de lapjesdoos, maar voor een prinsesje mochten het bloemetjes zijn. 
    De jongste is zo een meisje-meisje.
    Ze legt soms autootjes van haar broer in een bedje 'want in de garage is het koud hoor'. 

    - Nu hoop ik maar dat ik nog versteviging heb liggen, of vlieseline. Anders moet ik nog naar Kapellen rijden.
    - Versteviging? vroeg ik, dummie zijnde.
    - De oren mogen iet-of-wat stevig zijn, anders vallen ze slap, dan worden dat oogkleppen.
    - En die versteviging komt dan …
    - Binnenin, gelijk bij kragen en manchetten.
    - Dat is toch hard voor een knuffel ?
    - Laat mij doen ! 

    Versteviging en vlieseline waren in huis, ze moest niet meer naar Kapellen rijden.
    Gelukkig maar, want het was tijd om aan het eten te beginnen.
    Om de diepvriezer te openen wil dat zeggen, er stonden immers nog oren op het agenda.

    - Hierzie, hutsepot. Ontvriezen. Doe gij dat maar.
    - Zal ik aardappelen schillen?
    - Die zitten er al in!
    - Zal ik de tafel dekken?
    - Doe maar, riep ze vanuit haar naaihok.

    Ik deed naar beste vermogen wat me gezegd was. 
    Daarop ging ik naar huis en bedacht dat ik zelf wat meer eenpansgerechten moest invriezen,
    hutsepot, ragouts en andere stoofschotels …
    maar LM en ik hebben zelden nog onvoorziene omstandigheden. Toch niet van die aard.

    Donderdag kort na de middag belde ze:
    - Mijn oren zijn klaar. Komt ge kijken? 
    Ze had er aan doorgewerkt tot lang nadat bij mij het licht uit was
    en dat wil wat zeggen. Dus ging ik kijken.

    Op het voeteinde van hun bed lag het pillicht dat de monsters weg houdt en daarnaast stond Dino.
    Met oren als ovale vliegvleugels, elk iets groter dan zijn kopje.
    Een lichtblauw dino-kopje met bloemetjesoren in een appelgroen randje.
    Dino heeft wel degelijk de nacht veilig doorgebracht op het bed bij Opa & Oma.
    Mét pillicht. En de oren-fee was langs geweest ook. Dit kon niet meer stuk.

    - Schattig, écht schattig, zei ik. Die grote oren doen een beetje denken aan Gizmo. Van de Gremlins.
    - Begint gij nu ook niet hé, zuchtte ze, eerst Jurassic-monsters, nu Gremlins.

    Over Gizmo-oren zou ik nooit nog met een woord reppen. Beloofd.
    Het belangrijkste was dat Dino nu oren had.
    Vlinderoren, elfenoren, toveroren … het was een zalige geruststelling. 
    En de Oma, zij zag dat het goed was.

    m – HiH-01/2016, herzien -

    19-01-2019 om 04:34 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.221. een mail

    een vriendelijk woordje

    Gisterenavond kreeg ik een mail waarin stond dat ik een schat ben.
    Aha, dacht ik, daar is 1 medemens tot een conclusie gekomen. Nu die zeven miljard anderen nog.
    En ik heb heel goed geslapen.

    Vanmorgen, in het ochtendgrauw, vond ik zeven miljard toch wat veel.
    En een schat ben ik natuurlijk niet.
    Maar door die mail heb ik wel heel goed geslapen.

    m – HiH-01/2016, ongewijzigd hoor!

    19-01-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    18-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.220. gewrichtsbanden

    bang in het donker, of toch onrustig

    Binnen liep ik in het donker het hele huis door, zodanig dat mijn Moeder soms schrok wanneer ze het licht aandeed
    en me ergens tegenkwam. En Ma doen schrikken, dat mocht niet, want zij was hartpatiënte sinds haar 16de.   
    Ma doen schrikken, daar stonden straffen op. Zodus kreeg ik soms een draai om de oren
    omdat ik weer eens het licht niet aangestoken had. Wees dan al eens zuinig hé!

    Vanaf mijn 14de ben ik buiten voorzichtiger geworden in het donker.
    Ik had mijn voet verzwikt, de gewrichtsbanden waren gescheurd en dat vroeg twee weken herstel.
    Een heel gedoe met spanverband, want een plaaster was niet nodig, of was niet aangewezen, dat weet ik niet meer.
    Én, met een spanverband kon ik niet fietsen. Chot, wat heb ik die zwakke gewrichtsbanden ooit vervloekt!         

    Op mijn 22ste gewrichtsbanden verrekt, of verrokken, zo heette dat toen. Drie weken herstel, tijdens een drukke periode.
    Op mijn 28ste weer eens, nu gescheurd, er was vier weken herstel nodig. Gelukkig viel dit tijdens het verlof.
    Op mijn 36ste weer zoiets, al zes weken herstel nodig, met werkverlet deze keer, wat ik verschrikkelijk vond.
    Naarmate ik ouder werd, werd de herstelperiode langer. 

    Nog later werd ik wat schrikkig in het donker buiten. Omdat ik niet meer voldoende zag waar ik mijn voeten zette.
    Een losliggende stoeptegel of een verdwaalde kiezelsteen is al voldoende om te zwikken.
    Als ik me goed herinnerzijn gescheurde gewrichtsbanden pijnlijker dan een gebroken been.

    'k Moet er niet aan denken dat het me nu, op 65+ zou overkomen.
    Hoe lang zou de herstelperiode nu zijn? Twaalf weken? Langer?
    Een aantal weken buiten werking zijn is gewoon geen optie meer.     
    Daarom is het uitkijken waar ik mijn voeten zet. En daarvoor heb ik daglicht nodig.
    Ik ga niet meer buiten in het donker. Alles kan wachten tot bij daglicht.

    In de donkere wintermaanden zet LM de vuilniszakken buiten.
    Op zulke dagen herinner ik me waarom ik met hem wel wou trouwen.
    Hij houdt me overeind.

    m - EZW-10/2013, HiH-01/2017, herwerkt 

    18-01-2019 om 02:21 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.219. F. Van Groningen

    te gast bij Wim Helsen, Fleur Van Groningen met een fragment/citaat van Piero Ferrucci


    We nemen nauwelijks de tijd onszelf wat beter te leren kennen.
    Onze cultuur lijdt aan een overdosis actie en een tekort aan contemplatie.
    Ik zie contemplatie als een basisbehoefte, die je zelfs bij dieren ziet.
    Denk maar aan honden of katten – die zie je vaak gewoon een beetje in de verte staren.
    Dat is – denk ik – hun eigen vorm van meditatie, hun manier om de accu weer op te laden.
    Wij hebben die behoefte ook.
    Maar we ontkennen die basale, fysiologische behoefte – alsof een hele samenleving vergeet naar de wc te gaan.
    Dat is ernstig!

      

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Van Groningen in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a41/ 
    08min32

    Over Fleur Van Groningen : https://nl.wikipedia.org/wiki/Fleur_van_Groningen 
    Over Piero Ferrucci : https://en.wikipedia.org/wiki/Piero_Ferrucci 
    Over psychosynthese : https://nl.wikipedia.org/wiki/Psychosynthese 

    18-01-2019 om 02:16 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    17-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.218. werkethiek India

    'k Heb nagedacht, of ik over die contractperiodes met Indiërs zou vertellen.

    LM en ik hebben een aantal contracten met Indiërs gedaan, Indische officieren.
    Dat was alles behalve een vlotte samenwerking.
    Er waren enorm veel bijkomende problemen vooral door het verschil in werkethiek. 

    Als dat voor een noodvervanging van 14 dagen is, kan men er eens mee lachen, ’t was een ervaring …
    Als dat voor een contract vier of zes maanden is en men moet een schip varende houden
    -niet alleen drijvende hé, vooral varende-
    dan wordt het een nachtmerrie. Werkelijk. En dat werd het ook letterlijk.

    Over die tijd zal ik misschien ooit wel iets schrijven,
    maar erg opwekkende lectuur zal dat niet worden.
    Enkel klaagzangen heb ik toen naar het thuisfront kunnen sturen. De getemperde versies.

    De afgelopen twee dagen heb ik me niet één anekdote kunnen herinneren
    waarvan ik dacht dat ze interessant of zelfs maar grappig was, iets waarvan ik kan zeggen :
    wat hebben we toen gelachen, of wat was die of die toen bij de pinken of spits of geestig.
    Behalve ooit de mensen uit Goa, die wel. 

    Misschien moet ik mijn correspondentie van toen eens opduikelen,
    maar dat is me voor het ogenblik wat moeilijk. 

    Op LM moet ik al niet rekenen om ons gezamenlijk geheugen op te frissen.
    Voor hem zijn dié contractperiodes voorbij en afgelopen, heeft hij gezegd.
    Ziezo, bij hem moet ik daar dus niet meer mee afkomen.
    Dat is tegenslag, want hij zou de technische details kunnen geven,
    die de ernst van een aantal zaken en situaties kunnen illustreren.
    LM heeft nog al zijn grijze werkboekjes van zijn hele carrière,
    een archief aan materiaal, met datum en coördinaten.  

    Dat hij in de periodes met de Indische mecaniciens nachtmerries had
    gelooft hij al niet meer, hij ontkent het zelfs.  Geen nachtmerries?
    ’k Moest hem 's nachts wakker maken of hij bleef erin, zo heftig waren die nachtmerries.
    Om de twee dagen ongeveer had hij een verstoorde nachtrust.
    Dat is op termijn niet goed voor zijn helder denken overdag. 

    Daarbij komt dat van de machineploeg uiteindelijk geen enkele Indiër betrouwbaar bleek,
    noch qua kennis van zaken, noch qua zorgvuldig werken.
    Incompetentie alom. Op papier waren ze bevoegd, in de praktijk waren ze onbekwaam.
    Vaar met zo'n mensen een schip …  Kortom, met die mensen waren het ellendige contractperiodes. 

    m - EZW-11/2014, HiH-07/2016, bijgewerkt – voor FIV - https://nl.wikipedia.org/wiki/Goa_(India)

    17-01-2019 om 03:21 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.217. Jaak Van Assche

    te gast bij Wim Helsen, Jaak Van Assche met een fragment uit
    Gesprekken onder de Schemerlamp van Maxim Kröjer

    De hele geschiedenis van de toneelspelkunst gedurende de laatste 400 jaren is feitelijk niets anders dan
    een licht schommelen tussen twee polen: tussen een pathetische extase en natuurgetrouwe nabootsing.
    Iedere speelstijl drukt alleen het punt uit, waarop de uitstralingen van beide polen elkaar raken.

    Het is alleen een verschuiven naar de extase of naar de nabootsing.
    Maar het loutere pathetische valt voor ons als loutere declamatie
    zó uit het kader van de toneelspelkunst
    als de nuchtere nabootsing van de potsenmaker.

    Voor ons is de mens-uitbeelding altijd
    - in welke verhouding beide polen er ook in aanwezig zijn –
    extatische ontroering en lust tot nabootsing.

      Afbeeldingsresultaat voor jaak van assche 

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Van Assche in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a40/ 
    09min30

    Over Jaak Van Assche : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jaak_Van_Assche

    Over Maxim Kröjer : Maxim Kröjer (1901-1979), http://mechelen.mapt.be/wiki/Maxim_Kr%C3%B6jer 
    Over Gesprekken onder de schemerlamp : 1964, 184 pag. Vlaamse pocket, een studie over het theater -

    17-01-2019 om 03:20 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    16-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.216. een elektrische

    Een zus van LM had een elektrische fiets. Al sinds 2002 of nog vroeger. 
    ’k Mocht die toen eens proberen op een binnenpleintje en ik was in de wolken.
    Toen ik de elektrische ondersteuning aanzette ging het plots als vanzelf. Heel plezant,
    ik voelde me precies terug 12 jaar, toen fietsen een feest werd. 
    Was er in het leven van elke dag ook maar zo'n schakelaar voor efkes 'ondersteuning' .

    Buiten het gesjoemel met de sportfietsen (de mechanische doping, of hoe heet het?)
    waren ook de postfietsen heel even in het nieuws.
    De batterijen van de postfietsen waren te zwak.
    Nog voor het einde van de postronde lieten ze het afweten.

    BRUSSEL, 04/01/14 - "De batterij van de elektrische postfietsen loopt te snel leeg.
    Vaak zijn ze al leeg voor het einde van de postronde. De postbode moet dan zelf trappen. 
    Dat is zwaar, want elektrische fietsen wegen makkelijk dertig kilogram
    en met de brieven en pakjes komt er nog eens tien kilogram bij.
    Dat maakt het werk te zwaar, zeggen de vakbonden."


    foto van 't Net 


    Jammer. Het krantenartikel is ondertussen van het Net verdwenen.
    Ivm die batterijen werd geschreven : er werd gekozen voor goedkoop.

    Of dat waar is weet ik niet,
    maar waarom verbaast het me niet dat dit me niet zou verwonderen …


    In de reacties onder het krantenartikel stonden twee commentaren die ik hier toch efkes wil neerpoten:

    Op 04 januari 2014 om 22u34, zei (PG) :
    "Ofwel zijn die postbodes te dom om met een elektrische fiets te rijden
    en weten ze niet hoe ze de ondersteuning moeten bedienen,
    want die kan je instellen naar gelang hoeveel ondersteuning je nodig hebt.
    Ofwel zijn de fietsen op zich gewoon brol! " Scherpzinnige analyse van die PG, niet ?

    Op 05 januari 2014 om 02u20, antwoordde (RB):
    "Ik kan u verzekeren PG dat je 40 kilo wel zult voelen aan uw benen als de batterij leeg is.
    En die postbodes weten heus wel hoe ze die ondersteuning moeten bedienen.
    Daar wordt ook een opleiding voor gegeven.   
    Het is niet omdat je zelf een elektrische fiets hebt
    dat je daarom ook weet hoe je zo'n enorm gewicht kunt verplaatsen zonder ongevallen.
    Ik durf zelfs zeggen dat u meteen tegen de vlakte zult liggen als u zelfs de fiets maar probeert recht te houden."
    Heb het zelf ondervonden toen ik hulp-postbode was deze zomer." Een geloofwaardige repliek.

    (…)

    Zelf zou ik niet meer met een zware lading op de fiets durven.
    Ik vraag me ook af hoe mensen met een kostbare lading als twee kinderen op de fiets,
    zich nog in het verkeer wagen. Eigenlijk durf ik zelfs zonder lading de baan niet meer op.
    Op de hometrainer ben ik wél een held, dan fiets ik van hier tot Lier. Alleen al omdat het rijmt.

    m – EZW-02/2014, bijgewerkt - 

    16-01-2019 om 02:03 geschreven door maart


    >> Reageer (0)




    E-mail

    klik op knop om me te mailen


    Zoeken in blog


    Archief per maand
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!