NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • 472. Fleming & Fleming
  • 471. slim zijn ?
  • 470. dames eerst
  • 469. straatwerken
  • 468. voornamen
  • 467. op oorlogspad
  • 466. trop is teveel
  • 465. blundersaus
  • 464. 'water' op de weg
  • 463. de maniop
  • 462. cata II / II
  • 461. linzensoep
  • 460. das knopen
  • 459. cata I / II
  • 458. bomen slapen
  • 457. rebellie
  • 456. ook met gebreken
  • 455. mama is zwanger
  • 454. Bon Voyage, Cdt
  • 453. pubers in huis
  • 451. moeder-vlek
  • 452. waterpret 1933
  • 450 pil, Joë Meulepas
  • 449. het moeder zijn
  • 448. het lego-laken
  • 447. van bil op perron
  • 446. een ontmoeting
  • 445. zelfonderzoek
  • 444. een muisje loos
  • 443. zijn eindwerk
  • 442. de koffiekaart
  • 441. 1956 Congo
  • 440. ze is 1,5 mm
  • 439. DNA en D&A
  • 438. alles wat ik heb
  • 437. mullygatawny
  • 436. overal Moeders
  • 435. over 'feuilleton'
  • 434. voldoening
  • 433. vreemd tafereel
  • 432. twee radijsjes
  • 431. uit Absurdistan
  • 430. qué ?
  • 429. BBQ met de buren
  • 428. hondentraining
  • 427. piston vervangen
  • 426. gladiolen-rust
  • 425. die 1ste mei
  • 424. lente in Drenthe
  • 423. vrolijke patserij
  • 422. een doosje
  • 421. de oude bekende
  • 420. Liszt & List
  • 419. Tante Sopraan
  • 418. buitenbonjoeren
  • 417. List - 1969
  • 416. vader & dochter
  • 415. kamer 315
  • 414. een stilte II/II
  • 413. kapsel
  • 412. een stilte I/II
  • 411. zonder afscheid
  • 410. foonboeken II/II
  • 409. ooit & nooit
  • ------ teveel ineens
  • 408. foonboeken I/II
  • 407. toen ook al
  • ------ 'twaalf volgers'
  • 406. Wijze Kleine Hen
  • 405. paasbest als kind
  • ------ de misantroop
  • 404. stilte dirigeren
  • 403. het paasei-land
  • ------ een fiets mét
  • 402. allemaal beestjes
  • 401. kip in wording
  • ------ levend / levendig
  • 400. keukenprioriteit
  • 399. schip in Korea
  • ------ nep op truck
  • 398. paasfilmpje 1934
  • 397. hunker
  • ------ optimisme à la LM
  • 396. de pianist
  • 395. Opa-Chocola
  • ------ boemsielielaa
  • 394. oudere heren
  • 393. Dhr ML uit A
  • ------ een blaaskasteel
  • 392. biechtgeheim
  • 391. een kalieperke
  • ------ golfjes
  • 390. station Wuppertal
  • 389. lady mondegreen
  • ------ Semianyki
  • 388. paaseieren
  • 387. de paaltjes
  • ------ huiselijk geluk
  • 386. paasboomtraditie
  • 385. zeesleper
  • ------ behulpzaam
  • 384. 1ste kerkbezoek
  • 383. eerste hulp
  • ------ geen goeie dag
  • 382. in 1 keer opeten
  • 381. mag ik méé?
  • ------ een huis vol
  • 380. empathisch
  • 379. recht op stilte
  • 378. muizenissen ?
  • 377. een transactie
  • 376. bezoek ? 04h17
  • 375. de autootjes
  • 374. waken
  • 373. meisjesgitaren
  • 372. woordenschat
  • 371. Biskaya
  • 370. man, hond, auto
  • 369. gesproken tekst
  • 368. tederheid, 2016
  • 367. Bach en Uma
  • 366. de klikspaan
  • 365. morsen en erger
  • 364. knorren & morren
  • 363. la Baker
  • 362. Bomans zwemt
  • 361. uitstelgedrag
  • 360. documentaires
  • 359. Martine Tanghe
  • 358. alzhumor
  • 357. Danny Ronaldo
  • 356. eens spijbelen
  • 355. Dries Heyneman
  • 354. straatnieuws
  • 353. Joost Zweegers
  • 352. scheepskeuken
  • 351. de annunciatie
  • 350. luchtkastelen
  • 349. kloos in de klas
  • 348. molsims ?
  • 347. tranen II / II
  • 346. tranen I / II
  • 345. Bruno Wyndaele
  • 344. vogels vangen
  • 343. Murat Isik
  • 342. feedback
  • 341. Linda De Win
  • 340. vaardigheden
  • 339. Rick De Leeuw
  • 338. nog één jaar
  • 337. oven & belofte
  • 336. mijn fotograaf
  • 335. een wandelstok
  • 334. morgen st patrick's
  • 333. Missa Luba
  • 332. de gewonde
  • 331. de verrekijker
  • 330. spiegelbeeld 1963
  • 329. Bart Somers
  • 328. oma 'k donalds
  • 327. Radna Fabias
  • 326. voor PIT
  • 325. Ch. Deborsu
  • 324. woestijnzand
  • 323. brief 05, aan PIT
  • 322. brief 04, aan PIT
  • 321. het uitstalraam
  • 320. brief 03, aan Oma
  • 319. babyfluisteraar
  • 318. vrouwendag
  • 317. loo-gi-kaa
  • 316. pikante kost
  • 315. Lisbeth Gruwez
  • 314. asse
  • 313. Ben Weyts
  • 312. visputperikelen
  • 311. Rik Verheye
  • 310. hét brilletje
  • 309. brief 02, aan Moe
  • 308. brief 01, aan Moe
  • 307. mouwloos vestje
  • 306. teksten schrijven
  • 305. geen dansles
  • 304. verdampt!
  • 303. W. Van Besien
  • 302. haai 512 j oud
  • 301. De Schaepdrijver
  • 300. kungfu-oma
  • 299. Chris Dusauchoit
  • 298. poenig veel geld
  • 297. Tinne Embrechts
  • 296. 't oud zot II/II
  • 295. 't oud zot I/II
  • 294. vluchtig
  • 293. de mensentuin
  • 292. de naakte aap
  • 291. arme vaatwasser
  • 290. bedotten
  • 289. waar is mama ?
  • 288. de snoeperd
    'een heel jaar maart?'
    schrijfvloer 02
    24-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.294. vluchtig

    Deze voormiddag in de keuken had ik een fijn idee,
    iets dat mogelijk werkbaar was om een schrijfsel te produceren in de stijl fantasy.
    Wanneer ik een ingeving krijg ben ik gewoonlijk bezig met water. Met stromend water.
    Waarom dat zo is weet ik niet, ik probeer het zelfs niet meer te weten,
    maar zo gebeurt het. Niet elke keer, wel soms. Bij stromend water.

    Onder de douche valt dat tegen, in geval van ingeving kan ik daar niet onmiddellijk weg.
    In de keuken valt dat al eens mee, ik droog mijn handen af en denk dat ik het idee wel efkes kan onthouden.
    Dat was vandaag ijdele hoop, de ingeving wasemde weg terwijl ik naar hier, naar het klavier stapte.

    Nu zit het idee in de X-zone, ergens waar ik niet bij kan.
    Een zone die op geen enkele hersenscan voorkomt.

    Ik ski over de plooiingen van mijn hersenschors. Niks.
    Ik daal af in de grijze materie. Niks.
    Ik zwem rond in mijn ventrikels. Niks.

    Het idee danst telkens een andere kant uit.

    Het is weer zo'n een bolleke van wit albast in een wazige sluier.
    Telkens ik bijna een tip van de sluier te pakken heb, danst het bolleke verder weg.

    Vandaag wordt het niks.

    m – HiH-02/2017, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Ventrikelstelsel , https://nl.wikipedia.org/wiki/Albast#Kalkalbast

    24-02-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.293. de mensentuin

    Desmond Morris over maatschappelijk gedrag ~ vervolg op tekst nr 292

    Over groepsgedrag en maatschap, over maatschappij en maatschap-pijn.

    Gisteren en vandaag heb ik een flink deel van de tijd gezocht naar dit boek
    en ik kan u met zekerheid zeggen dat we het niet meer hebben, het is weg, foetsjie, ribbedebie.
    Waarschijnlijk ooit uitgeleend.

    Uitlenen. Ook zo'n typisch menselijk gedrag. Dieren lenen niet uit.
    Die weigeren. Puur op intimidatie. Ze meppen en grauwen. Of ze snauwen de vrager af.
    Ik niet. Ik doe onnozelweg wat er gevraagd wordt. Want het boek was een tijd moeilijk te vinden.
    - Dit boek lenen? Ja natuurlijk! Wacht, ik zal het in een plasticske doen, want het regent. Ziezo. Alstublieft !   
    En waarschijnlijk was ik nog blij ook, dat ik iemand had kunnen helpen.
    Sociaal wenselijk gedrag vertonen? Ik liet een boek verdwijnen! Met de glimlach!
    Gelukkig ben ik die fase voorbij. En gelukkig bestaat Internet.
    Het boek is er overal te koop en de tekst van de achterflap heb ik gevonden :

    “In De Naakte Aap deed zoöloog Desmond Morris een boekje open over het menselijk dier,
    in De Mensentuin laat hij zijn licht schijnen over de maatschappij die de naakte apen hebben gemaakt.

                                Afbeeldingsresultaat voor desmond morris de mensentuin   Afbeeldingsresultaat voor desmond morris de mensentuin boek

    Hij vergelijkt ons gedrag met dat van dieren in gevangenschap en de overeenkomsten zijn verbluffend.
    Met veel humor behandelt Morris onderwerpen als seks, status, creativiteit en intelligentie.
    En aan het slot van het boek vraagt hij zich af wat we uiteindelijk van onze samenleving zullen maken:

    een nog groter gekkenhuis of een mensen-speeltuin.
    Voor de laatste mogelijkheid geeft hij waardevolle tips aan wereldverbeteraars en andere optimisten.”

    Naar mijn gevoel zou er kunnen staan 'aan de wereldverbeteraars en andere optimisten onder ons.'    
    Want volgens mij heeft iedereen ooit een wereldverbeterende of andere optimistische fase doorgemaakt,
    al dan niet hormonaal gestuurd.
    Los daarvan,
    ik zou graag horen of lezen wat Desmond Morris van de huidige situatie denkt,
    van de maatschappij zoals ze er vandaag uitziet, de mensentuin van de voorbije tien jaren

    We hebben op TV en radio al beschouwingen gehad
    van politiekers, filosofen, economen, historici, kunstenaars en andere denkers
    en rond die tafels krijgt een gewone mens geen stoel-
    maar ik zou heel graag eens zoöloog aan het woord horen
    over ons groepsgedrag en wat daaruit voort vloeit, over de internationale situatie van vandaag.
    Liefst Desmond Morris hemzelve op die stoel.

    Of dit een realistische wens is, ik denk het niet. Dr. Morris is in januari 91 geworden.
    Of hij nog zin heeft om de maatschap-pijn van vandaag te bekijken …

    m – HiH-02/2017, bijgewerkt - https://en.wikipedia.org/wiki/The_Human_Zoo_(book),
    https://en.wikipedia.org/wiki/Desmond_Morris, https://nl.wikipedia.org/wiki/Desmond_Morris (zeer vreemde bibliografie, data kloppen niet)

    24-02-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    23-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.292. de naakte aap

    Desmond Morris over het verschijnsel mens

    Het kan de lerares biologie geweest zijn of de leraar esthetica die soms nogal de filosofische toer op ging.
    Iemand heeft ons ooit aangeraden het boek te lezen. Het was een pocketboek,
    betaalbaar voor iedereen en geschreven in een taal die verstaanbaar was voor iedereen.
    Het was 1969 en ik was 17 en ik herinner mij dat ik
    die blote achterwerken op de kaft toen 'onbeleefd' vond.

    "De homo sapiens, ook al is hij zo geleerd geworden, is niettemin een naakte aap gebleven.
    Ondanks de verheven nieuwe motieven,
    is hij geen van zijn oude motieven kwijtgeraakt.
    Dit brengt hem nogal eens in verlegenheid, want de oude driften hebben hem miljoenen jaren vergezeld,
    de nieuwe zijn hoogstens een paar duizend jaar jong."

                         1969       Gerelateerde afbeelding   2007

    “Wij mensen onderscheiden ons van de aap
    door onze schamele beharing, maar ook door onze intelligentie, door onze onderzoekende aard en
    door onze onstuitbare neiging de natuur om ons heen te willen beheersen en veranderen.”

    - beheersen en veranderen :van ooit intensieve landbouw/veeteelt/bosbouw/mijnbouw
      tot nu de ongebreidelde ontbossingen en andere verstoringen voor extensieve ontgingen

    “Tegelijkertijd wijken we minder af van de primaten dan we misschien willen geloven.”

    - de mensapen onder de primaten zijn de grote apen zonder staart, zoals wij, zegt Wiki.

    “De zoöloog en gedragsonderzoeker Desmond Morris
    stelt in De Naakte Aap de vraag: wat voor dieren zijn wij mensen? ”

    - over het geheel van de planeet gezien : waarvoor dienen wij mensen …
      onze soort is door het aantal ongeveer overal de verstoorder van het bestaand evenwicht.
      De mensheid kweekt zich te pletter. 


    “En bij zijn bestudering van het menselijke gedrag komt Morris tot enkele wel heel verrassende conclusies.”

    Op de slotpagina waarschuwt Morris voor overbevolking, in 1967, vertaling 1969.
    De Club van Rome komt tot een gelijkaardig besluit in haar rapport van 1972,
    'de grenzen aan de groei'

    Tja, in het geheel van de natuur gezien, waarvoor dienen wij eigenlijk als soort,
    met onze 'onstuitbare neiging de natuur om ons heen te willen beheersen en veranderen'
    met ons typisch menselijk gedrag ?

    m– HiH-02/2017, bijgewerkt - http://zoeken.bibliotheek.be/?itemid=%7Clibrary%2Fmarc%2Fvlacc%7C3112058
    https://nl.wikipedia.org/wiki/Primaten#Mensapen ,https://nl.wikipedia.org/wiki/Club_van_Rome#De_grenzen_aan_de_groei 

    23-02-2019 om 01:13 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.291. arme vaatwasser

    's nachts in de keuken ~ er is een rangorde

    Ze denken dat we slapen, maar soms ben ik wakker
    en wanneer ik dan 's nachts in de keuken kom,
    vang ik al eens iets op natuurlijk.

    Onder keukentoestellen bestaat een rangorde.
    Wij denken dat we een keurige keuken hebben
    met toestellen in een rationele rangschikking volgens belangrijkheid
    naar ons eigen goeddunken.
    Maar in feite is het een organisch systeem met een gans eigen organisatie.

    De koelkast is de dueña die ongeveer alles dicteert:
    hoe lang iets goed blijft,
    wat onmiddellijk de diepvries in gaat,
    wat de volgende dag moet opgegeten worden,
    wat de soep in kan.

    Vlak onder haar staat de diepvriezer, haar lakei.
    Hij weet zich belangrijk maar kijkt toch omhoog om te zien wat de koelkast beslist.
    Alles wat zij beslist is belangrijk, slaat aan bij hem.

    De stoomoven is hooghartig.
    Hij wil met de andere toestellen niks te maken hebben,
    hij heeft zijn gans eigen systeem.
    De microgolf-combi eronder
    is robuust, koppig en vastberaden :
    ik was hier eerst, gelijk hoe belangrijk die van hierboven zich vindt.
    Hier ben ik en hier blijf ik.

    De gaskookplaat is het sloofje. Ze is een beetje uit de mode.
    Maar ze is een volgzame harde werker.
    Ze laat haar vier branders zéér nauw luisteren naar de knoppen.

    Onderaan de hiërarchie, ze kijken op hem neer, letterlijk,
    staat de vaatwasser. Degene die het vuil wegspoelt en wegwast.
    De rioolwerker, vinden ze.

    Maar het gasfornuis en de vaatwasser zijn juist de twee die ik niet zou willen missen.
    Dat heb ik daar vannacht eens heel duidelijk gesteld en verteld.
    Hopelijk blijft het nu wat rustig in de keuken.

    m - HiH-05/2015, 02/2017, bijgewerkt -

    23-02-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    22-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.290. bedotten

    is bedotten typisch menselijk gedrag ?

    Een beetje plagen als uitnodigen tot spelen, dat doen andere zoogdieren dan de mens ook.
    Uitdagen over dominantie doen andere zoogdieren ook. 
    Maar opzettelijk in de luren leggen, bedotten …
    daarbij bedoel ik iets lichter dan pesten of treiteren maar toch wat sterker dan speels plagen.
    Misschien is bedotten niet de juiste nuance, maar voorlopig vind ik geen ander woord.

    ------

    Ergens in de jaren '70, toen een stamcafé nog een stamcafé mocht zijn
    en zo niet nodig vertaverniseerd moest worden, stond ik een late namiddag
    aan de toog bij de veterane stamgasten, mannen van rond de 50.
    Ik was toen nog van de jonge garde, wat inhield dat ik elk van die mensen bij het binnekomen een hand gaf.
    Dat was daar de gewoonte, de jongeren groetten de ouderen. Nooit omgekeerd.

    Jos de Gendarm stond weer aan de korte kant van de toog.
    Gendarm was niet zijn bijnaam, Jos was bij de Rijkswacht.
    Jos stond daar dus aan de korte kant van de toog weeral het werk van de bazin te bemoeilijken
    en hij had het die keer over Churchill, wie weet hoe lang al.
    Het was vroege vooravond aan het worden, en Jos bleef maar vertellen over
    Churchill, en Chamberlain en WOII, met nog wat datums van Akkoorden en Verdragen erbij.
    Waarschijnlijk had hij een documentaire gezien of had hij een artikel gelezen.
    Niemand onderbrak hem, want men onderbreekt een rijkswachter niet. 

    De mannen schuifelden af en toe en zuchtten en Jos ratelde maar door. Wat doet hij weer vervelend, dacht ik.
    We komen hier om wat te lummelen, niet om denkwerk te verrichten. Maar niemand van de mannen zei iets.
    Daarom deed ik het maar, met mijn meest argeloos gezicht :
    "Amai Jos, zuchtte ik vol bewondering, gij zijt écht goed in Aardrijkskunde hé!"

    En met neergeslagen ogen nam ik een slok.

    Zijn woordenstroom was onderbroken. Van consternatie? Jos viel stil.

    "Jeanneke, zet de TV eens aan" zei iemand van de veteranen.
    De bazin zetten de TV aan. Maar er werd niet echt naar gekeken. 't Was voor 't geluid.
    De mannen draaiden zich naar elkaar toe en begonnen een trage praat over voetbal, duiventil en wielrennen.
    Waarvoor ze gekomen waren. Rustig een pint pakken. Vooral rustig.

    Jos bleef stil. Hij nam zijn glas en kwam naast mij staan.
    - Zeg, zei hij zachtjes, als om me niet in verlegenheid te brengen,
      dat is geen aardrijkskunde hoor, dat is geschiedenis.
    - Ah, deed ik verbaasd en luid genoeg, Geschiédenis!
    - Jaja, zei Jos, jaja.

    Hij dronk bedachtzaam zijn glas leeg, nam zijn jas en verdween, de buitenwereld in.

    Ene van de mannen aan de toog zei zonder omkijken:
    - Jeanneke, geef dat Meiske hier een glas van mij.

    En ik kreeg een pint voor mijn neus. Dat glas, beste lieden, was toen evenveel als een ereteken
     want het gebeurde daar niet dat de oude garde zich verwaardigde een jonge snotter te trakteren.
    Maar die keer dus wel.
    Ik had die pint, een vorm van achting toen, verdiend op lef,
    door het argeloos onnozel te spelen tegen een tateraar die ook rijkswachter was.
    Ik had als prille twintiger een rijkswachter doen zwijgen. Door hem te bedotten.
    Schol.

    m – HiH-02/2017,  bijgewerkt -

    22-02-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.289. waar is mama ?

    een avondje naar de bios ~ politiebureau Delft, 29 november, een nachtoproep

    "Het is een drukke avond op de meldkamer en de meldingen komen achter elkaar binnen.
    Het is zo’n avond dat er geen moment rust zit tussen de aangeboden telefoontjes.
    Mijn telefoon gaat, het is een 112 melding.

    Ik begin met “goedenavond politie…” maar voordat ik ben uitgesproken hoor ik een kinderstemmetje vragen:
    “waar is mama?”
    Meestal als kinderen 112 bellen zijn zij aan het spelen met de telefoon en aan de stem van de kleine te horen
    is zij vast niet ouder dan 4 of 5 jaar.
    Het meisje begint te huilen en zegt: “Ik weet niet waar mama is”.
    Op de achtergrond hoor ik een baby huilen. Ik vraag aan haar: “Hoe heet jij?”
    Met snikkende stem zegt ze: “Emma”. Ik vraag aan Emma wie ik op de achtergrond hoor huilen.
    Emma zegt: “Dat is mijn broertje, maar hij is nog erg klein”.

    Het vervelende is dat er geen gegevens met de telefoon zijn meegekomen.
    Als iemand met een vaste lijn belt, wordt soms het geregistreerde adres en telefoonnummer meegezonden.
    In dit geval zie ik geen gegevens.
    Ik vraag aan Emma of ze zeker weet dat mama niet thuis is. Voor de zekerheid vraag ik of papa thuis is.
    Emma begint weer te snikken en zegt: “Ik kan ze niet vinden”.
    Ik vind het vreemd dat kinderen van die leeftijd alleen zijn.
    Wellicht is moeder even naar de buurvrouw en komt zij zo weer terug denk ik.
    Ik weet even niet wat ik moet doen met
    een huilend meisje, een huilende baby, geen adresgegevens en geen telefoonnummer.
    Ik zeg tegen Emma: “Blijf maar aan de telefoon, ik ga je helpen en wij gaan samen mama zoeken”.

    Ik vraag aan Emma waar zij woont. Zachtjes zegt zij: “Rotterdam”.
    Het adres of de straatnaam weet zij niet te noemen. Ik vind het een lastige zaak worden,
    twee kleine kinderen alleen thuis en ik heb geen idee waar zij zich bevinden.
    Emma kletst alweer ronduit over haar beer die zij in haar handen heeft en de baby is ook stil.
    Ik vraag aan mijn collega het telefoonnummer bij de 112 centrale in Driebergen na te trekken om op die manier
    achter het adres te komen. Gelukkig hebben wij een hit, een straat in Rotterdam waar zij zou moeten wonen.

    De collega’s op straat gaan onderweg en ik houd Emma aan de telefoon.
    Bij het adres aangekomen vraag ik aan Emma of zij al politie voor de deur ziet.
    Emma zit boven in de slaapkamer en kijkt uit het raam. “Nee.” zegt zij stellig.
    Wat blijkt, het gezin is volgens de huidige bewoners recentelijk verhuisd maar onbekend naar welk adres.
    Met Emma nog aan de telefoon gaan wij op zoek naar het nieuwe adres.
    Emma is nog te jong om te lezen, dus een kenteken van een geparkeerde auto oplezen lukt ook niet.

    Mijn collega krijgt een man aan de lijn,
    die een klein meisje in een raamkozijn ziet staan in een donker huis en vindt dat gevaarlijk.
    De man had aangebeld maar kreeg geen reactie.
    Direct zijn de collega’s naar dat adres gestuurd en zagen daar een klein meisje in het raamkozijn.

    Ineens zegt Emma: “Ik zie een politieauto”! De kleine meid in het raamkozijn is Emma.
    Opgelucht kan ik ademhalen want Emma en haar broertje zijn in goede handen bij de collega’s.
    De ouders van Emma bleken een avondje naar de bioscoop te zijn.    wa-bliéf ?

    Emma en haar broertje slapen altijd door en worden nooit voor een bepaalde tijd wakker.
    De ouders konden geen oppas krijgen en hebben het er op gegokt dat het wel goed zou komen...
    Helaas werden de kinderen te vroeg wakker waardoor er een zeer vervelende situatie is ontstaan.

    De ouders hebben een stevig gesprek gehad met de collega’s op het bureau
    en daarnaast krijgen zij begeleiding van Bureau Jeugdzorg.
    Ik ben gerustgesteld dat Emma veilig is
    en de volgende beller dient zich weer aan … "

    ’k Wou hier onmiddellijk een paar eigen bedenkingen zetten, maar mijn verontwaardiging was zo groot dat ik
    bovenstaande tekst een paar dagen moest laten rusten.

                       “De ouders konden geen oppas krijgen en hebben gegokt dat …”

    misselijk word ik van die houding, van die mentaliteit. Ces gens-là …

    Ten eerste, als men geen oppas kan krijgen blijft men zelf thuis als oppas, men blijft bij de kinderen.
    Ten tweede, als het over kinderen gaat gokt men niet, men denkt na.

    Chotver, wat een gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel.
    Wat een egoïsme. De kinderen alleen laten omdat men naar de bioskoop wil.
    De kinderen alleen laten voor een pleziertje?

    Sommige mensen verdiénen geen kinderen.
    Wat is het volgende? Dat die twee hun kinderen de zomer daarop vergeten in de auto?

    https://www.facebook.com/politiedelft/posts/een-avondje-naar-de-bios-het-is-een-drukke-avond-op-de-meldkamer-en-de-meldingen/1976948449066993/

    22-02-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    21-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.288. de snoeperd

    buitenlandse zeelieden en Belgische pralines
    een verhaal over een kwieke jonge gast, een Canadees, KP

    LM & ik hebben KP gekend als 2de stuur in '96.
    Een crème van een jongen om mee te varen. Echt een groepsmens.

    In '98, tijdens het monsteren bij de rederij, zagen we op de bemanningslijst
    dat KP aan boord was als 1ste stuur, als chief officer.
    En wist ik dat we ons beide handjes mochten kussen, met deze gast kwam het goed.
    En dat was nodig ook, want er was een kneuter van een kaptein aan boord. Ene PPM.


    KP was een opgewekt en energiek tegengewicht voor die kaptein.
    Met minder bevoegdheden, dat wel, maar met meer natuurlijk gezag,
    gewoon omdat hij beroepsernst en geloofwaardigheid uitstraalde.
    En tegelijk was hij een vlotte, vriendelijke mens, in tegenstelling tot de kneuter.
    Kortom, KP werd op handen gedragen.

    We namen voor hem Belgian Chocolates mee,
    omdat hij me in ’96 een verhaal verteld had over onze nationale snoep, de pralines.

    KP was na zijn allereerste contract voor de rederij afgemonsterd met een tussenstop in België,
    omdat men hem op kantoor in Antwerpen eens in persoon wou zien en spreken.
    Na de bespreking had hij nog tijd voor een verkenning door de stad en hij had pralines gekocht.

    Voor thuis in Canada.

    KP zijn moeder is Zwitserse en zijn vader is Luxemburger. Of omgekeerd.
    Een van de twee komt uit Zwitserland en houdt van chocolade.
    De Belgische praline is misschien niet zoet genoeg voor de Zwitserse smaak,
    maar het is een kwaliteitsproduct en KP kocht dus een flinke doos pralines. Voor thuis in Canada.

    Hij hield ze in handbagage, want men wil niet met gekneusde pralines toekomen.
    Wel,
    hij is zonder pralines toegekomen in Canada,
    hij heeft alles opgesnoept tijdens de vlucht.

    Dan zwijgt men thuis toch over die pralines, dacht ik. Maar dat was niet meer mogelijk.
    Hij had van uit het hotel in België getelefoneerd met thuis en hij had onder andere verteld
    dat hij Chocolates had gekocht voor hen. Echte Belgische!
    En thuis gekomen moest hij dan toegeven dat hij ze … euh, was kwijtgeraakt? 
    Maar het zou hem niet meer overkomen.
    Wanneer hij nú afmonsterde (in '96 dus) zou hij twee dozen pralines kopen.
    Eén om op te snoepen tijdens de reis en één voor zijn ouders. Voor thuis in Canada.

    En weer was hij zonder thuis gekomen, vertelde hij, toen in '98, twee jaar later.
    Te tweede doos was ook leeggesnoept. Ze zijn gewoon te lekker, zuchtte hij.

    In Canada zijn Belgian Chocolates wel verkrijgbaar, maar daar zijn ze vreselijk duur.
    Bikoos, legde hij uit, ze worden per vliegtuig aangevoerd.
    Qua prijs is het daarom interessanter ze in België te kopen, als de kans zich voordoet.

    Interessanter, jaja, maar de in-België-zelf-gekochte-pralines
    overleven bij u de reis naar Canada niet hé jongen ...

    m - HiH-08/2015, 07/2016, bijgewerkt -

    21-02-2019 om 04:19 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.287. Sarah Vangeel

    te gast bij Wim Helsen, Sarah Vangeel met een fragment uit
    Oscar en Oma Rozerood van Éric-Emmanuel Schmitt

                Dus, God, in deze eerste brief heb ik je een beetje verteld
            hoe ik het hier heb in het ziekenhuis, w
    aar ze nu vinden dat ik
            de geneeskunde in de weg sta, en ik zou je iets willen vragen:
            kun jij me vertellen of ik beter word? Je hoeft alleen maar ja of nee te antwoorden.
            Dat is niet echt ingewikkeld. Ja of nee. Streep maar door wat niet van toepassing is.
            Tot morgen, kus,

            Oscar
            PS: Ik heb je adres niet: hoe doe ik dat dan?

     Kaatje krijgt eigen fictiereeks op Ketnet 

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Vangeel in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a59/
    10min15

    Over Sarah Vangeel : https://nl.wikipedia.org/wiki/Sarah_Vangeel
    Over Éric-Emmanuel Schmitt : https://nl.wikipedia.org/wiki/%C3%89ric-Emmanuel_Schmitt , https://fr.wikipedia.org/wiki/%C3%89ric-Emmanuel_Schmitt

    Over het boek / toneelstuk : https://fr.wikipedia.org/wiki/Oscar_et_la_Dame_rose#Résumé ,
    https://www.scholieren.com/verslag/zekerwetengoed/oscar-et-la-dame-rose-eric-emmanuel-schmitt  


    Eerste indruk : overdonderend

    21-02-2019 om 04:19 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    20-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.286. groene ogen

    de knikker

    De Opa was aan het spitten want het was spit-seizoen.
    De kleinzoon stond verderop wat te harken.

    In een kluit aarde zag Opa iets blinken.
    - Jongen, kom eens! Kijk eens wat daar ligt?
    De kleinzoon kwam en hurkte.
    - Het is een bolletje en het blinkt een beetje Opa.
    Hij prutste het ding uit de kluit.
    - Ga het maar afspoelen, zei Opa.

    De jongen rende naar de kraan, spoelde de restjes aarde weg en bleef staan kijken.
    Zo'n grote matte knikker had hij nog niet gezien. Hij droogde de knikker af aan zijn broek.
    Dat mocht, want het was een werkbroek, een met diepe zakken zoals die van Opa.
    Een groene knikker, die niet doorzichtig was maar die wel een beetje blonk.
    En ook een beetje mooi was.

    Dit issem:   Boule en pierre de Malachite Extra (4 à 5 cm)     

    Hij wreef wat harder en hoorde pingng! Of, hij dacht dat hij dat hoorde.
    Zo klinken de glazen van Oma wanneer men over de rand wrijft.
    Hij wreef nog eens. Pingng! Hij nam een vliegende start en rende naar Opa.

    - Opa, hij blinkt, zei hij. En soms doet hij ping.
    - Goed, zei de Opa, als hij al ping gedaan heeft moogt ge een wens doen.
    - Dan wil ik een zusje, antwoordde hij  onmiddellijk.
    - Zo ineens? Niet liever een broertje, bijvoorbeeld? Of een hondje?
    - Nee, een zusje, zei de Jongen zeer beslist, een zusje.

    Het woord zusje klonk als een diepe wens.
    En toen riep Oma dat de soep klaar was.
    Terwijl de Jongen zijn handen waste zei Opa:
    - Hij wil een zusje,
    - Wat! siste Oma, hebt ge 't hem verteld?
    - Ik heb niks verteld, ik zeg alleen dat het tijd wordt dat ons Mia 
      hem zegt dat er een zusje op komst is. Vraag hem naar de knikker.

    En Oma kreeg het verhaal van de knikker en van de ping
    en de jongen diepte de knikker uit zijn zak. Oma bekeek het bolletje.

    - Dat is malachiet, zei ze  -zij is steengoed in dat soort dingen- hoe komt dat in onzen hof?
    - Jaja, maar het blijft de knikker van onze Jongen hoor, zei Opa. Het is zijn wensknikker.

    Een groen steentje kopen kon hij later nog. Als ze voor een tweede keer Oma werd.

    's Avonds lag de wensknikker op het nachtkastje. Er kwam dus een zusje.
    Mama en Papa hadden het gezegd. Hij zuchtte innig tevreden.
    Met twee ogen knipoogde hij naar de knikker. Terwijl hij in insliep droomde hij iets als pingng!

    Vijf maanden later was het zusje er. Ze leek op papa en ze leek op mama. Net zoals haar broer.
    Kortom, ze leek op haar broer.
    Maar ze had groene ogen. Dat was zeer eigenaardig want in heel de familie had niemand groene ogen.
    Pingng!

    m - HiH-02/2017, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Malachiet , Boule ou Sphère en pierre de Malachite - Aromasud 

    20-02-2019 om 05:58 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.285. Sven Gatz

    te gast bij Wim Helsen, Sven Gatz met een tekst van Johan Anthierens

              BRUSSELAAR

            Wij zijn gepatenteerde stadsmussen, allergisch voor paardenvijgen, doof voor loeiende stallen,
            amper gecharmeerd van strontschubben op de schoften van het schommelende vee.
            Een broer van mij is een stadshávik, maakt zich al boos als hij een boom ziet,
            zal ook nooit stamvader worden.
            Wij werden dus uitgedreven, richting Brussel,
            waar ik sinds mijn twaalfde levensjaar woon en werk, uit de buurt waarvan ik me nooit ver waag.
            Ik hou van B., ik wil zijn lof zingen, dank zij die stad ben ik aan Vlaanderen ontsprongen,
            maar, ik kan met Brussel niet onder de mensen komen.

       Sven Gatz (Foto: ID (c) Dieter Telemans) 

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Gatz in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a58/
    08min38

    Over Sven Gatz : https://nl.wikipedia.org/wiki/Sven_Gatz , foto © Dieter Telemans
    Over Johan Anthierens : https://nl.wikipedia.org/wiki/Johan_Anthierens 

    Over het boek Leve Mij! : Uit de verschillende honderden artikels, reportages, interviews, columns en kronieken
    die Johan Anthierens van 1959 tot 1999 voor tientallen Vlaamse en Nederlandse dag-, week- en maandbladen schreef,
    maakte Brigitte Raskin, in samenspraak met Karel Anthierens, een selectie
    van de beste en belangrijkste teksten, ongepubliceerde brieven en schetsen.


    20-02-2019 om 05:19 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    19-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.284. smerige dief

    Een dief met een hart … ? ~ door Rocor, 03/2008

    “Gaan shoppen. Eerste vereiste: niet te veel geld meenemen, tas onder uw arm klemmen,
    sluiting van de rits naar voren, niet in drummende massa gaan staan,
    tas altijd direct sluiten, betaalkaarten apart wegbergen.
    Als ge aangesproken wordt om uw telefoon eens te gebruiken, weigeren, want ze gaan er mee lopen.

    Alle vertrouwen dat ge ooit had in de mensheid, moet ge thuislaten. Kortom, geen prettig vooruitzicht.
    Maar toch kan het wel aangenaam zijn al die mooie kleren en schoenen, al die elektronische apparaten, boeken,
    blije mensen, een koffietje drinken, mensjes kijken. Laat het maar regenen, het is ontspannend.

    Soms vraag ik me af: wie koopt dat allemaal? Er zijn zoveel kledingwinkels, de keuze en de belangstelling is enorm.

    In ons gezelschap was iemand met zware diabetes.
    Alle spullen om de suikerspiegel te meten en insuline te spuiten zaten in haar tweedelige tas.
    Een vakje met haar geldbeugel, het andere met het zo belangrijk meetapparaat.
    Dat is een heleboel en daardoor kon het tweede deel van haar tas niet dicht.
    Ge raadt het al zeker? Het apparaat is echt onmisbaar, zeker als ge suikerziekte hebt in de hoogste graad.
    Op zeker moment voelt die mevrouw zich onwel en tast naar haar meettoestel.
    Juist ja, in al die drukte had iemand het toestel voor een geldbeugel aanzien en weg was het!
    Grote paniek! Wat nu? Insuline nemen ja of neen, cola drinken? Is het hypo of hyper?
    Hoelang nog voor ze haar bewustzijn verliest, paniek alom!

    Gaan navragen in alle bezochte winkels of het niet was binnengebracht, de tijd was kort.
    Dan maar naar het onthaal. De mensen begrepen de ernst van de toestand.
    Wat ik niet wist is dat men via een speciale code de bijna 100 winkels van het winkelcentrum vraagt
    om grondig de vuilnisbak te controleren.  - Een soort stil alarm?
    En werkelijk, de dief had gemerkt dat hij zoiets niet kon verkopen en had het toestelletje in een afvalbak gegooid.
    Hij zal gedacht hebben op geld staat geen naam, maar als ze me met dit betrappen is geen ontkennen mogelijk.
    Onmiddellijk de suikerspiegel gemeten, ze had nog slechts de waarde 37, terwijl dit rond de 100 moet zijn.
    Mensen met ervaring weten hoever ge dan staat.

    Beste rotzak, blijf met uw poten van andermans spullen.
    Toch bedankt dat ge het in de afvalbak hebt gegooid!
    Doe dat de volgende keer ook met de geldbeugels, dan hebben de mensen hun documenten terug!

    Mensen, tot nog eens.  En dat is niet tegen u, zielige dief !

    door Rocor, 03/2008 - van zijn blog geplukt -  http://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1204326000&stopdatum=1207000800 

     

    19-02-2019 om 02:12 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.283. Paul Herygers

    te gast bij Wim Helsen, Paul Herygers met een tekst van 'Buurman'

              Met z'n vinger in de lucht keek hij omhoog
            Hij zei: 'Zie je die kleine ster daar staan, vlak naast de volle maan?
            Het is de plaats waar vandaag Rocky woont en Rocky was mijn soulmate eerste klas.'

            Ik keek eerst nogal verbaasd in de man zijn rood doorlopen ogen,
            maar ik volgde dan 't verlengde van zijn uitgestrekte arm.

            'Rocky komt altijd terug' probeerde ik mijn metgezel te troosten.
            'Rocky komt altijd terug', al had ik beter moeten weten.

     Gerelateerde afbeelding 
     

    De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
    Herygers in gesprek met Helsen,
    https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a57/ 
    14min50

    Over Paul Herygers : https://nl.wikipedia.org/wiki/Paul_Herygers
    Over ‘Buurman’ : https://nl.wikipedia.org/wiki/Buurman_(band) , klank aanzetten https://www.youtube.com/watch?v=0K6_zAUORtY , 03min50

    19-02-2019 om 02:06 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    18-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.282. help!, een hulp!

    “Problemen bij de dienstenchequebedrijven!” blokletterden de kranten. van TP

    Met een oud-journalist getrouwd zijnde weet ik dat je bepaalde krantenartikelen
    met meer dan één korrel zout moet lezen. Ik lees verder en verneem dat Vlamingen
    en meer bepaald Vlaamse overheidsbedrijven ronduit vragen om geen allochtone poetsvrouw te sturen.

    “Racisme, puur racisme ook daar al! Toch juist zeker?” foetert mio marito.

    “Bah, ik weet niet, de gazetten veralgemenen altijd…en daarbij ik ben geen arbeidsdeskundige.”

    “Je hebt de titel toch gelezen? Kan het nog schofteriger.
    Heeft niets met deskundigheid te maken, maar alles met racisme en jij twijfelt, komaan zeg!”

    “Je weet toch wat we met Simonne tegengekomen zijn? En zij zal niet de enige zijn.
    Daarbij ik heb ogen in mijn hoofd en die hebben hier in onze straat al dingen gezien, die ik liever niet zou zien.”

    Allemaal goed en wel maar eens die halve trouwboek van mij op kruissnelheid raakt in een betoog,
    tellen zelfs onweerlegbare argumenten niet.

    De geschiedenis met Simonne dan.

    Simonne  is een kinderloos oudje van 85, al jaren houden enkele buren bij haar een oogje in het zeil
    en al evenveel jaren doen wij beurtelings haar boodschappen.
    Kleinzoon maait om de veertien dagen haar grasperkje.
    Luc, haar naaste buurman, trekt elke morgen de zware houten rolluiken op laat ze ’s avonds naar beneden.
    Simonne doet beroep op dagelijkse thuisverzorging: toilet arrangeren, bed opmaken en toiletstoel reinigen
    en wekelijks op poetshulp. Geestelijk is Simonne goed bij de pinken.
    Ze telt, vermenigvuldigt en deelt getallen stukken vlugger dan ik.
    Door haar krant en tv blijft ze op de hoogte van de gebeurtenissen in de wereld,
    alleen die benen willen niet zo best meer mee.
    Zo heeft Simonne dus de voorbije jaren al meer dan een  poetsdame over de vloer gekregen. 
    Het probleem van Simonne werd aangekaart door mijn dochter,
    die nu meer dan ik de boodschappenbeurt voor haar rekening neemt.

    “Mama, ik denk dat er iets mis gaat met Simonne.
    Al twee keer op een kleine maand tijd moet ik sponsen meebrengen, vier in totaal al.
    Vorige week moest Irène twee zeemvellen meebrengen.
    Ik vraag me af wat Simonne er mee doet en het zijn altijd van die dure die ze nodig heeft, geen synthetische.
    Ga jij eens polsen als je bij haar langs gaat?”

    Ik dus naar Simonne, uitgerekend op het ogenblik dat haar poetshulp aan het werk was. Nou ja, aan het werk!
    Vanuit de eetkamer zag ik het meisje  met de poep op het aanrechtblad zitten,
    sigaret in de ene hand en telefoon tegen het oor en maar ratelen, onafgebroken.

    Een geluk dat we allemaal een sleutel hebben van Simonnes woning, want ik ben zeker
    dat het hulpje niet zou reageren op de bel.  Simonne keek me gelaten aan:
    “Ze is weeral meer dan een kwartier aan het telefoneren en ze is pas een klein uur binnen.
    Ik word daar onnozel van. Straks als ik wat wil rusten, zet ze haar muziek op en begint ze mee te zingen.
    Of ik nu iets zeg of niet, ze begrijpt me niet en ik haar nog veel minder.
    Ze is lief, daar niet van, maar dat kind weet niet wat kuisen is. Kijk eens naar mijn ramen, mijn deuren en mijn lavabo.
    Als ze getelefoneerd heeft, weet ze niet meer waar ze mee bezig was en begint ze aan iets anders.
    Maar ja ze hebben voorlopig niemand anders voor mij, zeggen ze. Ik moet wachten maar ze zijn wel aan het zoeken, hoor.”

    Ik als een stormram de keuken binnen. Het meisje knikte niet eens, ze ratelde door, in eentaal
    waarin wat Franse woorden vermengd zijn. De spoelbak was amper gevuld en dan nog met een vies, brak  roodbruin  water.
    Ik zag een bord erin waaruit Simonne vermoedelijk tomatensoep had gegeten,
    er lagen enkele “afgewassen” messen op de inoxplaat vol vetsporen ook mokken van koffie,
    een met daarop nog lipstickafdrukken van het zwarte meisje. Wat lag in het afwaswater?
    Een keer raden. Een spons! En waarmee werd er afgedroogd, onder meer een nog vieze vleespan? Met een zeemvel.
    Ze was de ramen aan het zemen, trachtte ze met gebaren uit te leggen.

    Ik heb haar vest en tas genomen en haar buiten gewerkt. Nadien naar de verantwoordelijke van de dienst gebeld.
    “Ja, mevrouw, we weten wel dat ze soms nog wat onhandig is, maar allez langs de andere kant,
    mevrouw Simonne heeft wel een heel groot huis en ik weet dat ze ook niet altijd een gemakkelijk oudje is,
    ge moet dat begrijpen het is voor ons ook niet altijd ….” Ik had ze door de telefoon kunnen trekken.
    Simonne, een crème van een oudje een moeilijk mens noemen, waar haalt dat onnozel wicht het.

    “Wat ga jij daaraan doen?” vroeg mio marito. Ik heb de Gentse directie van de organisatie een “vettige” brief geschreven.
    Tot op heden heeft Simonne nog geen antwoord ontvangen en we zijn nu bijna drie weken later. Wel ze kunnen de pot op.
    Naar hun cheque kunnen ze fluiten, zeker weten. Geen nood echter, ik heb een reddende engel aangesproken.
    Lea, de maatschappelijke assistente, en volgende week krijgt Simonne een nieuwe poetshulp via, via.
    Een moslima, hier geboren, naar het schijnt een schat van een vrouw  en met degelijke handen haar lijf,
    want ze werkt ook bij de tante van Lea.

    En ondertussen, zijn wij, de buren bij het schoonmaken ingesprongen. Elk een tweetal uurtjes per week,
    kost ons haast geen moeite en Simonnes  ramen, aanrecht en lavabo mogen opnieuw gezien worden.
    Oké, ik mag echt niet veralgemenen en zeker alle dienstenchequehulpen zijn niet zoals het zwarte meisje,
    maar je zal als hulpbehoevend oudje er maar mee zitten.

    Vertel me eens eerlijk mensen, vinden jullie dit racistisch van mij? TP


    Nee TP, dat is niet racistisch, het is realistisch, want het is een bestaande situatie die ge beschrijft.

    'k Vraag me af of de mensen die onbekwaam personeel moeten uitzenden / te werk stellen
    's avonds niet zelf met rode kaken en hoofdpijn zitten wanneer ze overdenken
    wat ze die dag in naam van het inclusief beleid alweer moeten doen hebben. 

    Oja, op een aanrecht of gelijk ander werkblad waarop met voeding gewerkt wordt
    gaat-men-niet-zitten. Dat werd de poetshulp blijkbaar ook niet meegegeven.
    Of het is haar ontsnapt, zoals de rest van de cursus … 

    m - HiH-02/2015, bijgewerkt, de tekst in het zwart is van TP 

    18-02-2019 om 00:16 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.281. de rechterschoen

    Het Canadees productiehuis van Juste pour Rire / Just for Laughs maakt dit soort filmpjes al sinds 1983
    en het zijn nooit uitlachfilmpjes. Ginder in Canada zijn de mensen niet zo. Of toch niet openlijk.
    De filmpjes zijn zo’n vriendelijke lachedingen dat blijkbaar niemand van de voorbijgangers zich gedupeerd voelt.
    Mijn hoed af voor de bedenkers van dit soort werkjes.

    Hier eentje over verbazing / verbijstering.
    Als de grote teen rechts staat, is het de linkervoet.
    Als beide grote tenen rechts staan … twee linkervoeten?
    Hoe moet het dan met de rechterschoen?

    foto van ’t Net Afbeeldingsresultaat voor http://www.youtube.com/watch?v=ykp8fxHWcVo

    zonder woorden,
    http://www.youtube.com/watch?v=ykp8fxHWcVo 
    01min23 

    <):o)  - EZW-02/2013 – https://www.justforlaughs.com/tv-distribution/about , https://fr.wikipedia.org/wiki/Juste_pour_rire , https://en.wikipedia.org/wiki/Just_for_Laughs

    18-02-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    17-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.280. doppervlakte

    Seppe krijgt in de klas de vraag : noem de plaats waar veel werklozen komen.
    Seppe : doppervlakte, meester. van B.IE 

    In de periode vóór '92, de pre-LM periode, was ik bemanningslid en
    de lagere bemanning werd gemonsterd via de Pool der Zeelieden, Olijftakstraat.
    Dat was een wervingsreserve waar de rederijen hun werkvolk bestelden.

    Na elk contract aan boord hadden wij toen compensatie verlof
    vermits er aan boord op zaterdagen en zondagen ook gewerkt wordt.
    Na elk verlof kwamen we op de wachtlijst met wachtgeld te staan.
    Voor het gemak werd dat wachtgeld 'den dop' genoemd,
    want we konden gaan stempelen in de thuisgemeente.

    Pas wanneer het volgnummer voldoende opgeschoven was
    moest men zich elke dag in Antwerpen melden, op de Pool.
    Toen was het nog een autonoom kantoor, gevestigd in het Maritiem Huis
    in de Olijftakstraat in Antwerpen.

    De Pool wordt op zijn Engels uitgesproken, poel.
    Er staat dus pool en soms leek het ook een poel.
    Een eendenpoel vol snater- & tatergeluiden.

    Het was een grote zaal, en die vloer was een vlakte die zou men d'oppervlakte kunnen noemen.
    Naar Antwerpen gaan doppen was voor mij telkens een feest.
    Men zag er mensen terug die men in jaren niet gezien had.
    Mensen die in het transport werken komen mekaar niet gemakkelijk tegen hé.
    Dan konden we bijpraten en anekdotes uitwisselen.
    Dat duurde soms tot laat in de namiddag, in een cafeetje vlakbij.

    Er waren zelfs zeelieden die hoewel ze met verlof waren,
    toch elke eerste van de maand naar de Pool kwamen kijken wie er aan de wal was.
    Dan werden de nieuwe dopkaarten verstrekt en die dag was iedereen die op de wachtlijst stond aanwezig.
    Iedereen wil zeggen degenen wiens verlof voorbij was, degenen die terug aan d' oppervlakte kwamen om te doppen.
    Ja, doppervlakte, het zou een goede naam geweest zijn voor die grote wervingsvloer.

    Het mopke heeft veel herinneringen losgemaakt, heel plezierig.

    m – HiH-02/2016, herwerkt – naar een gegeven van B.IE 

    17-02-2019 om 04:44 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.279. verkeerd beeld

    oude mensen hebben toch alles al !

    Een tijd geleden zat ik bij Hannah van de broodjeszaak.
    Na de middagdrukte doen wij al eens een praatje. Hannah is 45+, ik 65+.

    Ze had een van haar nichtjes op bezoek.
    Het nichtje roerde traagjes in haar thee en zat te zuchten in alle talen.
    Ze is 19 geworden en ze denkt erover te gaan samenwonen met haar vriend.
    Maar ze is geschrokken van huurprijzen. En die prijzen zijn zonder afwasmachine in de keuken!

    Hannah keek naar mij en ik keek naar Hannah.
    De juffrouw zoekt een appartement met alles er op en er aan, met
    het comfort waar andere mensen hebben moeten voor werken en sparen.

    - Ja, maar oude mensen hebben alles toch al, was haar argument. 
    De woorden werken en sparen had ze niet gehoord. Hannah wachtte af en ik zat wat te kijken. 

    - Oude mensen zouden jonge mensen toch wat mogen helpen, deed ze. 
    Hannah stond recht en ging de spoelbakken nog eens spoelen, want dat was plots nodig.

    Een wasmachine had het nichtje al. Cadeau gekregen van haar grootmoeder.
    De rest kon toch wachten? Wij, de oude mensen, waren toch ook begonnen met het minimum,
    met een sponsje om de afwas te doen. 
    - Ja maar, ondertussen hebt gelle toch niks meer nodig. Er zijn geen kosten meer enzo, ofwa. 
    ’k Snapte waarom Hannah spoelbakken was gaan spoelen ... enzo, ofwa.

    Heel even heb ik gedacht dat het nichtje model gestaan had voor het personage Sabrina Backeljau.
    Maar dat kan niet. Ze is geboren in '97, het jaar dat de serie beëindigd werd.
    Daarbij zou ze een belediging zijn voor het personage Sabrina Backeljau.

    ’k Probeerde haar te duidelijk te maken dat het 'alles' zo om de 15 à 20 jaar versleten is en
    dat die toestellen dan moeten vervangen worden.
    Dat er kosten zijn aan de woonst, kosten voor aangepast meubilair,
    dat er rekeningen komen van dokters en apotheker …
    Dat oud zijn handenvol geld kost en dat men het appeltje voor de dorst wil houden
    om niet op de rekening van de jongere generaties te moeten leven.
    Aan haar verschrikte blik zag ik dat ze met die laatste gedachte nog geen rekening gehouden had.

    Ja, er is duidelijk iets met haar beeldvorming over de seniorengeneratie.

    m – HiH-02/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Familie_Backeljau 

    17-02-2019 om 04:41 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    16-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.278. de trage wereld

    Valentijn op slakjestempo


                                        Gerelateerde afbeelding   Mishchenko 

    In het zuidelijk halfrond is het nu bijna herfst. Daar bloeien nu bloemen,
    daar groeien nu groenten en daar zijn de slakjes nu wakker.
    Wel wakker, maar alles op eigen tempo hé.

    Slakjes hebben hun oogjes op steeltjes staan.
    Dat zou ik ook soms willen. OO, wat zou ik dan kunnen rondkijken.

    Onder de oogjes staan twee tastertjes. Onze handen zeg maar.
    Daarmee kunnen ze voorzichtig en heel, héél zachtjes voelen of de andere al wakker is. 

    Er valt van alles te doen en te beleven vandaag, want het is was Valentijn.
    O, was dat eergisteren al?

    Misschien trakteert hij haar toch nog op een blaadje sla …

    m – HiH-02/2016, herwerkt- Afbeeldingen van Vyacheslav Mishchenko 

    16-02-2019 om 02:34 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.277. een dag met zon

    Die 14de was het tamelijk zacht weer en niet te vochtig.
    Ik wilde die dag opruimen in de garage, een paar dingen herschikken
    en de rekken een poetsbeurt geven, een vroege lenteschoonmaak dus.

    "Moet dat vandaag?" vroeg LM een beetje verbaasd.
    "Ja dat moet vandaag, omdat het zacht en droog weer is,
    vandaag kan ik de poort wagenwijd open laten staan."

    Hij kon me niet helpen in de garage, die dag had hij veel te doen.
    "Dat geeft toch niet, dat kan ik best alleen! Behalve misschien
    het kastje verplaatsen, maar dan kom ik u wel halen."

    Het zachte weer had nog bewoners naar hun garage gelokt en
    het was best gezellig op het pleintje tussen de boxen.
    's Middags aan tafel had ik een hoop nieuwtjes te vertellen aan LM.
    "O ja, en de lift doet eigenaardig".

    Na het eten vroeg ik LM of hij even mee naar beneden kon komen
    om het kastje te verplaatsen.
    "Nu niet," zei hij, "ik wacht op een mail."
    "Die mail loopt toch niet weg?"
    "Ik heb die cijfers direct nodig", zei hij, "zonder die cijfers kan ik niet verder."
    "Als ge toch moet wachten, help dan gauw efkes met dat kastje", stelde ik voor.
    "Nee, ik blijf boven. Ik wacht op die mail."
    "Het is toch maar voor een paar minuten", probeerde ik,
    "als die mail voor het eten toegekomen is staat hij daar al een half uur, dus zo'n haast zal het..."
    "Nee", zuchtte LM, "hij is er nog niet, ik heb juist gekeken." 

    Nu zat ik strop met mijn werk beneden. Als dat kastje niet verplaatst werd,
    bleef een deel van de garage ongedaan en moest ik wachten op weer eens zacht droog weer
    om te kunnen verder werken en wie weet wanneer dat zou zijn.
    Tenzij ik het kastje leegmaakte, het leeg verplaatste, het leeg terugplaatste en opnieuw inlaadde.
    Waar bleef ik ondertussen met alle spullen? Op de rekken is geen plaats.
    Op de behangplank dan? Dus moest ik eerst nog de schragen en de zware plank van de muur
    halen en opstellen ook? Dat alles omdat meneer ... 

    Inwendig begon mijn temperatuur te stijgen.
    (Ik ga niet neerschrijven wat ik toen allemaal over hem dacht, want mooi was het niet.)
    Dat hij dan maar wacht op 'zijn' mail, ik ga in de garage kijken hoe het nu verder moet ...
    Eerst nog even die twee plankjes uit de kelder halen, die moeten ook nog naar de garage.

    De lift vertrekt, hapert ergens tussen de eerste verdiepingen en het gelijkvloers,
    maar zakt dan toch naar de kelder.
    Ik neem de plankjes en stap terug in de lift om mijn telefoon te gaan halen,
    die was ik boven vergeten door zijn gedoe over zijn mail.

    Tussen kelder en het gelijkvloers blokkeert de lift.
    En deze keer is het menens.
    Ik probeer voorzichtig alle knopjes, geen reactie.
    Wat nu? Op de alarmknop duwen? Ik weet niet welk geluid dat alarm maakt.
    Stel u voor dat het zo'n loeiende sirene is. Nee, liever niet doen.
    De meeste buren zijn nu aan hun middagslaapje bezig. 

    Eerst en vooral gaan zitten. Ziezo. Er was daglicht, er was luchtverversing, dus
    er was niet direct reden tot paniek, zei mijn hoofd. Maar mijn lijf trilde wel.
    Hoe kon ik LM bereiken? Telefoon had ik niet bij me.
    Sleutels had ik wel bij. Dus tikken op de deur van de lift dan maar.
    Ritmisch tikken, anders denken de buren dat er gewoon ergens getimmerd wordt.
    Hoe doen ze het in de film, 3 x lang en 3 x kort, of omgekeerd?
    Van geen belang, als het maar niet klinkt als getimmer.
    Het spijt me voor hun middagdutje.
    Tikken. Minuten. Hoeveel minuten weet ik niet. Ik had geen horloge om. 

    Toen hoorde ik boven een deur opengaan en tikte wat luider.
    Iemand kwam de trap af. Nam direct de trap.
    Dus iemand vermoedt dat iets met de lift niet in orde is? Gered. 

    "m, zijt gij dat?"
    "Ja jong. Ik zit vast."
    "Dat dacht ik al."
    "Hoe wist gij dat ik hier was? Had ge me horen tikken?"
    "Nee, dat hoorde ik pas toen ik boven de deur open deed."
    "Maar? Hoe wist ge dan dat ge eens moest komen kijken?"
    "Omdat ik u niet had zien langsgaan."

    Daar werd ik stil van.
    Hij had dus niet alleen die terloopse opmerking over de lift onthouden,
    hij had ook al die minuten op de uitkijk gestaan om te weten of ik veilig beneden geraakt was?
    Ondanks die 'allerbelangrijkste' mail.

    "m? Gaat het?"
    "Ik zie u graag" slikte ik.
    "Wat zegt ge? Ik versta u niet. Geef dat noodnummer eens..."
    Telefoonnummer gegeven.
    "Uw stem klinkt zo raar", zei hij, "niet bang zijn hé."

    Het duurde twintig minuten eer de technieker er was.
    Die twintig minuten heeft LM me beneden gezelschap gehouden.
    We hebben wat gepraat, elk langs een kant van de liftdeur.

    "Is die mail al toegekomen?"
    "Geen idee." zei hij.
    "Ga eens kijken." stelde ik voor.
    "Straks." antwoordde hij.
    Nu smolt ik helemaal.

    Nog eens twintig minuten later ging de liftdeur open.
    Daar stond Mijn Man. Ik legde mijn hoofd in zijn arm.
    "Ik was niet bang, ik zie u graag", fluisterde ik in zijn mouw.

    "Kom, we gaan dat kastje verzetten", zei hij.
    "Maar die mail?"
    "Eerst het kastje." zei hij.

    Later op de dag ben ik naar Doe-het-Zelf geweest en ik heb vier zwenkwieltjes gekocht.
    Die monteerde ik onder het kastje. Dat kon ik wel alleen.
    Gewoon kastje uitladen en platleggen. De spullen lagen zolang op krantenpapier. 

    m - EZW-02/2004, HiH-02/2015, bijgewerkt -

    16-02-2019 om 02:24 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    15-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.276. Linus van Pelt

    de Valentijn van Linus van Pelt

    Niet elke Valentijn was een succes, helaas.
     Gerelateerde afbeelding  Afbeeldingsresultaat voor https://www.youtube.com/watch?v=03jDwSTFex0

    Linus is zwaar teleurgesteld in zijn Valentina, -zijn juf, Miss Othmar-

    en hij geeft lucht aan zijn frustratie. Daarbij citeert hij uit
    Sonnet 43 van Barrett-Browning. Met de nodige decibels.

                                     How do I love thee? Let me count the ways.
                                     I love thee to the depth and breadth and height
                                     My soul can reach, when feeling out of sight
                                     For the ends of Being and ideal Grace.

                                     I love thee to the level of everyday's
                                     Most quiet need, by sun and candlelight.
                                     I love thee freely, as men strive for Right;
                                     I love thee purely, as they turn from Praise.

                                     I love thee with the passion put to use
                                     In my old griefs, and with my childhood's faith.
                                     I love thee with a love I seemed to lose

                                     With my lost saints,—I love thee with the breath,
                                     Smiles, tears, of all my life!—and, if God choose,
                                     I shall but love thee better after death.                      E. Barrett-Browning

    Maar 't is niet voor iedereen miserie natuurlijk want een nadeel hier
    is een voordeel elders en
    achter elke boom of struik vindt men wel opportunistjes.

    klank voldoende luid zetten :
    https://www.youtube.com/watch?v=03jDwSTFex0 
    00min57

    m – HiH-02/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Linus_van_Pelt , https://nl.wikipedia.org/wiki/Elizabeth_Barrett_Browning ,

    vertaling Sonnet 43 : https://fleursdumal.nl/mag/elizabeth-barrett-browning-sonnets-from-the-portugese-vertaald-door-cornelis-w-schoneveld 

    15-02-2019 om 01:41 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.275. bang

    bang van eigen onkunde, in twee zinnen

    Niet het wit blad of scherm maakt mij bang.

    Bang ben ik
    dat clichés mijn schrijfsels zouden binnensluipen en daar
    een verschaalde ouwelijke geur rond het verhaal zouden hangen
    zoals
    dat huilen automatisch met hartstochtelijke snikken in eenzelfde zin zou komen,
    dat een blauwe lucht vanzelf een stralende hemel moet zijn en ogen hemelsblauw of een blik passioneel en donker,
    dat een maaltijd ofwel stevig zal heten ofwel overheerlijk of -verhoede!- allebei,
    dat het woord mooi niet volstaat, het moet wondermooi zijn,
    dat sneeuw steevast maagdelijk is en
    dat steevast de woorden meestal en soms zou vervangen …
    dat ik zoiets zou voorschotelen
    aan degene die het leest.

    Bang ben ik
    dat niemand nog mijn stijlfouten zou willen verbeteren,
    dat niemand me zou wijzen op manke vergelijkingen en kadukke beeldspraak,
    dat niemand me terugroept van hyperlatieven,
    dat ik in automatismen zou vervallen à la Harold Robbins en
    dat ik uit het oog zou verliezen dat schrijven een ambacht is,
    dat ik door overdreven detaillering en overtollige beschrijvingen en
    door niks over te laten aan het geestesoog van degene die de moeite neemt om te lezen,
    dat ik door dit soort slordig werk
    die lezer zou beledigen.

    Daarvoor ben ik bang.

    m – HiH-01/2017, bijgewerkt -

    15-02-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)




    E-mail

    klik op knop om me te mailen


    Zoeken in blog


    Archief per maand
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!