NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • 518. voetbalkleuter
  • 517. duiken II / II
  • 516. alle talenten
  • 515. duiken I / II
  • 514. sla zwieren
  • 513. over seks en zo ...
  • 512. juichen & huilen
  • 511. snorren & baarden
  • 510. moraliserend
  • 509. het tijdsbeheer
  • 508. rijbewijs na 70
  • 507. de Championettes
  • 506. on-hebbelijk
  • 505. zelfcontrole
  • 504. vaderdag
  • 503. sommige dagen
  • 502. niet rollen
  • 501. rondo van Rossini
  • 500. een soezieloezie
  • 499. liefde & chocola
  • 498. vroeg en nat
  • 497. het kleinkind
  • 496. de tafelen
  • 495. mullygatawny
  • 494. zijn paard
  • 493. Dinner for One
  • 492. hoe blij hij is
  • 491. woordjes
  • 490. haar opinietje
  • 489. ronde klokken
  • 488. feest in de wei
  • 487. schijnwerpers
  • 486. que será-será 02
  • 485. que será-será 01
  • 484. fruitrebellie
  • 483. al fietsend
  • 482. integer
  • 481. auto’s kijken
  • 480. Sultan & Jerom
  • 479. het logeetje
  • 478. gemengde salade
  • 477. papa op de bon
  • 476. hydrangeas ll/II
  • 475. op zee >< aan zee
  • 474. hydrangeas I/II
  • 473. dollars en yen
  • 472. Fleming & Fleming
  • 471. slim zijn ?
  • 470. dames eerst
  • 469. straatwerken
  • 468. voornamen
  • 467. op oorlogspad
  • 466. trop is teveel
  • 465. blundersaus
  • 464. 'water' op de weg
  • 463. de maniop
  • 462. cata II / II
  • 461. linzensoep
  • 460. das knopen
  • 459. cata I / II
  • 458. bomen slapen
  • 457. rebellie
  • 456. ook met gebreken
  • 455. mama is zwanger
  • 454. Bon Voyage, Cdt
  • 453. pubers in huis
  • 451. moeder-vlek
  • 452. waterpret 1933
  • 450 pil, Joë Meulepas
  • 449. het moeder zijn
  • 448. het lego-laken
  • 447. van bil op perron
  • 446. een ontmoeting
  • 445. zelfonderzoek
  • 444. een muisje loos
  • 443. zijn eindwerk
  • 442. de koffiekaart
  • 441. 1956 Congo
  • 440. ze is 1,5 mm
  • 439. DNA en D&A
  • 438. alles wat ik heb
  • 437. mullygatawny
  • 436. overal Moeders
  • 435. over 'feuilleton'
  • 434. voldoening
  • 433. vreemd tafereel
  • 432. twee radijsjes
  • 431. uit Absurdistan
  • 430. qué ?
  • 429. BBQ met de buren
  • 428. hondentraining
  • 427. piston vervangen
  • 426. gladiolen-rust
  • 425. die 1ste mei
  • 424. lente in Drenthe
  • 423. vrolijke patserij
  • 422. een doosje
  • 421. de oude bekende
  • 420. Liszt & List
  • 419. Tante Sopraan
  • 418. buitenbonjoeren
  • 417. List - 1969
  • 416. vader & dochter
  • 415. kamer 315
  • 414. een stilte II/II
  • 413. kapsel
  • 412. een stilte I/II
  • 411. zonder afscheid
  • 410. foonboeken II/II
  • 409. ooit & nooit
  • ------ teveel ineens
  • 408. foonboeken I/II
  • 407. toen ook al
  • ------ 'twaalf volgers'
  • 406. Wijze Kleine Hen
  • 405. paasbest als kind
  • ------ de misantroop
  • 404. stilte dirigeren
  • 403. het paasei-land
  • ------ een fiets mét
  • 402. allemaal beestjes
  • 401. kip in wording
  • ------ levend / levendig
  • 400. keukenprioriteit
  • 399. schip in Korea
  • ------ nep op truck
  • 398. paasfilmpje 1934
  • 397. hunker
  • ------ optimisme à la LM
  • 396. de pianist
  • 395. Opa-Chocola
  • ------ boemsielielaa
  • 394. oudere heren
  • 393. Dhr ML uit A
  • ------ een blaaskasteel
  • 392. biechtgeheim
  • 391. een kalieperke
  • ------ golfjes
  • 390. station Wuppertal
  • 389. lady mondegreen
  • ------ Semianyki
  • 388. paaseieren
  • 387. de paaltjes
  • ------ huiselijk geluk
  • 386. paasboomtraditie
  • 385. zeesleper
  • ------ behulpzaam
  • 384. 1ste kerkbezoek
  • 383. eerste hulp
  • ------ geen goeie dag
  • 382. in 1 keer opeten
  • 381. mag ik méé?
  • ------ een huis vol
  • 380. empathisch
  • 379. recht op stilte
  • 378. muizenissen ?
  • 377. een transactie
  • 376. bezoek ? 04h17
  • 375. de autootjes
  • 374. waken
  • 373. meisjesgitaren
  • 372. woordenschat
  • 371. Biskaya
  • 370. man, hond, auto
  • 369. gesproken tekst
  • 368. tederheid, 2016
  • 367. Bach en Uma
  • 366. de klikspaan
  • 365. morsen en erger
  • 364. knorren & morren
  • 363. la Baker
  • 362. Bomans zwemt
  • 361. uitstelgedrag
  • 360. documentaires
  • 359. Martine Tanghe
  • 358. alzhumor
  • 357. Danny Ronaldo
  • 356. eens spijbelen
  • 355. Dries Heyneman
  • 354. straatnieuws
  • 353. Joost Zweegers
  • 352. scheepskeuken
  • 351. de annunciatie
  • 350. luchtkastelen
  • 349. kloos in de klas
  • 348. molsims ?
  • 347. tranen II / II
  • 346. tranen I / II
  • 345. Bruno Wyndaele
  • 344. vogels vangen
  • 343. Murat Isik
  • 342. feedback
  • 341. Linda De Win
  • 340. vaardigheden
  • 339. Rick De Leeuw
  • 338. nog één jaar
  • 337. oven & belofte
  • 336. mijn fotograaf
  • 335. een wandelstok
  • 334. morgen st patrick's
    'een heel jaar maart?'
    schrijfvloer 02
    30-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.424. lente in Drenthe

                Er woont een vrouw in Drenthe, die heeft iets tegen lente
            door 't echtelijk gewiebel van toen haar kwistenbiebel.
            Verdorie, gij blijft binnen ! want ze kende hare sjarel
            Toen moest hij iets verzinnen. En hij heette Karel.

            Er kwam een hobby voor de pinnen: tussen de biezen en de wisse
            zou hij gaan leren vissen. Dat verzet toch wat de zinnen.
            Daar aan die waterkant was 't hem wel wat stil.
            Er kwam een juffer zeer charmant, en zij gingen van de bil.

            Het ging ook over cente, en wat hij daarmee dee.
            Want los van alle rente studeert daarvan een kind of twee 
            Hij 'koos' voor zijn gezin, zei hij dan zonder schroom
            Maar wie trapte daar nog in. Nu zit hij in een home.

            Lang na 't gedoe in Drenthe hoopt hij op de ouwe-trouw
            en natuurlijk op de cente van zijn gewezen vrouw.

    'k Bedacht dat een bepaald soort kriebels ook het ineenstuiken van een gezin kan veroorzaken
    en ook bijna het failliet van het huishouden.
    Voor mij is het rijmsel bitter in een kleedje. Hetgeen hierboven staat is echt gebeurd. 
    Nu rekent hij op haar loyauteit 'for old times sake' en 'ik ben toch de vader van de kinderen'.
    Dat soort uitlatingen. Pure zelfzucht en arrogantie, zelfs 30 jaar na datum nog.

    Alleen was het niet in Drenthe. Natuurlijk gebeurt zoiets evenzeer in Drenthe, maar
    van dié mensen heb ik het telefoonnummer niet. 
    En zo is dat rijmsel er gekomen: waar gebeurd, in een ander kleedje en niet in Drenthe.
    En 't was ook niet in de lenthe.


    m – HiH-04/2016, bijgewerkt 

    30-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.423. vrolijke patserij

    is champagne goed voor de stembanden ? 

    Dat Koen Crucke een glas champagne drinkt voor een optreden, heb ik ooit ergens gelezen. 
    Of iemand van de drie tenoren dat ook deed weet ik niet.
    Maar ik herinner me wel een filmke over een gezamenlijk optreden (1994),
    waar de heren zich danig goed lijken te amuseren. 
     

                            The-three-tenors-carreras-domingo-pavarotti-in-concert-mehta-vinyl-album-record_44802502
                                 Vlnr : Placido Domingo, José Carreras, dirigent Zubin Metha, Luciano Pavarotti 

    Eerst staan ze wat te bedisselen, alsof er geen repetities geweest zijn, alsof niet alles al vast ligt. 
    Pavarotti mag dan beginnen. Het lied is per slot zijn handelsmerk sinds lange jaren.

    Op 00min49 schiet Domingo in gang. Hij chargeert à la belcanto.
    Het publiek apprecieert die knipoog blijkbaar en Pavarotti kan er zelf ook mee lachen.
    Carreras lijkt opeens heel klein, tussen die twee vocale bulldozers 
    De twee groten beslissen (01min31) dat die kleine in het midden, ook eens iets mag zingen.

    De drie divo's, in de gloriejaren van hun carrière,
    staan zich daar te amuseren gelijk zottekes.
    Ligt het aan dat glas champagne ? Geen idee. 

    Wanneer Pavarotti dan helemáál de belcanto-toer op gaat (02min12),
    wanneer hij puur stem acrobatieën gaat presenteren ipv het lied te zingen,
    dan gunnen de twee anderen hem wel zijn momentje van patserij,
    maar ze verbergen niet wat ze ervan vinden. En dat zij zoiets ook kunnen. En even luid! 
    Op 02min46 geven de twee dan volle petrol.
    En Pavarotti lijkt zich af te vragen wat die twee plots bezielt. 

    Waarom heel die uitleg?
    Omdat ik graag vertel waarom ik dit filmpje zo speciaal vind.
    Het gaat uiteindelijk over patserij. Meer is dat niet.
    Over hanig gedrag. In smoking,
    maar wel hanig puur natuur, onder het mom van cultuur.

    Klank aanzetteuh!
    Want dit is de zondagmiddag muziek van vroeger, Opera en Belcanto. 
    Al is het hier eerder opera >< belcanto :
    https://www.youtube.com/watch?v=ERD4CbBDNI0 
    03min34 

    m – HiH-04/2015, HiH-04/2016 - https://en.wikipedia.org/wiki/The_Three_Tenors , https://nl.wikipedia.org/wiki/De_Drie_Tenoren

    30-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    29-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.422. een doosje

    Een paar lentes geleden vond ik een klein doosje.

    Om 08h30 kwam ik terug van het supermarktje op de hoek en ik zag
    op het tuinpad naar de voordeur een piepklein kistje liggen. Ongeveer 4 of 5 cm breed.
    Gelukkig kijk ik waar ik mijn voeten zet -ik moet wel- of ik had er op getrapt.

                              mini-werkbak Gerelateerde afbeelding 

    'k Nam het bakje mee naar boven om het aan LM te laten zien. We deden het open.
    Hij was vol bewondering voor de precisie waarmee de miniatuurgereedschappen gemaakt waren. 
    De schaaf was scherp genoeg om een potlood te villen. (zie foto)
    Iemand gaat hier naar zoeken, zei LM, iemand gaat dit missen. Dit is niet zomaar speelgoed.

    Daarom hingen we een briefje aan de bel, op de voordeur én op onze brievenbus helemaal vooraan,
    dat we het miniatuur-werkkistje gevonden hadden en dat we ook bereikbaar waren per telefoon nr 03/ enzovoort.

    Het dinkje had ik in de blauwe rommelschaal gelegd, een keramiek die met mijn ouders ooit van Kreta meegekomen is
    maar waarvoor ik tot mijn schande nooit echt een gebruik gevonden had. 
    's Anderendaags wou ik het werkkistje meenemen om aan mijn schoonzussen te laten zien. Het was weg. Mysterie. 
    Er had niemand aan de deur gebeld en niemand had ons getelefoneerd ivm de mini-gereedschappen. 

    Het was een kabouterkistje, zei achteraf iemand die thuis is in dat soort dingen.
    Had iemand van de kabouters dan gezien dat ik het opraapte?

    Hoe ze zijn binnen geraakt weet ik niet, maar ze hadden hun gereedschappen terug.
    Dat was natuurlijk het belangrijkste.
    Én … alle scharnieren van al onze binnendeuren waren gesmeerd.

    m – EZW-10/2013 – naar een idee van DSP - https://www.pinterest.com/pin/523050944203732633/?lp=true 

    29-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.421. de oude bekende

    een tekst uit 2004 

    Begin vorige week kwam ik van de krantenwinkel en zag op de terugweg dat in voortuin,
    nummer zoveel, die rijen puntige tulpen eindelijk uitgebloeid waren.
    Zelf hebben we geen tuin maar wij beschouwen ons wel als kijkgerechtigd
    wat betreft voortuinen. Daar dienen voortuinen voor, om naar te kijken.

    Drie weken geleden, toen LM en ik op weg waren naar het restaurant, hand in hand,
    stonden die tulpen nog in volle bloei. Op rijen van drie.
    Het zijn grote tulpen, de koppen vlammend rood met knalgeel, op een erg korte stengel.
    Buiten agressieve koppen hebben ze dus ook een gestuikte gestalte. Klaar om aan te vallen.
    En de blaadjes lopen uit op een punt. Een scherpe punt.
    Dat zijn geen bloemen meer, dat zijn rijen bebloede dolken.
    Zéér antipathieke tulpen, daarover waren LM en ik het eens.

    Goed, die puntige lelijkerds zijn uitgebloeid, dacht ik, dat moet ik hem subiet vertellen. 

    In een fractie van een seconde opnieuw die gapende oneindigheid, zwart.
    Vertellen? Aan wie?
    Vertellen aan wie?

    Het enige reële was stilte.
    En rauwe pijn.
    Oeverloze pijn.
    Oeverloos als mist en duisternis. 

    Verdwenen de geciviliseerde Nep-Energie en Simili-Smile.
    Verdwenen in de donkere pijn, in die oude bekende.

    Heel mijn zorgvuldig opgebouwde positivo-houding van de afgelopen weken: nep, kunstmatig.
    Al mijn opgewekt gebabbel: pure peptalk, vitrinetaal.
    Dat idioot-energiek glimlachen: vermoeiend zelfbedrog.
    Die zalvende spreuken van dertien in een dozijn, dat oppervlakkig BZN-gekwek:
    namaakhouvast die wegglijdt bij het minste schokje,
    ongeschikt voor dagelijks gebruik wegens niet stevig, niet echt, niet realistisch.

    Ik stond daar met enkel mezelf, weer eens, nu zonder het zelfbedrog en de franje.

    Ik ben thuisgeraakt. Heel traag. Op automatische piloot.
    Mijn voeten kennen de weg. Mijn handen kennen de sloten. Mijn jas kreeg ik niet uit.
    De pijnscheuten volgden elkaar op. Ze hebben een eigen ritme.
    Door de golven van zwart ging de telefoon. Ik heb opgenomen. 

    De zoveelste met 'goede raad':
    ik moest er zó over denken! ik mocht het niet zús bekijken!
    ... een en al uitroeptekens. Positief gejodel.
    Ongenadig zijn die raadgevingen over hoe ik moet. Over hoe ik niet mag. 

    De situatie op de 'juiste' manier bekijken en overdenken, volstaat dat? Is het zo simpel?
    Ik had het over pijn. P.IJ.N. Pijn verdwijnt niet met sussende prietpraat.
    Oneindig moe wordt ik van die gedachteloze bemoedigingetjes.
    Zo verschrikkelijk-oneindig-moe dat ik blij ben dat ik
    zo'n lang woord tegenover niemand nog moet uitspreken.
    Blij, wat een woord. 

    Na dat telefoongesprek (gesprek?) heb ik de stekker uitgetrokken.
    En mijn jas weggehangen.

    Wat ik moet vinden is energie.
    Die zal ik ergens uit mezelf naar boven pompen.
    Maar dat gaat traag. Dat vraagt tijd.
    In alles ben ik nu weer zo traag.
    Als ik die trage tijd niet krijg, dan
    neem ik hem. 

    We zullen herbeginnen, de oude bekende en ik.
    Dit ga ik uitzieken op mijn eigen tempo.
    Deze keer zonder al die opgedrongen franje.
    Deze keer met mijn ogen open.
    Dus opnieuw bang.

    mygod,
    wat ben ik bang


    Over bovenstaande tekst :
    In 2004 heb ik die tekst ergens ingezonden en het schrijfsel was voor mij gewoon een oefening.
    Wat het thema daar toen was weet ik niet meer maar ik wou toen weten hoe donker ik kon gaan.
    Vrij donker, zo bleek want er kwamen een flink aantal ongeruste replieken over de inhoud,
    niet zozeer over de schrijfoefening. Iemand was toen zelfs zeer verontrust. (Sorry Chris). 

    Om een soortgelijke situatie te vermijden zette ik in 2016 het oorspronkelijk jaartal in de titel.  
    Toen wéér een aantal mensen schrokken heb ik gedacht dat ik voor sommige vertelsels
    moest stoppen met in de eerste persoon te schrijven.

    Want de ik en de LM in de teksten zijn even vaak personages als personen, niet alles is waar gebeurd.
    Soms zou ik beter in de derde persoon schrijven, dacht ik. Maar dan hou ik het niet pakkend.
    En dat is de bedoeling van een tekst, vind ik, dat men de lezer meeneemt tot aan de slotlijn.

    m – EZW-06/2004, HiH-04/2016, bijgewerkt -

    29-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    28-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.420. Liszt & List

    Mijn ouders hadden elk een platenwinkel en vanaf  '65 kon ik helpen.
    Eerst achterin de winkel, na de vier jaar muziekgeschiedenis ook in de bediening.

    Ze zaten elk aan de andere kant van het muziekspectrum,
    want de twee winkels hadden een totaal ander kliënteel.
    In de winkel van mijn Ma was het geraden de schlagers en de hits te kennen.
    In de winkel van mijn Pa was het geraden kleinkunst en klassiek te kennen.
    En het religieus repertoire. En de volksmuziek. En, en, en ...

    In '69 was ik 17 en er komt de zoveelste cliënt naar de Pastorale vragen.
    Wijzer geworden door vorige vergissingen
    en om te weten naar welke afdeling van de winkel ik me moest begeven
    vroeg ik eerst
    - De Pastorale van Beethoven of de Pastorale van List, meneer?
    - Liszt heeft geen Pastorale gecomponeerd, juffrouwke.
    - List zíngt de Pastorale, meneer.
    - Ah, gezongen? ... van  Liszt?
    - Ja meneer … (Ge zoudt er van opkijken hoe lief ik kon glimlachen, ooit. We wandelden richting luisterlied-kleinkunst)
    - Door hemzelf zeker? (Weeral neerbuigend)
    - Door haarzelf, meneer. ( Binnenpret)
      List is een vrouw hé, meneer, en ik toonde de hoes.
     

                            Afbeeldingsresultaat voor pastorale list LP LP

    Klantvriendelijk was mijn gedoe niet en kassa-vriendelijk zeer zeker niet. Mijn Pa had het moeten weten!
    Maar ik kon het niet laten. Eindelijk kon ik die hautaine vent eens doen struikelen,
    want List heeft wel degelijk een Pastorale.

    de originele opname :  
    https://www.youtube.com/watch?v=x5cntzEZo1w , 04min17

    zoveel jaren later live :
    https://www.youtube.com/watch?v=h0lgoShEFQE , 04min34

    m – EZW-10/2013, HiH-01/2015, 04/2016, bijgewerkt,
    een korte uitleg over de dialoog tussen de zon en de aarde : http://nl.wikipedia.org/wiki/Pastorale_(Ramses_Shaffy_en_Liesbeth_List) 

    28-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.419. Tante Sopraan

    de uitspraak moest vlekkeloos zijn

    Wij hadden een tante die sopraan was bij het koor van nir/brt/brtn.
    Zij heeft talloze anekdotes verteld, moppen, grappen en misverstanden
    die iets met de muziek zelf te maken hadden, of met de repetities of met de uitvoering.  

    Op een keer moesten ze een werk instuderen van Leos Janacek, een Tsjechisch componist.
    Een aantal eigenaardige kinderrijmpjes. In het Tsjechisch. Het werk heet Rikadla, gecomponeerd in 1925.

             "Voor de vertoning van de rijmpjes liet Janáček zich inspireren door enkele tekeningen van 
             Josef Lada en Ondřej Sekora in de kinderbijlage van het tijdschrift Lidové Noviny.
             Janáček zou erop aangedrongen hebben om deze afbeeldingen af te drukken bij de partituur,
             en om ze te projecteren bij concertvoorstellingen, maar zover is het niet gekomen."

                   originele illustratie Image of ´enské Sbory - Choruses For Female Voices / Říkadla - Nonsens Rhymes - 1 of 4 werd in 1975 gebruikt voor de LP-hoes 

    Er kwam een Tsjechische taalcoach, kwestie van hun uitspraak in het Tsjechisch
    zo wat aanvaardbaar te houden. Of liefst foutloos, want de gastdirigent zou ook een Tsjech zijn.
    En er waren opnames gepland. Foutloos dus. Liefst vlekkeloos.

    De coach legde zijn ziel in de vertaling : 
    Een vertaling bestuderen was eigenlijk niet echt nodig, want voor de koorleden was vooral
    de uitspraak van belang, niet zozeer de subtiliteiten en de tournures in de tekst. 
    De vertaling was ook niet eenvoudig aangezien het over een soortement nonsens rijmsels gaat,
    als ik goed begrepen heb in de boemsilila-sfeer, maar dan een lichtelijk grimmige variant. 
    Na verloop van tijd bleek dat de man geen dictieleraar Tsjechisch was, maar een vertaler. Tja.

    Hoeveel sessies er geweest zijn met die meneer
    en hoeveel tijd er aan de 'uitspraakoefeningen' besteed werd weet ik niet
    maar toen het koor een eerste repetitie had met de gastdirigent hemzelve
    tikte die direct af : heel het koor had vlot en professioneel
    de uitspraak van de vertaler overgenomen in de overtuiging dat die man standaard-Tsjechisch sprak.
    Maar!
    Die man had niet alleen een accent, hij had ook een spraakgebrek.
    Heel het koor zong een soort comedy/parodie Tsjechisch.
    Voor de opnames totaal onbruikbaar.
    To-taal on-bruik-baar. Hoe dat opgelost werd weet ik niet. 

    Een vertaler, begot. Hadden ze nu nog een tolk gestuurd …

    m – EZW-06/2012, HiH-03/2015, 04/2016 –

    Leos Janacek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Leo%C5%A1_Jan%C3%A1%C4%8Dek  
    Josef Lada : http://greatwritersfranzkafka2.blogspot.com/2012/02/the-genius-of-josef-lada.html 

    Voor wie het uithoudt (ik niet): RIKADLA. Engelse vertaling telkens onder het schermpje, de uitvoerders staan er niet bij vermeld, of ik heb er over gekeken.
    http://www.youtube.com/watch?v=C4uEigfuTRs (08min19 - deel 1/2)
    , http://www.youtube.com/watch?v=BLNDsvGehTU (08min18 – deel 2/2)

    28-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    27-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.418. buitenbonjoeren

    ‘t bezoek blijft plakken, ‘t bezoek buitenzetten

    'k Moest dat vroeger al eens doen, gelijk mijn zus Tina ook,
    alleen formuleerde ik het niet zo beschaafd als zij.
    "Neem me niet kwalijk …" zo formuleerde zij dat.
    Ik nam het mijn bezoek juist wél kwalijk dat ze me verplichtten onbeleefd te zijn.
    "Mannekes, na dit glas zet ik ulle de deur uit!" Ziezo.
    Als iemand niet uit zichzelf voelt wanneer het genoeg geweest is,
    mag ik een ietske duidelijker zijn dan beleefd. Vind ik.

    LM keek telkens ongelukkig wanneer ik het zei,
    maar was wel opgelucht wanneer ze de deur uit waren.
    En het waren telkens dezelfde twee hé.

    In het begin bestond de man het nog
    om een tegenwerping te maken (in ons eigen kot, begot)
    - Oe? Golle zettoch oep congé…

    Ja, wij hadden vrijaf van het schip. Ja, wij waren met verlof.
    Maar dat betekende niet dat we met vakantie waren.
    Er moeten 's anderendaags een aantal dingen doorgaan, boodschappen en huishouding.
    Er zijn afspraken bij tandarts, oogarts, verzekering, garagist-&-etc.
    Er zijn verplichtingen allerhande.

    Een paar maanden Verlof in België, betekende niet dat we
    een paar maanden vakantie konden houden.
    Dat heb ik hen eens heel duidelijk moeten uitleggen,
    dat verlof niet vakantie betekent.

    En al betekende het vakantie, dan wou dat nog niet zeggen dat we moesten (blijven)
    genoegen nemen met het gezelschap van mensen die zichzelf daarvoor prima geschikt vinden.

    We zien die mensen niet meer sinds '99. Dat kwam door iets gans anders hoor.
    Maar evengoed, het is wel rustig zo. We hebben hen nog niet gemist.

    m – EZW-10/2012, HiH-04/2017, bijgewerkt - 

    27-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.417. List - 1969

    Brel / Van Altena / List

    Van Altena stond mee voor kwaliteit. 

                                 Afbeeldingsresultaat voor Liesbeth List zingt Jacques Brel LP LP 

    Eigenlijk kwamen er élk platenseizoen (sept/okt) fantastische platen uit
    en met het blasé van de jeugd vond ik dat de gewone gang van zaken.
    In 1967 List zingt Theodorakis (vertaling Lennaert Nijgh & Cees Nooteboom)
    In 1968 Liesbet List Pastorale
    In 1969 List zingt Brel (vertaling Ernst van Altena)
    Ik dacht dat zoiets een eeuwigheid zou doorgaan, zoals ook fruit geoogst wordt in de herfstmaanden.
    Goede muziek en rijp fruit, dat ging samen.
    De productie van kwaliteitsteksten zou eeuwig blijven duren … die illusie had ik zo’n twee generaties geleden.

    Wat me nu, ongeveer 50 jaar later, opvalt is dat List haar stem van toen me soms iel lijkt.
    Veel minder krachtig dan ik me meende te herinneren.
    Misschien ligt het aan de opnamekwaliteit van toen en aan de digitale herwerking.

    "Van Altena was een zeer productief vertaler; hij is vooral bekend geworden
    als vertaler van Franse gedichten en chansons.
    Hij heeft vrijwel alle chansons van Jacques Brel vertaald.

    Jacques Brel heeft Ernst van Altena omstreeks 1967 het auteursrecht verleend
    van alle bestaande en toekomstige vertalingen van zijn liedjes in Nederland,
    ook als die vertalingen helemaal niet door Ernst van Altena maar door derden gemaakt waren of zouden worden.
    Hierdoor werden met name de Brel-vertalers
    Lennaert Nijgh, Willem Wilmink, Ivo de Wijs en Peer Wittenbols benadeeld.
    Dit contract is uniek in de geschiedenis van het auteursrecht.

    Andere chansonniers van wie hij werk vertaalde zijn onder meer
    Georges Brassens, Barbara, Guy Béart, Gilbert Bécaud, Jean Ferrat, Charles Aznavour, Boris Vian en Anne Sylvestre;
    in totaal heeft hij naar eigen telling zo'n 1500 chansons vertaald.
    Verder vertaalde hij toneelstukken van onder meer Edward Albee, Molière en George Bernard Shaw,
    klassieke Franse poëzie van François Villon en Charles D'Orléans,
    scabreuze poëzie (verzameld in de bloemlezing Jij goudgepunte lans) en
    middeleeuwse boerten (De jongeman met twaalf vrouwen) en
    klassieke werken zoals de Roman van de roos en Chaucers Verhalen van Canterbury.

    Opmerkelijk is het zeer grote aantal vertalingen dat hij in de periode 1985-95 gemaakt heeft, 150 titels in tien jaar,
    terwijl hij zelf bij herhaling vier vertaalde boeken per jaar een goede norm zei te vinden
    en zich weerde tegen de gedachte dat vertalen een gemakkelijke haastklus is ”.   

    klank aanzetten
    https://www.youtube.com/watch?v=m5FC6IFXJjY
    04min29 ~ tekst : https://muzikum.eu/nl/123-131-28999/liesbeth-list/de-oudjes-oorspronkelijke-titel-les-vieux-songtekst.html

    'le muscat du dimanche ne les fait plus chanter' - het zondags glaasje port maakt niet meer dol of zot - met dank aan FIV
    m – HiH-03/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Ernst_van_Altena 

    27-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    26-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.416. vader & dochter

    ’k Denk dat het meisje later zeer blij zal zijn met dit filmpje.

    De grondoefeningen doen ze samen, de vader en de dochter.
    Haar kunnen bepaalt het programma en ritme.

    klank aanzetten :
    http://www.youtube.com/watch?v=V4wRQOhM9Zs 
    01min33 van uw tijd

    m – EZW-03/2014, herzien - een vader is coach voor de rest van zijn leven

    26-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.415. kamer 315

    Xessive/Daniel Ferreira, 10/2007 - via P²

    “Eet nu maar de worteltjes, dat is goed voor je,” zegt de verpleegster.
    Een jong meisje met blonde krulletjes en een onschuldige blik in haar ogen, dat aan het begin van haar leven staat.
    Het is haar laatste ronde en als ze klaar is kan ze eindelijk naar de Ikea.
    Nog even en ze betrekt met haar vriend het pas gekochte huis en dan kan het leven beginnen,
    maar dan moet ze eerst deze vervelende man zijn avondmaaltijd voeren.
    Ongeduldig vist ze met een lepeltje de worteltjes van het bord en houdt het voor zijn gerimpelde mond.
    Twee waterige ogen, ooit felblauw maar nu vaal en grijs, staren naar de worteltjes.
    Hij houdt niet van worteltjes. Nooit van gehouden. Niet toen hij jong was en zeker niet nu hij oud is.
    Hij heeft eigenlijk helemaal geen trek meer de laatste tijd. Na een paar happen zit hij vol,
    maar hij heeft geen zin om dat aan de verpleegster te vertellen. Ze luistert toch niet.
    Ze ziet alleen een lastige oude man die zijn worteltjes niet wil eten. Hij keert zijn hoofd af.
    De verpleegster zucht en zet het bord op het dienblad dat boven zijn borst
    hangt. “Dan moet je het zelf maar weten,” zegt ze vinnig en loopt de kamer uit.

    Je, zegt ze. Niet u, maar je. En daar komt het uiteindelijk allemaal op neer.
    Als je maar oud genoeg wordt, gaan ze vanzelf weer je zeggen.
    De oude man draait zich op zijn zij en grimast even van de pijn.
    Iedere beweging doet pijn. Daar had hij vroeger toch nooit last van.
    Hij heeft een kamer voor zichzelf alleen in het verpleeghuis.
    Betaald met het geld uit zijn eigen bedrijf waar hij zijn hele leven hard gewerkt heeft.
    Mooie tijden waren dat. Zware tijden, maar mooi.
    Aanzien, dat had hij, en respect, daar draait het uiteindelijk allemaal om.

    Door de open deur ziet hij een aantal mensen door de met tl-buizen verlichte gang lopen. Ze lachen.
    Waarschijnlijk net op bezoek geweest bij hun opa, oma, vader of moeder.
    Hoe lang heeft hij zijn kinderen al niet gezien? Zeker al een maand niet. Niet dat het erg is.
    Ze hebben allemaal hun eigen leven, maar hij mist ze wel heel erg.
    Het zo begeerde aanzien en respect vallen in het niets bij de glimlach van je eigen kind.
    Niets is zeker in het leven, helemaal niets, behalve dat je als vader je leven zou geven
    als je daarmee je kinderen pijn zou kunnen besparen.

    Ja, hij mist zijn kinderen, maar nog meer mist hij Elly. Samen met Elly kon hij alles aan.
    Elly was de spil in zijn leven waar alles om draaide.
    Ze gaf hem de kracht om iedere nieuwe dag met opgeheven hoofd tegemoet te treden.
    Eén blik in haar ogen en alles werd bijzaak.
    Vijfenveertig jaar lief en leed.
    Vijfenveertig jaar samen lachen en samen huilen. Wat zeiden de doktoren ook al weer?
    Haar hart wil niet meer. Haar geest is sterk, maar het lichaam is zwak. En dat was dat.
    Twee zinnetjes die het einde beschrijven van de persoon waar niet genoeg woorden voor bestaan
    om haar te bedanken voor alles wat ze voor je heeft betekent!

    En daarna? Daarna wil je niet meer. Alles, zelfs de kleinste dingen,
    herinneren je aan de tijd samen. Jonge mensen snappen het niet. Zelfs zijn kinderen snappen het niet.
    Uren alleen in je huis. Niets te doen behalve treuren.
    Te oud om nog iets te gaan ondernemen en eigenlijk ook helemaal geen zin om het huis uit te gaan.
    De welkome afwisseling als je kinderen langskomen helpt je de weken door.
    Maar na een paar maanden word je een zeur. Vinden ze dat het tijd wordt dat je verder gaat met je leven
    en pakken ze hun eigen leven weer op.
    Dagen alleen worden weken alleen en de weken worden maanden. Slecht slapen,
    veel piekeren, heimwee naar de vrouw die je leven compleet maakte, eisen hun tol
    op je oude lichaam en voor je het weet lig je aan de hartbewaking in een groot ziekenhuis.
    De geest is zwak, maar het lichaam nog niet.
    Meneer is te oud om nog alleen thuis te blijven en heeft constante verzorging nodig.
    Moeilijke blikken bij de kinderen. Ze hebben het druk. Geen tijd voor een oude man.
    Het woord verpleegtehuis valt steeds vaker en je bent terug bij af. Behandeld worden als een klein kind,
    alleen nu door meisjes die jong genoeg zijn om je kleindochter te zijn.

    Hij opent zijn ogen. Het bord met de worteltjes is weg.
    Weggehaald terwijl hij sliep. Hij slaapt te veel, het leven glip door zijn vingers, maar er is ook niets anders te doen.
    Door de deur op de gang klinkt muziek. Verbaasd slaat hij de dekens terug en stapt uit bed.
    Op blote voeten loopt hij naar de deur. De vloer is koud. Hij merkt het niet.
    Muziek in een verpleegtehuis? Dat is heel erg vreemd.
    De gang is verlaten. Zelfs het bureau waar altijd de nachtzuster zit is leeg.
    De muziek komt uit de recreatiekamer waar de tv staat en tijdschriften liggen.
    Waar hij af en toe stil voor zich uit staart en net als alle andere patiënten zijn tijd uitzit.
    Hij loopt de ruimte in. Er is een feestje aan de gang. Veel mensen in feestkleding. Ze praten en lachen.
    Vrolijke gezichten. Aan de zijkant van de kamer is een bar verschenen en muziek klinkt uit twee grote zwarte boxen.
    Niet die herrie die ze tegenwoordig produceren, maar mooie klassieke muziek.
    De muziek waar hij altijd van heeft gehouden.
    Het duurt even voordat hij doorheeft dat hij iedereen in de kamer kent.
    In de loop der jaren uit het oog verloren, maar allemaal mensen die ooit iets hebben betekend in zijn leven.

    Daar staan Hans en Gerrit, vrienden met wie hij in de tweede wereldoorlog samen heeft gevochten.
    Ze zien hem en zwaaien. Hij zwaait schuchter terug. Nu ziet iedereen hem en ze komen op hem af.
    Ze schudden zijn hand en groeten. “Hoe gaat het?” zeggen ze, en “lang niet gezien.”
    Hij schudt de hand van Kees, zijn jeugdvriend. Van Margaretha, zijn eerste liefde.
    Meer en meer bekenden komen op hem af en een warm gevoel overspoelt zijn oude lichaam.
    De pijn waar hij al zo lang mee leeft dat ze een deel van hem is geworden, is weg.
    En daar, daar bij de deur ziet hij haar.
    Hij loopt langzaam op haar af. Bang dat als hij te snel loopt ze weer verdwijnt.
    Tranen van geluk stromen over zijn wangen.
    “Elly,” zegt hij zachtjes, “Elly, ik heb je zo gemist,” en hij neemt haar in zijn armen.
    In de recreatiekamer gaat het feest nog lang door.

    De verpleegster op de ochtendronde komt zijn kamer binnen met het ontbijt en ziet meteen
    dat ze deze keer geen lastige man hoeft te voeren. Ze loopt de gang weer op en belt de hoofdzuster.
    De familie moet ingelicht worden en een berichtje gaat naar de administratie, simpel en kort:
    kamer 315 is vrij.

    Xessive/Daniel Ferreira, 10/2007 - via P², HiH-04/2016 - https://forum.fok.nl/topic/1089423/1/999

    26-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    25-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.414. een stilte II/II

    In het huis van Laura en D moest de stilte al eens georganiseerd worden,
    het was iets waar afspraken over gemaakt werden.
    Soms werd het stilte aan tafel.
    Soms werd het een stille namiddag.
    Hoe dat in de praktijk van elke dag verliep weet ik niet, maar de intentie was er in elk geval.
    Vooral wanneer de kinderen ouder werden en er gestudeerd moest worden was stilte belangrijk.

    Lien had een neus voor de besognes van haar oudste broer
    en zij hield de andere gezinsleden daarvan op de hoogte.
    Ze denderde de keuken binnen en meldde luid en duidelijk
    dat we stil moesten zijn omdat Pieter iets aan het voorbereiden was voor zijn stage.

    De kamers liggen aan de andere zijde van het gebouw,
    maar ze kwam aan deze zijde van het huis alvast zeggen hoe het ginder moest.
    - Hoe weet ge dat? vroeg Laura.
    - Ik was bij hem, hij heeft het gezegd.
    - Waar is Steven, vroeg Laura.
    - In zijn kamer.
    - Maakt hij lawaai?
    - Nee.
    Aan Steven kon het dus niet liggen …

    Lien was buiten adem van bezorgdheid over Pieter en zijn stage
    en alles wat er mee te maken had, want hij zou
    voor drie maanden naar Zweden gaan en dat schikte haar niet echt.

    Uma (da's de jongste) stond appeltjes te snijden voor een taart en liet zich ook horen.
    - Ge moet hier zo niet komen binnenstormen en iedereen doen schrikken, zei ze. Dat is niet stil.
    - Maar hiér moet ge niet stil zijn! Gínder moet ge stil zijn! riep Lien en ze wees naar de andere kant van het huis.
    - Hier ook, antwoordde Uma.
    - Hier ook?
    - Ja, antwoordde Uma kort.
    - Ja? Waarom?
    - Om-dat-dat-bé-ter-is, schreeuwde Uma plots.
    Zo verdedigde zij haar Zen-moment met de appelschijfjes.
    Gebelgd verdween Lien uit de keuken. Met slaande deur.

    Uma is veel rustiger van aard dan Lien,
    maar iemand die ietofwat keukenmes in de hand houdt
    zou ik niet doen schrikken door roepend binnen te komen.
    Ik keek naar Laura.
    - Zo wordt hier stilte georganiseerd, zei ze laconiek.

    Toen ging de telefoon. 

    m – HiH-04/2017, bijgewerkt

    25-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.413. kapsel

    'k Vraag me af hoe dames in tropische regionen hun kapsel goed houden. 
    Gedurende 31 jaar heb ik mijn haar kort tot ultra-kort moeten dragen
    omdat ik er anders na verloop van tijd uitzag als een vogelverschrikker. 

    LM & scheepsgezellen raakten geleidelijk aan gewend aan het zicht, en ikzelf ook,
    maar eens tegen de kaai merkte ik aan de reactie van de mensen uit de bewoonde wereld
    dat er iets niet klopte, bovenop mijn hoofd. Daar stond dan al een yucca rostrata te pieken.

                                   Afbeeldingsresultaat voor yucca rostrata

    Daarom hield ik mijn haar beter zeer kort,
    anders schrokken die mensen zo, in elke haven van de wereld. 
    Naarmate het contract vorderde mocht het wel groeien maar tegen einde-contract
    leek ik dan op een ongebreideld enthousiaste chlorophytum capense.

                                   Afbeeldingsresultaat voor http://www.cadelia.info/chlorophytum/

    Na aankomst in België werden we verondersteld ons binnen de 48 hrs te melden bij de rederij.

    Waarom dat zo was weet ik nog altijd niet, die 48 hrs.
    Op kantoor kon men dan aan het kapsel zien wie de zeelieden waren die kwamen om aan te monsteren
    en zij die terug kwamen van zee. Het verschil was duidelijk: de bohemer-kapsels kwamen van zee.

    "Ge kunt toch eerst naar de kapper!"
    Oja?
    Wanneer men op een donderdag of vrijdag toekomt in Zaventem,
    krijgt men bij geen enkele kapper nog een afspraak.
    Daarbij, we wilden eerst de jetlag uit ons lijf slapen.

    First things first.

    m – EZW-04/2014, voor FIV - https://www.plantdelights.com/products/yucca-rostrata , http://www.cadelia.info/chlorophytum/ 

    25-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    24-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.412. een stilte I/II

    een blijspel voor vier dames (en vier heren) 

    Als eens een stilte horen groeien?
    De stilte groeide aan het uiteinde van de tafel waar de vier heren zaten.
    Bij hun dames bleef het gesprek doorkabbelen.

    - Waar ligt dan het Sint Paulus pleintje ? vroeg iemand van ons.
    - Van waar komt ge? vroeg een andere.
    - Van de Ankerrui.
    - Parkeer ergens aan het Falconplein en doe de rest te voet.
    - En dan?
    - Op het Falconplein de eerste rechts, dat is de Verversrui en
      de eerste links, dat is de Oudemansstraat. Zo komt ge op de Sint Paulusplaats.

    Bij de heren werd het stil. En het bleef er stil.
    Met geen woord hebben zij zich gemengd in die uitleg.
    Zij die gepassioneerd konden discuteren over de elvendertig afritten op de Parijse Periphérique
    gaven over de Verversrui en de Oudemansstraat geen kik.
    Zij leken in overpeinzingen verzonken, zij keken diepzinnig in hun bord dat leeg was.

    - Zo loopt ge wel door 't Schipperskwartier, zei iemand van de dames.
    - Ja, maar 't is de kortste weg, zei de andere.
    - Ik ga gewoonlijk ook lang daar, zei nog een andere.
    - Ge zoudt er van verschieten wat er op de Ankerrui allemaal geparkeerd staat over de middag.
    - Ja, firmawagens ! lachte de ene.
    - Met het logo er op en al !
    - Die gaan daar over de middag hun boterhammekes opeten !

    Hilariteit aan ons uiteinde van de tafel.
    En stíl dat het bleef bij de heren ... onnozel stil.
    Hun slecht gespeelde argeloosheid was bijna beledigend.
    Alsof wij niet beseften dat zij heel goed wisten waar de rosse buurt van Antwerpen ligt.

    m – HiH-10/2016,bijgewerkt - 

    24-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.411. zonder afscheid

    gered zonder afscheid

    Februari, nog vroeg op de avond maar toch al donker.
    De baby aan de andere kant van de muur lag weer te huilen,
    maar deze keer was ze voorbereid. Ze had babyvoeding in huis.

    De moeder kwam bellen, en vroeg weer geld te lenen om eten te kunnen kopen voor de kleine.

    Ze gaf haar een paar briefjes en zei "Weet ge wat, ik heb hier nog wat pudding,
    ik zal hem wel efkes bijhouden. Ga gij gauw eten halen."
    De vrouw verdween met het geld, zonder omzien naar het kind.
    Na de shot zou ze een aantal uren van de wereld zijn. Dat was zeker.
    En zo lang zou het kind dan gehuild hebben. Van honger. Dat was ook zeker.

    Ooit was het anders in de woonblokken.
    Er woonden sukkelaars en dompelaars, maar er woonden toen geen junks.
    Nu wel. En junks zijn erger dan dronkaards. Dat wist ze.
    Op de sofa lag haar ma haar tweede roes van de dag uit te slapen.

    Het kind sabbelde driftig elk lepeltje voeding binnen. Uitgehongerd.
    Het zweeg.
    Ze hield hem recht, het hoofdje op haar schouder.
    Zo bleven ze een tijdje zitten.
    Het kind viel in slaap.
    Ze legde een deken in een wasmand en een jas.
    Ze legde het kind in de jas en ritste die dicht. Ze legde er een handdoek bovenop.

    Niet wakker worden nu, bad ze, nu niet wakker worden alstublieft kleine …
    Ik moet er anders uit zien, ik moet er anders uitzien, misschien hangen er camera's.
    Ze trok de jas van haar ma aan, ze zette een muts op en ze nam de kruk van wijlen haar grootvader mee.
    Dat kon moeilijk worden. Én het kind, én de kruk.

    Ze nam de lift naar de garage. Het kind lag toegedekt, geen licht in de oogjes.
    Ze zette de wasmand op de achterbank, ze haalde de gordel er over en wrong zich achter het stuur.
    Naar de stad.

    Ze reed niet door de Helmstraat maar parkeerde iets eerder.
    Ze stapte tot n° 93, moeizaam, met de kruk en met de wasmand.
    Ze legde het kind in de vondelingenschuif.
    Ze mankte verder, uit beeld.

    Twee dagen later, in de ochtend, werden de kruk en de wasmand geplet met het restafval.
    Twee dagen later, rond de middag, toen de moeder kwam bellen, vroeg ze "Voor wat is 't?"

    De politie kwam erbij natuurlijk. Of ze iets wist.
    Nee meneer, zei ze tijdens het gesprek.
    Vroeger woonden hier enkel sukkelaars, meneer, geen junkies, meneer.
    Die vrouw is een junk. En ge weet toch hoe junkies zijn, hé meneer.

    Soepel kwam ze recht om hen uit te laten. Ze keek door het raam tot ze wegreden.
    Ze nam een kussen uit de zetel en smoorde haar stem.
    Hij is gered – hij is gered – hij is gered !

    Natuurlijk kwam later de politie opnieuw, en opnieuw,
    maar het kind was nu in goede handen. 


    m – HiH-04/2016, herwerkt -https://nl.wikipedia.org/wiki/Vondelingenluik

    24-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    23-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.410. foonboeken II/II

    1975, ongeveer 

    Toen Toppié nog een Toppiéke was logeerde ze regelmatig bij mijn ouders.

    Ze was de peuterstoel al ontgroeid en een kleuterstoel was er nog niet.
    Voorlopig zat ze op een gewone stoel, bovenop de twee telefoonboeken en een kussen.
    Ze bleef enkele dagen, de telefoonboeken werden intensief gebruikt.
    Die dag was ik oppas.

    Op een bepaald moment komt père briesend de woonkamer binnen:
    "Wie heeft de telefoonboeken niet op hun plaats gelegd,
    ’t is altijd hetzelfde in dat huishouden hier!"
    Mijn mond viel open om zoveel onverstand.
    De kleine schrok, begon te wenen en het was gedaan met eten natuurlijk.

    Ik stond op, nam de kleine van het kussen
    en deed hem teken naar de telefoonboeken die daar al drie volle dagen dienst deden.
    Ik stapte naar het bureau, daar stond de telefoon,
    wachtte tot hij ging zitten met zijn kostbare telefoonboeken
    en zette de kleine op zijn schoot.
    "Los het op. En zorg dat ze gegeten heeft."
    Met jas en tas trok ik de voordeur achter mij dicht.

    Een snikkende kleinkind op de schoot
    vertelde hem meer over zijn gedoe en gedrag
    dan ik ooit met een zinnige uitleg had gekund.

    Dágen stilte in huis, vertelde ma later.
    Tot zijn volgende uitbarsting natuurlijk. 

    m – HiH-04/2017, bijgewerkt -

    23-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.409. ooit & nooit

    Hou nooit op met dromen,
    maar laat je dromen je leven niet beheersen. van P² 

    Een droom afschaffen, er definitief een kruiske over maken, is een vorm van afscheid hé. 
    Zo hadden LM ik ooit het plan opgevat om vóór ons 50ste eens een paar maanden verlof
    op de Azoren door te brengen. In plaats van in België zouden we eens
    op de Vlaamsche Eylanden gaan uitblazen van het afgelopen contract. 

           “Vanwege de kolonisten uit het graafschap Vlaanderen
           die in de vijftiende eeuw voor het bevolken van de eilanden werden aangetrokken, 
           werden de Azoren tot in de zeventiende eeuw ook wel Vlaamse eilanden genoemd,
           alhoewel de eilanden altijd Portugees gebleven zijn.” 

    Waarom het de Azoren moesten zijn weet geen van ons beiden eigenlijk nog.
    Misschien vanwege het klimaat, niet te warm. 

           “De Azoren hebben het gehele jaar door een constant klimaat, met weinig temperatuurverschillen.
           De temperatuur varieert tussen 14,0 en 24,8 °C, waarbij augustus de warmste maand is.
           Het zeewater varieert in temperatuur tussen 16,0 en 22,0 °C door het jaar,
           onder invloed van de Golfstroom.” 

    Of misschien omdat we de hoge en lage drukgebieden van de weerkaarten
    eens in het echt wilden zien? We weten het niet meer.
    Het was een droom voor OOIT. Er was geen haast bij.

    In de woonkamer hangt nog altijd zeekaart n°1950 van de Britse Admiraliteit:
    Arquipélago dos Açores. Dat klinkt chic, die Admiraliteit,
    maar het is gewoon een afgeschreven kaart die ik meegebracht heb van aan boord.
    ’t Is wel een oorspronkelijke, de gravure van 1961 en nog zonder kleuren. Niet de satelliet-kaart.
    Tinten van grijs op een ivoorkleurige achtergrond.
    Ingekaderd in een ding van Ikea.
    Onderaan rechts zit een klein dondervliegje geplet, links van de publicatiegegevens.
    Misschien was dat een voorteken? De droom zou ook geplet worden in de volgende jaren.

    De planning werd telkens verschoven naar de volgende verlofperiode.
    Ondertussen groeide de  stapel documentatie en informatie.
    En we wilden er per schip naartoe. Per vrachtschip.

    En toen zouden we plots 50 worden, officieel ons limietjaar. Gaan of niet gaan. Nu?
    De familiale verplichtingen wogen zwaarder. Toen hebben we een kruiske gemaakt over het plan. 
    En we waren daar niet echt verdrietig om. Er waren teveel andere dingen aan de gang.
    Het was al zwaar voor de anderen dat we door de job telkens
    een paar maanden niet beschikbaar waren in het zorgtraject. 
    Dan nog eens verdwijnen tijdens onze verlofperiode zou werkelijk zeer asociaal geweest zijn. 

    Hoewel iemand in de familie het wel deed, verdwijnen.
    Zij vond dat we met genoeg waren en ging elders overwinteren.
    Haar planning was totaal onbespreekbaar. Ze stuurde zonnige foto’s, dat wel. 

    m - HiH-04/2016, herwerkt -https://nl.wikipedia.org/wiki/Azoren#Geschiedenis, https://nl.wikipedia.org/wiki/Azoren#Klimaat

    23-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    22-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ teveel ineens

    Soms ben je in je fantasie succesvoller dan in de realiteit,
    dit komt omdat je dan teveel zaken ineens wil doen. van P²

    Oja, dat is zo. Mijn hoofd ziet de planning gewoonlijk optimistischer dan mijn lijf.
    De planning 's morgens ziet er altijd beter uit dan het lijstje van gedane zaken op het einde van de dag. 
    'k Vergeet in te calculeren dat ik minder gefocust werk én dat ik telkens kleine rustpauzes moet inlassen.
    Er zit dus serieus rek op mijn feitelijk tijdsgebruik en hetgeen ik eigenlijk van plan was.

    In mijn planning ben ik nog altijd vlot en vaardig als een geroutineerde veertiger.
    Maar rink aaneen doorwerken zoals toen is er niet meer bij.
    Dat weet mijn lijf van 66, maar mijn hoofd wil daar niet goed in mee. Het loopt achter.
    Misschien is mijn hoofd nog een beetje te jong voor mijn lijf ?

    m – HiH-02/2016, bijgewerkt -

    22-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.408. foonboeken I/II

    Toen ik als kind naar de kapster mee ging met Ma
    werden in een stoel twee telefoonboeken gelegd,
    daarop kwam een kussen en daar bovenop werd ik neergepoot.
    Want kinderstoelen bij de kapster bestonden daar nog niet.
    Die waren ook niet nodig, er waren immers de telefoonboeken.
    Dan kreeg ik zo'n cape om zoals de groten en daar zat ik dan te genieten.

    Thuis moest ik om in de spiegel te kunnen kijken, klimwerk verrichten.
    Bij de kapper werd ik op een troon geplaatst en keek daar recht naar mezelf
    en vooral naar alles wat achter mij lag en wat daar gebeurde.

    Thuis hadden we zo geen opstelling, spiegels waarin zich een ganse wereld in afspeelde.
    En die wereld zat vol speciale geurtjes ook.
    Allemaal lekkere moleculen die de luchtwegen kapot bombardeerden
    maar dat wisten we toen nog niet.
    Thuis was er enkel het spiegelbeeld in de gang. Haartjes kammen en klaar.
    De spiegel van de badkamer hing te hoog.
    Bij de kapster gebeurde er allerlei
    en dat gebeurde voor en achter
    en overal tegelijk was het zichtbaar.

    Bij de kapster werd het haar gewassen door iemand die wist hoe het moest,
    zonder dat er prikkende ogen van kwamen.
    Van op de telefoonboeken met het kussen liet ik mij dat welgevallen.

    Daarna troonde ik in een andere stoel op die telefoonboeken met dat kussen
    en kon ik opnieuw glorieus kijken naar het de wereld van de grote mensen achter mij.
    Nu hebben alle telefoons een geheugen en het Net kan elk nummer tevoorschijn toveren …
    er zijn geen telefoonboeken meer !

    m – HiH-04/2017, bijgewerkt -

    22-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.407. toen ook al

    Krupke, krup you!  

    In 1961 was ik negen en ik hoorde thuis over
    west saait storie hier en west saait storie daar en
    die plaat met knalrode hoes ging per ton de winkel uit. 

                          Image of West Side Story (Original Sound Track Recording) - 1 of 10

    Het heeft een aantal jaren geduurd eer ik oud genoeg was om de film te zien,
    en toen kende ik alle songs ongeveer uit het hoofd. Puur op het gehoor natuurlijk.
     
                          Afbeeldingsresultaat voor west side story original sound track

     Mijn favoriet nummer is nog altijd ‘Gee, Officer Krupke’, en ik weet nog altijd niet waarom.
    Gezongen op de stoep van kruidenier Doc.
    Een stukje maatschappijkritiek in een musical van 1957 / film 1961.
    En zo vergelijkbaar met grimmige situaties vandaag. Aan het woord zijn
    jongeren uit disfunctionele gezinnen, gelijk welk hun origine is.

    klank aanzetten,
    https://www.youtube.com/watch?v=j7TT4jnnWys 
    04min05

    Hier de tekst, in het NewYorkees van toen natuurlijk :  

            Dear kindly Sergeant Krupke,
            You gotta understand,
            It's just our bringin' up-ke
            That gets us out of hand.
            Our mothers all are junkies,
            Our fathers all are drunks.
            Golly Moses, natcherly we're punks!  

            ACTION AND JETS

            Gee, Officer Krupke, we're very upset;
            We never had the love that ev'ry child oughta get.
            We ain't no delinquents,
            We're misunderstood.
            Deep down inside us there is good!  

            ACTION:  There is good! 

           ALL

           There is good, there is good,
           There is untapped good!
           Like inside, the worst of us is good!  

           SNOWBOY: (Spoken)  That's a touchin' good story.

           ACTION: (Spoken)  Lemme tell it to the world!

           SNOWBOY:  Just tell it to the judge.  

           ACTION

           Dear kindly Judge, your Honor,
           My parents treat me rough.
           With all their marijuana,
           They won't give me a puff.
           They didn't wanna have me,
           But somehow I was had.
           Leapin' lizards! That's why I'm so bad!  

           DIESEL: (As Judge)  Right!

           Officer Krupke, you're really a square;
           This boy don't need a judge, he needs an analyst's care!
           It's just his neurosis that oughta be curbed.
           He's psychologic'ly disturbed!  

           ACTION:  I'm disturbed!  

           JETS:

           We're disturbed, we're disturbed,
           We're the most disturbed,
           Like we're psychologic'ly disturbed. 

           DIESEL: (Spoken, as Judge) In the opinion on this court, this child is depraved
           on account he ain't had a normal home.

           ACTION: (Spoken) Hey, I'm depraved on account I'm deprived.

           DIESEL: So take him to a headshrinker.  

           ACTION (Sings)

           My father is a bastard,
           My ma's an S.O.B.                            SOB = Son Of a Bitch, een feeks/een hoerejong
           My grandpa's always plastered,    plastered = dronken
           My grandma pushes tea.                 to push tea = op zoek naar sex
           My sister wears a mustache,
           My brother wears a dress.
           Goodness gracious, that's why I'm a mess! 

           A-RAB: (As Psychiatrist)  Yes!
           Officer Krupke, you're really a slob.
           This boy don't need a doctor, just a good honest job.
           Society's played him a terrible trick,
           And sociologic'ly he's sick!  

           ACTION:  I am sick!  

           ALL 
           We are sick, we are sick,
           We are sick, sick, sick,
           Like we're sociologically sick! 

          
    A-RAB: In my opinion, this child don't need to have his head shrunk at all.
          Juvenile delinquency is purely a social disease!

           ACTION: Hey, I got a social disease!

           A-RAB : So take him to a social worker! 

           ACTION

           Dear kindly social worker,
           They say go earn a buck.
           Like be a soda jerker,
           Which means like be a schumck.
           It's not I'm anti-social,
           I'm only anti-work.
           Gloryosky! That's why I'm a jerk!  

           BABY JOHN: (As Female Social Worker)

           Eek!
           Officer Krupke, you've done it again.
           This boy don't need a job, he needs a year in the pen.  the pen = de gevangenis
           It ain't just a question of misunderstood;
           Deep down inside him, he's no good!  

           ACTION :  I'm no good!  

           ALL

           We're no good, we're no good!
           We're no earthly good,
           Like the best of us is no damn good! 

           DIESEL (As Judge): The trouble is he's crazy.
           A-RAB (As Psychiatrist): The trouble is he drinks.
           BABY JOHN (As Female Social Worker): The trouble is he's lazy.
           DIESEL:  The trouble is he stinks.
           A-RAB :  The trouble is he's growing.
           BABY JOHN:  The trouble is he's grown.  

           ALL :

           Krupke, we got troubles of our own!
           Gee, Officer Krupke, We're down on our knees,
           'Cause no one wants a fellow with a social disease.
           Gee, Officer Krupke, What are we to do?
           Gee, Officer Krupke, Krup you!

    Plezant hé. Nog eens kijken?
    klank aanzetten,
    https://www.youtube.com/watch?v=j7TT4jnnWys 
    04min05 

    m – HiH-04/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/West_Side_Story

    22-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    21-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ 'twaalf volgers'

    Kan iemand me helpen? Twaalf volgers …,
    vanaf welk ogenblik klopte die bewering niet meer?

                                        
                                                    
    Tim Whyatt – Australia 
    m – HiH-04/2017 - http://whyatt.com.au/cartoons/ 

    21-04-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)




    E-mail

    klik op knop om me te mailen


    Zoeken in blog


    Archief per maand
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!