NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • ------ hondenluik
  • 580. niet vals spelen
  • 579. chouchou
  • ------ killemojter
  • 578. kijktijd leestijd
  • 577. onkosten aan zee
  • ------ oud
  • 576. Miró? Kandinsky?
  • 575. zwembad
  • ------ een hekel aan ...
  • 574. egotragiek
  • 573. een beeldfantasie
  • ------ met waterverf
  • 572. rotzooi
  • 571. in droge dok
  • ------ fruitkraam
  • 570. liefde vr muziek
  • 569. kinderkrabbels
  • ------ op doorreis ?
  • 568. een onderkoningin
  • 567. trouwen = houwen
  • ------ kriebels
  • 566. uitlaatklep
  • 565. suppo
  • ------ reclamekunst
  • 564. chignon/krullen
  • 563. badmode jaren 50
  • ------ tsn zwart & wit
  • 562. na de bruiloft
  • 561. nieuwe vlam
  • ------ mechaniekje
  • 560. niet buiten!
  • 559. welke vogel
  • ------ levensbelang?
  • 558. een vrije vogel
  • 557. van mijn erf af!
  • ------ geen spinsel
  • 556. onze duimen
  • 555. door 1 windstoot
  • ------ sne-sne-sne ...
  • 554. 'k Eb schrik
  • 553. vliegangst
  • ------ diep in mezelf
  • 552. keienstrand
  • 551. trouwgeloften
  • ------ materiaalkeuze
  • 550. twee parabenen
  • 549. dé charmetruc
  • ------ kijk uit
  • 548. gezwam, Mara !
  • 547. zomervakantie
  • 545. gangway
  • 546. lifeboat
  • 544. trappen
  • 543. ladders
  • 542. wenteltrap II / II
  • 541. wenteltrap I / II
  • 540. op de werf
  • 539. een dialoog
  • 538. rondjes draaien
  • 537. intellueel
  • 536. poëziealbum II / II
  • 535. in de hitte
  • 534. ego
  • 533. poëziealbum I / II
  • 532. de kat of het ei
  • 531. travel
  • 530. prinsesje geboren
  • 529. drie generaties
  • 528. tuin vol junkies
  • 527. stomme hond
  • 526. vertypt
  • 525. scheepsverhaal
  • 524. dankbaarheid
  • 523. voetballet
  • 522. methode/techniek
  • 521. het herschrijven
  • 520. fiets, zusjes e.a
  • 519. de lettter S
  • 518. voetbalkleuter
  • 517. duiken II / II
  • 516. alle talenten
  • 515. duiken I / II
  • 514. sla zwieren
  • 513. over seks en zo ...
  • 512. juichen & huilen
  • 511. snorren & baarden
  • 510. moraliserend
  • 509. het tijdsbeheer
  • 508. rijbewijs na 70
  • 507. de Championettes
  • 506. on-hebbelijk
  • 505. zelfcontrole
  • 504. vaderdag
  • 503. sommige dagen
  • 502. niet rollen
  • 501. rondo van Rossini
  • 500. een soezieloezie
  • 499. liefde & chocola
  • 498. vroeg en nat
  • 497. het kleinkind
  • 496. de tafelen
  • 495. mullygatawny
  • 494. zijn paard
  • 493. Dinner for One
  • 492. hoe blij hij is
  • 491. woordjes
  • 490. haar opinietje
  • 489. ronde klokken
  • 488. feest in de wei
  • 487. schijnwerpers
  • 486. que será-será 02
  • 485. que será-será 01
  • 484. fruitrebellie
  • 483. al fietsend
  • 482. integer
  • 481. auto’s kijken
  • 480. Sultan & Jerom
  • 479. het logeetje
  • 478. gemengde salade
  • 477. papa op de bon
  • 476. hydrangeas II / II
  • 475. op zee >< aan zee
  • 474. hydrangeas I / II
  • 473. dollars en yen
  • 472. Fleming & Fleming
  • 471. slim zijn ?
  • 470. dames eerst
  • 469. straatwerken
  • 468. voornamen
  • 467. op oorlogspad
  • 466. trop is teveel
  • 465. blundersaus
  • 464. 'water' op de weg
  • 463. de maniop
  • 462. cata II / II
  • 461. linzensoep
  • 460. das knopen
  • 459. cata I / II
  • 458. bomen slapen
  • 457. rebellie
  • 456. ook met gebreken
  • 455. mama is zwanger
  • 454. Bon Voyage, Cdt
  • 453. pubers in huis
  • 451. moeder-vlek
  • 452. waterpret 1933
  • 450 pil, Joë Meulepas
  • 449. het moeder zijn
  • 448. het lego-laken
  • 447. van bil op perron
  • 446. een ontmoeting
  • 445. zelfonderzoek
  • 444. een muisje loos
  • 443. zijn eindwerk
  • 442. de koffiekaart
  • 441. 1956 Congo
  • 440. ze is 1,5 mm
  • 439. DNA en D&A
  • 438. alles wat ik heb
  • 437. mullygatawny
  • 436. overal Moeders
  • 435. over 'feuilleton'
  • 434. voldoening
  • 433. vreemd tafereel
  • 432. twee radijsjes
  • 431. uit Absurdistan
  • 430. qué ?
  • 429. BBQ met de buren
  • 428. hondentraining
  • 427. piston vervangen
  • 426. gladiolen-rust
  • 425. die 1ste mei
  • 424. lente in Drenthe
  • 423. vrolijke patserij
  • 422. een doosje
  • 421. de oude bekende
  • 420. Liszt & List
  • 419. Tante Sopraan
  • 418. buitenbonjoeren
  • 417. List - 1969
  • 416. vader & dochter
  • 415. kamer 315
  • 414. een stilte II / II
  • 413. kapsel
  • 412. een stilte I / II
  • 411. zonder afscheid
  • 410. foonboeken II / II
  • 409. ooit & nooit
  • ------ teveel ineens
  • 408. foonboeken I / II
  • 407. toen ook al
  • ------ 'twaalf volgers'
  • 406. Wijze Kleine Hen
  • 405. paasbest als kind
  • ------ de misantroop
  • 404. stilte dirigeren
  • 403. het paasei-land
  • ------ een fiets mét
  • 402. allemaal beestjes
    'een heel jaar maart?'
    schrijfvloer 02
    31-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.486. que será-será 02

    loontje-boontje of De Ironie van het Lot ~ vervolg op tekst 485, 
    die een aflevering uit Eigen Kweek zou kunnen zijn. 

    Mogelijk was het niet het Lot dat ingreep.
    Mogelijk was het de engelbewaarder van de man van Catherine
    die het geen tweede keer wou zien gebeuren dat zijn beschermeling
    door haar aanhoudend gejammer en gezeur van de stress in het ziekenhuis belandde.

    De engelbewaarder bedacht dat hij Catherine misschien een lesje zou kunnen leren.
    Maar volgens de Beroepscode der Engelen mocht hij dat niet doen.
    Daarom ging hij kloppen aan een achterpoortje van de Russisch-Orthodoxe hemel
    en vroeg daar de hulp van een Russisch-Orthodoxe Heilige, want
    voor dat soort klussen gaat men best naar de Russen. En heiligen genoeg daar.
    Dit alles gebeurde natuurlijk in stilte en in het donker.

    De engel had geluk, er was juist een heilige vrij die de klus wou klaren,
    Catherine eens doen schrikken.
    "Popugat, zastenchivyy" knikte de heilige en hij plukte aan zijn baard. Hij dacht na.
    "Dada" replikeerde de engel en hij was weg voor ze hem thuis zouden missen.

    En moet iets fout gegaan zijn met de vertaling van Dada want
    de dag daarop viel Catherine van de trap. Definitief.
    Iederéén was nu geschrokken.
    En daarop volgde dan die diepe stilte die alom te horen was.

    De engelbewaarder was er een tijdje niet goed van. Schuldgevoelens en zo.
    Maar toen hij zag dat zijn beschermeling en de kersverse Russische schoondochter samen dansten,
    verdampten die schuldgevoelens in een paar tellen.
    Hij stond op, rechtte zijn rug en strekte zijn vleugels.
    "Que será, será", dacht hij. Dat is Spaans, want die engelbewaarder van de Pa is een buitenlander,
    hij is van Argentinië. Maar dat heeft Catherine nooit geweten natuurlijk.

    m – HiH-05/2017, bijgewerkt -

    31-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.485. que será-será 01

    het verhaal van de zoon ~ naar een gegeven van CvT

    “Toen ik trouwde stond zowat het halve dorp op zijn kop.
    Nieuwsgierigheid vierde hoogtij, niet alleen nieuwsgierigheid naar de bruid maar ook
    naar de reactie van de ouders van de bruidegom, mijn ouders.
    De bruid was namelijk iemand met een kleurtje, een mooi vriendelijk meisje
    met gitzwart haar en donkerbruine ogen. Ze zag er amper een jaar of 16 uit,
    wat haar nog meer in de belangstelling bracht.

    Wat het dorp dacht, ach, dat kon mijn ouders niet zoveel schelen.
    De kersverse schoondochter was volwassen en zij waren blij met haar, dus niemand moest er iets op aanmerken.
    Alleen had Moeder geen rekening gehouden met de familieleden.
    Haar andere schoondochter kon er niet echt om lachen en al heel gauw stond haar moeder Catherine aan de deur.


    Of mijn Moeder er echt geen voetje had kunnen voor steken,
    want van waar was die nieuwe ook alweer en hoe was haar naam en was ze echt nog maar 16 jaar.
    De Moeder antwoordde dat ze helemaal geen zin had om er een voetje te steken en dat de bruid 24 jaar was en
    ze kwam uit Thailand en haar naam is Prisana.
    Nadat ze een keer of vijf haar naam uitgesproken had begon Catherine helemaal te zeuren.
    Wat als er kinderen kwamen, en de taal, en het eten, en-en-en ...

    Telkens mijn Moeder en Catherine mekaar tegenkwamen begon het mens over Prisana,
    maar hoe mijn Moeder ook praatte, ze kon haar niet overtuigen dat
    een huwelijk tussen 2 culturen best kans op slagen had.
    ‘Bij mij komt zoiets niet in huis! Wat hebben jullie wel gedacht!
    Nooit van mijn leven en mijn man zou het ook niet moeten weten!’
    Zo ging het telkens.

    Toen werden onze kinderen geboren en weer was Catherine er om te zeuren, en weer zei Moeder
    dat mocht haar eigen zoon met een buitenlandse naar huis komen Catherine
    niet anders zou kunnen dan de situatie aanvaarden. Dat werd dan telkens luid en ten stelligste ontkend.

    De tijd gaat snel, mijn echtgenote en ik zijn niet meer dat prille koppel, maar Catherine zeurde nog steeds.
    En dan was er opeens een dag dat mijn jongste broer binnenkwam en zo langzaam als maar kon zei :
    ‘De zoon van Catherine heeft een lief ’.
    ‘Nu ja’ antwoordde mijn Moeder ‘Hij heeft er de leeftijd voor hé, dus waarom niet.’
    En toen zei mijn broer langzaam ‘ze komt uit Rusland’.

    Mijn Moeder dacht dat ze er zou inblijven, van het lachen dan, de tranen liepen haar over de wangen
    en ik dacht aan al die keren dat Catherine hier was geweest en iedere keer zeurde. Wat zou ze nu zeggen!
    Alleen, ze kwam niet meer.
    Iedere dag was er ruzie met de zoon, ze liep dagen huilend rond en
    haar man moest naar het ziekenhuis omdat hij door haar gedoe en gekijf ziek geworden was van de stress.
    Dit alles sleepte een jaar aan en het Russisch meisje werd niet aanvaard.

    En dan was daar het lot. Verleden jaar viel Catherine van de trap en zij was op slag dood.
    Alle gezeur en lawaai, al het ruzie maken was zeer plots voorbij, er viel een diepe stilte.
    Van boosheid was niets meer te horen of te zien.

    Het huwelijk werd gevierd in juni en de vader van de bruidegom danste met zijn schoondochter.

    En ik ? Ik vind mezelf een sukkel want voel me schuldig, zeer schuldig, omdat ik
    zo vaak gelachen heb met Catherine haar zielige bekrompenheid.”

    naar een gegeven van CvT uit 2017

    31-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    30-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.484. fruitrebellie

    men schildert een stilleven, maar … het fruit ligt niet stil!


    still life painting of fruit bowls Gerelateerde afbeelding Vasilis Jeannou


    Wie zou beroering verwachten daar waar één banaan wat lag te smachten.

    Zij wou van krom naar recht en dat werd niet meer bijgelegd!
    't Was revolutie in de schaal met fruit ... de artieste nam een kloek besluit:
    we fiksen het wel even, zoveel opstand in 't stilleven.

    Het fruit riposteerde nog een poos met veel ah's en met veel oh's
    en de peer, de appel en de appelsien, ook zij verdwenen plots nadien
    in de grote beker van de rode smoothiemaker
    met gans onderin die kriek, rood vanwege haar paniek.

    Nu ligge'r enkel nog de druiven. Die zijn dronken van het fuiven,
    beschonken door hun eigen sap. Een druivenleven, da's één grap.
    Banaan? Daar wordt niet meer om getreurd, er is immer niks gebeurd
    want tussen druif en wijn (hik) doet enkel 't persen ietwat pijn.

    m – HiH-05/2017, bijgewerkt -http://tigrisvallis.deviantart.com/art/Painting-Fruit-Bowl-450181430 

    30-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.483. al fietsend

    al fietsend het beleid in

    Politiekers ken ik niet en misschien is dat ook beter voor hen.
    'k Zou hen toch maar aan het hoofd zeuren over losliggende stoeptegels
    of vragen tot wie ik me moet wenden ivm fietspaden of zebrapaden
    en jammeren dat er na zes maanden nóg niks aan de vijver of de hondenwei gedaan werd
    en dat het nu al de derde winter op rij   was dat de sneeuw niet geruimd werd
    op de voetpaden van de sociale wijk hier rechtover
    en hoe het komt dat brandweer en hulpdiensten NOG ALTIJD verloren rijden in die wijk.
    De pizzajongens kennen er de weg wel

    Nee, een politica of politicus zou aan mij niet veel gezelligheid beleven.

    Betrokkenheid vinden ze oké -wanneer en indien en zolang het hen schikt-
    maar mijn naarstigheid zou al gauw tegensteken denk ik.   
    Een dochter van mijn zus Laura heeft dat soort ijver ook.
    Toen Lien twaalf was, zag ze op een ochtend in juli
    dat aan het begin van de straat het bord SPELENDE KINDEREN nog altijd niet geplaatst was.
    Ze maakte rechtsomkeer, toog naar haar moeder
    en vroeg ernstig of zij soms wist waarom het zomerbord er nog niet stond.
    Nee, dat wist Laura niet. 

    - En de zomervakantie is al drie dagen bezig! 

    Dát wist Laura wel : ze had al drie dagen haar vier kalibers
    voltijds in huis. Zo nog  gedurende ongeveer twee maanden.

    - Ga het eens vragen aan de burgemeester, zei Laura.
    - Goed, zei Lien en ze beende de keuken uit.
    - Wacht Lien! Wacht efkes, het is zaterdag. Dan is hij niet op het gemeentehuis.
    - Waarom niet? vroeg Lien.
    - Omdat het zaterdag is Meisje.
    - Oh? Dan ga ik naar zijn huis, zei ze opgewekt.
    - Weet ge waar hij woont?

    Nee dat wist Lien niet.

    Laura droogde haar handen af, viste ergens een folder van tussen en las het adres voor. 
    Lien kende die straat en fietste naar het huis van de burgemeester.
    Ze belde aan en Het Beleid hemzelve deed open.

    Ze kwam met een vraag en ze mocht binnenkomen om gehoord te worden.
    Het gebeurde wel aan  een terrastafel en de burgemeester was zoals haar pa in onderhemdje
    en de grasmachine luisterde mee maar dat deed niks af aan de ernst van de situatie.

    Haar vraag werd genoteerd en hij zou zorgen dat het in orde kwam.
    Hij zei niet dat hij zou zien wat hij kon doen, hij zei dat hij 'zou zorgen dat het in orde kwam'.

    Lien fietste naar huis. Haar koperkleurig kopke moet er feestelijk uitgezien hebben in de zon. 
    - Hoe is het gegaan? vroeg Laura.
    - Goed. Hij zal zorgen dat het in orde komt.
      En hij heeft zijn telefoonnummer gegeven. Voor als er nog eens iets is.
    - Zijn telefoonnummer hebben we toch? zei Laura. 
    Lien gaf haar het papiertje terwijl met haar andere hand haar schoen stond los te wrikken.
    - Het is zijn GSM-nummer, zei ze, alsof dat vanzelfsprekend was.

    In de loop van de week stond het bord er.

    Het GSM-nummer van de burgemeester heeft nooit moeten dienen, is nooit van pas gekomen.
    Maar hij zou nu, een aantal jaren later, zo’n mondige jongedame wel in zijn jeugdwerking kunnen gebruiken.

    m – EZW-05/2012, HiH-05/2017, bijgewerkt - 

    30-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    29-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.482. integer

    andermans hoofd >< andermans ogen  

    'Lezen is denken met andermans hoofd' ? Nee dank u, liever niet, 'k gebruik mijn eigen breintje wel.

    Er is het soort lectuur/literatuur dat ons wíl doen denken met andermans hoofd,
    maar dat zijn de indoctrinatie en de demagogie en ook de platte propaganda.
    Zulke schrijvers willen ons doen denken zoals zijzelf.
    En dat werkt. Helaas werkt dat zeer vaak.

    'Lezen is kijken door andermans ogen' ? Ja, graag, leen mij uw visie.

    De tweede soort schrijvers beïnvloedt ons ook, maar deze mensen nemen ons denken niet over.
    Dat zijn ze zelfs niet van plan.
    Men kan wel in hun ban geraken natuurlijk.
    Ze kunnen ons optillen, ze kunnen ons doen zweven.
    Maar op het einde zetten ze ons toch weer neer met : 'bekijk het nu zelf'.
    Ze laten ons achter. Ze laten ons met rust. Ze laten ons alleen.
    Want nadenken is iets wat we rustig en ook alleen moeten doen,
    iets waar we alleen voor staan.
    Dat is de prijs voor de Vrije Wil, dat we nadenken alleen moeten doen.
    Soms is die prijs te hoog en geven we tijdelijk onze vrije wil op. Of minder tijdelijk, helaas …

    Die tweede soort, dat zijn de integere schrijvers, zij die ons nadien achterlaten.
    Ze bieden ons een kijk aan, een visie, zonder ons denken te willen sturen.
    Ze sturen wel efkes onze kijk, maar ze nemen ons denken niet over.

    m – HiH-07/2015, 05/2017 - bijgewerkt  

    29-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.481. auto’s kijken

    drie op een rij

    Een week of wat geleden stond LM uit het raam te kijken.

    - Is er iets te zien? vroeg ik.
    - Daar staan drie witte auto’s na mekaar geparkeerd, zei hij.

    Hij deed me denken aan een klein jongetje dat zich verveelt.
    Of is dat voor jongetjes een bezigheid op zich, auto’s kijken?

    - Dat gebeurt niet dikwijls, zei hij nadenkend, drie auto’s van dezelfde kleur.
      Daar zou een mens een fotootje moeten van maken.
    - Maak dat fotootje dan, stelde ik voor.
    Alsof hij op mijn fiat had staan wachten ging hij het toestel halen.

    De dagen daarop keek ik ondanks mezelf wat vaker buiten,
    om te zien of ik auto's van eenzelfde kleur zag staan.
    Twee blauwe! Dat ging ik onmiddellijk melden.
    Maar twee op een rij is niet goed genoeg. Het moeten er minstens drie zijn.
    Hij kwam toch eens kijken. Ze waren niet van hetzelfde blauw, dus dat telde niet.
    Afgekeurd.
    Het is zijn spel, dus hij bepaalt de spelregels.
    Het heeft geen zin dat ik daaraan begin te sleutelen.

    Gekleurde auto's zijn zeldzaam geworden. In deze straat toch.
    De meeste auto's zijn grijs. Grijze staan hier genoeg.
    Maar ze moeten alle drie van dezelfde tint grijs zijn.
    En weet ge hoeveel tinten grijs er bestaan? Juist ja.

    Een paar dagen geleden hadden we een historisch moment, een mirakel,
    drie rode auto's op een rij. Knalrood, alle drie. Daar is ook een foto van natuurlijk.

    Hoe komt het dat LM die dingen zoveel sneller gezien heeft dan ik? We kijken toch allebei uit hetzelfde raam.

    Ik kijk af en toe naar de bomen, hoe ze erbij staan en ik probeer me in te denken hoe ze zich voelen.
    Ik kijk af en toe naar de lucht, daar valt ook van alles te zien en te bedenken.
    Naar de plantsoenen, vaak. Heel soms kijk ik naar de mensen.

    LM kijkt telkens naar
    de lucht, de bomen, de plantsoenen, de stoepen, de rijweg en naar álles
    wat daar langskomt, vliegt, losloopt, beweegt en stilstaat. Dat is het verschil.
    Ik kijk óf er iets te zien is, hij kijkt naar wát er te zien is.


    m – HiH-05/2016, herwerkt 

    29-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    28-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.480. Sultan & Jerom

    met ‘t logeetje in ‘t cafeetje

    Het was een buurtcafeetje op een hoek (in Ganshoren)
    met heel veel daglicht & uitzicht en met een heel gevarieerd cliënteel. 
    Sultan was één reden waarom ik er naartoe trok.
    Jerom kon dan eens zot doen en Sultan ook.

    En waarom tussen 17h & 18h, omdat er dan twee, soms drie Oma's waren met hun kleinkinderen.
    De twee honden hielden de kinderen efkes bezig.
    Het duo Sultan & Jerom was een kijkspel, een tijdelijk toemaatje.

    Er waren twee scholen in die buurt. De Oma's haalden de kleinkinderen af,
    maar het was de moeite niet om naar huis te stappen, boekentassen uit, jassen uit, schoenen uit ... 
    Tegen de tijd dat ze bij Oma aangekomen waren en
    de kinderen ontdaan waren van hun bepakking, moest alles al weer aan,
    omdat de papa of de mama ging toekomen en toeterde vanwege geen parkeerplaats. 
    Daarom werd afgesproken in het cafeetje.
    Omdat het vlakbij de scholen was. En omdat er parkeerplaats was voor de ouders.

    Ondertussen hadden de Oma's er gezelschap aan mekaar en de kinderen ook.
    En wij stamgasten, wij vonden de kinderen plezant.
    Wanneer er eentje verjaarde kregen alle aanwezigen een snoepje, zoals de kindjes van hun klas.
    De Oma's brachten al eens cake mee ... een buurtcafeetje dus.
    En voor Jerom en mij heel aantrekkelijk tussen 17h&18h.

    Het drinkwater van Jerom & Sultan was een bezigheid voor de kinderen,
    een bekommernis eigenlijk: de drinkbak van Sultan was te hoog voor een kleine York.
    Daarom kreeg Jerom elke dag een klein potje water naast de drinkbak van Sultan.
    De kinderen moesten aan dat potje denken want wij 'vergaten' dat hé.
    En wie van hen mocht die dag het potje plaatsen? Daarover onderhandelden zij dan.

    Sultan veegde dat 'speelgoedpotteke' in één lik leeg natuurlijk.
    En meestal gooide hij het potteke nog omver ook! 
    Zeer luide verontwaardiging bij de kinderen, dat een grote loebas het spul van een kleine ...
    Die situatie kenden ze blijkbaar van op school.

    Toen Jerom na veertien dagen niet meer kwam, vonden ze dat jammer.
    Sultan ook. Die kwam dan me dan eens besnuffelen van, awel? ... waar is die kleine ?
    Na een paar keer hadden wij terug een begroeting als vanouds, zonder gekwispel.

    Zelf vond ik het ook jammer.
    Die kleine Jerom was ik al goed gewend geraakt.
    En hij mij. Denk ik. Hoop ik.

    m – EZW-01/2012, HiH-05/2017 - nagekeken

    28-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.479. het logeetje

    Ergens in de jaren 80 mocht ik twee weken het hondje bijhouden
    van een bevriend koppel dat op vakantie ging. 
    Het was een appartementshondje en het was een klein hondje.
    Een jonge Yorkshire. Gelukkig kort getrimd. Maar wel met een zware snor. 
    Zo'n rechthoekige stofzuigersnor, ongeveer zo, maar dan werkelijk rechthoekig :

    foto van 't Net   Afbeeldingsresultaat voor yorkshire dog

    Omdat hij zo'n flink kereltje was heette hij Jerom.
    Niet Jerommeke. Jerom. Gelijk een grote.

    Het uitlaten was zo gebeurd en lichaamsbeweging was een kleine moeite :
    bij de ochtend- en de middagwandeling gingen we het blokje rond en
    meneertje had zijn lichaamsbeweging gehad voor de komende uren. 
    'k Was tamelijk tevreden over onze routine, ik zou een fit hondje afleveren.

    Jerom was een Proper ventje. En hij was een Braaf ventje.
    Een mens kan zich geen beter logeetje indenken.
    Hij was nogal op privacy en omgangsvormen gesteld. 
    Na elke wandeling ging hij wat drinken en verdween dan in zijn 'doos' om een dutje te doen.
    Had hij gekund hij had het deurtje achter zich toegetrokken: niet storen.

    De tussenliggende uren hield hij zich bezig met zijn eigen zaakjes.
    Rondsnuffelen. Zitten Kijken. Liggen Nadenken. Opnieuw snuffelen.
    Komen of knuffelen deed hij niet. Kwispelen : zeer af & toe, en dan met mate.
    Hij was een tamelijk eenzelvig hondje. Eerder een kattenmentaliteit, leek me.
    Of Britse mentaliteit? Komen knuffelen was er niet bij.

    Rond 17h stond hij gereed voor het derde uitje van de dag.
    Dat eindigde dan in het stamcafé, waar hij ongeveer een uur speelde met Sultan,
    een Duitse scheper van bijna twee jaar oud.
    Dat was het enige uur van de dag dat ik Jerom jong-uitbundig zag.

    Tussen de voorpoten van Sultan lag hij dan stoer te doen :
    wriemelende capriolen uithalen waarbij hij overkop tuimelde
    stevig miniatuur-gegrom produceren,
    in de fluwelen voeten van die grote bijten,
    en met veel gewip naar omhoog keffen.

    Zijn kopje verdween soms in de muil van Sultan
    maar die was zo'n onnozel groot kalf
    dat ik Jerom zelfs in zijn voederbak had durven zetten. 

    Na dat uurtje was Jerom pompaf en moest ik hem dragen.
    Dat liet hij toe met zijn oogjes dicht, zijn kopje in mijn arm
    en met een diepe zucht. 's Avond gingen we niet meer de deur uit, dan mocht hij in de tuin.
    Genoeg is genoeg, newaar.
    Dat dacht hij zelf ook want hij bleef nooit lang in de tuin.
    -----
    De twee weken waren om, de baasjes kwamen naar huis.
    Hun vakantie was blijkbaar niet zo'n succes geweest,
    er zat duidelijk een haar in de boter en om een of andere reden was ik de kop van jut.
    Toen we naar de auto liepen, stapte zij voorop met Jerom aan de leiband.
    Haar man en ik volgden gedwee met de hondespullen.

    We kwamen langs het cafeetje. Jerom trok naar rechts.
    'Nog efkes dag zeggen tegen Sultan' was hij van plan. Bij de deur ging hij gedecideerd op de dorpel zitten.
    Waarop zij, plots in alle staten: "O NÉÉ ! GE HEBT HEM OP CAFÉ LEREN GAAN!"

    m, die een fit hondje wou afleveren - EZW-01/2012 – HiH-11/2014, 05/2017- nagekeken

    28-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    27-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.478. gemengde salade

    groene appel en appelgroen 

    Deze voormiddag was ik aan het rondsnuffelen in recepten en ik las er eentje
    waar een Granny Smith bij in de salade gaat. 'k Weet al niet meer welke salade. 
    En toen dacht ik aan een raam en licht en veel groen en ik wist niet waarom.

    Hebt gij dat ook soms ?
    'k Lees iets of ik hoor iets en dat doet me aan iets anders denken
    en zo gaan mijn gedachten dan rondhuppen als konijntjes.
    Soms maken ze sprongen als kangoeroes, maar vandaag waren het konijntjes.

    Vaak gebeurt het bij gedichten, soms komt er geur of aroma bij.
    Soms gebeurt het ook bij andere teksten,
    zoals deze voormiddag, bij zoiets banaal als een recept bvb.

    Groene appel en appelgroen … het heeft efkes geduurd maar ik heb het gevonden.
    Het was een schilderij. En dat schilderij heb ik ook terug gevonden, dat ging iets sneller.
    Het stond nog waar ik het weg gezet had. (met dank aan CC)

    'k Ben blij dat ik er aan uit ben, want die konijntjes begonnen op mijn zenuwen te werken. 

    Zomers mooi vind ik het. Het gaat over tinten van groen en blauw en over een appel.
    Maar deze apple is nu juist niét groen. 

    David P. Hettinger, USA  Afbeeldingsresultaat voor hettinger her apple  Her Apple

    m - HiH-05/2015, 05/2017, bijgewerkt   

    27-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.477. papa op de bon

    Uit de krant van vr-13/05/2016.
    Van een wijkagent in Amsterdam-Noord :

    “Nadat ik een flesje drinken had gekocht, loop ik een supermarkt in de wijk uit.
    Terwijl ik naar buiten loop, zie ik voor de uitgang enkele volwassenen staan.
    Bij hen staat tevens een klein meisje met blond haar en staartjes.
    Ik schat haar een jaartje of 5.

    Ik zie dat ze mij aankijkt en ter wijl ik haar gedag zeg spreekt ze mij aan.
    Ik hoor haar zeggen: "Politie, mijn papa heeft net door rood gereden".
    Ik zie dat ze heel serieus is en dus doe ik alle moeite om niet in de lach te schieten.
    Ik kijk haar eveneens serieus aan en vervolgens ook haar papa.

    Ik denk snel na en besluit mijn bonnenboekje tevoorschijn te trekken.
    Ik blader heel rustig door het boekje en pak er een gele bon uit.
    Ik kijk haar nogmaals serieus aan en zeg dan:
    "Oké meis dat is serieus. Alsjeblieft, hier is een gele bon.
    Geef die maar aan je papa en zeg hem dan dat hij dat nóóit meer mag doen."

    Ik zeg haar daarop gedag en terwijl ik doorloop hoor ik haar zeggen:
    "Hier papa, alsjeblieft nooit meer doen!"
    Ik schiet in de lach en achter mij hoor ik hard lachen.
    Ik stap in de dienstauto en vertrek.”

    De wijkagent.

    Het meisje meende het en de agent ging helemaal mee in haar verhaal.
    Die man is waarschijnlijk een opvoedkundig genie. 'k Vond het een lief verhaal.
    Tot mijn cent viel dat die vader wel een zeer belabberde vader is
    als hij
    1/ door het rood rijdt met zijn dochter aan boord,
        dat hij zoiets maar doet in zijn eigen tijd, niet wanneer hij moet opvoeden.
    2/ luidop lacht wanneer hij een boete (zij het nep) onder de neus krijgt.

    Het dochter van vijf heeft meer verantwoordelijkheidsgevoel in haar vezels
    dan de vader in zijn alfabrein. Daar staat hij dan foute signalen te geven :
    én hij is in overtreding,
    én hij lacht met de sanctie.
    Is dat een vader of is dat een hooligan die toevallig een kind heeft ?

    De agent rijdt weg uit haar leventje maar met die vader zit ze mogelijk nog 13 jaar opgescheept.
    Ik hoop oprecht dat er andere voorbeelden haar pad kruisen.

    m - tja, een verhaaltje blijft bij mij niet lang 100% schattig of grappig he … - HiH-05/2016, nagekeken

    27-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    26-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.476. hydrangeas II / II

    Hydrangeas Afbeeldingsresultaat voor hydrangeas steer wiki 1901, Philip Wilson Steer

    De naam van het werk is dus Hydrangeas.
    Hydrangeas, zegt me niks, 't zal wel een kattenras zijn.
    Want in zo'n rijk huishouden houdt men toch geen ordinaire felis domesticus, 
    zodus is het zwart mormel op de sofa een raskat.

    Alhoewel, hydrangeas   … hydra = water … een waterkat? Daarom ziet ze er zo verzopen uit!
    Want het beestje is bijlange niet zo fijn weergegeven als alle andere dingen op het doek.
    Toch maar eens opzoeken, kijken wat google er over zegt, over hydrangeas.

    Woeah! Kattenras, niks van!
    Hydrangea is de plantkundige naam voor hortensia!
    Ooit val ik nog eens van mijn stoel van het lachen.

    Links op de voorgrond staat een pot met witte bloemen:
    dat zijn ze, de hydrangeas.
    En mogelijk zijn de bloemen op het textiel ook hortensia's.

    Een doek vól hydrangeas en ik denk al meer dan een jaar dat het over de kat gaat …
    Ooit hé, ooit val ik nog eens van dit stoeltje van het lachen.

    m - HiH-05/2017 - met dank aan Google : https://nl.wikipedia.org/wiki/Hortensia_(geslacht) 

    26-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.475. op zee >< aan zee

    Vermits ik door de job al even veel tijd buiten België was als ín België,
    heb ik een flink aantal keren niet gestemd.
    Gaan stemmen op een consulaat of op de ambassade was geen optie,
    in het midden van de oceaan staat nergens een consulaat of een ambassade. Of een stembus.
    Vandaar : niet voldaan aan de stemplicht. Mogelijk gevolg : telkens een boete

    Volgens de Pool der Zeelieden werd in dat verband het nodige gedaan door de rederij.
    Wat er verstaan werd onder 'het nodige' heb ik nooit gevraagd, ben ik nooit nagegaan.
    'k Was al lang blij dat de papperasserij ons uit handen genomen werd
    en dat de boetes ons bespaard bleven, de collega's en mij.

    Zo’n 15 jaar later of meer, toen ik mee voer met LM en enkel nog 'scheepsgezel' was,
    niet meer bemanningslid, kreeg ik twee zo'n uitnodigingen in de bus.
    Stembrieven. Oproepingsbevelen.
    Om de een of andere reden was ik nog thuis en LM was al aan boord, gemonsterd en vertrokken en wel.
    Ik zou pas in de volgende haven aan boord gaan.
    Waarom dat toen zo was weet ik niet meer.

    'k Belde naar de rederij en ik vroeg wat ik met de kiesbrief van LM moest doen,
    want zij hielden zich toch bezig met dat soort toestanden?
    De persoon aan de foon zou het eens gaan vragen.
    Dat soort chance heb ik dikwijls : als ik bel voor iets waar ik niks van weet,
    krijg ik te maken met iemand die er ook niks van weet.

    De persoon wist te vertellen dat de rederij zich daar niet meer mee bezighield.
    De zeevarende moest dat nu zelf in orde brengen.
    Ja maar, de zeevarende bevindt zich op dit ogenblik op zee …
    Geen affaire mee, zei de rederij. (Of iets dat daar op neerkwam).
    Kortom : los het zelf op.

    Bon, om dikke boetes te vermijden stapte ik naar het districtshuis van Ekeren,
    vast besloten om LM uit die papier-penarie te houden.
    De Jomme Dockx van dienst bekeek me alsof ik het over een uitheemse diersoort had :

    - Uw man is zééman?
    - Ja, hij is zeevarende en hij is nu aan boord en kan niet komen stemmen
      en vroeger hield de rederij zich bezig met dat soort zaken maar nu niet meer, 
      dus dat hij niet zal stemmen, kom ik nu efkes melden omdat we een boete willen vermijden.


    En ik gaf het adres en het telefoonnummer van de rederij,
    voor 't geval er iets zou moeten bevestigd worden.

    - Zeeman, zei hij bedenkelijk.
    - Ja meneer, zeeman. Da's toch niet zo eigenaardig hé, in een havenstad.
      Het 3de Havendok ligt hier vlakbij, ten einde de Ekerse steenweg.
    - Zeeman, zei hij nog eens.

    En hij ging vragen hoe het moest.
    Want in Ekeren kennen ze wel dokwerkers, omdat er dokken zijn in de haven,
    maar zeelieden, van die mensen die werken op zeeschepen, nee, dat was nieuw!
    Hij kwam terug met de melding dat ik de afwezigheid van de zeeman
    in het stemlokaal moest signaleren. Daar zouden ze dan het nodige doen.
    En ik geloofde dat. Ja, echt waar, ik geloofde dat soort dingen toen nog.
    De zondag van de stemming gaf ik mijn kiesbrief en identiteitskaart
    en ik liet ook de kiesbrief van LM zien.

    - Heeft u een volmacht?
    - Nee, ik moet hier gewoon melden dat hij niet zal komen stemmen omdat hij op zee is.
    - Hij kan stemmen tot 13h hoor, zei de man geruststellend.
    - Meneer hij is niet AAN zee, hij is OP zee. Hij is niet op weg naar hier, hij is op weg naar Korea.
    - Koré-aa?
    - Om te gaan lossen, ze ik. Of misschien om te laden, dat weet ik niet juist.

    Dat laatste had ik er niet moeten bij zeggen.

    - Waar in Korea ? pierde hij, alsof dat er toe deed.
    - Ulsan, Pusan of misschien Yoshi … ik weet het niet.

    Dat begon verdacht te lijken he.
    Ik wist niet precies waar mijn man was, of wat hij aan het doen was,
    ik wist alleen dat hij niet zou komen stemmen.
    De naam van het schip zou ik dan ook wel verzonnen hebben …

    Dat de rederij de eerbiedwaardige tante CMB was hielp ook al niet,
    want de afdeling zeevarend personeel had al enkele jaren een eigen naam
    en er stond nergens nog CMB vermeld op dat kaartje.

    Dat achter mij een moeial van een buurman stond te knikken
    en om de haverklap zei : "dat kan ik getuigen!" had ook averechts effect.

    Ik zag wat de voorzitter dacht, over dat mijn-man-is-op-zee:
    "Hare vent zit in den bak. Daarom komt hij niet. Ze zou daar beter zo geen spel over maken."
    - We zullen het nagaan, zei hij zuinigjes.

    Daarmee was ik niet veel wijzer, en nog altijd ongerust over een mogelijke boete
    en ik wenste dat ik bij LM aan boord was, ver-ver weg uit dit apelandje.

    m – EZW-05/2014, HiH-11/2014, 06/2016 – bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Compagnie_Maritime_Belge#Geschiedenis ,

    26-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    25-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.474. hydrangeas I / II

    Tijdens het snuisteren tussen de schilderijen die CC me stuurt
    kwam ik onderstaand werk tegen. 'Poor little rich girl' noem ik het voor mezelf.

    Het vloeiende en de omvang van het textiel vind ik indrukwekkend.
    Niet alleen het kleed maar ook het jasje bovenop.
    De mouwen en de rug zijn afgewerkt in fijne kant, zo fijn dat hij even soepel valt als haar kleed.
    Zou dat zijde zijn? Waarschijnlijk wel.
    En de bekleding van de sofa ook. Ook zijde.
    Beide stukken weerkaatsen zo zacht het licht, daarom denk ik dat het zijde is.
    Waarmee de voorpanden van het jasje afgewerkt zijn, weet ik niet.
    Het zouden pluimpjes van een exotische vogel kunnen zijn. Of is het een sjaaltje?

    Heeft het kind geen besef van de waarde van dat parelsnoer?
    Of gewoon geen besef van waarde in het algemeen, opgroeiend in weelde.
    Zoals ze daar zit verveelt ze zich steendood,
    met een kat als enig gezelschap en een parelsnoer als speeltje.
    Vriendinnen komen maar af en toe op visite, op uitnodiging. Zorgvuldig uitgekozen gezelschap.
    Andere meisjes van haar leeftijd ontmoet ze niet, die zijn niet van haar rang en stand.
    Met dat soort volk mag ze niet omgaan.

    Wanneer ze voor de frisse lucht met het koetsje gaan rijden
    ziet ze leeftijdgenoten uit haar omgeving lachen en babbelen. En ook stoeien.
    Wuiven mag ze niet. Halt houden evenmin. En met de chaperonne wordt niet onderhandeld.
    Waarschijnlijk is ze al beloofd ook. Aan een gepaste kandidaat.

    Arm rijk meisje, opgroeien in eenzaamheid.
    Hydrangeas  Afbeeldingsresultaat voor hydrangeas steer wiki  Philip Wilson Steer, 1901

    m – HiH-05/2017, bijgewerkt - 

    25-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.473. dollars en yen

    1994 ~ een analfabeet in Japan en gered door een tekening

    Zo voelt men zich daar, ja. Analfabeet. Omdat men de opschriften niet kan lezen.
    Noch de wegwijzers. Noch de gebruiksaanwijzingen. Noch de instructies. Niksni.

    Ook niet het woord coffee in de supermarkt. 
    Koffie stond er bij de delicatessen, tussen de truffels en de kaviaar.
    De prijs was navenant. Laat dan maar.

    Ooit heb ik er wel een bank kunnen ontdekken dank zij een tekening van Dick Bruna :
    twee poppetjes, bruid en bruidegom.
    Dat zou iets met sparen kunnen te maken hebben, of met de financiering van het huwelijksfeest …
    Een bank! Die tekening was onze redding. Ik juichte al halvelings en LM vroeg zich af waarom.
    'k Sleurde hem mee binnen en LM vroeg zich nog altijd af waarom. Omwille van de Yen, tiens!
    Met dollars loopt men niet ver in een gemeenteke bij een haventerminal.
    Ja! Gelukt, het was een bank. En ja, ze wisselden er nog geld ook!

    Het interieur leek meer op een interimkantoor of op een wervingsreserve
    dan op een bankkantoor zoals wij dat toen kenden. Er waren rijen zitplaatsen voor de wachtenden
    en nergens was er een glazen wand tussen de bedienden en de cliënten.

    'k Bleef op een van de blauwe wachtzeteltjes zitten en liet LM de wisseltransactie doen
    aan het bureau van een Japanse meneer. Het duurde nogal om wat geld te wisselen,
    wat hadden die twee mekaar te vertellen?

    Toen we naar buiten gingen zei die meneer 'tot ziens' en automatisch antwoordde ik 'tot ziens'.
    Pas toen we op de stoep stonden viel mijn cent dat hij Nederlands gesproken had. 
    LM keek daar niet van op. Hij vroeg zich niks nog af.
    Hij wist te vertellen dat de man drie jaar in Brussel gewerkt had en dat hij Nederlands sprak.
    Binnen het uur dank zij Bruna geld kunnen wisselen en tegelijk had hij een Nederlandstalige Japanner ontmoet?

    LM vond zijn echtgenote (efkes) een wonderwijveke. Jaa ..., ik heb soms van die momenten hé. 
    In welke haven dit was weet ik niet meer. Misschien Sasebo. 
    Dat we dank zij de poppetjes van Dick Bruna onze dollars hadden kunnen wisselen,
    daarover had ik eigenlijk Bruna moeten aanschrijven toen hij nog leefde, om hem te bedanken.

    m – EZW-04/2012, HiH-05/2017 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Dick_Bruna , https://nl.wikipedia.org/wiki/Japanse_yen , titel = © Michiel Hendryckx

    Bijlagen:
    trouwertjes Bruna.jpg (38.3 KB)   

    25-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    24-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.472. Fleming & Fleming

    “onze verbeelding is maar al te zeer bereid
    de leemtes in onze kennis op te vullen” 

    Klopt. Zelf ondervonden.

    In mijn piepjonge jaren, heb ik een tijd lang gedacht
    dat Alexander Fleming en Ian Fleming een en dezelfde persoon waren.
    Dat was in het pre-Google tijdperk.

    1881-1955   https://nl.wikipedia.org/wiki/Alexander_Fleming  


    1908-1964     https://nl.wikipedia.org/wiki/Ian_Fleming  

    Dat een wetenschapper in zijn vrije tijd boeken schreef,     
    dat die boeken succes hadden en ook verfilmd werden -007-  vond ik heel fijn voor hem.
    Zo kon hij zijn wetenschappelijk onderzoek financieren! 
    En dan was er nog ergens een Nobelprijs geweest ook -penicilline.
    Dat zal wel, als ge zo goed boeken kunt schrijven!

    Ik vond toen nog dat de wereld soms heel goed in mekaar stak.

    Dat er twee verschillende voornamen waren voor Fleming,
    was ook niet ongewoon, dat was eigenlijk simpel :
    Ian was de schrijversnaam van Alexander. 
    Ja, de wereld zat toen goed in mekaar hoor, zo zonder Google!

    m – EZW-08/2013, HiH-05/2017, bijgewerkt -
    http://tonsoffacts.com/27-fascinating-and-interesting-facts-about-alexander-fleming/, https://therake.com/stories/icons/how-ian-fleming-created-james-bond/

    24-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.471. slim zijn ?

    het lichtje onder de korenmaat

    Een correspondente heeft haar kleindochter (nu 8j) leren schaken.
    De kleine is een vraagstaart.
    Ze had zichzelf leren lezen nog voor ze zes was
    en ze is nu vlot tweetalig Nederlands-Frans.

    Zij is het soort kind dat van een kermisattractie
    vooral de achterkant wil zien, om te kijken hoe alles werkt.
    Haar broertje niet.
    Die staat te kijken naar de tover van zoveel lichtjes.
    Hij ziet daar tekeningen in.
    Hou die twee maar eens samen, op een drukke kermis.

    Twee jaar geleden.
    In het eerste studiejaar had het Meisje een spreekbeurtje over de dinosauriërs,
    en dat die uitgestorven waren. De Juf had gezegd dat het heel goed was,
    maar dat ze in het vervolg zo geen moeilijke woorden meer moest gebruiken,
    omdat de andere kindjes het ook moeten kunnen verstaan.

    Ontreddering.
    Toen ze het thuis vertelde was ze opnieuw ontredderd.
    Wat was er mis met haar spreekbeurtje?
    Ze had het toch goed gedaan.
    Thuis vonden ze het toch goed, hé Oma?

    Wat bleek: het woord uitgestorven was te moeilijk.
    Als begrip ook : uitgestorven = niet meer bestaan. Geen enkele van dat soort.
    Geen enkele? Dino's waren van de TV, zeiden de andere kindjes.

    - Waarover kwamen de andere kindjes dan vertellen? vroeg Oma.
    - Over hun kat en hun hond. En over de vogels in de bomen want
      de kindjes van Allah hebben geen kat. En geen hond.

    Hoe dat verder gegaan is weet ik niet.
    Maar er moeten zich nog gelijkaardige situaties voorgedaan hebben.

    Een tijd later kreeg ze een pluim van haar Oma,
    omdat ze iets slim gezien of gezegd of gedaan had.
    Daarop antwoordde ze : "Op school hebben ze niet graag dat ge slim zijt."
    Ze deed daar niet triestig over of gelaten of zo. Ze had dat geconstateerd.
    Ze deelde dat mee als een van de feiten des levens:
    op school hebben ze niet graag dat ge slim zijt,
    waaruit volgt => slim zijn is niet voor op school.

    Mijn hart bloedde toen ik dat las.
    Nog maar zes jaar en ze stak haar licht al onder de korenmaat.

    Haar Oma stimuleerde haar in gebieden die niet aan bod kwamen op school.
    Schilderkunst bvb. Over symboliek, van toen de mensen nog niet konden lezen en schrijven.
    Die richting wou Oma uit. Symboliek is een onderwerp waar men een tijd zoet mee blijft.

    Maar het Meisje zat al gauw bij perspectief: 'Hoe maken ze iets ver op een schilderij dat plat is?'
    Want er zijn periodes en ook stijlen mét en zonder perspectief. En dat had ze gezien.
    Uit zichzelf.
    En plots zaten ze in de meetkunde, nog voor het kind meetkunde kreeg op school.
    Dat was niet de bedoeling.

    Nu is de kleindochter acht jaar en Oma heeft haar leren schaken.
    Om dat schaken het brein bezig houdt
    en met schaken komen ze niet in het vaarwater van de school of van een Juf.

    - Mij niet laten winnen hé Oma, anders leer ik het niet tegoei.
    - Nee Kind, nooit! beloofde Oma plechtig en uit de grond van haar hart.

    Flinke zijn Meid! denk ik dan. De Oma, bedoel ik.
    Want een kleinkind nooit laten winnen, écht nooit ... dat houdt ze niet vol.

    m - EZW-09/2014 ~ HiH 08/2015, 05/2016, bijgewerkt - naar een gegeven van-

    24-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    23-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.470. dames eerst

    Zonder grootouders geen kleinkinderen, veronderstel ik.

    Noch LM, noch ik hebben kinderen, vandaar geen kleinkinderen.
    Het jong volk snapt die keuze, of doet beleefd alsof,
    maar wanneer wij ons in de wereld van het klein grut begeven,
    zijn wij daar onduidelijke figuren, een groottante en een grootoom … van ooit op zee?
    Dat zal dan wel een Plopsaland zijn.
    'k Laat ze denken, want ik kom zo graag in hun wereldje.

    De gesprekjes tussen klein en oud vind ik vaak zeer verhelderend.
    Wanneer de rechtmatige ouders niet aanwezig zijn, bedoel ik.
    Ouders zijn de mensen met de opvoedkundige verplichtingen.
    Grootouders iets minder ende vrienden van de grootouders nog minder.

    Een gesprekje tussen het piepjong en het kraakoud :

    - Toen god de mensen gemaakt heeft, was het eerst Adam hé, niet Eva.
    - Ja, eerst Adam, daarna Eva, antwoordde de Oma.
    - Maar het is 'dames eerst'. Wist god dat niet ?
    - Misschien niet hé, zei de Oma voorzichtig.
    - Opa weet dat wél hoor … maar god niet. Die weet dat niet.
    En zuchtend, hoofdje schuin, hief ze beide handjes op, voor god wou ze duidelijk niet garant staan.

    Haar Numero Uno is Opa.
    En die van Oma ook.

    m - met dank aan BF, HiH-05/2016 - 

    23-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.469. straatwerken

    de dienst Voetpaden & Nuttige Werken

    In de tweede helft van september kwamen 'ze' van de dienst Voetpaden
    gevarenlinten leggen rond een riooldeksel in het voetpad aan de overkant van de straat.
    Daar komen elke morgen fietsende schoolkinderen van alle leeftijden langs.

    De twee mannen draaiden er een nest met de linten.
    Dat rood-&-wit gedoe werd vastgelegd met een paar stoeptegels.
    Daarna reed het camionetje weg.
    Het lintennest lag wat tam te wuiven alsof het zwerfvuil was en dat was het dan.

    - Dit laten ze nu zo liggen tot na Nieuwjaar, voorzag LM somber.

    In de namiddag was er al een andere camionette, iets groter,
    met meer materiaal en met mankracht : drie oranje stadswerkers.
    Zij deden van alles en repareerden en vernieuwden en plaatsten vier paaltjes
    zodat de reparaties ongestoord konden uitharden.

    Twee van de paaltjes droegen grote ronde knipperlichten. Het was een feestelijk zicht.
    De knipperlichten knipoogden naar de fietsende schoolkinderen en andere stoepgebruikers.
    De linten wuifden als wimpels. 'Hier is gewerkt geweest', zei heel die vrolijke installatie.

    - En dít laten ze nu zo staan tot na Nieuwjaar, voorzag LM somber.

    Ongeveer zes weken later, bij de eerste zuidwesterstorm van November
    zijn de fiere paaltjes omver gewaaid.
    Nu lagen ze nog wel met vier de reparatie te beschermen maar de lol was er af.
    Eén knipperlicht had het al opgegeven en het andere
    wou eigenlijk ook naar huis, want die cement was ondertussen allang uitgehard.
    Dat weet zelfs een plastic paaltje.

    Nog eens zes weken later stopte er weer een camionette van Nuttige Werken.
    - Ze komen de paaltjes halen! riep ik opgetogen.
    - Ze zullen die twee lichtjes nodig hebben voor Kerstmis …

    De nutswerkers stapten uit, zetten de paaltjes recht,
    fatsoeneerden de linten zo wat en verdwenen richting Stad.

    Ja, die paaltjes stonden er tot na Nieuwjaar. Dat was meer dan drie maanden.

    Vreemd gedoe hoor,
    eerst weken gevaarlijke stoepoverlast door het kapot riooldeksel,
    en dan maanden hinderlijke stoepoverlast door de reparatie-signalisatie.
    Vreemd.
    En nu zijn ze wéér met iets bezig, daar aan de overkant.

    m – EZW-12/2012 – HiH-12/2014,05/2017, bijgewerkt -

    23-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    22-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.468. voornamen

    In de tijd dat mijn voornaam moest gekozen worden (°1952) waren
    de lange 'Vlaamse' namen met drie en vier lettergrepen helemaal in, in onze contreien.

    De Engels klinkende namen van na De Bevrijding hadden hun tijd gehad,
    de Frans klinkende namen waren er ook uit in sommige kringen
    want Vlaanderen zocht een eigenheid. En wij, de borelingen, konden daar voor opdraaien.

    Al onze schoolgaande jaren zaten we per klas met een zestal Godelieves
    en een viertal Anne-Maries en ook wat Machtelds en Veerles,
    maar qua aantal lettergrepen telden die laatsten eigenlijk niet mee.

    De Christianes waren Kristinas geworden
    en de naam Hilde was weer helemaal terug.
    Brunhilde net niet, maar Reinhilde dan weer wel.
    Veel lettergrepen en Germaans, zo moest het toen klinken.

    Die ideologische monsternamen werden naar taalbare proporties herleid
    zodat de Lieves en de Annemies onder ons min of meer konden leven met
    hun naam, gekozen door toen wat zweverige of gedreven ouders.

    Ge kunt peinzen hoe blij ik ben dat SeniorenNet de mogelijkheid van een schrijfnaam biedt.

    m - EZW-12/2012, HiH 02/2015, 05/2017 - bijgewerkt 

    22-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.467. op oorlogspad

    Ik ben op oorlogspad, 05/2009

    de minzame Rocor maakt zich kwaad

    Ja, en ik meen het, ik sla ze de kop in die smerige ondankbare kat. De kat waar ik gans het jaar vlees voor koop.
    Laat een klein geschil geen goede verstandhouding verwonden, dat besef ik, maar nu is ze te ver gegaan,
    dat is erover, ze gaat het aan de lijve ondervinden.
    Ik spaar een stukje van mijn dagelijks vlees of vis om madam te plezieren,
    ik snij het ook nog in stukjes om het haar makkelijk te maken.
    Ik doe de graatjes uit de vis en ik warm de melk een beetje op.
    Het is een zwerfkat, een mooi dier, maar nu is het uit met de liefde.
    Ze kan haar kommetje melk vergeten. Water, dat kan ze nog krijgen.

    ‘Wind u niet op’, zult ge denken, wat kan er gebeurd zijn om zulke moordzuchtige plannen te hebben?
    Ze gaat er aan of anders ga ik ze vangen en breng haar naar een boerderij, daar kan ze haar plan trekken.

    Dan zijn vogels nogal wat dankbaarder en ge krijgt er voor iets in de plaats.
    Elke morgen breek ik het oud brood in stukjes, de buren brengen hun brood ook,
    ik doe er wat randjes van kaas bij en nog wat vogelzaad, zo is het bord vol.
    Iedere morgen is het feest in de tuin, ook in de winter.
    Ze vliegen af en aan, een bonte mengeling van mussen, meesjes, merels,
    twee eksters, Turkse tortels, ook een roodborstje, en een lijster.

    Wat een plezier om dat te zien, ze hebben soms ruzie, maar zolang er eten is, is er vreugde
    en worden we beloond met de mooiste aria’s. Dat doen ze uit dankbaarheid.
    Het meest aangename is als een merel of lijster of een mees haar nest maakt in uw hof
    en heel dicht bij haar jongen grootbrengt en constant af en aan vliegt met voer en insecten
    tot ge het gepiep hoort van de jongen.
    Bij het verlaten van het nest bewaak ik ze tot ze zelfstandig kunnen vliegen.
    Wie heeft daar een stokje voorgestoken? Juist ja.

    Toen ik in de hof kwam, had de kat nog een piepend vogeltje in haar bek, de moordenares.
    Ze verdween onder de struiken omvlogen door de luid krijsende vader en moeder merel.
    Het ging door merg en been.


    Oordeel zelf, dat beest wordt door ons verwend, heeft niets tekort, wat doet dat beest?
    Pasgeboren vogeltjes zonder veren uit hun wieg halen en opeten.
    Als dat niet smerig is, ik ben razend, ze komt er niet meer in,
    wat zou ze zelf voelen moest ik haar jong verzuipen of zo.

    Rocor, nog nooit gehoord van overleven en instinct? Laat dat beest haar leven leiden, gij doet dat toch ook?

    Hm.
    Weet ge wat, ze kan vanaf nu haar melk koud uitlikken. Ik warm ze niet meer op, wat denkt die kat wel!"

    door Rocor, 05/2009 - http://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1241128800&stopdatum=1243807200

    22-05-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)




    E-mail

    klik op knop om me te mailen


    Zoeken in blog


    Archief per maand
  • 07-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!