NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • ------ een 'kiebel'
  • 582. zorgzaamheid
  • 581. lidgeld
  • ------ hondenluik
  • 580. niet vals spelen
  • 579. chouchou
  • ------ killemojter
  • 578. kijktijd leestijd
  • 577. onkosten aan zee
  • ------ oud
  • 576. Miró? Kandinsky?
  • 575. zwembad
  • ------ een hekel aan ...
  • 574. egotragiek
  • 573. een beeldfantasie
  • ------ met waterverf
  • 572. rotzooi
  • 571. in droge dok
  • ------ fruitkraam
  • 570. liefde vr muziek
  • 569. kinderkrabbels
  • ------ op doorreis ?
  • 568. een onderkoningin
  • 567. trouwen = houwen
  • ------ kriebels
  • 566. uitlaatklep
  • 565. suppo
  • ------ reclamekunst
  • 564. chignon/krullen
  • 563. badmode jaren 50
  • ------ tsn zwart & wit
  • 562. na de bruiloft
  • 561. nieuwe vlam
  • ------ mechaniekje
  • 560. niet buiten!
  • 559. welke vogel
  • ------ levensbelang?
  • 558. een vrije vogel
  • 557. van mijn erf af!
  • ------ geen spinsel
  • 556. onze duimen
  • 555. door 1 windstoot
  • ------ sne-sne-sne ...
  • 554. 'k Eb schrik
  • 553. vliegangst
  • ------ diep in mezelf
  • 552. keienstrand
  • 551. trouwgeloften
  • ------ materiaalkeuze
  • 550. twee parabenen
  • 549. dé charmetruc
  • ------ kijk uit
  • 548. gezwam, Mara !
  • 547. zomervakantie
  • 545. gangway
  • 546. lifeboat
  • 544. trappen
  • 543. ladders
  • 542. wenteltrap II / II
  • 541. wenteltrap I / II
  • 540. op de werf
  • 539. een dialoog
  • 538. rondjes draaien
  • 537. intellueel
  • 536. poëziealbum II / II
  • 535. in de hitte
  • 534. ego
  • 533. poëziealbum I / II
  • 532. de kat of het ei
  • 531. travel
  • 530. prinsesje geboren
  • 529. drie generaties
  • 528. tuin vol junkies
  • 527. stomme hond
  • 526. vertypt
  • 525. scheepsverhaal
  • 524. dankbaarheid
  • 523. voetballet
  • 522. methode/techniek
  • 521. het herschrijven
  • 520. fiets, zusjes e.a
  • 519. de lettter S
  • 518. voetbalkleuter
  • 517. duiken II / II
  • 516. alle talenten
  • 515. duiken I / II
  • 514. sla zwieren
  • 513. over seks en zo ...
  • 512. juichen & huilen
  • 511. snorren & baarden
  • 510. moraliserend
  • 509. het tijdsbeheer
  • 508. rijbewijs na 70
  • 507. de Championettes
  • 506. on-hebbelijk
  • 505. zelfcontrole
  • 504. vaderdag
  • 503. sommige dagen
  • 502. niet rollen
  • 501. rondo van Rossini
  • 500. een soezieloezie
  • 499. liefde & chocola
  • 498. vroeg en nat
  • 497. het kleinkind
  • 496. de tafelen
  • 495. mullygatawny
  • 494. zijn paard
  • 493. Dinner for One
  • 492. hoe blij hij is
  • 491. woordjes
  • 490. haar opinietje
  • 489. ronde klokken
  • 488. feest in de wei
  • 487. schijnwerpers
  • 486. que será-será 02
  • 485. que será-será 01
  • 484. fruitrebellie
  • 483. al fietsend
  • 482. integer
  • 481. auto’s kijken
  • 480. Sultan & Jerom
  • 479. het logeetje
  • 478. gemengde salade
  • 477. papa op de bon
  • 476. hydrangeas II / II
  • 475. op zee >< aan zee
  • 474. hydrangeas I / II
  • 473. dollars en yen
  • 472. Fleming & Fleming
  • 471. slim zijn ?
  • 470. dames eerst
  • 469. straatwerken
  • 468. voornamen
  • 467. op oorlogspad
  • 466. trop is teveel
  • 465. blundersaus
  • 464. 'water' op de weg
  • 463. de maniop
  • 462. cata II / II
  • 461. linzensoep
  • 460. das knopen
  • 459. cata I / II
  • 458. bomen slapen
  • 457. rebellie
  • 456. ook met gebreken
  • 455. mama is zwanger
  • 454. Bon Voyage, Cdt
  • 453. pubers in huis
  • 451. moeder-vlek
  • 452. waterpret 1933
  • 450 pil, Joë Meulepas
  • 449. het moeder zijn
  • 448. het lego-laken
  • 447. van bil op perron
  • 446. een ontmoeting
  • 445. zelfonderzoek
  • 444. een muisje loos
  • 443. zijn eindwerk
  • 442. de koffiekaart
  • 441. 1956 Congo
  • 440. ze is 1,5 mm
  • 439. DNA en D&A
  • 438. alles wat ik heb
  • 437. mullygatawny
  • 436. overal Moeders
  • 435. over 'feuilleton'
  • 434. voldoening
  • 433. vreemd tafereel
  • 432. twee radijsjes
  • 431. uit Absurdistan
  • 430. qué ?
  • 429. BBQ met de buren
  • 428. hondentraining
  • 427. piston vervangen
  • 426. gladiolen-rust
  • 425. die 1ste mei
  • 424. lente in Drenthe
  • 423. vrolijke patserij
  • 422. een doosje
  • 421. de oude bekende
  • 420. Liszt & List
  • 419. Tante Sopraan
  • 418. buitenbonjoeren
  • 417. List - 1969
  • 416. vader & dochter
  • 415. kamer 315
  • 414. een stilte II / II
  • 413. kapsel
  • 412. een stilte I / II
  • 411. zonder afscheid
  • 410. foonboeken II / II
  • 409. ooit & nooit
  • ------ teveel ineens
  • 408. foonboeken I / II
  • 407. toen ook al
  • ------ 'twaalf volgers'
  • 406. Wijze Kleine Hen
  • 405. paasbest als kind
  • ------ de misantroop
  • 404. stilte dirigeren
    'een heel jaar maart?'
    schrijfvloer 02
    23-06-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.532. de kat of het ei

    spiegelei-spielerei

    'k Kan me voorstellen hoe deze foto er gekomen is.

    foto van 't Net (Picture: @Spin060)

    Iemand kijkt door het objectief naar de slapende kat. Maakt een fotootje.
    Op het tafeltje in de woonkamer staat een fruitschaal.
    Daarin ligt een appelsien knaloranje en rond te wezen.

    Een ingeving : die oranje appelsien moet op de witte kat.
    Efkes maar. Voor nog een foto. Voor de lol.

    Dan wordt het een toer om de appelsien zo zacht op de kat te leggen
    dat het poezebeest er niet wakker van wordt.
    Want ze moet mooi opgekruld blijven liggen
    of het idee spiegelei-spielerei verdwijnt en komt niet meer uit de prent.

    Misschien waren er meerdere pogingen nodig. Op telkens andere dagen.   
    'k Kan me voorstellen dat deze foto niet in 1-2-3 gemaakt werd.
    't Is bijna een wondertje dát de foto gemaakt werd.
    Hoe leg ik een appelsien op Minoes terwijl ze slaapt. Ja, dat houdt een mens bezig.
    En wakker. Want Poes Minoes ligt op het bed.


    m - EZW-12/2014, HiH-06/2017, bijgewerkt - 

    23-06-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.531. travel

    op weg naar een schip

    In de beginjaren toen ik vaarde
    moest ik vertrekken naar een schip dat ergens in de States lag. 'k Ben vergeten waar.
    En het jaar weet ik ook niet meer. Het was na '78.
    Het was wel de eerste keer dat ik voor een schip naar de States vloog.
    Met een ticket  van de rederij wil dat zeggen, en dat gaf de onderneming iets feestelijks want
    de vorige keren was het op eigen kosten.

    Het appartement was klaar voor zes maanden leegstand.
    De planten waren naar een vriendin, de post werd doorgestuurd naar mijn zus Tina,
    de vuilbak was leeggemaakt, uitgewassen en de zak was buitengezet,
    er lag enkel nog droge voeding in de kasten,
    alle stekkers waren uitgetrokken, alle ramen en gordijnen waren dicht,
    het water was afgesloten, de gas ook …
    het wachten was op mijn vervoer naar Zaventem.

    Op de fruitschaal lag nog één appel, die zou ik onderweg opeten bij wijze van ontbijt.
    En een hardgekookt ei lag daar ook gereed, dat stopte ik in mijn andere jaszak.

    Onderweg naar de luchthaven zat ik teveel te babbelen om aan het ei of aan de appel te denken.
    In de luchthaven trakteerde mijn galante chauffeur me op een ontbijt,
    de appel en het ei verdwenen helemáál naar de achtergrond.
    Jammer, ik had ze hem toen moeten meegeven. Maar ik wist van niks.
    En had ik ze hem meegegeven dan had ik nu geen verhaaltje natuurlijk.

    Vóór het landen moest men een kaart invullen waarop men verklaarde (in eer en geweten)
    dat men van alles niet bijhad. Dat ik niets het land poogde binnen te brengen,
    en dat ik weshalve nothing aan te geven had.
    Ook geen voedsel.

    In de luchthaven van aankomst was er de migratiecontrole en de douanecontrole.
    Al Qaida & consoorten moesten nog uitgevonden worden dus veiligheidscontrole was er niet.

    Bij de douane doorzochten ze niet mijn valies, wel
    mijn reistas en mijn handtas én de zakken van mijn jasje.
    Daar verschenen één verkreukeld ei en één appel met blutsvlekken. Erg fris zagen ze er niet meer uit,
    na een reis in het bagagerek, gepropt en gedrukt tussen de handbagages.


    - What is this?
    - An apple. And an egg. My breakfast. (van gisteren)
    - Really? vroeg de douanier, denkt ge dat ge in de States geen eten zult krijgen?

    Met een slaapkop van de vlucht en groggy  door het tijdsverschil
    -mijn Engels was navenant- stond ik uit te leggen hoe dat zo gekomen was.
    En dat een appel en een ei, toch niet echt 'voedsel' waren.
    Dat was toch maar just een apple en een egg. You see?

    Hij heeft mijn verboden goederen in beslag genomen,
    mij de les gespeld en ik mocht verder. Zonder boete.
    Voor een appel en een ei ging hij zichzelf geen papierwerk aandoen.

    Toen ik dat later aan boord vertelde zeiden ze dat ik veel geluk had gehad.
    En dat ik op 'ne goeie' gevallen was.
    Want ze hadden me niet alleen kunnen beboeten maar
    ze hadden me ook kunnen vasthouden voor valse verklaringen
    tot de rederij de boete betaald had. Of de ambassade.
    'k Zou in elk geval het schip gemist hebben.
    Bye bye broodwinning. Want zo'n stommiteit betekent ontslag waarschijnlijk.

    De controles en de procedures waren toen nog bijlange zo streng niet als nu,
    maar wanneer ik er aan terug denk … ja ik heb toen geluk gehad
    dat ik met mijn appel en mijn ei op 'ne goeie' gevallen was.

    m - 07/2014 – HiH 02/2016, 07/2016, bijgewerkt - 

    23-06-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    22-06-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.530. prinsesje geboren

    hij wou vlaggen

    'k Was aan het snuffelen en surfen over het Huis van Oranje.
    Vraag me niet waarom, ik weet het toch niet meer. En bij prinses Beatrix (°31/01/1938)
    schoot me een verhaal te binnen van een correspondente uit Nederland die zich Beatrix noemde.
    Het is wel al een aantal jaren geleden en het was op een mailgroep.
    Ik vroeg haar waarom ze juist dié schuilnaam gebruikte.
    Het was geen schuilnaam, liet ze weten, het was haar échte naam.

    Ik bleef naar het scherm zitten staren en onder mijn hersenpan
    ging het raderwerk in een hogere versnelling. Ze heet écht Beatrix.
    Kermille, dacht ik, dat formeel taalgebruik, die meervoudsvorm zo vaak … zou het kunnen dat …
    Ja, waarom niet. Ze wil incognito blijven, dus zoekt ze een Belgische mailgroep. Geen Nederlandse.
    Maar dan nog had ze beter de naam Bea gebruikt, want de –trix deed velen van ons dezelfde kant uitdenken.
    Er werden vragen gemaild en de Beatrix in kwestie
    moest bekomen van zoveel belangstelling eer ze kon antwoorden.

    Ze was geboren op 31/01/1939, exact een jaar later dan de troonopvolgster.
    daarom hadden haar ouders besloten, vooral haar vader, dat ze Beatrix zou heten.
    Niet omdat hij royalist was, integendeel, hij was een rooie rakker en republikein.
    En dan tóch een dochter naar een prinses vernoemen, hoe valt zoiets te rijmen ?
    Kan een rooie rakker zomaar zijn principes verloochenen ?
    Wel, zijn hart liep over van liefde voor hun eigen klein prinsesje.
    Dan verdwijnen principes naar de achtergrond.

    'Als dan later de vlaggen wapperen voor de koningin, is het voor onze dochter ook een beetje feest'
    Daarom heette ze Beatrix,
    omdat hij vlaggen wou voor zijn dochter, en tot lang, heel lang nadat hij er niet meer zou zijn.

    Als dát geen liefde is.

    m – HiH-06/2016, bijgewerkt - 

    22-06-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.529. drie generaties

    van RSL

    Toen ik zo ongeveer 12 jaar was kwam ons moemoe de hele winter bij ons logeren,

    omdat het een heel strenge winter was en wij centrale verwarming hadden.
    Ons moemoe had veel last van haar gewrichten als het vochtig en koud was,
    ze moest zich behelpen met een stok. We hadden speciaal voor haar een bed beneden gezet
    en ik mocht bij haar slapen. We sliepen natuurlijk niet direct en ze deed niet liever dan
    vertellen over haar kindertijd, haar zus en haar 4 broers, over wat ze allemaal uitgespookt hadden,
    ze kon dat op zulke humoristische manier dat ze er zelf zo'n slappe lach van kreeg waar ze bijna niet uit geraakte,
    en ik natuurlijk ook, ik moedigde haar zelfs aan zodat ze zo hard lachte dat ze
    de clou van haar verhaal niet meer over haar lippen kreeg.

    Dat duurde zolang tot ons moeder naar beneden kwam en we beiden een serieuze uitbrander kregen!
    "En nu wil ik jullie niet meer horen!" klonk het dan.
    We fluisterden daarna nog wel verder tot we in een deugddoende slaap vielen ... wat een mooie tijd!  RSL

    Wat een prachtige situatie, RSL. Dat soort herinneringen zijn Gouden Momentjes.
    'k Zie het voor me : uw Ma die tegelijkertijd én haar moeder én haar dochter moet berispen.
    Een dochter kan men naar haar kamer sturen.
    Maar hoe berispt men de eigen moeder? 'Morgen geen dessert' - of zoiets?

    'k Voel mee met uw Ma. Toen van de sandwich-generatie.
    Maar misschien had ze achteraf zelf de slappe lach.

    van MML

    Twee weken geleden was de Kleinzoon (6,5j) samen met zijn moeder aan het dollen, en ja,

    je weet wel van spelen komt kwelen. Dus het spel werd afgebroken.
    Komt Kleinzoon ineens naar mij toe, handen in de zij en met en een zeer ernstige snoet zei hij :
    “Moemie, nu moet je Mama straffen, ze heeft het verdiend.”
    Ik vraag hem waarom ik zijn moeder zou straffen.
    Hij antwoordde: 'om-dat-zij-uw-kind-is'   MML

    Ja, da's toch duidelijk hé, wie anders dan de Moemie kan de Mama straffen?
    Wat ik echt en absoluut wil weten, MML : hebt ge u toen serieus kunnen houden ?

    Natuurlijk kon ik me in de plooi houden. Ik heb haar zelfs in de hoek gezet.
    Alleen de regel van een minuut per jaar dat ze oud was, was onmogelijk uit te voeren omdat de soep op tafel stond.
    Je kan je indenken hoe de Kleinzoon genoten heeft. Zijn mama ook eens in de hoek. MML

    m – HiH-06/2016, herwerkt - 

    22-06-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    21-06-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.528. tuin vol junkies

    help ! een tuin vol junkies
    Tja, wie buiten kattenkruid heeft staan mag zich aan dit soort situaties verwachten hé.

               "Katten houden van kattenkruid. Ze lijken erdoor te worden gedrogeerd.   
            Elke kat reageert op zijn eigen manier op kattenkruid.
            Nadat ze de geur ervan hebben opgesnoven of van de plant hebben gegeten,
            rollen sommigen zich dramatisch miauwend of jankend over de grond,
            schurken ze tegen de plant aan of blijven ze onbeweeglijk staan met een doffe blik in de ogen.
            Soms bedekt het derde ooglid het oog. Kwijlen en spinnen komt ook voor.
            Na tien à vijftien minuten is de 'betovering' verbroken."        


    https://imgur.com/gallery/q3pQENO
      Afbeeldingsresultaat voor https://imgur.com/gallery/q3pQENO


    Zoveel katten bijeen en geen geharrewar? Geen hoge ruggen, geen grauwen, geen klauwen?
    Och nee, na het kattenkruid kan het hen allemaal niet meer schelen. 't Is al Love & Peace & Understanding.

    "Territoriumkwesties? pfft … !"
    "Sociale rangorde? laamenilache … "
    "Hoe dit opgelost geraakt? Wie 't weet die mag het zeggen."  Aldus de katten.

    m – HiH-06/2015, bijgewerkt - http://nl.wikipedia.org/wiki/Kattenkruid , wie de poezebeesten geteld krijgt, laat iets weten hé.

    21-06-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.527. stomme hond

    Afscheid van een vriend ~ door Rocor, 06/2009

    Hij loopt gans de dag achter u aan, gaat in de weg zitten als ge iets doet, hij legt zijn kop in uw schoot,
    geeft u natte likjes in het gezicht. Ge duwt hem weg maar hij verstaat dat niet en denkt dat ge wil spelen.
    Hij bepaalt wanneer hij wil gaan wandelen, als ge uw schoenen aandoet denkt hij dat hij mee mag met de auto.
    Hij kijkt zo triest als het niet mag, dat ge toch maar toegeeft. Hij heeft in uw huis de beste plaats,
    tegen de verwarming in een mand. Als ge niet oppast kruipt hij bij u in bad en hij wil ook in uw bed.
    Hij krijgt zowat de beste stukjes van het eten, alhoewel ge u hebt voorgenomen hem niet te voeren aan tafel,
    maar voor die ene keer kan dat geen kwaad. Daarom is hij te dik.
    Uw zetels en uw vloer hangen vol haar want hij is in de ruif, maar ja, dat is zijn natuur daar kan het beest niet aan doen.

    Als er dingen zijn die hem niet aanstaan, gromt hij, om te zeggen:
    "Hela baas, ik ben hier ook nog hé, ik wil u wel een pootje geven,
    maar al die stomme spelletjes van zitten en liggen en uw gazet halen, niet met mij hé!"
    Maar hij gromt ook als er iemand te dicht bij u komt. Ge zijt zijn bezit, ge zijt zijn baas.
    Hij legt ook hoopjes die gij moet opkuisen. Hij gaat soms op zijn rug liggen met zijn poten in de lucht,
    dan moet ge weten dat ge hem eens moet krabben. Zijn water- en etensbak hebben een vaste plaats in huis.
    Ge kunt maar best zorgen dat het water fris is, met een handdoek bij de hand om zijn druipend bakkes af te vegen.
    Het was alsof hij wist welk uur het was als ik van mijn werk kwam,
    stond hij daar in de deur te wachten al kwispelend, ik aaide hem dan, en dan was het goed.
    Een hondenleven, maar dan een luxe hondenleven.

    Ik zag dat hij wat hinkte, hij werd 8 jaar, dus ermee naar de veearts.
    Die trok een bedenkelijk gezicht toen hij mijn maat onderzocht,
    het beest jankte zachtjes als men zijn schouder aanraakte.
    De arts zei: "Ik heb zeer slecht nieuws. Uw hond heeft botkanker, alle bewegingen die hij maakt doen enorm pijn."
    Ha, daarom wilde hij niet meer gaan wandelen en keek hij gans de dag in mijn gezicht.
    Ik kreeg hem terug mee naar huis met wat pijnstillers, men sprak van chemo.

    Het is geen mens, het is maar een hond dat weet ik maar al te goed, maar hem zo zien lijden kon ik niet meer.
    Hij geraakte nog met moeite in de hof, zo rap ging het. Ik sliep niet meer, ik waakte bij hem, hij kreunde van de pijn.
    Hij keek mij aan alsof hij wilde zeggen, maat, we hebben het samen goed gehad maak er maar een eind aan.

    's Anderendaags heb ik hem laten inslapen, het kon niet meer zijn.
    Hij kreeg een spuitje tegen de pijn zodat ik afscheid kon nemen.
    Ik nam hem in mijn armen, ik weende hardop. De arts begreep het, zei hij.
    De hond was een deel van de familie geworden.

    Van een vriend gesproken die ge mist, gans de familie was dagen aan een stuk triestig. Wat een dier kan betekenen.
    Hij was zo trouw, hij miste juist de taal zegt men soms. Ik heb zijn spulletjes weggeborgen.
    Mensen toch, ik zie er iedere dag van af, ben er ziek van. ‘Het was toch maar een stomme hond …’

    door Rocor, 06/2009 - http://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1243807200&stopdatum=1246399200 

    21-06-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    20-06-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.526. vertypt

    Stel, ge hebt een beetje te energiek getypt en enkele vingers verzwikt.
    Dat betekent noodgedwongen een paar dagen vrij van het klavier, ge schrijft geen letter.
    Ge blijft wat langer in bed. Ge gaat lunchen met een vriendin. Ge gaat een eindje fietsen.
    Dolce far niente!, denkt men dan. Lukt u dat? Proficiat. Want bij mij gaat het zo : 



    m – HiH-06/2016, bijgewerkt - https://twitter.com/phdcomics/status/986953562470039554 , deze cartoon heb ik al eens gebruikt, maar ik vind hem zo raak, zo herkenbaar

    20-06-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.525. scheepsverhaal

    contact met de buitenwereld

    Toen ik een tijd geleden materiaal verzamelde over scheepstrappen en ladders
    ben ik veel uren zoet geweest, ook met andere dingen die ik terug doorgenomen heb.
    Hieronder een mail naar een bevriende stuurman aan boord van een ander schip.

    Het schip was in de buurt (binnen radiobereik wil dat zeggen, het kan mijlen ver weg zijn hoor)
    en Bert had me tijdens zijn wacht (12h-16h) opgeroepen.
    Gewoon zomaar, om een babbeltje te doen. Stuurlieden doen zoiets al eens.
    Temeer dat hij daar de enige Belg en Nederlandstalige aan boord van dat schip was.

    Die namiddag ging de telefoon in de cabine, of ik naar de brug kon komen,
    want er was een radio-oproep voor mij. Voor mij?
    'k Dacht direct het ergste natuurlijk : er is thuis iets gebeurd met mijn ouders.
    - Radio-call from Belgium? vroeg ik in verhoogde staat van dinges.
    - No, from Youlas. Youlas? Youlas … kennen wij iemand die Youlas heet?

    Maar 't was dus Bert die een praatje wou maken.

    LM was aan het werk, hij kon niet naar de brug komen. Toch niet voor een babbeltje.
    's Anderendaags heb ik Bert gemaild, persoonlijk vind ik dat gemakkelijker,
    dan luistert er tenminste geen halve oceaan mee.
    Op al die schepen allemaal stuurlieden die zich tijdens hun wacht staan te vervelen.
    Meeluisteren op de VHF is tijdens de lange overvaarten zowat de oceaansport.

    Het is een typische mail onder scheepslui, doorspekt met Engelse termen,
    vooral feitenmateriaal vermelden, bondig en in cijfers waar mogelijk, gebald eigenlijk.
    Weinig sfeerbeelden geven en vooral versluierd schrijven, want de rederij (de werkgever) leest mee.

    De mail dateert van 2008-07-02-wo. De namen zijn gewijzigd.
    Een staal van correspondentie onder zeelieden :

    Hallo Bert,

    Gisteren aan de VHF was ik een beetje uit mijn lood geslagen, zo out of the blue telefoon ... maar wel heel plezierig.
    'k Voelde me gelijk een grote, efkes staan VHFfen op de brug.
    'k Kan me voorstellen dat zelden Nederlands kunnen spreken na verloop van tijd begint te wegen.
    Een mens zou zich kunnen troosten met de gedachte dat zijn Engels er dan op vooruit gaat,
    maar of dat werkelijk het geval is weet ik nog zo niet.
    Heeft iemand al een welsprekendheidstornooi gewonnen voor Scheepsengels-Met-Anderstaligen?

    Toen ik gisteren aan onze 2de stuur vroeg van op welk schip gij belde zei hij: YOULAS.
    - Youlas? How do you spell it? HELLAS dus.
    -----
    Gisteren tijdens de coffeetime gaf capt PR een blad papier
    met daarop in grote letters het nieuw mail@dres voor LM en mij.
    En hij vertelde dat het niét aan de Grieken lag, maar dat in Antwerpen op kantoor
    'iemand' gewoon vergeten was de aanvraag door te sturen naar Griekenland.
    'Gewoon' vergeten? In Antwerpen. Op kantoor. Tja.
    Van waar dan het fameuze verhaal komt over de vier-weken-wachten-procedure, dat weten we niet.
    Misschien is het een (moderne) scheepslegende? Het is al wel gebeurd, hier aan boord en elders.
    Algus (de messman) heeft zes weken moeten wachten eer er iemand in gang schoot.
    LM & ik hebben na acht dagen al een @dres. Er is dus progress.
    -----
    We zijn aan boord sinds zondagavond 22/06, Durban.
    De travel startte za-21/06, om 15h op Zaventem zijn.
    Daar begon het al: één van onze valiezen woog 31,5 kg en dat was 0,5 kg teveel.
    De dame aan de balie kon de valies niet laten doorlopen op de band,
    die 0,5 kg teveel doet verderop het systeem blokkeren, beweerde ze.
    Een paar spullen getransfereerd naar een valies van Nicky (echtgenote van capt PR),
    zij had nog een beetje ruimte vrij in een valies.
    Wat we zonder haar vrije ruimte hadden moeten beginnen weet ik niet.

    Over Heathrow naar Johannesburg. In Jo'burg moesten we van terminal veranderen.
    Dat hebben we zelf moeten oplossen want de jongen van het agentschap
    was verdwenen met twee andere groepen die hij moest doorsluizen en ons was hij blijkbaar vergeten.

    Om te beginnen hadden we die jongen bijna gemist.
    We stonden al aan te schuiven in de serpentine naar de immigratieloketten, toen we ene zagen langs sleffen
    met ónder zijn arm een bordje waar CAPE FLIX op stond. Dat moet de naam van dit schip voorstellen.

    Hadden we al een rij verder gestaan hadden we hem niet zien langskomen.
    En we stonden in de verkeerde rij natuurlijk, we hadden via CREW moeten passeren, niet via Immigration,
    vermits wij crew-in-transit zijn (geen retour ticket hebben).

    Hij versast ons via CREW en we halen onze bagage op.
    Die ging niét automatisch naar Durban. Gelijk wat ze in Zaventem beweren.

    Na +/- 45 min op dat manneke wachten in de bagagehall hebben we zelf onze weg gezocht, ttz:
    LM heeft een Airport Assistant gevonden en die meneer heeft ons, slaapwandelaars, naar de juiste desk
    in de juiste terminal geloodst.
    Of we het alleen zouden gevonden hebben weet ik niet, er waren verbouwingen aan de gang.
    Dat vergrootte de wirwar nog.

    Dat gebeurt dan allemaal
    wanneer een mens suf is van een nachtvlucht & door het gebrek aan slaap,
    wanneer de alertheid low-low level is.
    Al goed dat we met drie waren, drie suffe koppen krijgen samen al eens een nuttig idee:
    dat het  daar in de bagagehall hoogtijd werd om zelf in gang te schieten, bvb.

    We hebben onze aansluiting gehaald, maar dat was niet door toedoen vh gastje van het agentschap.
    Wel dank zij de Airport Assistant.
    -----
    In Durban ging het iets vlotter, nadat de chauffeur van het agentschap bekomen was van zijn verbazing.
    Op zijn blad stond "LM xyz + 2", drie zeelieden moest hij oppikken.
    Dat die "+2" van de vrouwelijke kunne waren ging er niet zo vlot in.
    Hij betrouwde het niet: hadden Nicky en ik de vliegtickets ingepikt van twee zeemannen?
    En reisden wij dan niet onder een alias?
    Ge zaagt het hem denken : illegale stowe aways in zijn busje.

    Snugger ventje, zal het nog ver brengen.

    Na veel "but" en "yes but" was hij bereid buiten LM ook ons twee mee te nemen, zij het niet van harte.
    Alles oké, alles under control, dachten wij. Edoch!
    De chauffeur liet ons kiezen: ofwel wachten in het agentschap, ofwel wachten aan de storesboot.
    (Wachten op de mensen uit Bulgarije, ch.off & 2°Off)

    Wachten op de kaai zagen we niet zitten,
    daar is waarschijnlijk geen schaduw, geen sanitair en niks te consumeren.
    Wachten in het agentschap dan? Wel schaduw, maar evengoed niks te drinken.
    Dat we danige honger hadden, probeerde LM.
    No problem, ze konden food laten komen van een take-away.
    Zonder het nodige gerstenat dan. (?)

    En toen ... toen vond Nicky dat het genoeg geweest was.
    Zij zette haar telefoon aan en belde voor ruggesteun naar haar echtgenoot,
    rechtstreeks naar de capt himself. De capt belde naar het agentschap.
    Als backup kon dat tellen blijkbaar, want plots mochten we
    onze bagage afzetten in de 'lounge' van het agentschap en werden we
    vlotjes naar een shoppingcenter gereden waar ze op de dakparking
    de nodige horeca huisvesten. We waren gered.

    Twee uurtjes op een terras in frisse bries, met uitzicht op de groene heuvels &
    met de nodige versterkingen en we konden er weeral tegen voor een tijdje.

    LM & ik kunnen iedereen aanbevelen met Nicky op travel te gaan,
    letterlijk tot de andere kant van de wereld.
    Jammer dat we de bedragen in Rand verkeerd interpreteerden, we zaten met USD in ons hoofd.
    Later bleek dat we maar 10 euro lunch/pp hadden besteed.
    We hadden gerust kreeft kunnen nemen. Niet veel duurder in Durban.

    Busje, bagage, busje, bootje -> basket -> schip.

    Eindelijk aan boord. Doodmoe na 36hrs wakker, maar opgelucht dat we
    er zonder al te veel perikelen waren geraakt. Bagage incluis.
    'Ze' hebben wel iets geprobeerd met een koevoet, maar openbreken is niet gelukt.
    -----
    Laden in Forcados zo 06/07.
    Bunkeren, audit & crewchange in St. Eustatius, datum(?).
    Lossen in Texas City, binnen een week of drie.
    -----
    LM heeft een verzoek: of ge ulle crewlist wilt mailen naar hier.
    Op de brug hebben ze geen, dixit onze 2de stuur. Mss zijn er nog bekenden aan boord vd Hellas.
    En ik heb ook nog een vraagje: zijt ge met de caravan naar Normandië geweest?
    Vorige zomer in Antifer vertelde ge dat ge iets in die zin van plan waart.

    Groetjes, LM & m

    HiH-06/2017, bijgewerkt - https://en.wikipedia.org/wiki/Marine_VHF_radio 

    20-06-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    19-06-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.524. dankbaarheid

    waarvoor-waarom-wie

    'k Ben al drie dagen aan het denken waarvoor ik dankbaar zou zijn en ook waarom en tegenover wie.
    Qua genetisch materiaal heb ik al zeker niks om dankbaar voor te zijn.
    Noch op fysiek gebied, noch op mentaal gebied.

    Fysiek heb ik me als oudste kind van zelfstandigen te jong te zwaar ingespannen terwijl
    degenen die dat hadden moeten voorkomen er stonden op te kijken en gebruik maakten
    van mijn argeloze bereidwilligheid. De vloek van dat onbekwaam en opportunistisch toezicht voel ik nu elke dag.

    Mentaal heb ik mezelf achteraf moeten stalen en versoepelen tegelijkertijd
    om niet voortijdig te verstarren, zoals ik thuis gezien had.
    Een ruggengraat in riet en zenuwen in roestvrij staal. Dat was tijdens mijn koopvaardij-jaren.
    Maar ben ik de koopvaardij daarvoor dankbaar?

    Terwijl ik mijn brood verdiende heb ik gedurende jaren
    interessante stukken van de wereld kunnen zien en kunnen meemaken,
    de werkzame stukken van de wereld, niet de vakantie-stukken en de façades.
    Maar of hetgeen ik daarbij voel dankbaarheid is weet ik niet.
    Misschien is het gewoon erkentelijkheid, 'on ne crache pas sur ce qu'on a reçu'.
    Ik erken dat ik veel te danken heb aan de werkbranche die koopvaardij genoemd wordt
    maar ik ben die branche niet dankbaar.
    Dat woord dankbaar lijkt me enkel tegenover personen bruikbaar.

    Ik voel loyauteit tegenover een aantal mensen in de privé-omgeving.
    Maar ben ik die mensen dankbaar om het een of ander?
    Misschien één of twee, als ik langer nadenk misschien enkelen meer.

    m – HiH-12/2016, bijgewerkt - 

    19-06-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.523. voetballet

    voor de allerjongste dames

    - Damesvoetbal, daar moet toch ook iets over te schrijven zijn, dacht ik.
    Wanneer ik luidop denk is LM een grote hulp.
    - Kijk eens op 't Net, zei hij afwezig.
    Echt een hulp dus. En ik zocht stut en steun bij 't Net.

    - Voetbalster is wel een eigenaardig woord om te schrijven, vond ik.
       Een voetbalster kan ook een man zijn.
       Als Lukaku een voetbalster is, hoe noemt men dan een speelster, in geschreven taal ?
       Waar is het geschreven onderscheid tussen voetbalstér en voetbalster ? Elke keer een é typen ?

    Want er zijn voetbalsters en voetbalsterren en ook voetbalsterren onder de voetbalsters, natuurlijk.
    In het meervoud is alles duidelijk. Maar hoe moet het in het enkelvoud ?

    - Voetbalvrouw.
    - Neuh gij!  Een voetbalvrouw is een WAG, van de Wifes and Girlfriends categorie.
      Die mogen niet voetballen van hun kapper.
      Voetbalvrouw is geen woord dat kan dienen voor een hardwerkende speelster !

    LM telt de dagen af dat ik het niet meer over voetbal zal hebben en mompelde iets als 'voetballerina'.
    Wel kijk, dat is een woord dat kan dienen,
    een woord dat me bevalt, een woord dat me schikt, de 'voetballerinas' op het veld.
    Toen opperde iemand het woord voetballétjes voor de jonkies. (dat was SK)

                           Afbeeldingsresultaat voor https://www.sweetyhigh.com/read/school-sports-rejection-081716

    Voetballétjes vind ik een héél mooi woord. 'k Zie de kleine meisjes het veldje opstappen,
    begeleid door hun grote zussen, voor de gelegenheid cheerleaders met misschien ponpons.
    Hoe feestelijk is dat !

    De kleintjes spelen amper 2x15min of zelfs minder. Dwars op het veld natuurlijk. Met kleine goals.

    Het echte feest is eigenlijk hun intrede op het gras met
    muziek en spektakel aangeboden door de grote meisjes, speciaal voor de kleine meisjes.

    Na de match krijgen de voetballéttes elk een medaille. In klei. Beschilderd in hun eigen clubkleuren.
    'Tout le monde a gagné' volgens het principe van Jacques Martin.

    Op dat soort veldjes, op frisse zondagvoormiddagen wordt in de kleine hoofdjes van de voetballétjes
    bij feestelijke klanken de kiem gelegd voor een besef van girlpower.

    m – met een beetje hulp van LM en van SK, HiH-06/2016, bijgewerkt -

    19-06-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    18-06-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.522. methode/techniek

    Onze creativiteit staat niet altijd even scherp,
    grijp op zulke momenten naar je vertrouwde methodes en techniek. van P²

    Doenik P²Ke, doenik.

    Op school hadden we een aantal oefeningen om de aandacht gefocust te houden.
    1969-’70-’71 was dat.

    Een van die oefeningen was een mop herschrijven. Dat is verraderlijk.
    Een goede vertel-mop wordt niet vanzelf een goede lees-mop.
    Als een mop tempo en intonatie nodig heeft (en mogelijk ook nog streektaal)
    dan wordt het zeer moeilijk / bijna ondoenbaar om daar een lees-mop van te maken.
    Een flauwe vertel-mop kan mits wat schrijfwerk dan weer wél een goede lees-mop worden.
    Heel wispelturig materiaal, moppen. Wat werkt, wat werkt niet …
    Grappen en geestigheden zijn technisch serieuze materie.

    Een andere oefening was schrijven bij afbeeldingen. We moesten een zichtkaart meebrengen.
    Die zichtkaarten werden ingezameld en dan zonder willekeur weer rondgedeeld.
    Bij de prent die men in handen kreeg moest men iets verzinnen.
    Minimum een A4-bladzijde. "En niet te groot schrijven en géén bladvulling!"
    Zo heb ik klein leren schrijven, om het allemaal op één kantje te krijgen.
    Bondiger schrijven ware ook een oplossing geweest en daar wordt nog altijd aan gewerkt.

    De eerste keer dat we een postkaart moeten meebrengen, brachten we een mooie mee,
    in 't gedacht dat we die zelf zouden gebruiken voor de opdracht.
    En toen kwam dat ronddelen. We hadden een klein klasje van 16 meisjes.
    Zodra de leraar de deur uit was werd de klas een marktplaats en
    werden de achtergrondverhalen bij de postkaart in kwestie uitgewisseld.
    Dat was niet de bedoeling.
    We moesten geen verslag doen van de vakantie van de afzender van de kaart,
    we moesten een verhaal verzinnen bij de afbeelding op de voorzijde van de kaart.

    De maand daarop zamelde de leraar onze zichtkaarten in
    en deelde toen de kaarten rond van een andere klas ! Nu waren er meerdere klassen betrokken
    en de markt verplaatste zich van het klaslokaal naar de speelplaats. Persoonlijk vond ik dat tijdverlies.
    Bij de prent blijven, had hij gezegd. Oké! Dan bleef ik bij de prent.
    En ik schreef als vanouds per opdracht weer meerdere opstellen in ruil voor huiswerken van wiskunde.
    Verder dan dat heb ik het op zakelijk gebied nooit gebracht.

    Er zijn in dat project tamelijk wat kaarten niet terug geraakt tot bij de oorspronkelijke eigenaar.
    Kaarten die thuis gekoesterd werden. Na een keer of drie brachten we enkel nog rommelkaarten mee.
    Daar viel evengoed mee te werken en als we ze niet terug kregen was er tenminste geen hartzeer.

    Met afbeeldingen van het Net is dat euvel nu verholpen.
    Men kan dupliceren en rondzenden zonder ooit een prent te moeten afgeven. Magnifiek vind ik dat.

    Via methodes en techniek naar creativiteit …
    En geheugen. Geheugen brengt ook veel aan.
    Dat hebben senioren voor op de jonkheid-van-dagen.

    m – HiH-06/2016, bijgewerkt -  

    18-06-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.521. het herschrijven

    van een mopke naar een geschreven vertelselke

    Van een gewoon mopke een verhaaltje breien, was het soort oefening
    dat we regelmatig maakten voor school. Die oefeningen deed ik heel graag.
    Het leek op verbouwen en opkalefateren. Renoveren heet dat nu. Hier is zo'n tekstje.

    Oorspronkelijk versie : Grapje van de dag - Sen Net - 05/06/2016

    'Mama, krijg ik een euro? Buiten staat een arme man te schreeuwen ...'
    Vertederd geeft moeder haar zesjarig Brammetje een euro.
    'Hier mijn kind,  je hebt een goed hartje.
    Wat schreeuwt die man dan zo?'
    Brammetje, al bij de deur, draait zich om, en imiteert feilloos: 'Vanille-ijs, mokka-ijs!'


    Eigen versie :

    Met sommige dingen moet Sepke niet bij de Mama aankomen, ook niet bij de Oma.
    Soms moet men bij Opa zijn. Dat voelt Sepke feilloos aan.
    Opa is een beetje een dromer.
    Hij droomt voor Sepke geweldige carrières bijeen. Zo ook die namiddag.
    - Opa, krijg ik een euro?

    Opa reikt al naar zijn portemonnee, en vraagt waarvoor die euro zal dienen.
    Hij investeert veel hoop en energie in zijn kleinzoon-naamgenoot. En dus ook geld.
    Want misschien wordt de kleine later wel fiscaal adviseur of ooit voorzitter van het IMF.
    Die ene euro kan de start zijn van iets groots.

    - Buiten staat een man te roepen.

    Oh, denkt de Opa. Dit kind gaat later bij een hulporganisatie.
    Iets internationaals. Verenigde Naties. Hij redt heelder bevolkingen.
    Hij wordt een tweede Kofi Annan. Mét Nobelprijs.

    Opa draagt vlot bij voor de snelle interventie. Sepke rent naar de deur.
    - Is 1€ wel genoeg ? vraagt Opa nog, wat roept die man ?

    Haastig antwoordt Sepke :
    - Vanilláá ! Chokoláá ! Mokkáá !

    m -HiH-06/2016, bijgewerkt - 

    18-06-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    17-06-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.520. fiets, zusjes e.a

    fiets, zusjes, en andere keerpunten in het leven 

    Toen ik klein was, was de toekomst maar een tijdje groot.
    Tot ik een fiets zou krijgen, bvb, of een tweede zusje. Of een kat.
    Allemaal van dezelfde orde van belangrijkheid : het waren Keerpunten in het Leven.
    Vooral de fiets.

    Later heette de toekomst ook zo: 'LATER', want ik had nog altijd meer toekomst dan verleden.
    Wanneer ik naar die toekomst keek dan zag ik een zacht-parelgrijze waas met lichtgevende randen
    en met in het midden hier en daar een vlokje kleur. 
    Die vlokjes wisselden in aantal en in kleur naargelang mijn leeftijd,
    ook naargelang het weten dat ermee samenging.
    Of naargelang de wijsneuzigheid van het moment.
    Er waren periodes dat de toekomst er zeer kleurrijk uit zag.
    En die kleuren werden ingevuld. Men verandert al eens van pluimage. 
    Nu heb ik meer verleden dan toekomst en mijn herinneringen zijn kleurrijker dan mijn plannen.

    Mijn herinneringen zijn niet allemaal zonnige kleuren, maar het zijn wel kleuren.
    De memorie is een kasteel met duizend zalen met in elke zaal
    duizend kasten met schuiven en schabben vol feiten, fabels & fantasietjes.
    Ja, er zit meer kleur in mijn verleden dan in mijn toekomst.

    m – HiH-03/2016, herwerkt -  

    17-06-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.519. de lettter S

    2008

    Van de rederij uit circuleert aan boord van de schepen
    -in het nodige & nuttige aantal exemplaren per schip- een lijst met afkortingen.
    Die lijst heeft de dikte van een eindwerk van de Zeevaartschool.
    Hoeveel bladzijdes het ding is weet LM niet uit het hoofd
    en ik heb niet aangedrongen op een schatting.

    De grapperd van dienst heeft er zelfs 'ABBR.' opgenomen in die lijst. Abbreviation.
    AFK. zetten in een lijst van afkortingen, het is een klassieker.

    -----

    De Management Room aan boord is op volle zee zo wat de studiezaal.
    Alle handboeken van elke machinerie en elk toestel staan daar. Een paar kasten vol.

    Er is een kopieerapparaat dat werkt -als alles goed gaat-,
    er staan een paar computers en in het midden staat de grote stamtafel.
    Een vergadertafel eigenlijk.
    Zo heet ze tegen de kaai wanneer er volk aan boord komt.
    Op zee is het de tafel van de habitués en heet ze stamtafel.

    Op een dag stond ik opzij copies te lamineren, dingen die LM beneden nodig had.

    De 3de mecanicien, de 2de stuur en de 3de stuur zaten aan de tafel. 't Jong Volk.
    Elk was verdiept in eigen opzoekwerk.   
    Buiten het geronk van het Machien, het gezoef van de airco en
    het neuriën van het kopieerapparaat was het er stil. Zacht snorrend stil.
    Een rustige namiddag op zee, tijdens een lange oversteek.

    De 3de stuur zuchtte eens. En nog eens.
    Hij schoof met een ruk zijn stoel achteruit.
    Die ruk werd met een snok afgestopt omdat
    zijn stoel nog aan de ketting stond sinds de laatste storm.

    - Is er iets, vroeg de 3de mecanicien.
    - Die S elke keer! zei de 3de stuur.

    Oja, de s … de S !
    Men wist direct waarover het ging: de S in de lijst van afkortingen.
    De 3de stuur was een stukje lijst-van-afkortingen aan het instuderen. Van ijver gesproken