Inhoud blog
  • Ziezo!
  • 730. nachtvlinder
  • 729. samenwerking
  • 728. stout & straffen
  • 727. hij zat te lezen
  • 726. de praatmaat
  • 725. none = geen
  • 724. de vaat & de bvba
  • 723. op 't hoekje
  • 722. beschouwelijk
  • 721. droge koude
  • 720. de aha-erlebnis
  • 719. quasi tegendraads
  • 718. vervolgontmoeting
  • 717. er weze licht
  • 716. buurman Jan
  • 715. twéé moeiallen ?
  • 714. boom die sprak
  • 713. een zielige smoes
  • 712. wachtkamer, 1957
  • 711. schrijfantennes
  • 710. littekens
  • 709. grapje op 't bord
  • 708. maan, muis, mug
  • 707. straatnieuws
  • 706. groepsdruk
  • 705. stuur' Knorrepot
  • 704. destructief - II
  • 703. drie suizen
  • 702. destructief - I
  • 701. ín de zon lopen
  • 700. mambo - Swayze
  • 699. steakmes
  • 698. ze meent het
  • 697. de reis van MML
  • 696. lippenstiften
  • 695. schaduw
  • 694. 00°- 000°
  • 693. matabiche
  • 692. efkes denken ...
  • 691. gouden momentje
  • 689. voor slapelozen
  • 690. liefdesverdriet
  • 688. een hond II / II
  • 687. vertrouwen
  • 686. met maten
  • 685. de non, 1971
  • 684. sfeervol ?
  • 683. een hond I / II
  • 682. een vleugje boom
  • 681. uit '96
  • 680. kerkbezoek
  • 679. soep & tekst
  • 678. voor niks
  • 677. de inbreker
  • 676. namen geven
  • 675. heldere koppekes
  • 674. eerste schooldag
  • 673. kindervriendschap
  • 672. van Rika & Leiden
  • 671. tuinpad
  • ------ majesteitelijk
  • 670. wie doet zoiets?
  • 669. alle baten helpen
  • ------ stel ...
  • 668. eerst afwerken ?
  • 667. onkunde >< onwil
  • ------ stokstijf-stil
  • 666. leren zwemmen
  • 665. ruitjespapier
  • ------ op de stoep
  • 664. de modelmoeder
  • 663. die giechel II / II
  • ------ aangehouden
  • 662. winkelding
  • 661. die giechel I / II
  • ------ 't geeft moed
  • 660. foto II / II
  • 659. foto I / II
  • ------ de buis van -
  • 658. flets
  • 657. de Drie Gratiën
  • ------ hoogstam, toen
  • 656. kolen in potten
  • 655. rode kool
  • ------ WTF
  • 654. trullo, trulli
  • 653. boer zoekt volk
  • ------ pech & chance
  • 652. een telefoonlarf
  • 651. match & mismatch
  • ------ wat een kwal !
  • 650. de D-T affaire
  • 649. compliment
  • ------ eendagsvlieg
  • 648. hij stopt ermee
  • 647. een voettocht
  • ------ kinderlogika
  • 646. handtekening
  • 645. horror vacui
  • ------ in Canada
  • 644. schrijven
  • 643. radio Oostende
  • ------ het 4de gebod
  • 642. neurofysiodinges
  • 641. afwezig - III/III
  • ------ de afwezigheid
  • 640. 't is weg
  • 639. afwezig - II / III
  • ------ actrices & tranen
  • 638. beiaard
  • 637. afwezig - I / III
  • ------ humor à la Ma
  • 636. verzonnen verhaal
  • 635. pannekoekendag
  • ------ wat wasser ?
  • 634. een duo-werking
  • 633. kruisbestuiving
  • ------ speciaal moment
  • 632. nog over goud 2v2
  • 631. nog over goud 1v2
  • ------ sterke hond
  • 630. keukenplezier
  • 629. over uitvindingen
  • ------ spiegelen
  • 628. gevonden II / II
  • 627. gevonden I / II
  • ------ schermbeveiliging
  • 626 mondeling
  • 625. zwijnerij
  • ------ fruit is
  • 624. kattemenoeltje
  • 623. Brugse kant
  • ------ boemerang
  • 622. dans der parasols
  • 621. weinig woorden
  • ------ over regen
  • 620. kat & personeel
  • 619. een kattenkijk
  • ------ een vergadering
  • 618. in trance
  • 617. een blij momentje
  • ------ een katte-bak
  • 616. te koop in Urk ?
  • 615. ongerustheid
  • ------ tafelmanieren
  • 614. Oeselgem II/II
  • 613. Oeselgem I/II
  • ------ succesje
  • 612. de lijst
  • 611. kartonnen dozen
  • ------ drie beren
  • 610. ontbijt
  • 609. de kat Viktor
  • ------ mensen
  • 608. een bromance?
  • 607. kretek aroma
  • ------ heilige grond ...
  • 606. kappertjes
  • 605. allebei gevlekt
  • ------ biljarten
  • 604. op late leeftijd
  • 603. dat boek ~ 1946
  • ------ interpretaties
  • 602. potje breekt, ...
  • 601. de Toer
  • ------ zeilcursus
  • 600. ik ben een GG
  • 599. warm & koud
  • ------- alsof
  • 598. hitte & roerloos
  • 597. de perelaar
  • ------ luid & duidelijk
  • 596. hondje op strand
  • 595. wakker worden
  • ------ zonder stem
  • 594. een nieuw boek
  • 593. commotie alom
  • ------ zonder poten
  • 592. camouflage
  • 591. zomerochtenden
  • ------ gespiegel
  • 590. Belgische Oscar
  • 589. luifel & gordijn
  • ------ puur chantage
  • 588. een nieuwe start
  • 587. kussen vergeten
  • ------ een bekommernis
  • 586. hondsdagen
  • 585. wapens aan tafel
  • ------ het wit scherm
  • 584. klasgenoten
  • 583. computerstoel
  • ------ een 'kiebel'
  • 582. zorgzaamheid
  • 581. lidgeld
  • ------ hondenluik
  • 580. niet vals spelen
  • 579. chouchou
    'een heel jaar maart?'
    schrijfvloer 02 ~ afgerond, klaar
    23-09-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.716. buurman Jan

    goed nabuurschap ~ van zijn blog geplukt 

                            Als het even kan,
                       dan spring ik binnen
                       bij mijn goede buurman Jan.
                       Hij is niet zo goed ter been
                       en Jan, ja hij is vaak alleen.

                       Ik zie aan Jan zijn lach
                       dat hij me gaarne mag.
                       "Blijf maar zitten", zeg ik dan
                       "Blijf maar zitten Jan"
                       Bij hem staat de koffie altijd klaar
                       en koekjes van speculaas, zomaar.

                       Dat jij nog lang mag leven, Jan!
                       Want soms voel ik mij ook alleen.
                       Dan spring ik even binnen, als het kan
                       bij mijn goede buurman Jan.

                                      MajuMau 09/2006  

    De reden waarom ik bovenstaande lijnen hier plak : ik vind het een enorm sprekend gedicht.
    De koffie en speculaas altijd klaar, zomaar.  
    Niet omdat iemand verwacht wordt, maar in de hoop dat er iemand langskomt.
    Voor mij gaat er een enorme tristesse uit van die twee lijnen. (lijn 10 & 11)
    En dan lijn 13, die vertelt alles : 'want soms voel ik mij ook alleen'.

    In drie strofen een hele film vertellen, wie kan dat ? Hij kan dat.
    En het naturel waarmee dat alles verteld wordt, haast terloops, vind ik meesterlijk.

    Oké. 'k Ben het gedicht aan het kapot-redeneren. Vergeet mijn interpretatie en lees het nog eens.

    m – HiH-09/2016, bijgewerkt - 

    23-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.715. twéé moeiallen ?

    contact met het verleden 

    Eigenlijk heb ik nog nooit iemand van vroeger aangeschreven, gebeld of daadwerkelijk opgezocht.
    Een beetje Googlen, dat wel. Maar daar blijft het bij. Geen Feesboek of ander gedoe.
    Terug contact op te nemen met het verleden vind ik voor mezelf niet nodig.
    De twee keren dat ik per mail contact met mensen van vroeger had
    is dat zelfs teleurstellend afgelopen.

    Het eerste contact was er doordat mijn mailadres via een rouwregister
    terecht gekomen was bij de broer van de overledene (toen 56j, een jeugdvriendin).
    Vermits het om een rouwregister ging vond ik het vanzelfsprekend dat ik
    me onder mijn eigen naam zou aanmelden en natuurlijk ook onder eigen naam zou tekenen.
    Die broer wou blijkbaar de draad terug opnemen, maar zijn tweede en derde mail
    stonden alweer zo vol dikdoenerij dat ik de communicatie laten uitdoven heb.

    Het tweede contact was nogal verbazend. Plots kreeg ik mails van een koppel jeugdvrienden
    die nu ergens een plantage houden en die af en toe hun ervaringen wilden meedelen.
    Het was geen blog, het was een soortement automatisch doorsturen van nieuwsbrieven,
    zonder de mogelijkheid om uit te schrijven. Vreemd was dat. 

    De eerste mails waren interessant tot ik neerbuigende opmerkingen tegenover de lezer begon te merken.
    Zo stond er eens : 'de naam van de waterval schrijf ik niet want jullie onthouden dat toch niet'.
    Mag de lezer daar zelf over beslissen, over wat onthouden wordt en wat niet ?
    Die waterval kon dus niet opgezocht worden.
    De relazen waren opgesteld in een barokke taal, met onnodig veel details, en met een
    haast dwangmatig gebruik van bijvoeglijke naamwoorden, alsof de lezer niet zelf een voorstellingsvermogen heeft. 
    Dat, samen met flink wat manklopende vergelijkingen, maakte dat ik al schele hoofdpijn kreeg
    nog voor ik een tweede alinea uit gelezen had. 

    'k Heb toen gevraagd hoe ik me kon uitschrijven (zonder verdere uitleg te geven) en de mails hielden vanzelf op.

    In die periode vertelde ik de tweede helft van dat mail-verhaal bij mijn zus Tina aan tafel
    en ik zei erbij dat het toch vreemd was dat die twee ginder mijn adres hadden.
    Waarop Tina zeer opgetogen vertelde dat zij hen dat bezorgd had.
    Waarop ik een eh, gedachtewisseling had met Tina. 

    Dat doorgeven van privé-gegevens heeft ze van Ma. Die heeft het ooit bestaan mijn woonadres
    door te geven aan de oudleerlingenbond van de nonnenschool.
    Gewoon omdat de oudleerlingenbond dat per post op het ouderlijk adres gevraagd had
    had Ma geantwoord. Louter en alleen omdat die school het vroeg. Een school waar we nota bene ...
    Wat ik daarvan vond, van haar mak & gedwee gedoe heb ik toen met handen en voeten moeten uitleggen.

    Later heeft ze op de boekenbeurs nog twee keer mijn telefoonnummer doorgegeven aan iemand
    gewoon omdat daarnaar gevraagd werd. Een telefoonnummer is immers geen adres, was haar redenering. 
    Nee? Een telefoonnummer is nog veel intrusiever dan een adres volgens mij.
    Wéér hartige woorden.
    Het is haar niet meer 'overkomen'.

    Wanneer ik contact wil opnemen met het verleden, zal ik dat zelf wel doen.
    Zonder de moeialle bereidwilligheid van buitenaf, van Ma of van Tina.
    Laura doet zulke dingen toch niet ?!

    m – EZW-10/2011, HiH-09/2016, bijgewerkt - 

    23-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    22-09-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.714. boom die sprak
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

              om te vergroten, klik op bijlage ~  de troostboom spreekt 
              
              Amai P2, dat gedicht is iets moois. En het kan dienen voor mensen van 4 tot 104.

                                 “neem een blaadje van mij mee”

    Dat klinkt echt als de warme woorden van een wijze boom.
    Met een blaadje kan men geen tranen drogen
    en bij een huilbui kan men er ook al niet in snuiten,
    maar er gaat wel een enorme troost uit van het gebaar.

                       “neem een blaadje van mij mee” zegt de boom.

    "Ge zult het zelf moeten rapen of plukken, want ik kan het u niet aanreiken,
    daarvoor zijn onze werelden te verschillend, maar neem. Neem gerust. Neem veel.
    Want dat is het enige dat ik kan bieden, een plaatsje en blaadjes van troost."
    Zo genereus is een boom.

    Dit is een persoonlijke interpretatie natuurlijk.

    Magnifiek gevonden. 'k Ben op zoek gegaan naar
    die wondere Threes S. Wetting, en hieronder een resultaatje.
    Voor de tekst over haarzelf, voldoende scrollen, tot voorbij alle gedichten :
     

    http://www.nopapers.nl/DiZijn/wie/lit/auteur/ThreesWetting/ 

    m – HiH-09/2016, bijgewerkt - 

    Bijlagen:
    de troostboom.jpg (74.4 KB)   

    22-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.713. een zielige smoes

    andermans vriendschap als goedkope smoes 

     '… moeten bannen. Twee verwittigingen gegeven en toch nog zijn pingpongballen aan vegen, …'

    Dat bannen getuigt van daadkracht.
    Voor zo'n kordaat en rechtlijnig beleid, mijn oprechte achting en waardering.
    Want het andere bestaat ook. Hier het verhaal :

    Door laks beleid ivm met stoorzenders die hun gang konden blijven gaan en bléven gaan,
    heb ik een florissante groep compleet zien verworden.
    Zoiets van nabij meemaken is niet mooi om zien en doet pijn. En zoiets blijft bij.
    Zowel het verworden van die groep als het pertinent weigeren van de verantwoordelijke om in te grijpen.

    In 't zeer kort :
    Ivm de dwarsliggers was na drie jaar het geduld van de meeste mensen op.
    De leden hadden regelmatig gemeld dat het genoeg geweest was met die stoorzenders
    -het waren er twee, elk op een andere manier- en dat er moest ingegrepen worden.

    Maar ongeacht hoeveel mensen aangaven dat er iets moest gebeuren, de verantwoordelijke deed niks.
    In tegendeel, hij voerde redenen aan om niét in te grijpen. Redenen waren het eigenlijk niet,
    het waren vooral zwakke smoezen die niet ter zake deden, onder andere
    dat een sympathisante van een van die stoorzenders de moeder was van de beste vriendin van zijn dochter.

    Hallo? Wa-blieft ?

    Dit was geen beleid, dit was ouwemannepraat van de verantwoordelijke die
    verondersteld werd de teugels in handen te houden!

    Zich verschuilen achter een vriendschap tussen twee dochters om niet te moeten ingrijpen in een gemeenschap
    waarvan die twee vriendinnen geeneens deel uitmaakten … ?
    Een vriendschap ergens waar ze van geen tel is, gebruiken als smoes om gebrek aan daadkracht te maskeren?
    Als redenering was dat verschrikkelijk. Deprimerend ook. En zo pover, zo zielig.

    Dat laks beleid heeft definitieve en onomkeerbare schade aangericht en
    de verwording van de groep, de teloorgang laten gebeuren.
    Vriendschap al smoes … ik wist niet wat ik las toen ik die mail toen las.

    m – HiH-09/2016, bijgewerkt - 

    22-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    21-09-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.712. wachtkamer, 1957

    in de wachtkamer in Elisabethstad in Congo ~ door Rocor, 05/2007   

    Wellicht zult ge u afvragen : hoe komt ge daar nu? Het was 1957. Ik vervulde mijn legerdienst bij de paracommando’s.
    We waren pas enkele dagen in Congo. Ik was chauffeur van de commandant en hij moest naar de dokter.
    Die mannen moesten vervoerd worden. Ik zat daar op de baas te wachten in een kamertje van 3 op 3 meter.
    Het was 45 graden warm, snikheet dus. Recht tegenover mij zat een zwart meisje van ongeveer 18 jaar.
    Ze was zeer mooi en had haar kind op de schoot. Het moedertje was kleurrijk gekleed.
    Het baby’tje was zo te zien enkele dagen oud. Het was een jongetje.
    Het kleintje dacht dat het stilaan tijd werd om te eten en begon te zeuren.  

    Ik werd voorgelicht door ons moeder toen ik 9 jaar oud was.
    Ze zei dat de kindjes uit de buik van hun moeder kwamen.
    Dat was het, de rest moest ik zelf maar te weten komen.

    1957 is natuurlijk 60 jaar geleden! Wat er toen gebeurde zal ik nooit vergeten.
    De jonge moeder schoof haar kleurrijk kleed opzij, haalde haar borsten boven en duwde de gulzige mond over haar tepel.
    U moet weten ik had nog nooit een blote borst gezien! Ik was opgeleid in een elitegroep, had de rode muts behaald,
    had 30 parachutesprongen gedaan, was commando, had leren vechten, had op rotsen en op touwen over rivieren geklauterd,
    had leren boksen, was uit rijdende auto’s gesprongen, … kortom wij waren getraind en van niets bang.

    Wat bleek nu? Tegen zo een situatie was ik niet opgewassen. Ik voelde warm en koud.
    Wat moest ik doen? Naar het kind kijken? naar die mooie borsten? Kon dat zo maar?
    Ik ben toch maar mooi blijven kijken en het stoorde de moeder blijkbaar niet.
    Ik was onder de indruk. Het was zo puur. Bij ons in België zou toen zoiets onmogelijk gekund hebben.
    Men had er schande over gesproken. Wel moest ik vaststellen dat de kleine geen tafelmanieren had.
    Er liep een straaltje moedermelk over zijn buik. Het was een kleine gulzigaard en achteraf boerde hij luid!
    Over zijn gezicht lag een gelukzalige glimlach.
    De zwarte mama wreef met haar hand over de gemorste melk die nog een beetje uit haar borst vloeide en likte die op.
    Van een teder moment gesproken! 

    Toen kwam de dokter zeggen dat het haar beurt was.
    Mijn commandant vroeg of alles in orde was met mij. Hij vond dat ik zo raar keek.
    't Is niet moeilijk! Ik vond de Congo een mooi land!  

    05-2007 door Rocor - http://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1177970400&stopdatum=1180648800 

    En ik vond dit een knappe situatieschets, daarom heb ik ze overgenomen.
    Een jongen van 20 of 21 jaar, getraind als paracommando, komt in een situatie waar hij puur geen blijf mee weet.
    Rocor vertelt het zo argeloos, alsof hij weer die jongen van 20 was.   

    21-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.711. schrijfantennes

    Gisteren was het hier niet te doen. Hier.
    Op dit stoeltje en aan dit klavier. Niet te doen.
    Om de hoek zijn verbouwingen bezig.

    Er werd gekapt en gedrild en geboord en ik werd er oren-dul van.
    Het geluid weerkaatste tegen de achtergevels en krijste tegen onze ramen.
    Lawaai = Hoofdpijn
    Al mijn hersenhelften decibelden door elkaar en mijn oogbollen trilden tot pijnlijke pudding.
    Mijn schrijfantennes gingen in rood alarm en werden totaal onbruikbaar.
    Weg denkvermogen, weg alle ideeën, en ik was hier ook weg.
    ’k Ben mijn heil gaan zoeken vooraan in het appartement.
    In de woonkamer was het relatief stil.
    LM had bezigheden in de keuken en daar was het werkelijk rustig, maar
    bij voorbereidend keukenwerk kan meneer geen bezoek gebruiken.
    Terug naar de woonkamer dan maar.

    Achteraan verjaagd door lawaai van de buren,
    vooraan niet welkom in de planning van LM.
    Op de sofa ging ik mijn lot liggen overdenken.

    ’k Heb heel de situatie blauwblauw gelaten, en ik heb geslapen.
    Hoofdpijn wegslapen, altijd nuttig. Als slapen lukt. Het lukte.

    20h : Het eten was lekker en zomers kommerloos, als neus naar de eerste dag van de herfst.

    Eten en weer slapen, bekomen en nieuwe krachten opdoen,
    en vanmorgen stonden mijn schrijfantennes weer op groen :
                                           Afbeeldingsresultaat voor green antenna headboppers
    m – HiH-09/2016, bijgewerkt -

    21-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    20-09-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.710. littekens

    Tijdens het snuisteren in archiefmappen,
    kwam ik een tekst tegen waarin volgens mij
    een heel interessante gedachte zit :

                          zonder woorden

                       zowel vriendschap als vijandschap
                       laten af en toe ook littekens na
                       alleen is het ene mooier dan het ander
                       ik zie ze als ik voor de spiegel sta
                       
                       die littekens kunnen veranderen
                       als gij ook soms  gaat veranderen
                       worden ze mooier of slechter
                       slechts zichtbaar door anderen

                       ge moet geen schrik hebben vriend
                       om die littekens eens te tonen
                       aan wie ge ze ook gaat laten zien
                       aan vreemden of aan die bij u wonen

                                            TBI, 28-09-2011

    'k Bracht het onderwerp aan tafel ter sprake: vriendschap maakt & draagt littekens.
    Niet, zei iemand. Dat kan niet, dan is het geen vriendschap.
    Volgens mij wel, zei ik. Vriendschap maakt en draagt wél littekens. Evenzeer als liefde.
    Het kan bijna niet anders, als vriendschap onvoorwaardelijk en 'ondanks alles' is.
    Een vriendschap die met de jaren dingen meegemaakt heeft, draagt daar toch onvermijdelijk sporen van? 

    Ja. Vriendschappen kunnen littekens dragen en verdragen. En meedragen,
    de stille tekens van dingen die men samen te boven gekomen is.
    Veterane vriendschappen hebben blutsen, deuken, littekens. En toch blijven het vriendschappen.
    Of misschien mee daardoor.

    m – EZW-09/2011, HiH-09/2016, bijgewerkt -

    20-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.709. grapje op 't bord

                Vanmorgen heb ik nog eens een ochtendfoto ontvangen en
            daar moeten we dan iets bij verzinnen. Liefst iets zinnigs.
            En juist vandaag heb ik geen zin in zinnigheden.
            Maar het gaat over voedsel, dan doet een mens een efforke :

    Kinderen eten graag spaghetti. Dat is een van de zekerheden in deze wereld, dat is ongeveer een natuurwet.
    Hier volgt een grappig recept. Niet omwille van de ingrediënten maar het oogt een beetje raadselachtig in het bord.
    Als de men de (klein)kinderen of den huisgenoot eens wil verbazen met een andere bereiding, dan gaat men zo te werk:


    - Snij frankfurterworsten / weense worsten in stukjes van +/- 3cm.
    - Haal er droge capellini door, zo te zien zes stuks per blokje worst. Misschien meer.
      Capellini zijn de allerdunste spaghetti.
      Eventueel de worstjes voorboren met een prikker want capellini breken bij het minste.

    tidbits 2012 spaghetti hot dog Afbeeldingsresultaat voor tidbits 2012 spaghetti hot dog

    - 'k Zou geen zout in het kookwater doen,   er zit al zout genoeg in de stukjes worst en die gaan mee het water in.
    - Gebruik een grote pot met ruim water + eventueel een geut olijfolie, waarom weet ik zelf niet.

                                                Afbeeldingsresultaat voor threaded hot dog in pan water  


    'k Ga dit proberen met de volkoren capellini van Soubry,

    want die vragen maar 4 minuten gaartijd om al dente te zijn.
    De gewone 'bleke' capellini van Carrefour vragen 6 minuten gaartijd.
    Nu mag het voor LM & mij iets malser, dus wordt het denkelijk toch 6 minuten.
    MAAR : voor de stukjes worst mag het water absoluut niet koken
    of de stukjes worst barsten. En dat willen we niet.

    Absoluut niet!, want dan is de hele presentatie, het hele idee naar de bom.

    Men houdt het water tegen het koken aan, zonder te zieden.
    Dus wordt het waarschijnlijk 8 minuten om de capellini te garen,
    maar dat weet  men nog niet, dat wordt beslist aan het fornuis, op het moment zelf.

    - Afgieten moet zeer voorzichtig gebeuren om de stukjes worst niet te scheuren of te bruskeren.
      Eerst het meeste water weggieten en dan met de spaghetti-tang 
      elk blokje worst-met-slierten uit de pot hijsen en in een vergiet leggen.
      Oef. Er is geen enkel stukje worst gescheurd.

    Het eindresultaat komt dan op het bord, zoals op onderstaande foto.
    Het jong grut (en Opa) vragen zich af hoe die 'spaggestis' uit de sossiskes kunnen groeien.

                   spaghetti hot dog Gerelateerde afbeelding 

    "Kan Oma toveren?" vraagt Opa.
    "Nee, Oma doet gewoon eens gek." antwoordt zij.
    "Wáá-róóm?"vraagt de Kleine.
    "Omdat het misschien gaat regenen." denkt Opa.
    "Ja, omdat het misschien gaat regenen." zegt Oma.

    Dat is een geldige reden voor de kleine. Het antwoord is goedgekeurd,
    de schotel ook goedgekeurd, en het bordje wordt leeggegeten.

    'k Zou het serveren met een zacht kaassausje met fijne kruiden in,
    bieslook-dragon-kervel-peterselie, maar drie van deze vier vind ik al oké.
    Daarbij komt een tomatensla. Want bij pasta hoort tomaat, volgens mij.
    Misschien niet altijd in de saus of op hetzelfde bord, maar dan toch vlakbij, in een kommetje ernaast.

         tomatensalade smulweb Tomatensalade

    'k Zou dit gerecht graag eens serveren aan een paar foodies, en ook aan de ploeg van
    Pee Klak in Strombeek-Bever, om te zien of die mensen er kunnen mee lachen.
    Dan wel met een meer volwassen sausje.

    En als het gerecht lukt met de stukjes worst-uit-potten
    probeer ik het ook eens met kruidige balletjes gehakt.
    In gedachten ben ik ze al aan het blancheren, laten koelen, de capellini erdoor halen en
    … nu ga ik naar de keuken, vooraf oefenen.
    LM mag niet in de keuken of de mop is er af.
    Over het resultaat laat ik ooit nog wel iets weten.  

    m ~ het was geslaagd, EZW- 03/2013, HiH-08/2016, bijgewerkt - https://www.muminthemadhouse.com/hairy-hot-dogs-or-scary-spaghetti/ 

    20-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    19-09-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.708. maan, muis, mug
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    "Alexander Badyaev, fotograaf, deed zijn dagelijkse wandeling in Blackfoot Valley, Western Montana, USA.
    Hij zag een reuzenstuifzwam. Eekhoorns en muizen waren ze al komen verkennen.
    Het oppervlak toonde kleine sporen van hun passages. Daardoor leek de bolle stuifzwam een beetje op de maan.
    En waarschijnlijk daarom wou Badyaev de maan bij op de foto. 
    Een volle maan natuurlijk, ze moest even rond zijn als de stuifzwam bol was. 
    Het werd geduld oefenen en plannen. 

    Bij de eerstkomende volle maan, lag Badyaev met zijn apparatuur in positie, te kijken en te wachten. 
    Tientallen kleine dieren kwamen de stuifzwam bezoeken, verkennen en inspecteren. 
    Meestal hertmuisjes die ronddartelden en dan plots stilhielden om te luisteren naar de omgeving. 
      
    Om de dieren niet te storen, en om de sfeer van de plek weer te geven, gebruikte Badyaev de maan als tegenlicht. 
    Om de ronding van de stuifzwam weer te geven en het klein leven er op en er rond, 
    betrouwde hij op een lange sluitertijd en een mild flitslicht. 
      
    Toen een hertmuisje zich eventjes stilhield om een vasthoudende mug te bekijken was de scene zoals hij wou
    en deze foto is het resultaat."
      
      wildlife photography   %%%FOTO1%%%  winnaar   2014               

    http://www.nhm.ac.uk/visit/wpy/gallery/2014/images/mammals/4829/the-mouse-the-moon-and-the-mosquito.html 
     voor wie meer wil weten, een kort   artikel : http://nl.wikipedia.org/wiki/Reuzenbovist , 80cm, ook groter - http://nl.wikipedia.org/wiki/Hertmuis , 110 tot 225 mm, 10 tot 30 gram.
      
    Ik was weg van die foto. 
    ’k Heb er twee dagen zitten op kijken omdat ik niet wist wat ik erover kon schrijven. 
    Te zeer onder de indruk van die compositie. Al wat ik schreef was schamel tegenover dat beeld. 
    Dan heb ik maar vertaald wat er onder stond, een stukje uitleg over de fotograaf en de foto. 
      
    Op het formaat dat ik heb doorgekregen, 
    -en ik hóóp dat het bij iedereen ook zo is toegekomen- is de muis ongeveer 2cm. 
    Dat is ongeveer op ware grootte. De mug zou dan ook ware grootte zijn.
    Die twee op en bij een stuifzwam, het is op dat ogenblik hun universum. 
    En dan laat de fotograaf ons verder kijken, hij brengt de maan mee in beeld.
    Wij zien een tweede universum, het onze. 
    In één beeld van de miniwereld bij de stuifzwam naar de wereld van de mastodonten en de giganten, het uitspansel. 
      
    Persoonlijk zou ik die foto op een blok plakken, zonder randen, zoals in de jaren ’60 en ’70 gedaan werd. 
    Omdat het zicht verder moet kunnen lopen dan de foto, het geestesoog wil ook wat. 
    Daarom zou ik deze compositie zeker niet begrenzen met vier latten. 
    Aub niet inkaderen! Dat zou dit werk van Badyaev absoluut geen eer aandoen. 
     
      m – EZW-11/2014, bijgewerkt 

           

     

    19-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.707. straatnieuws

    een frisse vlotte dertiger  

    'k Stond wat te frutselen en te doen in de keuken en ineens hoorde ik straatgeluiden
    en LM die heel luid iets zei over 'vallen'.
    'k Ging kijken in de woonkamer, LM was de balkondeur aan het sluiten.
    "Is er iets gevallen?" vroeg ik. Hijzelf blijkbaar niet.

    Hij keek beduusd en wees naar de overkant van de straat :   
    "Ik dacht dat die gast zijn autosleutels had laten vallen."
    "Waarom raapt hij ze dan niet op?"
    "Dat zijn geen autosleutels, het is een leeg sigarettenpakske" zei LM en hij sloot de balkondeur.
    "Hoe weet ge dat dan?" vroeg ik.
    "Hij heeft het gezegd toen ik riep dat hij zijn sleutels had laten vallen" zei LM,
    "en hij deed zó " LM maakte een wegwuifgebaar.

    'k Bekeek die gast, hij stapte naar de broodjeszaak :
    een modieuze dertigplusser, dus geen snotneus meer en qua kledij zeker geen marginale.
    'k Bekeek de auto : een blinkend crèmekleurig gestroomlijnd model, helemaal geen krotkar.

    Ik haalde de verrekijker erbij -die lag nog achteraan, om naar de bomen te kijken-
    en vooraan zag ik dan, juist ja, een gekreukt sigarettenpakje.

    "Wat een triestige vent." zei LM.
    "Ja, een frisse mentaliteit." zei ik.
    En ik vroeg me af of die man kinderen op te voeden heeft.

    m - EZW-05/2012, HiH-01/2017, bijgewerkt  

    19-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    18-09-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.706. groepsdruk

    wéér eens de eerste van de klas 

             “ Een maat van mij zei eens: ik doe niet graag mee aan examens.
             Niet omdat ik niets ken maar omdat men niet zou zeggen
             ‘het is hij weer, die de eerste van de klas is’ ”  TBI

    Dat moet erg geweest zijn voor die jongen. Heel erg.
    Groepsdruk kan verschrikkelijk zijn. Toen al.

    'k Heb zo een kozijn gehad. In een gelijkaardige situatie.
    Hij deed het goed op school maar de geuzen van de klas vonden dat 'flauw'.
    Goede cijfers was voor onnozelaars, voor febbekes, voor janetten …
    Hun eigen aantal onvoldoendes zagen zij als een trofee.

    Kozijn is pas opengebloeid toen hij op de hogeschool en verder kwam,
    weg van die bavianen uit het middelbaar.

    Later had hij twee van hen onder zijn werknemers.
    "Ze kunnen zelfs geen tandarts betalen, zei hij bedrukt, want ze zitten aan de grond."
    Dat vond hij erg, zelfs na alles wat ze hem aangedaan hadden.
    Zo een brave mens was die verstandige en schrandere kozijn.

    m – HiH-05/2016, bijgewerkt - 

    18-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.705. stuur' Knorrepot

    over stuurman Knorrepot ~ zomer 1979, Long Beach, Ca. 

    Nu noem ik hem wel stuurman Knorrepot, maar hij was een zeer sociaalvoelend mens hoor.
    Niet sociabel in de omgang misschien, geen strijkages,
    maar wel iemand met een zeer fijn gevoel voor wat mag en kan, voor wat billijk en recht is. 

    Zo had hij gedaan gekregen dat de kaptein hem met de lifeboat een veerdienstje liet doen naar de wal.
    We lagen voor twee weken op anker bij Long Beach (Californië), ongeveer anderhalve mijl uit de kust.
    Nu is zoiets totaal ondenkbaar, dat een schip op anker een eigen sloep gebruikt 
    om bemanning naar de wal te varen, maar in '79 of '80 kon dat soort dingen nog.
    Mits toestemming van de kaptein natuurlijk, vermits het ging over een sloep van het schip. 

    De stuurman voer op aanvraag om 13h, na het middageten, naar de wal.
    Met de lifeboat. En met als vast bemanningslid de 4de mecanicien, want
    volgens de voorschriften moest er een werktuigkundige aan boord van de sloep zijn.
    Of die jongen met evenveel enthousiasme als de 1ste stuur meedeed weet ik niet meer.
    Waarschijnlijk wel, in een Californische zon tijdens de werkuren zo wat heen en weer tuffen 
    en er nog voor betaald worden ook … altijd beter dan in 't Machien staan sleutelen.  

    Vanaf dag 1 stonden Nooke en ik gereed om mee te gaan.
    Niet om aan de wal te blijven, daarvoor hadden we onze twee uren middagrust te zeer nodig,
    maar om te mogen meetuffen met de sloep. Zomaar, gewoon voor de verandering.
    Soms met onze schort nog aan stonden we al te wachten bij de gangway
    want het water vanuit de sloep gezien is veel meer 'water' dan van daar boven aan boord.

    Soms dook er al eens een zeehondje met mooie ogen op, het kwam piepen en verdween weer.
    Dat boottochtje was voor ons de belevenis van de dag.
    Na de heen en terug van ongeveer een half uur
    konden we met zout op onze huid elk aan onze siëste beginnen. 

    Op een keer
    -'k ging na de middagservice het vuilnisbakje van de pantry naar het achterdek brengen-
    zag ik in de verte dat de sloep aan het terugkomen was. Hoe? Was de stuurman al voor 12h vertrokken?
    Daarom hadden we hem en de 4de mec niet aan tafel gehad!
    Gelukkig stond er voldoende te eten in de frigo van de pantry.

    Ja, die keer was hij vroeger vertrokken, hij had de helft van zijn matrozen een namiddag vrij gegeven.
    Die mannen stonden te springen en na de douche waren ze vertrokken. 

    Nu was het 13h en de sloep met stuurman en 4de mec lag daar in de verte te dobberen.
    De sloep was nog het open model, in hout, met ook mast en zeil aan boord, in geval.
    En dit was een geval. 

    Ik zag de 1ste stuur en de 4de mecanicien staan sukkelen met die mast en met de lappen oranje zeil.
    De mast was toen nog in hout. Zwaar spul dus, geen vlot hanteerbare kunststof.
    En het zeil was nog in zeildoek. Ook zwaar spul, geen synthetisch lichtgewicht.
    Stuur en 4de probeerden de mast recht te zetten.
    Toen die met veel comedy-achtige toestanden eindelijk bleef staan,
    moest het zeil nog gemonteerd worden én gehesen. 

    "Zie ze doen, zie ze doen …" dacht ik en ik ging met het leeg vuilnisbakje terug naar binnen.
    Nooke vroeg waar ik zo lang gebleven was.
    "De stuur probeert te zeilen, zei ik, hij denkt dat die houten lifeboat zijn jacht is."

    Wat bleek achteraf : de 4de mecanicien, de junior van de machine-officieren, had sinds dagen
    het dieselreservoir niet bijgevuld en bij het terugkeren naar boord was de sloep zonder brandstof gevallen.
    En de stuurman, die zichzelf een zeiler noemde want hij had thuis een zeilboot,
    stond niet alleen te vechten met het zware zeilmateriaal van de lifeboat, hij kon er ook niet mee zeilen.
    Rond 15h pas waren ze terug aan boord. Uitgehongerd, verdorst, serieus verbrand door de zon
    en in een rothumeur voor twee volle dagen.
    Zo, dacht ik, dat weten we dan ook weeral. ALTIJD drinkwater meenemen. 

    m - HiH-05/2017, bijgewerkt -  

    18-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    17-09-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.704. destructief - II

    een vriendschap die nooit voldragen werd 

    Van MVH ging iets uit dat iedereen meezoog.
    Met iedereen bedoel ik ongeveer vier of zes meisjes.
    Het zal '66 geweest zijn, we waren 14, sommigen al 15,
    nog altijd een ontvankelijke leeftijd als het gaat over empathie.
    MVH was gewoon een klasgenoot, er was dus geen hiërarchie meer gemoeid.
    Of toch geen officiële.
    Onze klas was mee toegelaten in de rozentuin, we mochten daar wandelen.
    Dat was al veel damesachtiger dan spelen op de speelplaats,
    een plein waarmee de jongere klassen genoegen moesten mee nemen.

    In de rozentuin mochten we niet op het gras lopen.
    We mochten enkel op de paden wandelen of op de banken gaan zitten.
    Wij hielden ons daaraan. Wij hielden op met spelen en rennen,
    wij oefenden in gezapig wandelen, zelfs arm in arm, we werden mini-matrones.
    Van het gras in het Vondelpark hadden we nog niet gehoord. Dat kwam pas later.

    Telkens wanneer MVH misnoegd of treurig was over 't een of 't ander
    -en iedereen weet dat men vlot melancholisch kon doen op poëzieboekskesleeftijd-
    zoog ze daar het gezelschap in mee.
    Die melancholische buien werkten danig op het gemoed van de anderen, waaronder ik.
    Het gebeurde te vaak en de buien duurden te lang
    Weken melancholie in de tuin. Op die bank. Elke dag, drie pauzes lang.
    En zo een heel schooljaar?

    Er was voor mij maar één uitweg, terug naar de speelplaats.
    Dat heb ik gedaan, van de ene minuut op de andere.
    In de klas kon ik met MVH fantastisch samenwerken, é-norm!
    Maar buiten de lesuren zoog ze mijn energie weg.
    Ik heb toen in stilte maar wel zeer plots een punt gezet achter die vriendschap.
    Het was een soort mentale overlevingsdrang, 'redde wie zich redden kan'.
    Ik keerde terug naar de speelplaats. Voor mij geen rozentuin meer.
    De geuren waren er zoet en afwisselend genoeg, maar de sfeer rond MVH was één en al doem.

    m – HiH-09/2016, bijgewerkt - 

    17-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.703. drie suizen

    Toen ik nog in Ganshoren woonde was er een postbode die met zijn ego ruimschoots compenseerde
    wat Moeder Natuur hem in de bovenkamer vergeten mee te geven was. 

    ’k Schrijf nu wel postbode, maar in die tijd, en dan zeker in de Brusselse rand,
    heetten die mannen facteur. Marcel de Facteur. 
    Factrices waren er nog niet en ze zouden er nooit komen volgens Marcel,
    omdat … gewoon omdat facteur een mannenjob was, tiens !
    Als onderbouwing van een argument kon dat tellen. 

    Het was de tijd dat dat facteurs nog in grijs PTT uniform liepen,

    een leren tas op de buik droegen en een kepie op het hoofd hadden. 
    En een cape in de winter ? Dat weet ik niet meer,
    het was ergens tussen '74 en '89. Droegen ze toen 's winters nog een cape ? 

    Op een middag kwam hij ostentatief zuchtend het café binnen.
    Hij veegde imaginair zweet van het voorhoofd. (dorst, wou dat zeggen) 

    - Allez Marcel, zei de bazin, zo warm is het vandaag toch niet.
    - Dat komt van al die boeken van de suizen, die wegen een pak zenne.
    - … boeken van suizen ?
    - Ja, de boeken van de drie suizen. Voor u is er ook ene. Hier zie, nen boek voor madame

    En hij plofte de cataloog van 3 Suisses op de toog. 900 bladzijdes dik.

    Het gewicht hebben we nooit geweten. 

    m - HiH-07/2015, https://fr.wikipedia.org/wiki/3_Suisses#Historique ,
    https://www.demorgen.be/nieuws/3-suisses-failliet-het-einde-van-een-bedrijf-dat-alles-had-om-het-digitaal-te-maken~b0619696/

    17-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    16-09-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.702. destructief - I

    Destructieve relaties, Dr. Phil dankt er een deel van zijn broodwinning aan.
    In vriendschapsrelaties bestaat het ook. Destructieve vriendschappen.
    'Slechte vrienden' werden zo'n situaties ooit genoemd.
    "Hij was in handen gevallen van slechte vrienden".

    Mijn grootvader aan vaders kant had na zijn pensioen 'slechte vrienden' volgens mijn grootmoeder.
    Hij ging twee keer per week kaarten in 't Gildehuis, rechtover de parochiekerk.
    Nu heet het café Onder Den Toren.
    Dan kwam hij in de late namiddag naar huis gefietst, laverend vanwege drie glazen Palm.
    Hij had de korte afstand thuis-Gildehuis en terug
    best te voet kunnen doen, maar om een of andere reden wou hij met de fiets.
    Als zelfstandig huisschilder is hij tamelijk laat met pensioen gegaan,
    misschien wou hij aan de buurt laten zien dat de Fred er nog altijd was,
    ook al had hij zijn grote ladder aan zijn zoon doorgegeven.

    Eén van de slechte vrienden was de onderpastoor. Die kaartte ook en die dronk ook Palm.
    Dan hadden ze op de parochie toch al andere onderpastoors gehad zulle !
    Ene was zelfs Deken geworden.
    Maar deze zou het nooit zover brengen, wist mijn grootmoeder.
    Zo jong al kaarten en Palm …, dat manneke wordt ommers vanzelevens geen Deken.

    m – HiH-09/2016, bijgewerkt -    

    16-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.701. ín de zon lopen

    laaghangende zon

    - Oma? Kan een mens ook ín de zon lopen?
    - Ín de zon lopen … ?
    - Ja, ín de zon lopen.
    - Als de zon opkomt? Naar de zon lopen?
    - Ja.
    - En als de zon ondergaat, ook naar de zon lopen?
    - Ja. Tot ín de zon.
    - Ik weet hoe we dat kunnen doen, naar de ondergaande zon.
      Mag het met de auto?
    - Ja.

    Het mocht met de auto. En hij mocht vooraan zitten.
    Oma had het juiste uur berekend want die Oma kon dat,
    ze had daar een boekje met tabellen voor, over zonsondergangen en zonsopgangen.

    Ze vertrokken 's avond op de KeizerKarellaan in Ganshoren en ze bleven west rijden,
    de ondergaande zon achterna, tot de zon bijna helemaal onder was.
    Toen waren ze in Oostende. Hier kunnen we niet verder, zei de Oma, op een toon
    alsof ze opnieuw op het strand van de Pacific stond en zojuist Route 66 voleindigd had.
    De kleine knikte dat hij het snapte, hier zakt de zon in de zee.

    - En morgen rijden we terug naar de zon, naar de opkomende zon.
    - Morgen? Zijn oogjes werden rond.
    - Ja we blijven hier slapen.
    - Hiér?
    - In een hotel, zotteke.
    - Maar, mijn pyjama en zo, deed hij molenwiekend.
    - Uw mama heeft een tas meegegeven, manneke.

    Opluchting. Hij draaide een halve slag van contentement en lachte blij.
    Daar dienen Oma's voor dacht ze.
    De Mama's en de Papa’s doen de opvoeding,
    de Opa's verkopen wijsheden en
    de Oma zorgt voor de extra-lichtpuntjes.

    's Anderendaags vertrokken ze op het uur van de tabellen in het boekje van Oma.

    Het was heel vroeg en voor ontbijt haalde Oma koude pannenkoeken tevoorschijn.
    Een flesje chocolademelk met twee pannenkoeken uit het vuistje, opgegeten in
    de frisse ochtendlucht, onder de voorzichtige kleuren van het ochtendgloren.
    In de open lucht smaakt alles eens zo goed.

    - Ginder gaat de zon op, wees ze.
    En toen reden ze oostwaarts. De opkomende zon tegemoet.
    En ze was blij dat de kleine Jaak heette. Een beetje gelijk Kerouac.

    Dit alles is lang geleden hoor. De E40 was toen nog geen racebaan vol haastige vracht-dragonders
    en zat nog niet dicht gestropt met woon-werkverkeer. Zo lang is het geleden.
    Er is ondertussen zoveel veranderd.
    Maar de Oma's, zij zorgen nog altijd voor de kleine extra-lichtpuntjes.

    m – HiH-09/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Jack_Kerouac , https://nl.wikipedia.org/wiki/On_the_Road_(boek)

    16-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    15-09-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.700. mambo - Swayze

    Op een avond rond 14/09 werd Dirty Dancing met Patrick Swayze nog eens uitgezonden.
    'k Ben vergeten op welke zender dat toen was.
    Die keer zou ik kijken. Zeker weten. Want Swayze had ooit deel uitgemaakt van mijn leven
    en ik had hem nog niet aan het werk gezien, toch niet in zijn beroemdste mambo. 

             In '87 woonde ik tijdelijk (2j) bij iemand die een flatgenote kon gebruiken. En ik ook. 

            Zij was 28, 
            freel van gestalte en was zeer plots weduwe geworden. Dat plotse heeft haar vier jaar therapie gekost. 
            Ik was 35
            en op de dool tussen een relatie en de job (koopvaardij). De relatie kon duidelijk de job niet aan. 
            En daar zaten we dan, twee verloren zielen, yuppies - jawel, maar emotioneel aan stukken.

            Zij heeft me opnieuw geleerd huiselijkheid te waarderen. 
            Ik heb haar opnieuw bijgebracht dat de buitenwereld óók iets te bieden heeft. 
            We vulden mekaar tamelijk goed aan. 
            Behalve die keer dat de ... en de keer dat de foon...  

           
    Tamelijk goed dus, misschien beter dan in andere huishoudens, omdat we 

            eigenlijk niet emotioneel afhankelijk waren van mekaar. Het was een rationele samenwoning. 
            Zó rationeel dat we het vanzelfsprekend vonden dat zij meekwam naar het huwelijk van mijn zus Laura. 
            Gewoon omdat we, beiden single zijnde, mekaar de meest aangewezen persoon vonden. 

            Daar hebben we dan gemerkt dat het  begrip 'flatgenoten' nog niet 
            doorgedrongen was tot in de uithoeken van het land. 
            Men vroeg haar wie zij was : ik ben de vriendin van de zus van de bruid.  
            Owee, we waren geklasseerd. Het hielp ook niet dat ik haar MiekeMuis noemde en zij mij Zoetje.  
            Dat 'zoetje' omdat ik juist niet van zoetigheid hou en het 'miekemuis' omdat ze  enorm kattig kon doen. 
            Die naampjes waren voer voor psychologen. 

           
    We gingen al eens naar de cinema, waar ik mijn claustrofobie verbeet. Of trachtte te verbijten. 

            En bij de slotscène van Dangerous Liaisons had ik ietofwat heftig gereageerd, dus zou ze me nooit nog 
            meenemen naar de film. Wat ik opgelucht begreep. 
            Op een dag kwam ze thuis na Dirty Dancing. Vanaf toen waren we met drie : 
            MiekeMuis, Patrick Swayze en ik. 
            Posters, videotape en muziekcassette. Heel het kot was Swayze. En danslessen. En thuis oefenen.

                                         Afbeeldingsresultaat voor dirty dancing poster

            Nu had ik op mijn kamer wel een platenhoes van Freddy Mercury liggen, 
            maar die zanger was veilig onbereikbaar door zijn geaardheid. Het ging me om zijn stemkwaliteiten. 
            Wat MiekeMuis in Swayze gezien had was van een gans andere orde. 

           
    Vanaf toen werd elke weekendvriend getoetst op zijn danskwaliteiten. 

            Terwijl de man in kwestie waarschijnlijk een heel ander soort fysieke arbeid 
            voor ogen had, kon hij helpen de tafel en de stoelen opzij schuiven, dansvloer! Het Swayze-examen.  

            "Zoetje kom eens kijken!" riep ze dan in volle afwachting. 
            De weekend-heer schrok zich een hoedje : er was ook nog een Zoetje? 
            En het Zoetje in kwestie was van vrouwelijke kunne. 
            En ze had het voor Freddy Mercury, als geruststelling kon dat tellen.

           
    Kortom, Swayze was niet meer weg te denken. Máán-den heeft dat geduurd.

            Swayze behoedde MiekeMuis voor muizenissen. 

            In '89  ben ik verhuisd. Nog een jaar later is Muissie bevallen van haar eerste kind. 
            De vader is een jeugdvriend van haar overleden man. 

            We belden mekaar nog wel, maar dat verwaterde. Zij leerde nieuwe mensen kennen, ik ook : 
            we vertelden over onbekenden. Op de duur maakten we geen deel meer uit van mekaars leven. 
            Maar Swayze heeft wel deel uitgemaakt van ons gezamelijk leven, 
            van de living tot de badkamer : Swayze posters & mambomuziek. 
            Haar zoon zal nu 30+ zijn. Kan hij dansen?
            Misschien moeten zonen niet kunnen dansen.

    Ik was in die tijd ook in hetzelfde bedje ziek als jouw MiekeMuis!
    niet moeilijk als je Dirty Dancing gezien hebt ... RSL

                     klank aanzetten voor de slotdans
                https://www.youtube.com/watch?v=WpmILPAcRQo
                04min28

    Zijt gij toen ook danslessen gaan volgen, RSL?
    Want MiekeMuis had het toen serieus te pakken hoor.
    En ik was blij³, want die mambo-Swayze dingen hielden haar bezig. Ze had eindelijk terug een focus.
    Ook denk ik dat die danslessen meer voor haar gedaan hebben en sneller gewerkt hebben
    dan de therapie die maar bleef duren en waar ze zich elke week naartoe sleepte.
    Met de danslessen had ze eindelijk iets waar ze zich in kon 'gooien'. Ze was er verwoed mee bezig. 

    Die avond na de film bedacht ik dat ik Muissie misschien eens terug kon contacteren.
    Maar dan toch weer niet. Misschien wil ze niet herinnerd worden aan die pijnlijke periode.
    Want dat was het. Een heel donkere periode. 

    Haar man, AP, was op zijn werk zeer plots overleden. Vermits zij en AP niet getrouwd waren
    had MiekeMuis niet de zeggenschap van een echtgenote en zijn ouders
    hebben hun klauw gelegd op het stoffelijk overschot én op de organisatie van de begrafenis. 

    MiekeMuis kon zelfs niet gaan groeten, dat was voorbehouden : 'enkel familie'. 

    Er kwam een kerkelijke dienst. Dat was tegen AP zijn overtuiging en dat wísten zijn ouders.
    Er kwam een begrafenis, terwijl AP wou gecremeerd worden, en dan wísten zijn ouders. 
    Het enige wat ze mogen doen heeft was een van zijn etsen afstaan voor de rouwprent.
    Want al zijn grafisch materiaal lag bij haar, niet bij zijn ouders. 

    Dat er door die mensen (vooral door de moeder)
    op geen enkel moment met de wensen van AP rekening gehouden is,
    heeft volgens mij bij Muissie even lang doorgewerkt als het overlijden van haar man.
    Want hij was haar man, niet zomaar haar vriend.
    Alleen was hij nog niet haar echtgenoot. Een kwestie van papier.
    Maar het ontbreken van dat papier gaf de doorslag bij de moeder. 

    Bij de begroeting aan de kerkdeur stond Muissie ook niet bij zijn familie.
    De familie stond netjes uitgelijnd tegen het rechter deurpaneel van de kerk.
    In een triomfantelijk zonlicht.
    Muissie en haar zus stonden wat meer naar binnen, tegen het linker deurpaneel.
    In de stille schaduw.

    Er was heel wat volk om de dienst bij te wonen.
    Wij van de vriendenkring hadden zo wat achterop het pleintje verzameld,
    om beter te kunnen kijken en af te wachten wat ons te doen stond. 

    De officiële mensen, de bazen van het werk, de collega’s, de mensen van de academie, de studenten,
    we lieten ze allemaal voorgaan. En we zagen dat er weinig begroeting was voor Muissie. 

    Toen zetten wij ons traagjes in gang, de informele kring, misschien 75 of 100 mensen gingen de trappen op.
    De moeder zag ons komen en trok opnieuw haar smartelijk piëta-gezicht,
    want zij was toch degene die een zoon verloren had. 

    Maar kijk. De voorsten van onze stoet stapten naar het linker deurpaneel,
    stapten op de kleine Muissie af en zij en haar zus werden daar begroet
    met warme handdrukken, zachte omarmingen en ook een paar kussen.
    En wij volgden. Als vanzelf. We kwamen voor een afscheid, niet voor burgerlijk vertoon.
    En zo bleef dat maar doorgaan. 

    Voor de familie aan het rechter deurpaneel waren er een paar knikjes.
    Naar de broer van AP heb ik ook geknikt. Want die kon er niet aan doen dat zijn ouders zo waren.

    Waar Muissie tijdens de dienst heeft kunnen plaatsnemen weet ik niet, en ik heb het haar later ook nooit gevraagd. 

    Door heel die 'vieze begrafenis' was er iets dat maakte
    dat het acuut rouwproces bij haar vier volle jaren geduurd heeft.
    Vandaar die therapie. Die maar niet werkte.
    Vandaar dat ik zo blij was met de danslessen en de mambomuziek.
    En de film natuurlijk, die was het keerpunt. Hij heeft Muissie er uit getild. 

                       Afbeeldingsresultaat voor dirty dancing images


    Die periode is -hoop ik voor haar- een afgesloten hoofdstuk.
    Daarom heb ik haar niet gebeld. 'k Wou geen herinneringen oprakelen aan toen.

    m – HiH-02/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Mambo_(dans) , https://nl.wikipedia.org/wiki/Patrick_Swayze 

    15-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.699. steakmes

    Hij zou komen eten bij haar thuis. Voor de eerste keer.
    Ze vond de kurkentrekker niet direct en daardoor
    werd ze nog zenuwachtiger dan ze al was.
    Galant zei hij : "Laat mij maar doen, 't kan ook gewoon efkes met een mes hoor."
    Hij nam zijn steakmes van tafel, nam de fles en het mes mee naar de keuken,
    zette zich schrap en hij kreeg de fles open! Eh ... gered ?
    Want er was een nieuw probleem: ze had maar twee steakmessen.

                             Afbeeldingsresultaat voor knife in bottle wine fail  

    m – EZW-11/2013, HiH-09/2016, bijgewerkt -

    15-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    14-09-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.698. ze meent het

    'k Ga reizen, zei de Oma Jo, naar Frankrijk en naar Thailand
    en ook naar iets met zand. Naar een woestijn of zo.
    De Rub Al Khali lijkt wel wat. Ze wees naar 't scherm vol beelden,
    wat een kleuren, wat een weelde, veel zon & zand en helemaal niet nat. 

    Haar man sprak : Ach Jolande, het is daar vlam en gloed.
    We hebben het toch goed? Wat zoekt gij in die landen?

                             Afbeeldingsresultaat voor rub al khali

    Jolande sprak met held're stem, ze had het duid'lijk tegen hem : 
    't Wordt tijd dat ik mijn horizon verleg. Ik ga mijn IK verrijken.
    Leer maar zelf een hemdje strijken, want ik, ik ben hier weg. 

    m – HiH-04/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Rub_al_Khali, Afbeeldingen van rub al khali 

    14-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.697. de reis van MML

    vervolg van tekst 763 van 21/09/2018 op vorig blog, ~ https://blog.seniorennet.be/maart_ ~
    MML vertelt verder :

    Door de feestelijkheden voor 10 jaar onafhankelijkheid
    werkten de administratieve diensten van de universiteit van Kinshasa helemaal niet.
    Zeker niet omdat het koningspaar naar ‘la colline inspirée’ kwam.
    Het personeel kwam niet ter plaatse, want de bussen die hen normaal naar de campus brachten,
    moesten gebruikt worden om hen met vlaggetjes in de hand langs het parcours van de koninklijke stoet af te zetten.

    Daardoor kregen wij pas op 31 juni de bewuste telegram in handen.
    F.L. kwam onverwacht naar huis met de boodschap: "ons vader is dood" Bam, bang!
    Als je voor een jaar vertrekt en je familie achterlaat, weet je dat er iets kan gebeuren.
    Maar nu toch niet. En wanneer het dan toch waar is, is dat zo onwezenlijk. Een rollercoaster begint te draaien

    Ga je met die kleine naar huis? Wat moet er in orde gemaakt worden.

    F.L. moest naar de stad om een uitreisvisum te regelen bij een ambtenaar die zijn krant
    belangrijker vond dan onze aanvraag. Hij moest mij de toelating geven om terug te keren
    en de kleine stond ook nog niet in mijn paspoort. Dus eerst naar de ambassade en dan
    terug naar de overijverige nog steeds krantenlezende ambtenaar of was het ambetantenaar.
    Madame moest zich ook presenteren.
    Dat madame (21) haar valies aan het pakken was kon hem niet vermurwen.
    Dan heeft F.L. tegen zijn principes zijn portefeuille maar bovengehaald.
    En toen … was de klus in vijf minuten geregeld.

    Een ticket voor mij en de baby was wat anders. Normaal mocht toen een kind onder de zes weken niet vliegen.
    Na veel palaveren kwam er een vertegenwoordiger van Sabena en alles kwam in orde voor 1 juli.
    De dag van de begrafenis.

    Dat lijkt een reis met hindernissen, MML. Met serieuze hindernissen.
    Om te beginnen de plaatselijke gebruiken al. 'k Krijg de kripse als ik het lees.
    Ge zult er maar staan in een droeve situatie met een boeleke op de arm.
    Ge zult gvd in zo'n soort land staan op een ogenblik dat het dringend is, omgeven door dat soort mentaliteit. 

    Als het niet te moeilijk is zou ik heel graag het vervolg lezen.
    En andere mensen misschien ook.
    Door de leeftijd hebben we een aantal dingen gemeenschappelijk.
    Maar ooit zagen onze levens er zeer anders uit. 45 jaar geleden bvb, in de zomer van 1970.

    Vanmiddag aan tafel hebben LM en ik eens zitten denken wat we eind juni 1970 aan het doen waren
    terwijl gij en FL probeerden naar België te geraken, met een baby van vier weken. 
    LM en ik waren toen allebei 18. Die zomer zag er voor ons gans anders uit. 

    LM begon onzelfzeker aan een werkleven aan boord, tussen de volwassenen.
    Montalto (CMB), Escaut (Deppe). Hij was een dappere jongen, moest wel. 
    Ik lag heel zelfzeker in de knoei met de nonnen, met België en met de wereld in het algemeen.
    'k Was een gedecideerde snotneus. 

    Buiten de kalender is er geen vergelijk tussen ulle zomer, die van LM, of die van mij, in 1970. 
    Daarom lees ik met belangstelling over het leven van andere mensen.
    Niet de beroemdheden, gewoon de ándere mensen. 

    Weet iedereen voor zichzelve nog hoe het leven er uit zag in de zomer van 1970 ?
    Er kan misschien een interessant schrijfsel van komen … gewoon een paar woorden.

    de vlucht Congo-Zaventem

    We hadden alle paperassen in Congo in orde gemaakt.

    Na een slapeloze nacht met veel emoties was het zover. Een kleine koffer
    en een mozesmandje met onze eersteling in waren mijn bagage.
    Oh ja, ook nog een overvolle accordeonhandtas (1970) en heel veel onzekerheid (21)
    en niet de meest avontuurlijke op deze planeet.

    Ik zat naast een stel zakenmensen, industriëlen, ik weet het niet.
    Maar zoals later zou blijken waren zij empathische vaders.
    De baby werd in een soort hangmatje van ondoordringbaar materiaal boven mijn hoofd gehangen na het opstijgen.
    Daar lag hij heerlijk gewiegd te slapen, tot hij een vuile luier maakte en zijn keel opzette.
    Ik met de kleine naar het toilet. In die tijd waren er nog geen verluiertafels in vliegtuigen,
    toch niet in dat van ons. Ik heb hem verschoond op het toiletdeksel.
    Helemaal hoteldebotel kwamen we terug op onze plaats.
    De twee vaders? Zij stelden voor om indien nodig zij bij de volgende verluiering
    even de benen zouden gaan strekken, zodat ik meer ruimte zou hebben. De lieverds.

    In België aangekomen moesten we te voet van het vliegtuig naar de terminal.
    Mijn accordeonhandtas viel op de grond, alles overal verspreid, mijn parfum "Vent Vert" kapot.
    Ik vergeet nooit die geur. Droog, groen, zerp gecombineerd met vliegtuigbrandstof en luchthavenlucht.

    Bij de douane vroegen ze waarom ik naar België kwam. Voor de begrafenis van mijn vader.
    Er moesten toen nogal wat paperassen ingevuld worden.
    Oef, ik mocht doorlopen. Begint zoonlief toch van zich te laten horen.
    “Wat zit er in dat mandje? Een baby? Ah ja, dan moeten we andere papieren invullen.”
    En de klok, die tikte. 
    “Hoe lang blijft u in België met de kleine? Veertien dagen?
    Dan hadden we die papieren niet moeten opmaken.”

    Ik heb de longen uit mijn lijf gerend om uit de luchthaven te zijn
    waar mijn broer en schoonfamilie mij stond op te wachten.
    Mijn broer heeft geracet om op tijd in de kerk te zijn.
    Het kind werd toevertrouwd aan een tante die nog nooit een baby een flesje gegeven had,
    maar wel heel veel liefde en rust in zich had.
    De kist en ik kwamen samen aan in de kerk.

    In de namiddag zijn we met de baby naar de kinderarts moeten gaan en
    een week later zag ik mijn vader overal in het straatbeeld opduiken.
    Ik heb nog nooit zoveel gerend. Zeker niet achter een hersenspinsel.

    “Er is van u geschilderd of geschreven, geen lichtdrukmaal, geen beeld van u gebleven … ” (Gezelle). MML

    Jawadde MML. Daarmee vergeleken is mijn zomer van '70 een verhaaltje voor de vaak. 
    'k Moet uw relaas nog een paar keer herlezen hoor. Zo'n verhaal pakt en houdt iemand vast.
    Allee, mij toch.

    m – HiH-09/2015, bijgewerkt

    14-09-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (2)




    E-mail

    klik op knop om me te mailen


    Zoeken in blog


    Archief per maand
  • 03-2020
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 08-2019
  • 07-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!