Inhoud blog
  • Ziezo!
  • 730. nachtvlinder
  • 729. samenwerking
  • 728. stout & straffen
  • 727. hij zat te lezen
  • 726. de praatmaat
  • 725. none = geen
  • 724. de vaat & de bvba
  • 723. op 't hoekje
  • 722. beschouwelijk
  • 721. droge koude
  • 720. de aha-erlebnis
  • 719. quasi tegendraads
  • 718. vervolgontmoeting
  • 717. er weze licht
  • 716. buurman Jan
  • 715. twéé moeiallen ?
  • 714. boom die sprak
  • 713. een zielige smoes
  • 712. wachtkamer, 1957
  • 711. schrijfantennes
  • 710. littekens
  • 709. grapje op 't bord
  • 708. maan, muis, mug
  • 707. straatnieuws
  • 706. groepsdruk
  • 705. stuur' Knorrepot
  • 704. destructief - II
  • 703. drie suizen
  • 702. destructief - I
  • 701. ín de zon lopen
  • 700. mambo - Swayze
  • 699. steakmes
  • 698. ze meent het
  • 697. de reis van MML
  • 696. lippenstiften
  • 695. schaduw
  • 694. 00°- 000°
  • 693. matabiche
  • 692. efkes denken ...
  • 691. gouden momentje
  • 689. voor slapelozen
  • 690. liefdesverdriet
  • 688. een hond II / II
  • 687. vertrouwen
  • 686. met maten
  • 685. de non, 1971
  • 684. sfeervol ?
  • 683. een hond I / II
  • 682. een vleugje boom
  • 681. uit '96
  • 680. kerkbezoek
  • 679. soep & tekst
  • 678. voor niks
  • 677. de inbreker
  • 676. namen geven
  • 675. heldere koppekes
  • 674. eerste schooldag
  • 673. kindervriendschap
  • 672. van Rika & Leiden
  • 671. tuinpad
  • ------ majesteitelijk
  • 670. wie doet zoiets?
  • 669. alle baten helpen
  • ------ stel ...
  • 668. eerst afwerken ?
  • 667. onkunde >< onwil
  • ------ stokstijf-stil
  • 666. leren zwemmen
  • 665. ruitjespapier
  • ------ op de stoep
  • 664. de modelmoeder
  • 663. die giechel II / II
  • ------ aangehouden
  • 662. winkelding
  • 661. die giechel I / II
  • ------ 't geeft moed
  • 660. foto II / II
  • 659. foto I / II
  • ------ de buis van -
  • 658. flets
  • 657. de Drie Gratiën
  • ------ hoogstam, toen
  • 656. kolen in potten
  • 655. rode kool
  • ------ WTF
  • 654. trullo, trulli
  • 653. boer zoekt volk
  • ------ pech & chance
  • 652. een telefoonlarf
  • 651. match & mismatch
  • ------ wat een kwal !
  • 650. de D-T affaire
  • 649. compliment
  • ------ eendagsvlieg
  • 648. hij stopt ermee
  • 647. een voettocht
  • ------ kinderlogika
  • 646. handtekening
  • 645. horror vacui
  • ------ in Canada
  • 644. schrijven
  • 643. radio Oostende
  • ------ het 4de gebod
  • 642. neurofysiodinges
  • 641. afwezig - III/III
  • ------ de afwezigheid
  • 640. 't is weg
  • 639. afwezig - II / III
  • ------ actrices & tranen
  • 638. beiaard
  • 637. afwezig - I / III
  • ------ humor à la Ma
  • 636. verzonnen verhaal
  • 635. pannekoekendag
  • ------ wat wasser ?
  • 634. een duo-werking
  • 633. kruisbestuiving
  • ------ speciaal moment
  • 632. nog over goud 2v2
  • 631. nog over goud 1v2
  • ------ sterke hond
  • 630. keukenplezier
  • 629. over uitvindingen
  • ------ spiegelen
  • 628. gevonden II / II
  • 627. gevonden I / II
  • ------ schermbeveiliging
  • 626 mondeling
  • 625. zwijnerij
  • ------ fruit is
  • 624. kattemenoeltje
  • 623. Brugse kant
  • ------ boemerang
  • 622. dans der parasols
  • 621. weinig woorden
  • ------ over regen
  • 620. kat & personeel
  • 619. een kattenkijk
  • ------ een vergadering
  • 618. in trance
  • 617. een blij momentje
  • ------ een katte-bak
  • 616. te koop in Urk ?
  • 615. ongerustheid
  • ------ tafelmanieren
  • 614. Oeselgem II/II
  • 613. Oeselgem I/II
  • ------ succesje
  • 612. de lijst
  • 611. kartonnen dozen
  • ------ drie beren
  • 610. ontbijt
  • 609. de kat Viktor
  • ------ mensen
  • 608. een bromance?
  • 607. kretek aroma
  • ------ heilige grond ...
  • 606. kappertjes
  • 605. allebei gevlekt
  • ------ biljarten
  • 604. op late leeftijd
  • 603. dat boek ~ 1946
  • ------ interpretaties
  • 602. potje breekt, ...
  • 601. de Toer
  • ------ zeilcursus
  • 600. ik ben een GG
  • 599. warm & koud
  • ------- alsof
  • 598. hitte & roerloos
  • 597. de perelaar
  • ------ luid & duidelijk
  • 596. hondje op strand
  • 595. wakker worden
  • ------ zonder stem
  • 594. een nieuw boek
  • 593. commotie alom
  • ------ zonder poten
  • 592. camouflage
  • 591. zomerochtenden
  • ------ gespiegel
  • 590. Belgische Oscar
  • 589. luifel & gordijn
  • ------ puur chantage
  • 588. een nieuwe start
  • 587. kussen vergeten
  • ------ een bekommernis
  • 586. hondsdagen
  • 585. wapens aan tafel
  • ------ het wit scherm
  • 584. klasgenoten
  • 583. computerstoel
  • ------ een 'kiebel'
  • 582. zorgzaamheid
  • 581. lidgeld
  • ------ hondenluik
  • 580. niet vals spelen
  • 579. chouchou
    'een heel jaar maart?'
    schrijfvloer 02 ~ afgerond, klaar
    10-08-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ spiegelen

    van zijn blog geplukt, iets uit 2006 
             
                          Spiegel

                          Ik keek in de spiegel
                       en heb mezelf gezegd:
                       mooi ben je niet echt
                       en heb de spiegel stuk geslagen
                       daarna had ik spijt
                       de scherven gaven mij gelijk en

                       ik heb een nieuwe gekocht
                       en mezelf verzocht
                       me anders te bekijken
                       en ik moet u eerlijk zeggen
                       dat ik me meer en meer mocht
                       omdat ik op mezelf begon te lijken.

                            Majumau, 30/11/2006

    m – HiH-03/2017, ongewijzigd - http://www.liefdesgedicht.nl/gedicht/17039/spiegel.html 

    10-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.628. gevonden II / II

    eerlijke vinder 

    "Oei Maart, ik zou dat direct naar het politiebureel doen, of in een plaatselijke krant zetten.

    Mijn vader heeft twee keer geld gevonden;
    De eerste keer een portefeuille met geld, paspoort enz.
    Ik heb direct naar die mensen gebeld en die waren dol gelukkig.

    De tweede keer een envelop met loonbriefje en het loon er bij.
    Het was een enveloppe van de Mivas hier in Lier, een onderneming waar gehandicapten werken.
    Ik heb eerst met de naam in het telefoonboek gezocht en bij de tweede poging was ik aan het juiste adres.
    Die moeder was ook zo blij dat ze mij 100 frs wilde geven. Ik heb gezegd, dat is heel vriendelijk mevrouw, maar
    mijn vader heeft het gevonden en die gaat dat niet willen aannemen.
    Maar steek het gerust in de spaarpot van uw zoon, zijn handicap is al zwaar genoeg voor jullie,
    dus zijn loon terug geven doen mijn vader en ik echt met een heel blij gemoed en gevoel.

    En ik zelf heb eens een portefeuille gevonden op de grote markt hier,
    het geld was er uit, de papieren staken er nog allemaal in.
    Ik kon dat gerust aan mijn ventje meegeven, die werkte  bij de politie, dienst opsporingen,
    maar daar ik het paspoort had heb ik die  jongen gebeld.
    Hij was  achttien en niet eens blij, want zei hij, 'Ik had liever mijn geld terug gehad'.
    Ik zei dat hij al blij mocht zijn dat hij al zijn papieren terug had, waarop hij zei, pfpf dat betaalden mijn ouders toch.
    Wel heel ondankbaar vond ik maar ja, ik kon er ook niet aan doen dat het geld verdwenen was.

    En deze winter heb ik een paar kinderhandschoentjes gevonden in onze hall hier beneden.
    Ik dacht misschien van één van de kleinkinderen van mijn buurvrouw.
    Ik heb de wantjes op de brievenbussen gelegd en die hebben daar twee weken gelegen.
    Ze waren van niemand. Ik heb ze dan maar buiten op het vensterbank gelegd en de volgende dag waren ze weg.

    En twee jaar terug was mijn ventje zijn huissleutels kwijt, die moesten uit zijn zak gevallen zijn met uit de auto te komen
    en onze Nebo in zijn armen te nemen. Direct aangegeven bij de politie.
    En ook direct ander slot laten steken want wij moesten de volgende dag voor een hele dag weg.
    Twee dagen later belde de politie ons dat mijn sleutels daar waren afgegeven.
    Met dank aan de eerlijke vinder, maar ik wist niet wie... "  P2

    De armband naar het politiekantoor brengen, daar heb ik toen heel efkes aan gedacht P2KE,
    Heel efkes maar.
    Behalve het geslagen goudmerk stonden er geen kentekens in de armband,
    niks gegraveerd.
    Qua schakel had hij ook geen speciale kenmerken.

    Hem binnenbrengen naar de baas van het etablissement vond ik niet nodig,
    het was een groot baancafé waar veel reisbussen stoppen.
    De armband naar het politiekantoor ter plaatse brengen vond ik ook niet nodig,
    de eigenaar/ster kwam misschien van de andere kant van het land.

    'k Vond het wel eigenaardig dat tussen de grijze kiezel van de parking
    nog niemand dat hoopje geel goud had zien liggen. Misschien was het een kwestie van lichtinval.
    De zon was aan het zakken en ik zag van ver dat dit hoopje op een andere manier blonk
    dan klein zwerfvuil zoals karamelpapierkes of biercapsullekes.

    De armband lag in mijn hand, we stonden er met vier op te kijken
    en ik heb hem in mijn jaszak laten glijden.
    Om een of andere reden wou ik hem niet in mijn handtas.
    's Avonds thuis heb ik hem dan aan mijn schoonzus gegeven.
    Voor LM en mij had hij eigenlijk geen waarde.
    Behalve dan dat het gebeuren achteraf informatieve waarde had over iemands waardesystemen.

    m – HiH-08/2016, bijgewerkt - 

    10-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.627. gevonden I / II

    goud en geld en zo 

    Ongeveer vijftien jaren geleden heb ik eens
    een zware gouden armband gevonden op een parking.
    Eigenlijk vond ik het vreemd dat degene die zoiets draagt niet voelt dat het ding lost.
    Môja, wat weet ik van armbanden …
    En dan nog in goud. 'k Heb het  meer voor zilver. Die glans is zachter.
    Goud kan toch zo schitteren hé. Eigenlijk vind ik goud een luide kleur.

    'k Steek die armband op zak. Thuis bekijken we het ding eens goed.
    Jawel, slotje kapot maar echt goud.
    Noch LM noch ik dragen goud. Met dat ding konden we dus niks doen.
    Een zus van LM zat erbij en haar ogen blonken. Omdat ze die armband mooi vond, dacht ik.

    We hebben haar die armband gegeven. Waarom niet? Zij draagt goud, wij niet.
    Toen blonken haar ogen ook van blijdschap. Dacht ik.

    Vier jaar later werd het appartement van hun Moeder verkocht en
    de verkoopsom zou onverdeeld blijven staan zodat niemand van de kinderen
    zou moeten bijleggen om het verblijf van hun Moeder te bekostigen.
    Dat was de mondelinge afspraak tussen de zes kinderen onderling.

    Achteraf werd die afspraak betwist door de armband-zus,
    ze wou haar deel van de verkoopsom.
    Wekenlang agitatie en gemekker!
    En ik herkende de blik. 
    Ineens vielen een paar dingen op hun plaats. 
    Hebzucht. Pure hebzucht.
    Al eens hebzucht gezien in iemands ogen? Akelig. Echt akelig.

    De volgende armband breng ik naar 'oud goud' en met dat geld
    sponsor ik bij Oxfam microprojecten met geitjes. In stilte.

    m – EZW-11/2011, HiH-08/2016 – bijgewerkt, 

    10-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    09-08-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ schermbeveiliging

    niét op ’t klavier !

    Met zachte hand en met veel geduld hebben ze de poes geleerd dat ze niet
    op het klavier mag zitten of liggen. Niét! En dat is gelukt.
    Ze ligt of zit niet meer op het klavier.  
    Ze doet nu aan schermbeveiliging tegen ... tegen de muis?

                     Afbeeldingsresultaat voor cat sitting on laptop screen

    m – HiH-08/2016, bijgewerkt -

    09-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.626 mondeling

    over babbelcultuur en laméren

    In de familie aan vaderskant werd alles op tafel gegooid.
    Ondergeschoven kinderen, oorlogsverledens, trouwerkes-van-moeten,
    financiële en andere schelmenstreken, het werd allemaal luidop meegedeeld.
    Of er nu klein grut met grote oren rondliep of niet : het leven werd verteld zoals het is.
    Heel die wijk was zo.
    Over geldelijke meevallers waren mijn grootouders opvallend minder openhartig.
    Misschien is dat eigen aan zelfstandigen.

    Over bevallingen en aandoeningen werd er niet geheimzinnig gedaan,
    alles werd uitgebreid tot zeer uitgebreid verteld, varianten en remedies incluis,
    met al de misvattingen van een verhaalfolklore die terug gaat tot vóór de kindertijd van mijn grootouders.

    Niet dat problemen bespreekbaar gemaakt werden of dat er taboes doorbroken werden.
    Helemaal niet.
    Het waren gewoon mededelingen die werden uitgesponnen en als verhalen werden opgediend.
    Een overblijfsel uit de tijd dat radio voor rijke mensen was en de TV nog niet bestond.
    Want in die tijd en in dat milieu zijn mijn grootouders opgegroeid. Men maakte zélf de soaps.
    En die manier van communiceren hebben ze zowat heel hun leven gehanteerd,
    over alle onderwerpen, met de clichés en de dooddoeners die erbij horen.
    Ik denk dat mijn grootouders 'streetwise' waren.

    Van hun kinderen (negen) waren er een paar zeer zwijgzaam.
    Misschien zijn ze in die bende nooit aan het woord geraakt en hebben ze het dan maar opgegeven?
    En een paar zijn nu nog altijd grote tateraars. Maar ze vertellen niet alles meer.
    Er is nu meer oog voor privacy, alhoewel … één tante heeft nog altijd
    een zeer levendige belangstelling voor 'het leven zoals het is'.

    Iets waar mijn Pa absoluut niet tegen kon was
    de openheid waarmee zijn Moeder over aandoeningen en ziektes vertelde.
    Daar kreeg hij het danig van op zijn heupen.
    Maar eens voorbij een bepaalde leeftijd deed hij zelf juist-klak-exact hetzelfde als zijn moeder
    met alle ongevraagde details en op de meest ongeschikte momenten.
    Wanneer we hem er op wezen, dat hij dat vroeger zelf niet verdroeg,
    viel hij uit de lucht, dan waren wij het die weeral overdreven. Weeral …

    Die babbelcultuur en dat lameren heb ik enkel daar gekend. In die wijk, Ter Eiken.
    Men leefde er luidop mee en de mantel der liefde betekende daar
    het verhaal van de beklagenswaardige doorvertellen.

    De familie aan moederskant was bijlange niet zo. Daar ging het gans anders.
    Dat is voor een andere keer.

    m, ooit klein potje met grote oren – EZ-04/2013, HiH-08/2016, herzien -

    09-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.625. zwijnerij

    Op vakantie in Spanje rond Pasen ~ door Rocor, 08/2007

    Het weer viel tegen, terwijl het in het vaderland zalig weer was. Plezierig is anders, maar niet gezeurd,
    onbezorgd niets doen kan ook leuk zijn. We hadden dan meer tijd om naar de medemens te kijken,
    zeker in het restaurant van het hotel, dat in buffetvorm was opgesteld.
    Wat mensen op hun bord leggen en door elkaar eten is niet te geloven.
    Ik die dacht dat er regels waren om gerechten samen te eten, bijvoorbeeld gehaktbrood met krieken.
    Aan het ontbijt frieten met plakjes kaas, een ei met donuts.
    Ge stelt uw schotel zelf samen, ge eet zoals ge wilt, maar op de middag zag ik paling met ijscrème eten.
    Er zijn grenzen aan smaak. Dat zoiets bestond, niet te geloven … 

    Toen kwam er een reisbus toe met mensen. Die avond bleven zij eten en ze bleven voor een overnachting.
    Als ontbijt voerden zij een aanval uit op dat buffet, borden werden volgepropt, alles door elkaar,
    waarvan ze niet de helft opaten. Dat bleef gewoon op de tafels staan, en werd er opnieuw een ander bord gevuld.
    Een chaos van eten en drinken, het was niet om aan te zien, wat een verspilling!
    Ik dacht nog: daar moest straf opstaan dat bleef bijna allemaal onaangeroerd achter. Hoe zouden die thuis eten? 

    De verantwoordelijken stonden er sprakeloos naar te kijken bij zoveel gemors met al dat goede eten.
    In een mum van tijd hadden die mensen er voer van gemaakt, en blijkbaar vroegen die reizigers zich niets af,
    ze hadden er toch voor betaald zeker? Alles belandde in afvalcontainers.
    De verblijvende hotelgasten stonden er sprakeloos bij. Dat doe je toch niet, fatsoen is anders. Er zijn mensen die zich ongemakkelijk voelen als ze een botertje teveel hebben genomen en het gaan terugbrengen,
    iedereen weet toch: met eten wordt niet gemorst! 

    Een mens mag niet altijd terugvallen op vroeger, maar toch, ik zag ooit hoe een Afrikaanse vrouw in de Congo
    maniok plette in een holle boomstronk. Ze was er uren mee bezig. Ze bood me aan wat te nemen met mijn vingers,
    het smaakte heel goed. Voor haar was dat het eten voor een ganse dag met haar gezin en ze wilde dat delen met mij.
    Als ik daar aan denk en haar vergelijk met die onbeschofte mensen in dat hotel waar véél nóg niet genoeg was,
    denk ik: mijn god, het is toch niet eerlijk verdeeld! Maar wat doen we eraan? Niets zeker … 

    door Rocor, 08/2007 - http://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1185919200&stopdatum=1188597600

     

    09-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    08-08-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ fruit is

    fruit chemisch bekeken

    Als men de tekst onderaan leest zou men denken dat een perzik vol chemisch spul zit.
    Wel, nee, ja, tja, het is gewoon de chemische samenstelling van een perzik.
    Gemaakt in De Natuur. En zo bestaat er nog wel een paar afbeeldingen.
    Ingredients of an All-Natural Peach POSTER
    m - EZW-08/2013, bijgewerkt -
    http://projetutopia.info/poisons-naturels/
     ,
    https://jameskennedymonash.wordpress.com/2014/07/12/ingredients-of-an-all-natural-peach/ 

    08-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.624. kattemenoeltje

    een ponseltje voor kattemenoel 

    Sinds LM en ik elke ochtend op TLC dat kattenprogramma kijken
    herinner ik me meer en meer over kattezaken van vroeger.
    Hier iets uit '67.
    De klas liep toen zot van alles wat Annie M.G. Schmidt schreef, gelijk wie het zong of bracht.
    Haar beschrijvingen waren raak en fijntjes.
    Naar mijn gedacht stonden vertolkers van topniveau bij haar aan te schuiven om een tekst.

    Hier:
    een kattenmoeder koestert haar kattenjong, het kattemenoeltje.
    Mevr. Schmidt heeft het ook over een ponseltje. Woorden van eigen vinding die
    evengoed een gevoel overbrengen, misschien zelfs sterker ... Mevrouw Schmidt
    was geniaal
    in het  brengen van niemendalletjes en in het hanteren van eenvoud :

    vertolking door Leen (Leendert) Jongewaard 1967, klank aanzetten,
    https://www.youtube.com/watch?v=nclgj72R48c
    02min12


                          Ik zal je leren blazen tegen het grote kattenkwaad
                       Ik zal je leren blazen tegen het grote waf-woef-waf
                       Het grote waf-woef-waf dat altijd door de wereld gaat
                       En als je dan goed, blazen kan dan blaas je 't van je af
                       Kattemenoeltje, Kattemenoel
                      
                       Ik zal je leren spelen met je eigen mooie staart
                       Of met een heel klein plonseltje of met een pluisje touw
                       Wij amuseren ons met niks, dat ligt in onze aard
                       Die arme mensen ach, die amuseren zich niet gauw
                       Die hebben daar Wim Kan voor nodig  liefje - op z'n minst
                       Wij katten kunnen zonder hem en dat is onze winst
                       Kattemenoeltje, Kattemenoel              
                      
                       Ik zal je leren krabben tegen bloemetjesbehang
                       En lekker met je nagels langs de mooie nieuwe stoel
                       Daar zijn de mensen razend om, dat weten we al lang
                       Die arme dwazen kennen niet dat zalige gevoel
                       Kattemenoeltje, Kattemenoel
                      
                       Ik zal je leren stelen uit de wiebelende pan
                       Ik zal je leren kopjes geven aan de goeie man
                       Ik zal je leren zwerven op de smalle daken 's nachts
                       De  helle groene koplampen die schijnen onverwachts
                       Kattemenoeltje, Kattemenoel 
                          
                       Ik zal je leren lopen op een blad met twintig glazen
                       Zonder een te breken en ik zal je leren blazen
                       Ik zal je leren blazen tegen 't grote kattenkwaad
                       En tegen het grote waf-woef-waf dat door de wereld gaat
                       En dan ben jij een goede kat, zo een als ik bedoel 
                       Kattemenoeltje, Kattemenoel

                          Harry Bannink / Annie. M. G. Schmidt

    m – HiH-08/2016, bijgewerkt -
    https://nl.wikipedia.org/wiki/Leen_Jongewaard, https://nl.wikipedia.org/wiki/Harry_Bannink, https://nl.wikipedia.org/wiki/Annie_M.G._Schmidt 

    08-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.623. Brugse kant

    een legende ~ via IFP

    “Vrouw Barbara was weduwe geworden: haar 5 kinderen werden aan het werk gezet om niet te vervallen in armoede.
    Bijna dag en nacht draaide het spinnewiel in het huis. Serena, de oudste dochter deed flink haar best,
    maar voelde goed aan dat het harde werk niet voor een blijvende oplossing kon zorgen.
    Daarom bad zij elke avond in stilte tot de Heilige Maria en deed een belofte: indien zij haar familie zou helpen,
    dan zou zij afzien van elke vreugde en hoop die zij in haar hart koesterde. 

    De lente breekt aan. Om te bekomen van het harde werk krijgt Serena een vrije dag
    en zij gaat een wandeling maken met haar jeugdvriend, Arnold.

    Terwijl ze uitrusten, gebeurt er plots iets heel bijzonders.
    Een legertje spinnen, strijkt neer op het hoofddoek van Serena
    en met verbazing stellen zij vast dat uit het heen en weer geloop van de diertjes
    een web geboren wordt met figuren, vogels en bloemen.
    Plots verdwijnen de spinnen: het ragfijne werk blijft achter als bewijs dat het geen droom was.
    Voor Serena is dit duidelijk een teken van God. Als eenvoudige spinnen zo'n werk kunnen maken,
    dan moet een mens daar toch ook toe in staat zijn? Arnold maakt met enkele takken een houten raamwerk
    waarop het doek met het web werd vastgemaakt en Serena neemt het mee naar huis. 

    Diezelfde avond nog zet zij zich aan het werk.
    Wanneer Arnold haar de volgende morgen komt opzoeken, zit ze hopeloos in de war met al de fijne zijden draadjes.
    Hij stelt voor de draadjes te bevestigen aan houten stokjes.
    Het over en weer brengen van de stokjes, de eerste kantklosjes, verloopt eerst nog wat onhandig,
    maar na enige tijd is het als het ware kinderspel geworden. Het eerste kantwerk was er.
    Arnold tekent dan andere motieven en de eerste werkjes worden aan rijke kooplieden verkocht.
    Weldra wordt het kantwerk een veel gevraagde en duurbetaalde waar.
    Het is voor Serena een hele opgave om aan de vraag te blijven beantwoorden en daarom
    leert zij het kantklossen aan haar zusjes aan. De welstand komt terug in het gezin.

    Een enkele maanden later is Arnold erin geslaagd zijn meesterwerk klaar te krijgen
    dat hem toelaat erkend te worden als volwaardig beeldhouwer.
    De jeugdvriendschap met Serena is bij hem uitgegroeid tot echte liefde en hij vraagt haar ten huwelijk.
    Groot is echter zijn verwondering als hij door haar wordt afgewezen, terwijl zij toegeeft van hem te houden.
    Voor Arnold breekt een moeilijke tijd aan. Het jaar verloopt en het wordt weer lente.

    Om de verjaardag van de wonderlijke gebeurtenis te vieren trekt Serena, ditmaal alleen,
    weer naar de plaats waar haar een goddelijk teken werd gegeven.
    Daar denkt zij terug aan Arnold en vraagt de Heilige Maria ervoor te zorgen dat hij niet langer zou lijden.
    Plots zijn er terug de honderden spinnen. Evenals het jaar voordien
    beginnen zij op haar zwarte hoofddoek een bijzonder web te spinnen. Aandachtig kijkt ze toe. Het is een bruidsboeket.
    De spinnen blijven doorwerken met een ongekende ijver en rond het bruidsboeket verschijnt een tekst
    die pas leesbaar wordt als de spinnen weer verdwenen zijn: "Serena, ik ontsla je van je belofte."
    Serena barst in snikken los. Het zijn tranen van dankbaarheid en vreugde. 

    Arnold was haar gevolgd en had zich verscholen gehouden in het struikgewas.
    Haar snikken doet hem evenwel zijn schuilplaats verlaten en hij snelt op Serena toe.
    Zij toont hem het nieuwe web en vertelt dan van haar vroegere belofte. Voor Arnold wordt alles nu duidelijk.
    Er staat niets nog hun geluk in de weg en korte tijd later wordt hun huwelijk ingezegend.” via IFP

    Oef. 't Loopt goed af.
    ’k Dacht al : wat moeten meisjes het toch weer verduren in legendes.
    Maar ze mag trouwen met haar beeldhouwer.
    En hun kinderen waren natuurlijk beelden van kinderen.

    m – HiH-08/2015, bijgewerkt – overgenomen van http://www.volksverhalen.be/Brugge_Serena_BrugseKant,

    08-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    07-08-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ boemerang

    Soms hebben mensen nieuwe gedachten nodig,
    maar hoe raak je de oude kwijt? van P

    Gelijkaardig probleem met een boemerang :
    men heeft een nieuwe, hoe gooit men de oude weg?

    Sommige gedachten / herinneringen zijn boemerangs.
    In een andere context heten ze demonen.
    Hoe verjaagt men definitief ongewenste herinneringen, demonen?

    Kán dat eigenlijk wel, gedachten definitief buiten houden,
    herinneringen verwijderen, demonen verjagen voor altijd?

    Misschien blijven ze voor altijd boemerang.

    m – HiH-08/2016, bijgewerkt - 

    07-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.622. dans der parasols

    Ocean City, Maryland (US) - ma-20/07/2015

    Donkere lucht, schuimkoppen op het water … dat wordt storm hé.

               Afbeeldingsresultaat voor https://www.youtube.com/watch?v=MMVBU5JxN8o

    Deze jongens wonen aan de Atlantische Oceaan, werken op het strand,
    en zij zien het slecht weer niet aankomen? Moeilijk te geloven.
    Ze hadden gewoon geen zin om intijds in gang te schieten,
    om het strandmeubilair in veiligheid te brengen. 

    Wanneer de wind in kracht toeneemt is het te laat natuurlijk,
    dan zien de parasollen als eerste hun kans om te gaan dollen en
    hun steel met puntige voet wordt dan een levensgevaarlijke spies.

    klank aanzetten
    https://www.youtube.com/watch?v=MMVBU5JxN8o 
    01min50

    Tussen de commentaren onder het filmpje zitten weer pa-rel-tjes.

    Leedvermaak? IK? Vanzeleve ni!
    Gewoon benieuwd wat hun baas ervan zal vinden,
    van de beachcombers die hij dit jaar in dienst heeft. 

    m – HiH-08/2015, nagekeken -

    07-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.621. weinig woorden

    communicatie met weinig woorden

    Op een dag moest ik aan boord in het magazijn van de droge voeding
    inventaris maken of opkuisen, of beide, dat weet ik niet juist meer.
    Ik stond daar wat te koekeloeren, want de vaatjes met kookolie waren 25L
    en die hadden zo'n dun metalen handvatje dat pijn doet aan de gewrichtjes van de hand.
    In de knokkels.
    Met een werkhandschoen zou het niet lukken, daarvoor waren de handvatjes te klein.
    Die vaatjes moesten verzet worden zodat ik kon kuisen in die hoek.
    Want het vet op de vloer is voer voor kakkerlakken,
    in die hoek moest ik dus kunnen schrobben.

    Verder waren er de zakken met bloem en rijst. 25KG, stond daar in grote fiere letters.
    Dat kan ik wel efkes heffen, 25 kg, maar niet zes of twaalf keer na mekaar.
    En wat als ik met mijn gesleur een zak doe scheuren? Voorraad op de vloer …
    Daar dierf ik niet aan denken.
    De zakken stonden natuurlijk op gratings. Die gratings moesten óók opzij,
    zodat ik daaronder de gemorste bloem en de gemorste rijst kon opkuisen.

    Gratings zijn een soortement paletten in vochtbestendig hout. Ze moeten de voorraden van de vloer houden
    en drooghouden in geval van condensatie en in geval van wateroverlast. Lekkage bvb.

    'k Stond daar een beetje te koekeloeren. Tegen dat ik alles zou verzet hebben zou ik pompaf zijn.
    En dan moest het poetsen nog beginnen. En daarna alles weer op zijn plaats krijgen …

    Er kwam iemand de trap af. Het zijn daar beneden metalen trappen dus hoorde ik hem duidelijk komen.
    't Was Gregory, iemand van de matrozen. Die komt een fleske tabasco halen, dacht ik.
    Hij was zot van tabasco, ik dacht soms dat hij de fleskes leeg tutterde.

    - You know where it is, zei ik.
    - I stay ma'am, I am your strong arm. 
    Het duurde een paar tellen eer ik snapte wat hij gezegd had :
    ik ben uw sterke arm. Hij kwam geen tabasco halen, hij kwam helpen … 

    Ik begreep niet goed waarom iemand van de matrozen na zijn uren
    in het keukendepartement kwam helpen,
    maar Gregory schoot in gang en al wat ik te doen had was volgen. 

    - Move this? vroeg hij.
    - Yes please, zei ik.  
    Hij haalde een vod uit zijn achterzak, haalde ze door het handvatje van een vaatje kookolie
    greep de vod vast en zette het vaatje met één hand drie stappen verder. 

    Iemand van het deck departement heeft natuurlijk veel meer kijk op de zaak dan ik
    wanneer het over hijsen en sleuren gaat. 
    Gregory was maar even groot als ik, maar man zijnde -en dan ook nog matroos-
    had hij natuurlijk meer spieren dan ik. En meer uithoudingsvermogen. 

    En zo werkten we eerst de vloer langs de wanden af.
    Gregory verplaatste de dingen rink aaneen, ik volgde met stofzuigen, schrobben en droogleggen.
    Terwijl ik daarmee bezig was ging hij achter mij
    de gratings én de voorraad weer op hun plaats zetten. Het was alsof we al jaren een team waren. 

    Oja, hij bracht ook de emmers met vuil sop naar boven en kwam met proper sop weer naar beneden.
    In de juiste samenstelling en de emmer maar voor ¾ gevuld,
    een matroos eerste klas. Iemand die wist wat shipshape is. 
    Het magazijn was picobello in ongeveer anderhalf uur tijd.
    Dat was twee derden tijd minder dan ik gedacht had.

    Na de job ging ik voor hem zes pinten halen want dat is het gangbaar tarief is voor bewezen diensten.
    Het was niet nodig. We hebben elk één pintje gedronken en de vier andere wou hij niet hebben,
    die mocht ik gaan terug zetten. 
    We hebben tijdens dat pintje wat zitten praten. Dat ging moeizaam hoor.
    We waren duidelijk beter in samen werken dan in samen praten. 

    Dat juist de clown van de bende naar beneden gekomen was om me te helpen,
    dat vond ik vreemd.
    Wat bleek … het linnen. Onder de clown zat een gans ander persoon. 

    Elke vrijdagnamiddag hing ik bij de lagere bemanning het proper beddelinnen over de reling naast de cabines.
    Daaronder stonden dan de onderhoudsproducten die ze elk opgegeven hadden.
    Zo konden ze zaterdagmorgen beginnen aan de onderhoud van hun cabine, zonder te moeten wachten op mij,
    want ik had op zaterdagmorgen mijn eigen taken. 

    Dat het beddenlinnen en de onderhoudsproducten tot aan de cabine gebracht werden,
    zoveel service was hij niet gewoon.
    En daarom vond hij dat hij na al die tijd ook eens iets mocht doen voor mij. 
    En de dag dat ik een sterke arm nodig had stond hij daar.
    Onder de clown zat een gans andere mens dan ik gedacht had. 

    In 2005, ongeveer 15 jaar later, tijdens een bemanningswissel stond ik op deck C
    en ik zag de vervangers aan boord komen. Gregory was erbij. Ik herkende hem aan zijn krullen.
    Krullen zijn tamelijk uitzonderlijk bij een Filippijn.

    Hij had me van ver herkend. Hij wuifde gelijk een zotteke en riep mijn naam.
    En ik ook maar wuiven. Met twee armen, ook gelijk een zotteke.

    De capt GB stond naast mij en keek nogal vreemd, maar die gast was een uil
    en elke uitleg zou toch verloren moeite geweest zijn,
    ook al hadden wij beiden dezelfde twee moedertalen en kwamen we allebei uit Brabant.

    Later in de week.
    De stand-by was achter de rug, de proviand was aan boord en lag gestouwen,
    we vaarden naar open zee, naar een paar weken rust en regelmaat.
    Gregory en ik hadden de gelegenheid om nog eens een klapke te doen.
    In de laundry. Tussen de droogkassen en de vouwtafel. 
    Zijn Engels was enorm verbeterd.
    Zijn vader was onlangs overleden en hijzelf zou grootvader worden.
    Nu al grootvader? Ik zag nog die kerel van 15 jaar geleden.

    - Hoe oud zijt ge nu?   
    - 38.
    - 38 en al grootvader?
    - Ja, glimlachte hij, in mijn land zijn we allemaal snel met dat soort dingen.

    En dat hij gestopt was met de drinken en de pierewaaier uithangen.
    Omdat zijn vader hem eens bijgestuurd had in dat verband.
    En omdat hij voor zijn zoon en voor zijn kleinkind ook zo'n wijs man wou worden.

    - Weet ge nog toen aan boord van de E, vroeg ik, toen ge me komen helpen zijt in de dry stores?
    - Ah, yes, kodak, zei hij na een paar tellen. 
    Ik had toen een paar foto's van hem genomen. En die had ik toen in 2005 per mirakel ingescand staan.
    'k Heb hem een paar prints bezorgd. Voor bij hem thuis, voor zijn zoon en voor zijn kleinkind. 

    Communicatie is een raar ding.
    Soms gaat het stroef, ook al zijn er twee gemeenschappelijke talen.
    Soms gaat het vanzelf, ook al is er amper een gemeenschappelijke taal.
    Ja, een raar ding.

    m – HiH-08/2015, lichtjes bijgewerkt -

    07-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    06-08-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ over regen

    Dit meisje legt het beter uit dan ik waarom regen zo fantastisch is.

                                      Afbeeldingsresultaat voor reakcija bebe na kisu
    klank aanzetten,
    wel jammer van het muziekske dat ze ertussen geplakt hebben.
    https://www.youtube.com/watch?v=4mPEHKdfPuU#t=24 
    01min25  

    't Is een opgewekt kindje, denk ik. 

    m – HiH-08/2015, bijgewerkt -

    06-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.620. kat & personeel

    Sinds LM het kattenprogramma op TLC ontdekt heeft kijken we elke morgen
    een halfuurtje naar de kattenlogica die onkundige Amerikanen in eigen huis komt redden.
    Er is maar één man die katten begrijpt, de katten-gedragstherapeut Jackson Galaxy.
    Jackson praat niet met katten, net zomin als Caesar Milan met honden praat.
    Die twee mensen doen aan heropvoeding van de baasjes.

    Jackson is een hipster, maar eens ik me over zijn verschijningsvorm gezet had
    hoorde ik dat hij zinnige en begrijpelijke dingen vertelt, dingen die ik snap.
    Laat u niet misleiden door zijn uiterlijk.

    Jackson Galaxy Jason Galaxy is not gay but married

    LM en ik bekijken / bestuderen nu elke weekdag, in alle ernst, twee probleemkatten
    onder de kundige leiding van de kattoloog op het scherm.
    Luidop geven wij prognose-diagnoses:

    - de kattenbak staat daar verkeerd.
    - én het is het verkeerd model van kattenbak!

    Zo vullen wij mekaar aan van 07h30 tot 08h.
    En zo komen er de laatste week ook weer veel kattenverhalen naar boven,
    omdat wij allebei kattenmensen zijn.
    Een hond mag ook, maar voor een hond moet men autoritair kunnen zijn,
    en noch LM noch ik zijn daar goed in, in alfa-gedrag.

    -----

    Er was in het ouderlijk huis een vreemde kat binnen gewandeld, terwijl
    Ma en ik boven tafellakens aan het strijken waren.
    Het was een mooie kat.
    Ze zat met fiere rug, bevallige pootjes en met een elegante krul in de staart naar buiten te kijken,
    vanuit de TV-zetel van mijn Ma.
    Toen we binnen kwamen met de tafellakens draaide ze haar kopje,
    en bekeek ons alsof wij personeel waren dat niet voldeed.
    Ze sloot efkes de ogen, berustend, en keek weer naar buiten.
    Ze verkoos ons te negeren.
    Zeer adellijk, vond ik dat. Zeer hautain, vond mijn Ma.
    Maar zij bleef ook op eerbiedige afstand, lichtjes onder de indruk.

    - Awel Kattepoes, zei ze halfluid, hier woon ík hoor.
    De kat draaide haar kop en dacht :
    - Ja …, én?

    Zoveel attitude, daar kon zelfs mijn Ma niet tegenop.
    - Kom, zei ze tegen mij, we zullen langs de keuken gaan.
    En wij gingen met het mandje strijk via de keuken naar de woonkamer.

    Terwijl we in stilte de tafellakens en de servetten in het dressoir legden,
    zagen we de kat uit de zetel glijden.
    Mevrouw verdween naar rustiger oorden, naar ergens
    waar ze niet gestoord werd door huispersoneel.

    Soepel en elegant. Met de staart adellijk hooghartig.

    m – HiH-08/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Jackson_Galaxy , https://nl.wikipedia.org/wiki/Hipster_(moderne_subcultuur)

    06-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.619. een kattenkijk

    Er zijn soortgenoten die van mensjes-kijken een bezigheid maken.
    Dat bewonder ik, want zelf heb ik er 't geduld niet voor.

    De kijk-lieden installeren zich aan wiebele tafeltjes op terrassen
    en bekijken dan de soortgenoten die voorbijtrekken.
    Deze bezigheid is tamelijk winstgevend, zelfs zodanig dat
    gerenommeerde zaken al decennia winterverwarming op hun terras hebben.
    Zien en gezien worden kan 12 maanden op het jaar.
    Metropole, Cirio, Falstaff ooit,
    de terrassen van de Grote Markt iets minder, als ik me goed herinner.

    In Antwerpen kan ik zo niet direct verwarmde terrassen bedenken,
    het is alsof ik de Brusselse horeca-glorie uit mijn jeugdjaren
    niet meegenomen heb naar mijn nu Antwerpse jaren.

    Wat ik wou zeggen,
    katten doen dat ook, mensen-kijken.
    Wij zijn blijkbaar een soort die in het oog moet gehouden worden.
    Weerloos en met veel te veel.
    Hoektanden hebben we niet, of niet noemenswaardig,
    onze klauwen moeten we zelf rood kleuren of er hangt zo nooit eens wat bloed aan
    en ons aantal begint danig op een plaag te lijken.
    In het oog houden dus.

    -----

    We waren bij mensen die met veel liefde een middelbare kattepoes geadopteerd hadden
    en hun toewijding was navenant. Niemand wist wat de poes ooit had moeten meemaken en

    het dier was tamelijk eenzelvig. Zelfs voor een kat. Maar daar werd dus rekening mee gehouden.

    Haar mand stond naast het TV-meubeltje en van zodra de mensen zich in de sofa installeerden
    om te kijken wat de avond te bieden had,
    ging de poes in haar mand liggen en keek wat haar mensen aan het doen waren.
    Na de afwas keek ik mee naar het kastje en de kat keek van naast de TV naar ons.
    Ze lag zo rustig, met de pootjes onder zich gevouwen, men zou verwachten dat ze de ogen sloot.
    Maar dat was het geval niet,
    ze bleef kijken hoe wíj zaten te kijken naar iets op dat meubel naast haar.

    - Wat ligt dat beest toch zo te kijken? vroeg ik me af.
    - Gij zit toch ook te kijken, keek ze.
    - Ja, maar ik kijk naar iets dat iets dat interessant is.
    - Vindt ge?
    - Wel, ja, misschien, ongeveer interessant, TV.
    - Ik ook, ik kijk ook naar iets dat ongeveer interessant is.
    - Naar ons? Zijn wij interessant?
    - Ongeveer.

    Wij zijn 'ongeveer' interessant.
    Als verschijnsel.
    Als soort.
    Dat bracht op slag het begrip mensheid naar hanteerbare proporties.

    m – HiH-08/2016, bijgewerkt -

    06-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    05-08-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ een vergadering
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

         Wat doen vijf hanen op één erf ? Dat loopt niet goed af. 

         Tenzij misschien … tenzij ze op Neutraal Terrein in vergadering zijn ?
         Haantjes onder elkaar. 

    Ze bespreken de kleuren voor het volgend paas-seizoen.
    Dat is niks te vroeg, dat is binnen acht maanden al.

    Zo gaat dat in de modewereld.
    Intijds vergaderen en palaveren en alvast pronken met veren.

    m, voor Jani K – HiH-08/2015 - https://carolsantora.com/  

    Bijlagen:
    haantjes - Carol Santora.jpg (53.6 KB)   

    05-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.618. in trance

    een speciaal moment

    Ergens in de jaren '90 tijdens een hittegolf in augustus
    ging ik op kraambezoek en domweg vergiste ik me van kamernummer.

    Dit was het tafereel:
    de jonge moeder had de boreling tegen het hoofdkussen in het groot bed gelegd
    en zij zat met de stoel tot tegen de rand geschoven, steunend op haar ellenbogen
    haar kind te bekijken. Dat wonder. Haar gelaat was haast onaards.
    Als dit een schilderij geweest was zou ik het De Aanbidding van het Kind noemen.

    'k Mompelde iets van excuseer en verkeerd kamernummer.
    'k Stotterde van gêne dat ik zo'n intens moment verstoord had
    en ging in achteruit weer naar de deur.
    Maar ze was niet verstoord.
    Ze was in trance.
    Ze was in zó'n staat van gelukzaligheid dat ze los door me heen keek.
    Eigenlijk zag ze me niet. Nog voor ik de kamer uit was bestond ik al niet meer.

    Dat was voor mij een grote opluchting.

    m – HiH-04/2017, bijgewerkt -

    05-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.617. een blij momentje

    Om de zoveel tijd krijg ik de Nieuwsbrief van de Kringwinkel binnen.
    Daarin staat af en toe een interessant of tof verhaal. 

    Het verhaal van het poëzie-boek uit WOII was er een. (tekst 533 & 534)
    Deze keer komt het verhaal uit het Meetjesland,
    iemand herkent haar doopmeter op een foto.


             Achter De Kringwinkel schuilt een schoon verhaal ~ door Sofie Meetjesland

             Geef toe, spullen redden van de afvalberg 
             en op die manier mensen werkervaringskansen geven, 
             er zijn slechtere combinaties. 

             Het liefst willen we daarom godganse dagen van de daken schreeuwen 
             wat we doen en waarom we het doen. 
             Je weet maar nooit dat er nog ergens een (wereld)vreemde eend in de bijt 
             nog geen weet heeft van het bestaan van De Kringwinkel. 
             Gelet op het feit dat ondergetekende wel eens durft te lijden aan hoogtevrees 
             is dat van-de-daken-schreeuwen misschien toch niet zo’n geniaal idee… 
             Dus geven we gewoon zo af en toe eens een rondleiding. 
             Aan kirrende kleuters, pittige pubers en ja, ook aan vrouwenverenigingen.

             De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat die laatste een bijzonder publiek vormen.
             De dames zien meestal voortdurend spulletjes die ze ooit ook nog eens in huis gehad hebben 
             en schrikken er niet voor terug dat met de hele groep te delen, 
             hebben een onweerstaanbare drang om over koetjes en kalfjes te babbelen 
             en durven bovendien al eens kritisch uit de hoek te komen. 
             Vragen als "Worden de mensen dan niet betaald voor de spullen die ze jullie geven" of 
             "Wassen of strijken jullie die kleren echt niet voor jullie ze in de winkel hangen" zijn daar niet vreemd aan. 

             Maar, liefste vrouwenverenigingen, voor ik mij al jullie woede op de hals haal:
             aan het einde van de rit zijn jullie meestal helemaal mee met ons verhaal
             en hebben we er een horde Kringwinkel-fans bij. Waarvoor dank!
             Een aantal weken geleden kregen we er zo via KVLV een heel grote fan bij.

             We liepen met de hele groep langs de verschillende afdelingen in het magazijn.
             De uitleg aan de elektroafdeling was net gestart maar 
           – zoals dat nu eenmaal hoort bij een rondleiding – 
             er waren een aantal achterblijvers die nog wat aan het snuisteren waren tussen de huisraad. 
             En toen weerklonk plots uit de mond van één van de senioras: 'Moh, tes mijn meetjen'.
             Gevolgd door ‘oooh’ en ‘aaaa’ en ‘’t is toch geen waar zeker’ van de omstaanders.
             De rest van de groep, mezelf incluis, keerde onmiddellijk op de stappen terug
             (nieuwsgierigheid is een goede eigenschap, toch?). 

                              mijnmeetjen

             Fier hield de dame in kwestie een oude kader in de handen. 
             Met daarin een groepsfoto van de Balgerhoekse Gilde uit 1957. 
             En inderdaad, haar grootmoeder stond ook op de foto. 
             Eén blik was voldoende geweest om die eruit te halen. 
             Zelden zo blinkende ogen gezien tijdens een rondleiding. 
             Wat volgde was een hele resem verhalen over grootmoeder Emma 
             – ik ga jullie de details besparen maar leuk om weten is dat Emma 103 geworden is –
             en verslapte aandacht voor de rest van de rondleiding. Maar dat was helemaal niet erg.
             Door het voorval was ons punt al gemaakt: bij De Kringwinkel heeft alles een verhaal.
             En voor elk voorwerp schrijven we er dan nog eens een nieuw. 

             Dit verhaal eindigde alvast heel gezellig. 
             We gingen een koffietje drinken in onze refter, de anekdotes bleven maar komen 
             en de dame kreeg de foto van haar meetje als cadeautje mee naar huis. 
             Dat verdiende ze wel, 
             want dank zij haar kwam ik tenslotte op het idee voor mijn eerste Kringwinkelverhaal… 
             vanuit het Meetjes-land natuurlijk.

             10.07.2015 door Sofie Meetjesland-https://kringwinkelverhalen.wordpress.com/2015/07/10/moh-tes-mijn-meetjen/ 

    Enkele jaren geleden heb ik iets gelijkaardigs meegemaakt,
    een filmpje op You Tube waar mijn vader plots door het beeld loopt.
    Dat heb ik onmiddellijk naar mijn Ma en zussen doorgestuurd natuurlijk.

    Deze voormiddag heb ik Outlook zeven keer al mijn mappen doen doorzoeken,
    ik vindt die mail niet terug. Misschien heb ik hem eens weggeruimd. 
    Daarna ben ik op You Tube gaan kijken, ik heb vandaag heel veel filmpjes over
    ganzenfanfares bekekenen en nu geef ik het op.

    Het ging zo : ergens in België was het jaarmarkt of een soortgelijk evenement.
    Het zou een zondag kunnen geweest zijn, dan ging Pa wandelen of fotograferen of de twee.
    Het filmpje gaat over een ganzenfanfare. De ganzen volgen hun hoeder, die is in spektakeluniform.
    Achter de ganzen loopt een tamboer. Ook in parade-uniform. De ganzen marcheren letterlijk in ganzenpas.

    Dit wordt gefilmd in een plantsoen of in een park, dat kon ik niet uitmaken.
    Het pad beschrijft een halve cirkel, de ganzen stappen naar de camera toe.
    En dan plots, achter de ganzen en de tamboer,
    stapt iemand tamelijk gehaast en kordaat van rechts naar links door het beeld.

    Spierwit haar (wat lang), spierwitte baard (wat wild),
    een zwart leren mouwloos vest over een geruit hemd met korte mouwen en
    fotoapparatuur over de schouder. Dat was Pa.

    Er was thuis genoeg foto- en filmmateriaal waar mijn Pa op staat,
    maar ik vond het zo biezonder dat ik hem op You Tube tegenkwam,
    op de achtergrond in een filmke van iemand anders. 

    Jammer dat ik het filmke niet kan tonen.

    m – HiH-08/2015, bijgewerkt -

    05-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    04-08-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.------ een katte-bak

    katte- , het duidt iets kleins aan

    Het woord kattebak is ouder dan de auto's zelf.
    Het was vroeger een kleine bagagebak die aan rijtuigen bevestigd was.

    Veel woorden in het Oud-Nederlandsch waarin 'kat' als eerste lettergreep wordt genoemd
    staan voor iets wat klein is.

    Bv. kattegat was ooit een woord voor een smalle doorgang tussen huizen.
    Smalle doorgang is ook https://nl.wikipedia.org/wiki/Kattegat

    En denk aan kattepis -> een niemendalletje, het stelt niet voor.
    Een kattebelletje, een kleine aantekening.
    Het heeft allemaal niks met katten te maken. Niks.

    Dus het woord katte-bak geeft aan dat het een kleine ruimte of bak is.
    Zeker bij een Volkswagen Kever, want de grote bak, de kofferruimte zit bij dat model voorin.

    m - EZW-02/2013, bijgewerkt - https://www.startpagina.nl/v/vervoer/autos/vraag/208005/heette-ruimte-tussen-achterbank-motor

    04-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.616. te koop in Urk ?

    een stukje rijmelarij ~ stond al sinds 08/2016 in de steigers

                Een man die woonde in een stad vol lawaai en ook nog drukte.
            Zoveel lawaai dat niets hem lukte, met die man was 't altijd wat.
            Een verstard gemoed, een nurk - er kwam een comité
            en heel de buurt deed mee : we sturen hem naar Urk.

            Een gemeente met allure, want Urk is stil en mooi
            een dorp van net allooi, aldus spraken de buren.
            Hij ging en zag hoe lieflijk het daar was, hoe klein en stil en ook hoe keurig.
            "Nooit nog doe ik zeurig!" Urk was 't dorp dat hem genas.

            Hier wil ik blijven, zei de man. Ik koop een huis, een eigen stek.
            Maar! niks te koop op d' Urkse plek en daar stond hij dan.
            Hij keerde weder naar zijn flat en werd nu ook nog bitter
            en spuwt zijn gal op twitter, vanuit die drukke, drukke stad.

    Een beeldmontage met knappe foto's - klank aanzetten,
    https://www.youtube.com/watch?v=XnzxzZJRGBY
    02min26

    Urker Volkslied :

    Waar al meer dan duizend jaren - In de zee een heuvel stond - Rustig in de woeste baren - Daar is mijn geboortegrond
    Opgewekt is er het leven - De bewoners zo gastvrij - Warm van hart en gul in ’t geven - Vlijtig in de visserij

    Maar nu ligt het tussen dijken - 't IJsselmeer aan d' ene kant - En daar waar de zee moest wijken - 't Wijd en vruchtbaar polderland
    Oude zeden zijn verdwenen - Klederdracht raakt in verval - Maar het geldt nog als voorhenen - Urk dat is een soetendal

    Wie er is die blijft er al

    m - 08/2016, nagekeken - https://nl.wikipedia.org/wiki/Urker_volkslied 

    04-08-2019 om 00:00 geschreven door maart


    >> Reageer (0)




    E-mail

    klik op knop om me te mailen


    Zoeken in blog


    Archief per maand
  • 03-2020
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 08-2019
  • 07-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!