Mileen en Ywein lopen school op RAKESS, ofwel Ras Al Khaimah English Speaking School. Vorige maand werden er foto's getrokken en kon men niet alleen klasfoto's bestellen, maar ook een portretfoto, wenskaarten, een boekenwijzer, een kalender en stickers waar dan overal een foto van je kind wordt in verwerkt. Aangezien het toch memorabele momenten zijn, hebben we 'the full package' besteld. Vandaag zijn de foto's toegekomen !
We zijn ondertussen weer twee weken verder en het wordt dus tijd om de blog een beetje te updaten.
Groot nieuws valt er niet te melden, maar ik ben ondertussen wel al wat wijzer geworden over de manier van omgaan hier. Vertrouw niemand op zijn woord ! Betaal nooit vooraleer de diensten volledig verleend zijn ! En denk niet dat men je verstaan heeft omdat ze ja zeggen ! Zoals ik al in mijn vorig bericht schreef, zie je hier geen lokalen aan het werk. Als het al Arabieren zijn, dan zijn het Egyptenaren, Palestijnen, Libanezen, etc... . Dus wat ik nu kom te vertellen, geldt misschien niet voor de Emirati's.
Wat de ingeweken moslims betreft, zijn mijn haren al vaak te berde gerezen ! Het begon met de Pakistaan die de tuin kwam aanleggen. Je moet weten dat we hier eigenlijk nog steeds midden in de woestijn zitten, ondanks dat RAK ondertussen een vrij grote stad is geworden. De tuin lag bij onze aankomst dus vol zand. In het begin dacht ik, o leuk, een grote zandbak voor de kinderen, maar dan kwamen de verhalen over slangen in het zand en ook het zand dat binnenwaait in huis. Aangezien de eignaar de aanleg van de tuin wou betalen, is dan ook niet lang getwijfeld om de tuin een treffelijke aanblik te geven. Zahid, een Pakistaan, zou er meteen aan beginnen. Zonder vooraf even te bellen (want dat doen ze hier niet), stond hij op een dag voor onze deur nét op het ogenblik dat ik wilde aanzetten naar school. Hij had allerlei stekelachtige cactussen bij die me niet echt bevielen en dus vroeg ik om te wachten tot ik terug was, zodat we konden bespreken wat we zouden planten en wat niet. Dat had ik natuurlijk mis gedacht, want alles was binnen de kortste keren geplant vooraleer ik terug thuis kwam. En om dan de cactussen terug uit de grond te krijgen, tjonge jonge, wat een slag heb ik daarvoor moeten leveren. Als puntje bij paaltje kwam, heb ik alles zelf terug uit de grond gehaald, wat bloemen uit zijn kofferbak genomen en die geplant. Ik voel me nogal onwennig om mij boos te maken als mijn 'rechten' geschonden worden, maar zoals men hier een loopje neemt en dan nog zonder te verpinken.... . Dit werd dus mijn eerste échte uitbrander !Nadien stelde hij voor om de tuin te onderhouden voor een - schromelijk overdreven - bijdrage, waarvoor ik hem vriendelijk bedankte... . Acht uur vrijdagochtend (is in het Midden-Oosten zoals zondag bij ons) terwijl ik nog lag te slapen, begon hij het gras aan het afrijden. Hij zal waarschijnlijk gedacht hebben dat ik me verplicht zou gevoeld hebben te betalen, nu dat hij toch deze (weliswaar ongevraagde) dienst had verleend.
De afgelopen weken ben ik op zoek gegaan naar een appartement voor een collega van Bob. De prijs wordt met de natte vinger bepaald, naargelang je huidskleur, voorkomen, etc... . Dat de makelaar dan ook nog es de eigenaar oplicht, door een hogere huurprijs te vragen dan met hem was overeengekomen, is blijkbaar ook schering en inslag. Regels en rechten zijn hun compleet vreemd.
Ook de rijstijl kent hier weinig regels. Van links naar rechts zwalpen en terug zonder pinken, langs rechts voorbijsteken, racen op de baan, flikkeren met de lichten, claxoneren, ... . Hoffelijkheid op de baan is hier een lachtertje. Het recht van de sterkste geldt hier ! De grootste en zwaarste auto is hier baas op de baan ! Je ziet hier ook werkelijk mastodonten van jeeps rondrijden. Ik moet zeggen dat ik de rijstijl wel begin te appreciëren. Leuk muziekje in de wagen en dan volle petrol met een zicht op de woestijn en de bergen op de achtergrond, daar kan je in België alleen maar van dromen.
Mijn moeder maakte bij een foto de opmerking dat het hier precies wat op het Wilde Westen lijkt. Misschien zit ze er niet ver naast.
Voor de meesten onder jullie is dit mijn eerste teken van leven en wordt het dus hoogtijd om es te rapporteren. Deze blog zal af en toe bijgewerkt worden naargelang er nieuwigheden te melden zijn en vaak zal ik er wat foto's op zetten.
De tijd vliegt, twee maanden zijn ondertussen voorbij sinds ons vertrek, en nu begint de routine van het dagdagelijkse leven er stillekesaan in te komen. We zijn quasi geinstalleerd in ons huis, Mileen en Ywein gaan naar school, Linde gaat soms es naar de crèche en ik begin hier stillekesaan een sociaal leven op te bouwen. De meeste buitenlanders die hier wonen komen uit Nederland, Engeland, Australië en Zuid-Afrika. Voordeel van Ras Al Khaimah is dat het niet echt groot is en dat je op die manier dus gemakkelijk volk leert kennen. Aangezien de ontmoetingsplaatsen zich hier beperken tot de mall, de golfclub en de beach club, loop je mekaar dan ook vaak tegen het lijf. Iets wat zeker welgekomen is, als je geen kat kent. De lokale bevolking is jammer genoeg niet toegankelijk. Een korte babbel met een man kan nog net, met een vrouw al veel moeilijker en dan beperkt het zich tot vrij oppervlakkige onderwerpen. Onze Filippijnse poetsvrouw heeft wel bijna 18 jaar gewerkt in Arabische families en op die manier kom ik wel te weten hoe het hier reilt en zeilt.
De eerste indruk die ik krijg, is dat het leven voor de vrouwen hier oersaai is. Aangezien ze zo beperkt worden in hun handelen, rest hen niet veel meer dan boeken lezen, es telefoneren en televisie kijken. Internet voor vrouwen is niet toegelaten, want dat is natuurlijk de deur naar de wereld. Wat de mannen betreft, zijn ze eigenlijk vooral geinteresseerd in de andere sexe en in geld maken.
Naast de 'expats' en de lokalen, krioelt het hier van de Indiërs, Fillipino's en Pakistani's. Die houden hier eigenlijk de boel draaiende in die zin dat zij het uitvoerende werk hier verrichten.
