NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • Isla Margarita 2002, dl 2
  • Isla Margarita 2002, dl 1
  • Weer open
  • Reis om de wereld, deel 7
  • Reis om de wereld, deel 6
  • Wat is het lang geleden
  • Reis om de wereld in 58 dagen (deel 5)
  • Reis om de wereld in 58 dagen (deel 4)
  • Reis om de wereld in 58 dagen (deel 3)
  • Reis om de wereld in 58 dagen (deel 2)
  • Reis om de wereld, deel1
  • Portugal 2005, deel 19
  • Portugal 2005, deel 18
  • Portugal 2005, deel 17
  • Portugal 2005, deel 16
  • Portugal 2005, deel 15
  • Portugal 2005, deel 14
  • Portugal 2005, deel 13
  • Portugal 2005, deel 12
  • Portugal 2005, deel 11
  • Portugal 2005, deel 10
  • Portugal 2005, deel 9
  • Portugal 2005, deel 8
  • Portugal 2005, deel 7
  • Portugal 2005, deel 6
  • Portugal 2005, deel 5
  • Portugal 2005, deel 4
  • Portugal 2005, deel 3
  • Portugal 2005, deel 2
  • Portugal 2005, deel 1
  • Turkije deel 36 (slot)
  • Turkije deel 35
  • Turkije deel 34
  • Turkije deel 33
  • Turkije deel 32
  • Turkije deel 31
  • Turkije deel 30
  • Turkije deel 29
  • Turkije deel 28
  • Turkije deel 27
  • Turkije deel 26
  • Turkije deel 25
  • Turkije deel 24
  • Turkije deel 23
  • Turkije deel 22
  • Turkije deel 21
  • Turkije deel 20
  • Turkije deel 19
  • Turkije deel 18
  • Turkije deel 17
  • Turkije deel 16
  • Turkije deel 15
  • Turkije deel 14
  • Turkije deel 13
  • Turkije deel 12
  • Turkije deel 11
  • Turkije deel 10
  • Turkijedeel 9
  • Turkije Konya
  • Turkije Konya
  • Turkije Konya
  • Turkije deel 8
  • Turkije deel 7
  • Turkije deel 6
  • Turkije deel 5
  • Turkije deel 4
  • Turkije deel 3
  • Turkije deel 2
  • Turkije deel 1
  • zacht pitje
  • Hongarije (deel 15)
  • Hongarije (deel 14)
  • Hongarije (deel 13)
  • Hongarije (deel 12)
  • Hongarije (deel 11)
  • Hongarije (deel 10)
  • Hongarije (deel 9)
  • Hongarije (deel 8)
  • Hongarije (deel 7)
  • Hongarije (deel 6)
  • even geduld.
  • Hongarije (deel 5)
  • Hongarije (deel 4)
  • Hongarije (deel 3)
  • Hongarije (deel 2)
  • Hongarije (deel 1)
  • Noorwegen 2000 (deel 8)
  • Vigelandpark Oslo (Noorwegen)
  • Vigelandpark Oslo (Noorwegen)
  • Noorwegen 2000 (deel 7)
  • Vigelandpark Oslo (Noorwegen)
  • Noorwegen 2000 (deel 6)
  • Noorwegen, Villa Kakelbont
  • Landschap in Noorwegen
  • Noorwegen 2000 (deel 5)
  • Noorwegen
  • Noorwegen Stavkirke
  • Noorwegen 2000 (deel 4)
  • Noorwegen 2000 (deel 3)
  • Noors landschap (Noorwegen)
  • Noorwegen 2000 (deel 2)
  • Noorwegen Hotel Gausdal
  • Noorwegen 2000 (deel 1)
  • Ik ben er weer
  • even geduld.
  • Ierland 1995 (deel 8, slot)
  • Ierland 1995 (deel 7)
  • Ierland 1995 (deel 6)
  • Galway (Ierland)
  • Ierland, Galway
  • Guinness bierwagen (Ierland)
  • Dingle (Ierland)
  • Ierland 1995 (deel 5)
  • Ring of Kerry (Ierland)
  • Ring of Kerry (Ierland)
  • Ierland 1995 (deel 4)
  • Ierland 1995 (deel 3)
  • Ierland 1995 (deel 2)
  • Ierland 1995 (deel 1)
  • Finland 2001 (deel 15) slot
  • Finland 2001 (deel 14)
  • Finland, Lutherse kerk Helsinki
  • Finland 2001 (deel 13)
  • Finland, Danspaar
  • Finland, Werktekening danspaar
  • Finland 2001 (deel 12)
  • Finland, Kunst
  • Finland, Houtsnijwerk
  • Finland 2001 (deel 11)
  • Finland, Het Stille Volk
  • Finland, Wit kerkje in Kajaani ?
  • Finland 2001 (deel 10)
  • Finland 2001 (deel 9)
  • Finland, nog een keer
  • Finland, een echt laplands dier
  • Finland 2001 (deel 8)
  • Finland Poolcirkel
  • Finland 2001 (deel 7)
  • Finland 2001 (deel 6)
  • Finland, het landschap
  • Finland (gedicht)
  • Finland 2001 (deel 5)
  • Finland 2001 (deel 4)
  • Finland 2001 (deel 3)
  • Finland, Fresco
  • Finland, raam
  • Finland, Turku doorkijkje
  • Finland,Turku
  • Finland 2001 (deel 2)
  • Kaart Finland
  • Finland, deel 1
  • Marokko 1982, deel 6
  • Marokko 1982, deel 5
  • Marokko 1982, deel 4
  • Marokko 1982, deel 3
  • Marokko 1982, deel 2
  • Marokko 1982, deel 1
  • Hoe het begon
    Zoeken in blog

    De reis
    naar Finland in 2001
    Foto
    Foto
    Foto
    De route die wij volgden tijdens onze reis door Finland
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    FINLAND.

    Een kleurenpracht
    van wilde planten
    omzoomt
    het Finse groen
    en koele,
    heldere meren
    willen
    hetzelfde doen.

    Hier voert
    nog steeds
    Moeder Natuur
    de boventoon
    en is
    het mensenras
    slechts haar
    allerjongste zoon,
    die spelen mag
    in 't rijke veld
    dat zij heeft
    doen ontstaan.

    Hoe rijk, hoe groen
    en ongerept
    dat kan hem
    niet ontgaan.

    Dit land
    zo puur en ruim
    door het
    Noorderlicht gekust,
    schenk elk
    die het bezoekt
    verwondering
    en rust.!

    Thea.
    Foto
    Archief per maand
  • 09-2010
  • 03-2009
  • 10-2008
  • 06-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 11-2006
  • 08-2006
  • 07-2006
  • 06-2006
  • 05-2006
    ALTHEA (Reizen)
    VAN HARTE WELKOM OP MIJN BLOG OVER VEEL VAN MIJN REIZEN. LEES MIJN BELEVENISSEN EN DOE ER JE VOORDEEL MEE.
    HEB JE MIJN ANDERE BLOG WEL EENS BEZOCHT??? DAT GAAT OVER DE GEWONE DINGEN VAN ALLEDAG. KLIK OP DE MAROKKANSE SCHONE EN JE KOMT VANZELF OP MIJN ANDERE BLOG.
    16-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Isla Margarita 2002, dl 2

    De volgende morgen eten we gezamenlijk aan het zwembad.
    Dat is de enige eis die we aan de kinderen tijdens deze vakantie gesteld hebben ... gezamenlijk het ontbijt genieten.
    De rest van de dag is een ieder vrij om het naar zijn of haar idee door te brengen, want tenslotte zijn niet al onze interesses hetzelfde en het moet tenslotte voor een ieder van ons een fijne vakantie worden. 

    Het ontbijt vandaag bestaat uit een roerei met voor mij, inplaats van vers brood, fruit erbij. Voor ons allen een heerlijke fruitdrank, die ook bij onze kleinzoon  zeer in de smaak valt.

    Na het ontbijt worden we opgehaald voor de gebruikelijke breefing in restaurant Playa el Aqua.
    De informatie bestaande uit gelegenheden voor excursies worden aangehoord onder het genot van een lekker koel fruitdrankje. Wel zijn wij blij dat we niet, net als bij de grote hotels, met een polsbandje hoeven rond te lopen.

    Rond half twaalf brengt de bus ons terug en dan brengen wij een bezoekje aan het plaatsje Paraquo. We willen geld pinnen, maar helaas is het pinautomaat kapot. Gelukkig heeft zoonlief van morgen al iets gewisseld en kunnen wij bij hem wat lenen om in elk geval bronwater te kopen.

    Terug in het hotel genieten we van de middagrust, althans nadat manlief met zoon en kleinzoon in het water zijn geweest. Kleinzoon blijkt al net zo'n liefhebber van water als zijn vader en opa.

    's Avonds eten we gezellig samen en wij allen (met uitzondering van zoonlief) eten een soort paëlla, die heerlijk smaakt. Zoonlief treft het met zijn plate Aleman minder goed en heeft dus spijt als haren op zijn hoofd dat hij niet eensgezind met ons geweest is.

    Die avond zien we allemaal ons bedje betrekkelijk (20.45 uur) vroeg.

    16-09-2010 om 20:02 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    15-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Isla Margarita 2002, dl 1

    Het is woensdag 20 maart en na een zeer kort en onrustig nachtje staan we om ongeveer vier uur in de morgen beneden bij de Schipholtaxi.
    Ditmaal gaan we met de kinderen op reis naar Isla Margarita ter ere van ons viertigjarig huwelijksfeest, dat tijdens deze reis te vieren zal zijn.
    Dochterlief is al gisteren bij ons gekomen om op tijd met de taxi mee te kunnen reizen en zoonlief met vrouw en kleinzoon zien we dan op Schiphol.

    Manlief zit naast de vrouwelijke chauffeur en via Berlicum waar we nog een echtpaar ophalen gaat het naar Schiphol.
    Het is even over zessen wanneer we daar aankomen en wanneer manlief dan onze zoon belt blijkt ook die al dicht in de buurt te zitten.
    Na een kwartiertje krijgen we een telefoontje van zoonlief. Zijn vrouw staat met onze kleinzoon (9 maanden oud) te wachten bij de ingang en wil graag wat assistentie.
    Met alle liefde snellen we er heen, want we zijn oh zo trots op onze eerste kleinzoon en neef en binnen niet al te lange tijd zitten we gevijven boven aan de koffie/thee. Zoonlief heeft gelukkig ook snel een plekje voor de auto gevonden en wanneer hij bij ons komt zitten is ons gezinnetje compleet. 
    En dan wordt het wachten tot de reis daadwerkelijk kan gaan beginnen. 

    De tijd van wachten wordt aanzienlijk opgevrolijkt door de aanwezigheid van onze kleinzoon, die goedgemutst als altijd ons volwassenen aardig weet bezig te houden. 

    Om 7.30 uur is het inchecktijd en een nog wat slaperige balistuwardes geeft ons per abuis toch middenstoelen inplaats van de zo gehoopte raamplekjes. 

    Aardig op tijd vertrekt ons toestel richting zon en na een drankje en een borrelnootje wordt het etenstijd. Helaas geen glutenvrij, dus voor mij fruit en yoghurt net als later een tweede maaltijd. 
    Na de maaltijd doen we allemaal een kort maar verkwikkend tukje.

    Aardig op tijd komen we aan op het vliegveld Parlamar en met een busje worden we dan naar ons hotel gebracht. We hebben gekozen voor het kleine familiehotel Hibiscus en het ziet er vriendelijk uit. Bovendien noodt het heldere zwembad tot een duik in het water, maar daar zullen we morgen pas aan toe zijn.
    Voorlopig zijn we moe van de lange reis.

    De drie gereserveerde kamers zijn prima. Twee kamers (met terrasje) beneden en een kamer (met balkon) voor onze dochter boven ons.
    Zo hebben we allemaal toch van tijd tot tijd onze eigen privecy.

    Helaas heeft men nog geen kinderbedje voor onze kleinzoon, maar daar zal morgen direct werk van gemaakt worden.  
    We drinken nog wat aan de bar (manlief en zoonlief met een hapje erbij) en dan wordt het voor ons allen bedtijd.
    De eerste nacht op dit voor ons nieuwe eiland.

    15-09-2010 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    14-09-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Weer open

    Mijn blogje hier is weer open en heel voorzichtigaan wil ik straks weer gaan vertellen over onze reizen.

    Ik laat de wereldreis voorlopig even met rust en ga eerst over een van de andere reisjes vertellen.

    14-09-2010 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    23-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reis om de wereld, deel 7


    Wanneer het helemaal donker is, wordt het toch echt tijd om terug naar het hotel te gaan.
    Nog ongeveer een half uur rijden, vertelt onze gids.
    Maar wie scherts onze verbazingwanneer vlak bij ons hotel de weg ineens afgesloten blijkt te zijn.
    Het blijkt dan een hele toer en veel tijd te kosten om toch nog op de goede plek te komen.


    De tuin van ons hotel.

    We rekenen af met Edy en gaan dan naar een internet café om een mailtje te sturen naar onze reisorganisator want het blijkt dat Special Traffic is overgenomen door een ander en we willen toch wel weten waar we aan toe zijn met nog een hele reis voor de boeg. Bovendien willen we nog wat dollars wisselen en dat kan alleen op dit soort plaatsen.

    Er is een mailtje gekomen van onze zoon én een van onze kleinzoon.
    Wat kan die jongen (van nog geen half jaar oud) al een verhalen schrijven! Zal hij dat van zijn oma geërfd hebben???

    Vervelend genoeg werkt de aan ons toegewezen computer niet goed en wij vragen dan ook om een ander.
    Terwijl intussen al vele kostbare minuten verloren zijn gegaan, krijgen we eindelijk comtact op een andere computer.
    Bij afrekening (die volgens ons aan de hoge kant is) vraagt manlief of hij ook voor de probleemminuten moet betalen en dat schiet in het verkeerde keelgat bij de "dame" aan de balie. Zij valt zo uit, dat wij besluiten hier geen geld meer te wisselen, maar een ander kantoor op te zoeken.

    Dat blijkt achteraf een goede zet.
    De dollar is daar meer waard, we worden vriendelijk geholpen en er blijkt ook een internet café te zijn.
    We drinken een 'frozen cappuccino' en komen aan de praat met een Javaanse die hier werkzaam is. We babelen heel wat af met haar en beloven maandag terug te komen voor het internet en met een foto van onze kleinzoon. Zij, Magdalena, verteld ons dat zij haar baby Nadia bij haar moeder in Batavia moest achterlaten om hier op Bali de kost te verdienen.
    Heel triest natuurlijk, maar gelukkig heeft zij een zonnig karakter en een lieve, helaas arme man aan haar zijde.

    Onze avond, die slecht startte, eindigt gelukkig toch nog heel plezierig dankzij ons gesprek met Magdalena, de Javaanse schone.





    23-03-2009 om 09:39 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    22-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reis om de wereld, deel 6


    Een plezierig pauze komt tot een einde wanneer we verdergaan om de rijstvelden bij Jatiluwah te gaan bekijken.



    De wegen, die in het begin heel goed bleken te zijn, worden duidelijk minder van kwaliteit en natuurlijk ook veel smaller.
    Dit is het echte platteland met kleine boerderijtjes, veel loslopende honden en volop familietempeltjes.

    Het uitzicht over de rijstvelden is mooi en ruim en het is heerlijk om hier even de beentjes te strekken. Ook de temperatuur in deze omgeving is zeer aangenaam en eigenlijk is het jammer om de auto weer in te gaan. Ikzelf had best nog wat langer willen lopen.



    De weg wordt nu nog slechter dan slecht en dus duurt het wel even voor we bij de kust aankomen. Het is warm in de auto, ondanks de airco en Manlief en ik raken vermoeid en slaperig. Edy is ook langzamerhand uitgepraat en dus doezelen we af en toe weg.



    Dan plotseling zijn we op het parkeerterrein aangekomen.
    Uitstappen en wandelen naar het strand, via een drukke straat gevuld met kraampjes en warenaanbiedende kooplui.
    Op een rots in de zeee staat de Tanah Lot tempel, gebouwd door een Japanner met bovennatuurlijke krachten.
    Helaas is het voor ons verboden om de tempel te betreden, maar vanaf het strand hebben we ook een prachtig zicht op dit kunstige bouwwerk.

    Bovendien blijven we hier om van de zonsondergang te genieten en met ons vele en vele toeristen.
    Er is zelfs een Nederlands bruidspaar met de hele familie. (Zullen die even goed in de slappe was zitten!)
    Om de tijd tot zonsondergang te overbruggen, lessen we onze dorst op een terrasje.

    Er is hier wel een hele kermis gaande, maar daat gaat onze interesse nu niet naar uit. Van mij had het zelfs wel heel stil mogen zijn, maar ja wie ben ik, dat ik daar iets over te zeggen zou hebben.

    Tegen zessen zoeken we een gunstig plekje op om te kunnen filmen en fotograferen.
    Natuurlijk zijn we ook nu niet de enige, maar het gelukt ons om een prettig plekje te vinden en manlief maakt een aardig filmpje en ik schiet wat plaatjes.
    Helaas zien we de zon niet helemaal in het water zakken, want er hangt een lage bewolking boven zee, maar mooi blijft het even goed.








    22-03-2009 om 20:53 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    20-10-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat is het lang geleden


    Wat is het lang geleden dat ik op dit blogje ben geweest.
    En toch heb ik nog zoveel aan reisverhalen liggen.

    Zal ik dan toch maar weer eens de moed opvatten om hier door te gaan???
    Er is nog zooooveeeeel te vertellen.

    Ooit wel eens op de langste trein ter wereld gezeten, bijvoorbeeld?
    Nou ik wel!







    20-10-2008 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (1)
    19-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reis om de wereld in 58 dagen (deel 5)
    Klik op de afbeelding om de link te volgen






     Een vliegende hond in rusttoestand lijkt een vreemd maar onschuldig dier.








    Na de Mengwitempel gaan we naar Bedugul om de groenten- en fruitmarkt te bekijken.
    Onze gids laat ons Jackfruit proberen, wat ikzelf heel lekker en apart van smaak vind.

    Bedugul is verder voor ons minder interressant, markten zien we tenslotte meer dan genoeg.
    Wel is het leuk dat ik hier ook weer een nieuw soort fruit (manggistean) te proeven krijg, maar voor de rest zijn het de gebruikelijke marktartikelen.

    We gaan dus snel terug naar de auto en op weg naar het apenbos.

    Nou apen zijn hier in overvloed.
    Ze zitten, lopen en spelen op en langs de weg.
    Natuurlijk stappen we even uit, maar laten voor de zekerheid hoed en brillen in de auto, want apen zijn nu eenmaal dol op zulk soort zaken.
    Ze zijn ook totaal niet schuw en komen gemakkelijk bij je zitten in de hoop iets te krijgen.
    Speciaal voor de toeristen worden er bananen verkocht om aan de apen uit te delen.
    Ja, nieuwsgierig zijn de beestjes ook en alles is interessant voor ze.
    Een van de apen heeft het op mijn armband voorzien en graait er vol bewondering naar, maar gelukkig zit mijn armband goed vast.

    Toch moet men hier voorzichtig zijn, want lang niet alle apen blijken vriendelijk te zijn en apenbeten kunnen gevaarlijk zijn.

    We laten de apen voor de andere toeristen en gaan door naar het meer van Bratan.

    Daar bevindt zich de Ulundnu tempel, die zeker de moeite van een bezoek waard is. Het ziet er hier nog luxer uit dan bij de vorige tempel en het terrein ligt prachtig aan het meer.
    Heel wat toeristen hebben deze plek uitgekozen om te bezoeken en het is hier dan ook drukker dan bij de andere tempels.

    Als extraatje staat bij de tuin een man met slangen en met vliegende honden, die natuurlijk heel interessant zijn om van dichtbij te bekijken en te fotgraferen.

    Het is intussen al een aardig eindje in de middag en onze magen beginnen te knorren, tijd voor de lunch. Dat vind onze gids ook en we worden bij het door de toeroperator uitgezochte restaurant gebracht.

    Het ziet er geweldig uit en er is voldoende keuze.
    Het eten smaakt goed en de bediening is vriendelijk.

    Voor het gemak vergeet ik manlief maar te vertellen, dat ik een rat langs de rand van het dak heb zien lopen. Het zou zijn eetlust mogelijk kunnen verstoren.



    19-06-2007 om 00:00 geschreven door thea


    Tags:Reis om de wereld
    >> Reageer (1)
    18-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reis om de wereld in 58 dagen (deel 4)
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Weer even verder met de wereldreis, die nog lang niet is afgelopen.

    We zitten nog op Bali en gaan de volgende dag  we op de romantische toer, een negen uur durende tocht over dit eiland.

    De eerste stop is bij Mengwi, waar we de vroeger koninklijke tempel bezoeken. Het is hier prachtig en heerlijk rustig.
    Een verademing na het drukke Kuta.
     

    De gids legt ons van alles uit over de rangen van de priesters en de betekenis van zowel binnen- als buitenplein.
    Een opvallend bord laat ons weten dat een vrouw in haar periodieke dagen het binnenplein niet mag betreden, dat is slechts voor ‘reine’ gelovigen en priesters.

    De tempelceremonies vinden hier slechts eenmaal in de zes maanden plaats en duren drie dagen.
    Een dag voor de voorbereiding, een dag voor het eigenlijke offerfeest en een dag om de gaven terug te halen, te nuttigen en de versieringen op te ruimen.

    Onderweg zien we nog diverse versierde tempels, want het blijkt dat niet in alle tempels de offerfeesten op hetzelfde moment gevierd worden.
    Zo is er dus altijd wel ergens een feestje.

     

    Onze gids wijst ons bij een ander dorp ook nog op een crematiebaar en vertelt dat hier iedereen gecremeerd gaat worden.
     

    Dat gebeurt niet altijd direct na het overlijden, want de crematieceremonie is een dure aangelegenheid.
    Voor gewone mensen kan het zelfs wel jaren duren voor ze gecremeerd worden. Intussen worden ze eerst begraven in een kist.

    Een priester of belangrijk persoon wordt na het overlijden meteen geïnjecteerd, zodat het lichaam niet tot ontbinding kan overgaan.

    Dan wordt hij/zij in een gewone kist voor weken of maanden (maximaal één jaar) in zijn huis opgebaard.


    Zolang de overledene ligt opgebaard worden elke dag offers voor zijn zielenrust gebracht  en intussen werkt de familie aan een luxe kist.


    Wanneer die kist klaar is wordt de overledene in de nieuwe kist gelegd en de oude wordt verbrand.


    Pas bij de eigenlijke crematieceremonie wordt het lichaam uit de mooie kist gehaald en verbrand, waarna ook de mooie kist wordt verbrand.


    Die dag wordt met veel vertoon en vele mensen beleeft.

    Toch fijn dat onze gids alles zo goed uitlegt, want dit zijn zaken waar een mens normaal geen weet van heeft.


    18-06-2007 om 17:49 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    17-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reis om de wereld in 58 dagen (deel 3)
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Een van de bekende dingen wanneer je naar dit soort landen toe gaat is, dat je gegarandeerd een keer wordt aangehouden door jongelui, die je loten in de handen duwen.

    Zo die middag bij ons.


    Ik krijg door een jongeman  onverwachts een lot in handen geduwd, waarop ik twee T-shirts gewonnen blijk te hebben.


    Nou niet onaardig denk ik nog.

    Een T-shirt extra bij deze temperaturen is zeker niet onwelkom.

    Manlief boft helemaal, die krijgt een lot waarop de hoofdprijs gewonnen is!


    De jongeman zelf is helemaal  uitzinnig van plezier.
    Hij schudt enthousiast onze handen en nodigt ons uit om met hem mee te gaan.


    Manlief en ik kijken elkaar grijnzend aan.
    We kennen dit soort taferelen van vorige reizen en weten wat ons te wachten staat.

     XML:NAMESPACE PREFIX = O />

    Maar goed, we hebben wel trek in een glaasje fris en zijn bovendien aan een rustpauze toe.


    We gaan mee in de taxi naar het bureau van de maatschappij, die de loterij verzorgd.

    Genieten daar van een koele verfrissing in een koel gebouw en horen het gebruikelijke verhaal over voordelige vakanties in luxueuze hotels.

     

    Het kost ons zo’n anderhalf uur van onze tijd, maar aan het einde van die middag zijn we heerlijk afgekoeld, twee T-shirts rijker en hebben gratis vervoer per taxi naar ons hotel.

    Gelukkig maar die taxi, want het hotel ligt toch nog verder weg dan we dachten.

     

    Wel waarschuw ik bij deze, iedereen om voorzichtig te zijn om met deze jongelui mee te gaan.
    Weet waar je aan begint!
    Want voor je het beseft, ben je bezitter van een timesharing vakantie op een plek die je eigenlijk niet wilt en voor een prijs die veel en veel te hoog ligt.


    Bezint voor je begint!




    17-06-2007 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    16-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reis om de wereld in 58 dagen (deel 2)
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Bali.



    Na Singapore is Bali aan de beurt.
    Het eiland dat beroemd is om zijn lommerrijke binnenland, terrasvormige rijstvelden, stranden en de rijke cultuur van de eilandbewoners.

    Bali heeft zijn eigen vormen van muziek, dans en kunst en is over het algemeen hindoeïstisch.

    Wat zijn we benieuwd naar dit veel geprezen eiland.


    We zullen er zo’n tien dagen blijven en hopelijk veel kunnen zien.


    Ons hotel Legian Beach in Kuta beach  ziet er heel leuk uit, maar in de eerste instantie krijgen we een vreselijke kamer.
    Zonder ramen en met slechts één opening en dat is de deur, die meteen aan het doorgaande pad ligt.

    Doch dit probleem wordt snel opgelost.
    We krijgen dan een mooie kamer boven met balkon,  royale badkamer, airco en elke dag een verse fles koel mineraalwater.
    Hier houden we het wel een poosje vol.


    Het restaurant ligt in de prachtige aangelegde en onderhouden tuin, waar hibiscus, ratastruik en bananenbomen tot de normale aanplant behoren.

    Bij binnenkomst in het restaurant krijgen we meteen een bloem achter onze oren gestoken en een heerlijk mixdrankje als welkom.


    Tijdens de maaltijden, al dan niet buiten of overdekt, houden eekhoorntjes en af en toe ratten , die de geofferde godengaven komen oppeuzelen,ons gezelschap.
    Onze borden laten ze gelukkig met rust.

    Kuta zelf is een gezellig plaatsje, waar je in de winkeltjes nog snoepjes krijgt inplaats van de briefjes van 100 roepies, want daar blijkt een groot te kort aan te zijn.
    Zelf betalen met snoepjes is niet echt gebruikelijk maar ... toch kunnen wij het niet laten om het te doen en aarzelend wordt het geaccepteerd.
    Moet ook bijna wel, want anders kunnen we straks zelf een snoepwinkeltje beginnen! 
    XML:NAMESPACE PREFIX = O />

    16-06-2007 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    15-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reis om de wereld, deel1


    Het wordt tijd dat er weer iets op dit blogje gezet wordt en daarom ga ik vertellen over onze laatste grote reis.



    Het eerste deel van onze reis, gestart in oktober 2001, gaat tot aan Singapore.

    We reizen met Singapore Airlines en die maatschappij is prima naar onze zin.


    De reis is lang, maar dat ligt niet aan de superslanke, mooie, kleine stewardessen, die allervriendelijkst zijn en ons met allerlei zaken verwennen.

    Champagne bij het ontbijt, wijn bij de maaltijd en bergen fruit allemaal inbegrepen bij de prijs.





    Bij aankomst op het vliegveld wacht een minibusje om ons naar het hotel te brengen en na een kleine rustpauze gaan wij in veel te warme kleding (tja, dat heb je wanneer je in het najaar gaat en plots airco op je kamer blijkt te hebben) naar buiten aan de wandel.


    Singapore is toch niet zo brandschoon als men ons altijd verteld heeft.
    Natuurlijk de grote hoofdstraten zijn schoon, maar daarachter is het net als in heel veel andere landen.
    Rommel op straat en vastgeplakte kauwgom, die hier naar zeggen verboden zou zijn!


    Wat wel het vermelden waard is, is de supermooie orchideeëntuin die in deze stad/ dit land ligt.
    Het schijnt de mooiste en de grootste ter wereld te zijn en wij balen, dat onze gids ons niet voldoende tijd laat om al dat schoons te bekijken en te fotograferen.
    Hij wil ons hier vast nog een keer terugzien!

    Natuurlijk bekijken we Chinatown, eten daar echte haaienvinnensoep en abelone (hartstikke duur) en in Little India eten we een hapje (onwijs goedkoop) op de foodmarket.


    Ook aardig is Sentosa Island, waar we slechts per kabelbaan (erg eng hoog en wiebelig, ik houd niet van kabelbanen) kunnen komen.
    Op dit pretparkeiland ligt evenwel een prachtig zeeaquarium waar je per lopende band onderdoor gaat.
    Zo is het mogelijk om een schitterende film te maken voor de thuisblijvers.


    Ja Singapore is eigenlijk een langer bezoek waard dan de twee dagen die wij er voor uit getrokken hebben.







     

    15-06-2007 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    25-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 19

    Vrijdag 25 maart.

     

    Vannacht is er iets vreemds aan de hand geweest.

    Ik wordt wakker van een hoop kabaal en druk pratende mensen. Manlief is uit bed en ik hoor van hem dat er op de weg iets aan de hand is met twee auto’s. Hij heeft zelfs een schot gehoord.

     

    We komen er echter niet achter wat er precies gebeurd is. Hans heeft zelfs helemaal niets gehoord en Madeleine vertelt dat dit soort zaken wel vaker gebeuren. Een aantal jaren terug heeft hier aan de overkant een dronken man zijn broer neergeschoten. Zijzelf is ook als eens in haar huisje overvallen.

    En wij maar denken dat het hier zo lekker rustig en vreedzaam was!

     

    Terwijl ik bij Madeleine schilderdoeken bekijk, belt manlief naar TAP. We moeten toch naar Faro komen, wordt ons verteld, dus na het eten gaan we weer op weg.

     

    Op het vliegveld aangekomen worden we op een wachtlijst gezet en moeten verder geduld hebben tot 3.15 uur omdat dan de balie opengaat.

    We staan er als eerste, maar moeten wachten tot 4.30 uur om zekerheid te hebben of we mee kunnen.

     

    Intussen maken we alvast het een en ander in orde in verband met het inleveren van de auto.

    Om vier uur zie ik dat de rij voor het loket verdwenen is … dus ik ga er alvast informeren.

    We kunnen mee, maar moeten eerst bij TAP betalen, daarna kunnen we inchecken.

    De betaling duurt vrij lang, dan de koffers afgeven en we krijgen de instapkaarten.

    Ik breng snel de autosleutel weg en dan gaat het op weg naar de gate.

    Het is intussen over half vijf, maar we zijn nog royaal op tijd.

    Manlief belt alvast naar Nederland, zodat daar de bestelde taxi op de hoogte is van onze komst.

     

    Ons vliegtuig vertrekt om precies 17.10 uur en een half uurtje later landen we op Lissabon Airport. Daar is het uitstappen en handbagage meenemen.

    We drinken koffie op de luchthaven en na zo’n drie kwartier kunnen we weer instappen.

     

    Ook nu weer op tijd vertrekken we richting Nederland. Er is veel turbulentie onderweg en dat voelt alsof we op een hobbelige landweg rijden.

     

    Manlief voelt zich gelukkig nog steeds redelijk, alhoewel zijn buik toch weer begint op te spelen.

     

    Een goed half uur vroeger dan gepland komen we op Schiphol aan, halen de koffers en hopen de taxi te kunnen halen.

    Helaas, die is even na half tien weggereden en nu is het bij tienen (in de avond dus).

    Men probeert ons nog met een andere taxi mee te krijgen, maar die rit blijkt afgemeld.

    Dat betekent voor ons wachten tot 1.30 uur, maar dan is onze taxi er en via Best komen we bij ons eigen plekje.

    Om 3.00 uur in de nacht stappen we ons huis binnen en we zijn dan ruim 14 uur onderweg geweest om tot daar te geraken.

     

    Noot:

    De volgende dag wordt manlief opgenomen in het ziekenhuis en verlengt daar zijn vakantie met twee weken.  

    25-03-2007 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 18

    Woensdag 23 maart.

     

    Bewolkt en winderig. En dan komt de regen.

    Heel Portugal juicht waarschijnlijk, want tenslotte zijn er al verscheidene bosbranden geweest vanwege de lange droogte.

    Maar de toeristen zullen met een triest gevoel naar buiten kijken.

     

    Halverwege de dag wordt het weer droog en het zonnetje schijnt alweer wanneer wij tegen drieën bij Modulo gaan kijken. Het is een mooie royaal opgezette zaak, die we helaas niet helemaal kunnen bekijken omdat we op tijd in het ziekenhuis willen zijn voor de uitslag van de kweek vanuit Faro.

    Dan blijkt dat manlief andere antibioticum nodig zal hebben en wel een heel sterke die slechts per infuus gegeven kan worden. En wel 2 x per dag en gedurende +/- 7 dagen. Dat houdt in dat manlief meer in dan uit het ziekenhuis zal zijn in die tijd. Bovendien levert dit medicijn gevaar op voor oren en nieren, maar volgens de arts is er geen andere optie, want bij opnieuw gedaan urineonderzoek blijkt dat manlief nog steeds een flinke ontsteking heeft en dus niet reageert op de antibiotica die hij heeft gehad.

    Het vreemde is wel dat manlief zich eigenlijk best goed voelt.

     

    We gaan diverse apothekers af voor dit medicijn, maar het is nergens verkrijgbaar. De laatst bezochte apotheker beloofd het te bestellen en dan zal het er morgen zijn.

     

    Toch voelen we ons niet lekker bij dit gegeven en besluiten in de loop van de avond om onze eigen internist te bellen.

    Die vraagt om de gegevens van de onderzoeken en die sturen we, via een vriendin die in het ziekenhuis werkt, per fax over. Wat fijn dat we in het computertijdperk zijn aangeland!

     

    Donderdag 24 maart.

     

    Midden in de nacht heeft manlief besloten om toch terug naar huis te gaan, dus na het ontbijt gaan we naar Lagos om Dr. Cavalho van ons besluit op de hoogte te stellen en nog een openstaande rekening te betalen.

     

    Dr.Cavalho laat blijken dat hij niet echt gelukkig is met dit besluit. Hij is nog steeds van mening dat manlief zo snel mogelijk de zware antibiotica zal moeten hebben. Hij geeft manlief nogmaals een aantal andere tabletten mee, waarvan hij hoopt dat die voldoende zullen helpen om de tijd te overbruggen tot we bij onze eigen internist zijn.

    Hij laat ons ongaarne gaan en dat laat hij merken ook. Hij is duidelijk niet gerust op het verloop.

     

    Terug in de Casa maak ik het eten, pakken we de spullen en manlief belt zijn internist, die intussen de opgestuurde gegevens heeft bekeken en beloofd het een en ander naar zijn collega door te spelen, omdat hij op punt van verlof staat.

     

    Wij reken af en gaan op weg naar het vliegveld van Faro om te proberen een ticket voor een vliegtuig van liefst vandaag te bemachtigen.

    Dit lukt niet!

    Voor morgen staan we op de wachtlijst en voor overmorgen hebben we zeker een plaats. Zelfs het briefje van de dokter kan daar niet aan veranderen.

    Dit betekent dat we terug zullen gaan naar het huisje om daar nogmaals te overnachten.

     

    Onderweg bellen we nog het restaurant af waar we voor zondag een tafel besproken hadden.

     

    25-03-2007 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (2)
    24-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 17

    Maandag 21 maart.

     

    Manlief voelt zich goed zegt hij, wanneer ik wakker word, maar na één boterham, glaasje water en een kopje thee is het weer mis.

    Dat wordt wederom een ziekenhuisbezoek.

     

    Daar zijn we dan om 10 uur.

    Omdat we geen afspraak hebben en beslist Dr. Cavalho willen zien, moeten we wachten tot bij enen.

    Dr. Cavalho schrijft na nader onderzoek medicijnen voor tegen de buikkrampen en tevens extra prednison.

    Ook schrijft hij een briefje voor de vliegmaatschappij voor een eventuele vervroegde terugreis.

     

    Na de medicijnen gehaald te hebben gaan we terug naar de Casa, eten wat en ik breng verslag uit bij Madeleine.

     

    De medicijnen die manlief meteen heeft ingenomen lijken te helpen, hij heeft tenminste lang niet meer zoveel last na het eten.

     

    Tegen vieren gaan we weer terug naar het ziekenhuis om de uitslag van de urinekweek.

    Manlief voelt zich duidelijk beter en het noodplan om terug te gaan wordt even ter zijde geschoven.

     

    Tegen vijven horen we dat de blaasbacterie een collie is die normaal in de ontlasting hoort te zitten, maar het is nog niet duidelijk welke collie het precies is. Dat duurt nog een dag of twee.

     

    We laten het ziekenhuis even achter ons, doen nog een paar boodschappen en worden onderweg begroet door een van de ziekenhuismedewerksters. We maken even een gezellig praatje en vinden het leuk dat ze ons ook buiten het ziekenhuis herkend. We zijn hier dus duidelijk geen nummer.

     

    ’s Avonds in de Casa drink ik een wijntje op de voorlopig goede afloop en de gezondheid van manlief.

     

     

    Dinsdag 22 maart.

     

    Het is mistig, maar het zonnetje doet net als van de week haar uiterste best en het beloofd een mooie dag te worden.

     

    Ik breng de was naar voren en na een gezamenlijk wandelingetje naar de varkens, drinken we koffie in het zonnetje.

     

    Hans brengt na verloop van tijd de gewassen pyjama’s, zodat we die nog vandaag kunnen drogen.

     

    Eigenlijk wilden we ’s middags naar de Zoo gaan, maar wanneer het tijd daarvoor wordt hebben we beiden geen zin en we blijven heerlijk in het zonnetje op het terras voor de Casa. 

     

    In de loop van de middag komt Madeleine nog kijken en blijft gezellig een poosje buurten.

    En de dag verloopt verder zonder al te grote problemen.

     

    24-03-2007 om 07:50 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 16

    Zondag 20 maart.

     

    Het is bewolkt, maar de zon doet haar best om door de bewolking heen te dringen.

    We hebben een slecht nacht achter de rug.

    Ikzelf heb eerst nog goed geslapen tot manlief het bed verlaat om een slaaptablet te gaan innemen. Hij heeft namelijk nog steeds niet geslapen en het is al bij tweeën. 

    De rugpijn is nog steeds niet over en zijn stoma produceert niet. Tegen de pijn neemt hij ook nog een paracetamol.

    Wanneer hij dan eindelijk in slaap valt, lig ik nog uren wakker en pas tegen de morgen val ik nog even in slaap.

     

    We ontbijten dan ook laat en manlief zijn buikproblemen spelen weer op na een boterham met ham en ei.

     

    Om een uur of elf komt Madeleine schoon beddengoed en ze beloofd aan manlief om op internet te kijken naar terugreis informatie bij TAP.

    Het ziet er duidelijk naar uit dat we binnenkort terug moeten vliegen, want ook na het middageten krijgt manlief het zwaar te verduren.

     

    ’s Middags lopen we toch nog even naar de varkens in de hoop dat er wat los zal gaan komen in het darmgestel van manlief.

     

    En dan om vier uur begint het stoma van manlief te sputteren en het lijkt er veel op, dat er beweging in komt.

    Als het nu maar doorzet!

    We worden voorzichtig optimistisch.

     

    Een kwartier later kan hij het zakje gaan legen. Om zeven uur weer, maar later op de avond komt de buikpijn terug.

    Wel zakt het wat na een paracetamol en om 10 uur gaan we naar bed.

    24-03-2007 om 07:43 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    23-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 15

    Zaterdag 19 maart.

     

    Het is bewolkt en fris.

    Manlief voelt zich nog niet echt geweldig, alhoewel hij geen koorts meer heeft.

    We blijven bijna de hele dag binnen met het kacheltje aan. Wel maken we in de loop van de ochtend een wandelingetje over het terrein en brengen schillen bij de varkens.

     

    Aan het einde van de dag gaan we toch nog even naar Lagos.

    Manlief hoopt met een wandelingetje zijn stoma weer op gang te krijgen, want dat produceert nog niet echt.

    Ook kopen we het AD, gaan op zoek naar appelmoes en hopen dat de apotheek open is voor paracetamol.

    Helaas de apotheek blijkt nog gesloten, dus duiken we even een internetcafé in om onze post te bekijken.

    Er is een mailtje vanuit Nederland (Bertina) en dat doet altijd goed.

     

    Hierna gaan we alsnog naar de apotheek en dan weer naar de Casa. Dochterlief stuurt een smsje. Ik bel haar maar even, maar vertel nog maar niet hoe de toestand hier is. Gelukkig vraagt ze er ook niet naar en bovendien wil ik haar niet onnodig ongerust maken.

     

    23-03-2007 om 18:29 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 14

    Vrijdag 18 maart

     

    Manlief is nog steeds niet in orde.
    Bij het opstaan heeft hij geen koorts, maar even later komt de koorts toch terug.


    Omdat hij buiten de koorts ook veel buikpijn heeft gaan we toch maar naar het ziekenhuis.

     

    Om half tien komen we daar aan. Het is een prive kliniek en het ziet er schoon en helder uit.
    Geeft in elk geval een goed gevoel!

    We worden vrij snel geholpen en na het onderzoek van de arts volgt urineonderzoek, bloedonderzoek en een buikfoto.


    Manlief blijkt inderdaad een flinke blaasontsteking te hebben en hij krijgt antibiotica voorgeschreven.

    Op de buikfoto is nog niets verontrustends te zien, maar zijn stoma produceert niet meer.

     

    Om één uur in de middag staan we weer buiten, gaan te voet naar de apotheek en doen wat boodschappen bij de Lidl.

    Daar krijgt manlief het aan de stok met de caissière, die heel moeilijk doet omdat hij de boodschappen niet op de band kan leggen.
    Niet echt klantvriendelijk deze dame en ons zien men in deze zaak in elk geval niet meer terug.

     

    We gaan terug naar de Casa, waar manlief wat eten naar binnenwerkt om zijn medicijnen in te kunnen nemen.

    Madeleine komt een kijkje nemen bij de zieke en brengt voor hem een bridgespelletje mee waar manlief, een fervent bridgeliefhebber, nu totaal een belangstelling voor heeft.

    Hij blijft heel de verdere middag op de bank liggen.

     

    Gelukkig is de koorts ’s avonds weer weg, maar buikpijn en rugpijn zijn gebleven en manlief gaat met de elektrische onderdeken aan naar bed.



     

    23-03-2007 om 15:38 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    22-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 13
    Klik op de afbeelding om de link te volgen




    Dit plaatje schoot ik bij de Barrage de Bravure.




    Donderdag 17 maart.

     

    Vandaag is onze schoondochter jarig en wanneer het weer in Nederland vandaag net zo schitterend is als hier, zal zij niet te klagen hebben.

     

    Na het ontbijt en de afwas gaan we op weg voor een ritje langs de kust, na eerst even in Lagos gereden te zijn voor mijn bestelde brood.

    We bereiken de winkel via een andere parkeerplaats, die veel dichterbij ligt, maar het straatje waar we moeten zijn is lastig te vinden.

    Mijn brood is er gelukkig. Voor de prijs van € 4,15 mag ik het 350 gram wegende broodje meenemen. Nu maar hopen dat het smaakt.

     

    De kustweg valt tegen. Het plaatsje Alvor heeft geen boulevard en verder is alles volgebouwd met hotels.

    We zoeken de weg naar Monchique en die route is prachtig, dus stoppen we onderweg om tijdens een maaltijd van het uitzicht te genieten.

    Tijdens het drinken van het mineraalwater voel ik me sinds het probleem van het mentosje eindelijk opknappen. Het werd tijd!

     

    Monchique ligt op een hoogte van 450 m tegen de berghellingen aan.

    Het is bekend om zijn rieten korven en meubelen en … om zijn ham. Monchique is een klein bergstadje op zo’n 24 km van Portemao vandaan. 


    Tussen de fraaie huizen staan de manuelijnse Misericórdia kerk met een mooi barok altaar en de Senho do Pé da Cruz kapel uit de 17e eeuw.
    Van uit het stadje kan men in ca. 1 1/2 uur naar de top van de Picota wandelen.

    Ook kan men de weg naar Alferce nemen, 8 km.

    Een andere prachtige weg, eveneens ca 8 km, voert omhoog naar de Foia, die op  een hoogte van 902 m, het hoogste punt van Zuid-Portugal is.

    Wanneer het niet heiig is heb je zicht over de heel de Algarve!
    Men kan ook naar een woest ravijn, Barranco dos Pisões, wandelen. Ligt 4 km ten noorden van Monchique.


    Wil je niet over de zelfde weg terug dan kun je de N 266 blijven volgen tot in de woeste kloof Rio Tinto Negro bij het Santa Clara stuwmeer naar Odemira en dan langs de westkust over Aljezur, Alfambra naar Lagos.

    Na het overigens leuke stadje driemaal rond gereden te hebben gaan wij naar Barrage Bravure. We willen via Vale de Hespo en ik zie de ongeasfalteerde weg daarheen.

     

    Vele kilometers rijden we over pistewegen en door verbrande bossen.

    Kale eucalyptusstammen kijken ons treurig na.

    Zelfs wadi’s worden ons niet bespaard en manlief is beslist in zijn element, maar ik wilde dat ik die weg niet gezien had en ik ben dan ook zeer blij wanneer we eindelijk het asfalt weer bereiken.

    Bij de Barrage maak ik nog wat foto’s en dan gaan we terug naar het huisje en bellen naar Nederland om onze schoondochter te feliciteren.

     

    Die avond drink ik wijn en manlief appelsap op de gezondheid van onze schoondochter.

    Maar manlief is erg moe en voelt zich niet lekker. Hij heeft bovendien koorts en we informeren alvast bij Madeleine voor het adres van een dokter. We vermoeden dat manlief een blaasontsteking heeft.


    22-03-2007 om 23:03 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 12
    Klik op de afbeelding om de link te volgen




    De nieuwe aanwinst hier, het halfwilde zwijntje Bert.



    Woensdag 16 maart.

     

    Het is goed weer en aangenaam van temperatuur.

    De elektrische onderdeken hebben we niet meer nodig en binnenkort kan waarschijnlijk de sprei ook van ons bed af.

     

    Ik maak de kamer schoon en verander meteen wat aan de opstelling om het nog wat gezelliger te maken en ons daardoor beter thuis te voelen in deze Casa.

     

    Dan gaan we het terras op en lezen en puzzelen in de zon. Ik waag me er zelfs aan om wat onkruid weg te halen.  Het is dan wel niet mijn tuintje, maar onkruid is onkruid en wanneer ik het zie gaan mijn vingers jeuken.

     

    Wanneer ik de varkens wat schillen breng en daarna doorloop om de houten huisjes, die verder op het terrein staan even te bekijken, loopt het stel en de kleine Bert mee tot aan het einde van de boomgaard.

     

    De houten huisjes liggen heel rustig aan het einde dit royale terrein, maar zien er door hun versleten gordijntjes en half vergane zonneschermen een beetje onderkomen uit.

    De opzet is leuk, de indeling lijkt praktisch, maar de afwerking laat nogal wat te wensen over.

    Er moet nog heel wat aan gebeuren willen deze huisjes echt comfortabel te bewonen zijn.

     

    Hans en Madeleine zullen er hun handen nog aan vol krijgen om deze huisjes zover te krijgen dat ze het komend seizoen nog verhuurd kunnen worden.

     

    Enfin dat is mijn zorg niet en voorlopig kan ik hier ongestoord rondwandelen en genieten van de rust en het royale uitzicht.

     

    22-03-2007 om 22:03 geschreven door thea


    >> Reageer (1)
    21-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 11
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Op weg naar Almograve passeren we schitterende dorpjes.




    Dinsdag 15 maart.

     

    Een heldere lucht lokt ons om op te staan.

    Het belooft een mooie dag te worden en ik kleed me in een lentegroene broek met gele trui.

    Vandaag gaan we naar Almograve, een kustplaatsje dat we nog kennen van vorige reizen en waar we heel goede herinneringen hebben liggen.

     

    De weg er heen is even lastig zoeken.
    We weten ons te herinneren dat het noordelijker ligt dan Odeciexe en Brejao, maar dan …

    Almograve zelf staat niet op onze kaart en een nieuwe rotonde brengt ons danig in verwarring.

    Odemira volgen dan maar en daarna …


    Ik zie Milfontes staan en dat komt ons beiden bekent voor.
    Daar zijn we eerder geweest .. dat is zeker.
    Ik meen me zelfs te herinneren dat we daar bankzaken hebben gedaan.

    Die route op dus.


    En ja hoor, daar komt een afslag Almograve!


    Niet zoals ik het me herinner en bij binnenkomst van het dorp blijkt dat te kloppen.
    We komen nu binnen aan de kant waar vroeger de slagerswinkel (talho) was. De winkel zelf is er niet meer, maar we herkennen de plek allebei.

    En wanneer we linksaf slaan naar de zee, zien we de kleine supermarkt waar we de dagelijkse boodschappen deden.


    Het duin dat we over moeten ziet er nog net zo uit als vroeger en ook het restaurantje van Maria en Juan staat nog op dezelfde plaats, alleen … het is dicht!


    Op de nieuwe parkeerplaats staat een camper en een paar auto’s.

    Het is mistig boven zee en terwijl wij met de Nederlandse vrouw vanuit de camper staan te praten, horen we een bekende stem.


    Roger!


    Onze vriend van jarengeleden is in gesprek met Maria’s dochter.

    Wat leuk om toch een bekende terug te zien.


    Roger nodigt ons uit om mee het restaurantje in te gaan, dat speciaal voor hem van slot gaat.

    En laat nu het toeval willen dat Maria binnen op bezoek is!


    Nee het restaurant is niet meer van haar.
    Zoonlief runt het tegenwoordig, maar het blijkt meer gesloten dan open.
    Allerlei problemen met de gemeente laten hem niet veel keus.


    Even kost het Maria wat moeite om ons te plaatsen, maar dan weet ze weer hoe wij weken op het terrein hier stonden en dat zij met ons meereed om in de stad haar zuster te bezoeken.


    Koffie is vandaag geen optie.
    Er moet een borrel geschonken worden (ja, dat was toentertijd al een zwak van Roger) om het weerzien te vieren en zoonlief komt met oester op de proppen.


    Bij de haard worden zo goed en zo kwaad als het kan (manlief en ik spreken nauwelijks Spaans) verhalen uitgewisseld en de tijd vliet voort.

     

    We moeten verder, want onze maag moet gevuld worden en dat lukt niet op slechts borrels en oesters.

    We kussen Maria en Roger vaarwel in een aan zekerheid grensende zekerheid, dat ik elkaar nooit meer zullen ontmoeten. 
    Maar wat hebben we een fijne tijd met elkaar gehad.
    Helaas ... die tijd komt nooit meer terug!
    ..........
     

    In Milfontes moet volgens Roger een goede Chinees zitten, dus daar rijden we heen. Jammergenoeg voor ons is hij onvindbaar en andere restaurants zijn nog niet open op dit uur van de dag.

    Reden dus om de terugreis maar meteen te aanvaarden en dan maar onderweg stoppen bij Café André voor een warme hap.


    Het is een klein restaurant ergens zomaar aan de kant van de weg, niet helemaal onze smaak, maar het eten is goed en op het rustige terras is het heerlijk toeven.

     

    21-03-2007 om 19:36 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    20-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 10

    Maandag 14 maart.

     

    Vannacht is het niet koud meer geweest en de electrische deken lijkt overbodig te gaan worden.

     

    De eerste kaarten worden geschreven en ik pleeg een telefoontje met mijn zusje die in het ziekenhuis ligt. Het gaat niet echt goed met haar, alhoewel haar benen gelukkig niet meer dik zijn, maar ze zal bestraalt gaan worden vanwege de pijnen in haar rug.

     

    Manlief zorgt intussen voor het middagmaal, dat zal bestaan uit o.a. de kip-kerrie die ik gisteren meenam vanuit het restaurant. Samen met wat extra rijst, een gekookte peer en een salade is het een volledige maaltijd voor ons beide.

    Het laatste restante dat dan nog overblijft wordt opgepeuzeld door de varkens.

     

    In de loop van de middag gaan we naar Lagon om bij de reformwinkel het door mij bestelde brood op te halen.

    Helaas het is er niet! Misschien komt het met de volgende bezorging die op komende woensdag is.

    De verkoopster wijst ons nog wel op een andere reformwinkel waar we kunnen proberen of ze nu brood hebben en daar rijden we dan heen.

    De zaak heet Medicofort en inderdaad er is daar glutenvrij brood. Niet veel, maar toch vind ik iets.

    Een broodje bestaande uit 9 sneetjes voor de prijs van € 3.60.

    Behoorlijk prijzig en ik ben benieuwd hoe het smaakt.

     

    Gewapend met brood voor mij rijden we naar Meya Praya om informatie te halen bij Don Pedro.

    Tenslotte ligt het nog steeds in onze bedoeling om wanneer het met manlief gaat eventueel vaker in de wintermaanden naar Portugal te gaan om zo de Nederlandse winters te kunnen verkorten.

     

    Dus ook de folders van hotel Don Pedro zullen meegaan naar huis en daar nader bekeken gaan worden.

     

    20-03-2007 om 21:03 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    19-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 9
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Het ziet er toch zeker prachtig uit zo'n appartementengebouw in Luz!




    Zondag 13 maart.

     

    Net als gisteren is het mistig wanneer we opstaan en we brengen de ochtend door met krantje lezen en puzzelen.

    Ons uitgelezen krantje breng ik naar Hans, zodat die zich ook op de hoogte kan stellen van het laatste nieuws uit onze omstreken.

     

    Tegen half een gaan we naar “ons” restaurantje bij de dierentuin.

     

    We zijn de eerste en hebben wederom ons plekje bij de haard.

    De kip-kerrieschotel die ik na de salade bestel is me veel te veel en manlief vraagt of we het restant misschien mee kunnen nemen.

    Dat blijkt geen bezwaar en gezien de verpakking waar het in gedaan wordt, zijn we kennelijk niet de enigen die zoiets wel eens vragen.

     

    Terug rijden we via Luz om daar even langs de boulevard te lopen en gelijk informatie te halen bij appartementen die onze interesse hebben.


    We mogen er zelfs een van die appartementen van binnen bekijken en echt het is werkelijk schitterend.
    Natuurlijk wel een ander prijsje als waar we nu de Casa voor hebben, maar dan ook van alle gemakken voorzien en een prachtig zicht op zee.


    Toch zullen we nog even moeten gaan bedenken of onze beurs het met de gevraagde prijs eens is.

    Natuurlijk … hoe langer het gehuurd wordt, hoe voordeliger het wordt, maar desondanks is het toch een behoorlijk prijskaartje dat er aan hangt.


    Een folder gaat nu mee in de auto en beslissen doen we later.  




     

    19-03-2007 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    18-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 8


    Zaterdag 12 maart.

     

    Doordat het gisterenavond laat geworden is, zijn we laat opgestaan.
    Niet dat dat erg is, want buiten is het mistig en de zon laat zich niet zien.
    Tja, die was ook een beetje laat gisterenavond, dus ook uitslapen denk ik.


    Terwijl ik onder de douche sta, komt Madeleine waarschuwen dat het varkensbeertje is gekomen.

    Ja, de twee al volwassen Portugese varkens, Jut en Juul, die hier rondlopen zijn dringend aan een beer toe.


    Dit nieuwe diertje is echter pas twee maanden oud en hoe die de twee aanwezige dames kan bedienen is me een raadsel.

    Het is een half wild vakentje en het ziet er grappig uit met zijn streperig lijfje.
    De twee dames zijn zeer gecharmeerd van hem en accepteren zijn komst zonder probleem.


    Ook de honden, die hier rondlopen vinden de komst van dit beertje, dat Bert gedoopt is, een belevenis en zijn niet bij de kraal vandaan te krijgen.


    Wij kunnen echter niet blijven kijken, want de bedden moeten verschoond worden.

    Madeleine brengt het schone bedlinnen en samen klaren we de klus.

     

    Dan wordt het echt tijd om koffie te gaan kopen, want ja koffieleuten die we zijn, kunnen geen dag zonder.
    Maar voor we weggaan komt Hans nog even de teevee bij stellen, zodat we vanavond weer ongestoord de programma’s kunnen zien.

     

    Vanmorgen al kreeg ik inspiratie om te gaan tekenen en ik wil graag wat materiaal daarvoor aanschaffen. (Tja, ik ben natuurlijk mijn potlood en papier vergeten)

     

    Na de middagmaaltijd worden dan de eerste aarzelende pogingen op papier gezet.

     

    In de loop van de middag rijden we nog even naar de stad Lagos voor een krantje en een internetcafé.
    Tenslotte willen we het thuisfront ook nog een beetje op de hoogte brengen van ons wel en wee.


    En om op de hoogte te blijven van de dingen die in ons eigen landje en omgeving gebeuren, keren we terug met dit keer zelfs twee kranten.
    Dat moet voldoende leeswerk geven voor vanavond.


    18-03-2007 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    07-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 7
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


    Rechts op de foto stond de teevee eigenlijk, maar wij hebben daar de radio neergezet en de teevee een voor ons beter plekje gegeven (net niet meer te zien op dit plaatje). Tja, tenslotte is het de bedoeling dat dit huisje drie weken ons thuis is.  




    Vrijdag 11 maart.

     

    Manlief is vroeg op vandaag en zit al aan de koffie wanneer ik wakker word.

     

    Het beloofd mooi weer te worden en daarom gaan we al in de ochtend op weg om wat boodschappen te doen.

    Gelukkig voel ik me een stuk beter dan gisteren en het lijkt er op dat het leed geleden is.

     

    Ons middagmaal (vandaag pas om een uur of vier) kunnen we buiten in het zonnetje genieten.

    Dit is weer echt wat we ons voorstelden bij het idee van naar Portugal op vakantie gaan. Heerlijk!

     

    Op teevee  zien we in het avondprogramma van Barend en van Dorp, Edwin van Roy Zuylen vuil spuiten over ons koninklijk huis.

    Dat zal beslist nog wel een staartje krijgen.

     

    Halverwege de avond is de gasfles leeg en dan zitten we dus zonder verwarming. Manlief naar voren om Hans hiervan op de hoogte te stellen en die vervangt de fles voor een nieuwe goedgevulde en zo kunnen we de rest van het televisieprogramma toch nog zien met redelijk warme lijfjes.
     

    Ikzelf heb toch maar een pyjamajasje aangedaan over mijn trui, want het leren bankje waar ik op zit/lig voelt niet steeds warm aan.
    Dat is het nadeel van leer en ik beslis stante pede dat ik nooit van z’n leven voor leren meubelen zal kiezen.

     

     

    07-03-2007 om 20:57 geschreven door thea


    >> Reageer (1)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 6
    Klik op de afbeelding om de link te volgen





    Zomaar een voordeur in Lagos.





    Donderdag 10 maart.

     

    Bij het opstaan ben ik nog steeds beroerd. Ik probeer desondanks iets te eten, maar dat bekomt me niet goed.

    Ik doe nog wel een wasje en zit verder beroerd te wezen.

     

    Rond het middaguur maakt manlief toch nog wat warm eten, dat mij wel smaakt maar evenals vanmorgen toch niet goed bekomt.

     

    Na het eten gaan we naar Logos, op zoek naar een winkel waar men glutenvrije artikelen verkoopt.

    Bij Ponco, een middelgrote supermarkt, vinden we rijstepap en daar krijgen we ook van een medebezoekster van deze zaak een adres van een natuurvoedingswinkel in de stad.

     

    Het is intussen gaan regenen en echt voor je lol hoef je nu niet door de stad te wandelen, maar … wij vinden de natuurvoedingswinkel in de Rue Enfante de Sagres.


    Men verkoopt hier inderdaad glutenvrije artikelen, maar brood is er op het moment niet. We bestellen daarom voor de komende maandag en keren door de regen terug naar onze auto en naar het huisje.

     

    Terwijl manlief wat later de tafel aan het dekken is, komt Madeleine kijken hoe het mij vergaat.
    Gelukkig voel ik me wat beter dan gisteren, alhoewel mijn lijf duidelijk aangeeft, dat het nog niet geheel in orde is.


    Manlief en Madeleine buurten wat met elkaar en zo af en toe probeer ook ik me met het gesprek te bemoeien. Het gaat bij mij nog niet echt van harte en ik ben blij dat ik geoorloofd kan blijven liggen op de bank.


    Later werk ik toch nog twee droge rijstwafels naar binnen en later wat warme chocolademelk.


    Tegen half elf verdwijn ik naar bed, terwijl ik nog steeds niet ben zoals het zou moeten wezen.

    Zo’n akelig Mentosje toch!



     

    07-03-2007 om 19:38 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    06-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 5
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Sagres, zicht op het Fort



    Woensdag 9 maart.

    Madeleine heeft me voorgesteld om wasgoed en beddenboel bij haar te brengen, zodat zij het kan meedraaien met haar was.

    Dat is wel een heerlijke verrassing, want naar een wasserette gaan kost altijd extra tijd en gesjouw.

    Ik breng dus een mandje met wasgoed naar voren en Hans beloofd de schone was terug te brengen.

    Wat een service!

     

    Tijdens de koffie komt Madeleine al om schoon beddengoed te brengen en ze blijft gezellig een bakje meedrinken.

     

    Later op de ochtend gaan manlief en ik op weg naar Sagres. Daar weten we een mooi fort dat we willen gaan bekijken.

    Net bij het in de auto stappen zie ik de mentos liggen en geef manlief daar wat van en neem er zelf ook een. Nog geen kwartier later voel ik me niet echt lekker worden en ik kijk nog eens het rolletje Mentos na om te weten welke ingrediënten daar in zitten. Oef … foute boel! Er zitten tarwezetmeel in en dat betekent GLUTEN!

    Te laat voor mij en ik zal het nog lang moeten bezuren.

    Heel de dag loop ik te boeren , voel me moe, dizzy en heb veel last van buikpijn.

    Ponta  Sagres heeft helaas veel zijn charmes voor mij verloren.

     

    Toch blijven we een aantal uren op het fort, waar het zoals gebruikelijk ontzettend winderig is.

     

    Op de zuidelijke punt, de Ponta de Sagres, die als een scheepsboeg in zee uitsteekt, ligt het gerestaureerde Fortaleza do Promontório waar Hendrik de Zeevaarder 40 jaar van zijn leven vertoefde. Via de 18e- eeuwse ingangspoort komt u op de een reusachtig binnenplein van dit 17e-eeuwse in Vaubanstijl uitgevoerde fort, waar met stenen een grote windroos met een doorsnede ten van 43 m in de grond is uitgezet.

    Achter in het hof staat een oude door zware steunberen geschraagde vroegere stal waar voor bezoekers films over de zeevaart vertoond worden. Het huis waarin Hendrik heeft gewoond, is nu een jeugdherberg. De kapel Nossa Senhora de Graça heeft een fraai met 'azulejos' bekleed altaar en met wapenschilden bedekte graftomben. Op de rand van de kaap vindt u een vuurtoren. De Pousada do Infante ligt fraai op een andere kaap.

     

    We gaan door naar Cabo de Sao Vincente. Daar is het veel rustiger dan we ons herinneren vanuit het verleden, doch er zijn werkzaamheden aan de gang en het is gedeeltelijk afgezet.

     

    Zes kilometer ten westen van Sagres ligt circa 62 m boven de zeespiegel van de Atlantische Oceaan Cabo de São Vicente. In de Oudheid heette het Promontorium Sacrum, heilige kaap, en de Portugezen noemden het Fimdo Mundo, het einde van de wereld, of zoals de Portugese dichter Camöes zei: onde a terra se acaba eo mar começa, daar waar het land eindigt en de zee begint. Dit was het laatste wat de zeevaarders zagen van Portugal en zelfs van Europa voordat ze vanuit de Algarve het ruime sop kozen,

    De kaap is genoemd naar Vincentius van Valencia, een Spaanse priester uit de 3e eeuw, die werd terechtgesteld tijdens de christenvervolgingen onder keizer Diocletianus, Voordat de Moren het Iberisch schiereiland binnenvielen, werd zijn lichaam overgebracht naar de heilige kaap, daar waar de goden slapen. Volgens de legende zweefden twee raven boven het graf van de martelaar en toen in 1160 zijn stoffelijke resten per schip naar Lissabon werden vervoerd vlogen zij met het schip mee. De hoge rots in de zee voor de kaap, bijgenaamd 'de Gigant', zou de vinger van Vincentius zijn geweest. Vanaf het balkon van de vuurtoren heeft u een adembenemend panorama.

     

     

    Via een binnenweg rijden we terug naar Lagos om voor we naar het huisje terug gaan, nog wat boodschappen te doen.

     

    Eenmaal terug in het huisje vlei ik me op de bank in het kamertje, blij dat ik eindelijk kan liggen want ook de koffie die we onderweg gedronken hebben is me niet goed bekomen.

    Madeleine die nog even bij ons binnenwipt, kan er niet over uit wat een klein mentosje bij mij voor schade kan aanbrengen.

    Tja, ik weet het natuurlijk wel, maar ben niet alert genoeg geweest, heb niet eerst gelezen wat er allemaal in zit en moet daar nu de tol voor betalen.

    Baal … baal … baal!

     

    Zonder te eten ga ik die avond vroeg naar bed en het lijkt er op dat de warmte van de elektrische deken  wat helpt.

     

     

    06-03-2007 om 21:34 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    28-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 4
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Barrage de Bravura.



    Dinsdag 8 maart.

     

    Het is bewolkt wanneer we opstaan en dat doet ons besluiten om na het ontbijt naar de Intermarché te rijden om boodschappen te halen.
    Daarna gaan we ook nog naar de Lidl en naar Pingo Doce, een supermarkt die we nog kennen van een vorige reis.


    Bij alle winkels kopen we wel iets en dan rijden we langs het stranden en drinken koffie bij een van de nu openzijnde strandtenten.


    Het is nog fris, maar we zitten buiten en de zon doet haar uiterste best.
    Het wordt vast nog wel iets vandaag.


    Na deze koffiepauze besluiten we een ritje te maken naar Barrage da Bravura om van een prachtig vergezicht te kunnen genieten.

    Natuurlijk kunnen we het niet laten om daar een lekker wandelingetje te maken en … we zin niet de enigen die genieten van mooie plekje.

    Overal zijn al bomen te zien met bloesem in de takken en het echte lentegevoel komt bij ons naar boven.


    Terug bij het huisje hebben we nog volop tijd om van het zonnetje te genieten. Truien en kousen kunnen uit  en ons al voorzichtig komend bruine kleurtje wordt door het zonnetje langzaam verdiept.


    Heel de middag blijven we plezier beleven van het buitengebeuren  en dat vertellen we dochterlief, wanneer ik haar na de groente/rijst/spek schotel tenslotte toch nog aan de telefoon tref.

     

    Die avond gaan we voor ons doen laat naar bed.
    Het is zo gezellig in het keuken/kamertje met een snorrend kacheltje, glaasje wijn en een goed boek.

     

    Ook het bed is aangenaam warm door de elektrische onderdeken, die manlief tijdig heeft aangezet.

    Zo wordt vandaag zelfs het slapengaan tot een feestje.

     


     

    28-02-2007 om 20:58 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    26-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 3
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Manlief duttend in de Portugeze zon.



    Maandag 7 maart.

     

    Ook vanmorgen worden we gewekt door de vogeltjes en … het lijkt wel iets minder koud.


    Na het ontbijt snellen we naar buiten om op het terras van het zonnetje te genieten. Het is er al behoorlijk aangenaam van temperatuur en dat is precies waar we voor gekomen zijn.


    Het eerste wasje moet gedaan worden en buiten in het zonnetje gehangen.
    En daarna smaakt de koffie extra lekker in dit heerlijke voorjaarszonnetje.


    Natuurlijk worden meteen de eerste plaatjes geschoten en verder is het genieten van buiten nuttigen van een door manlief in elkaar gezette maaltijd.
    Lekker glaasje wijn erbij en het genot is volledig.

     

    Heel de middag kunnen we op het terrasje van het zonnetje profiteren en we beginnen waarachtig al een bruin tintje te krijgen.


    We proberen de kinderen te bellen om hen mee te delen hoe fijn het hier is.
    Helaas beide zijn ze met andere zaken bezig, maar bij zoonlief kunnen we de voicemail inspreken, zodat die weet en door kan geven dat we veilig en wel in het zonnetje zitten.

     

    Al met al is het een echte lekkere lazy day.



    26-02-2007 om 22:52 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    22-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 2
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Het kleine maar zeker niet onaangename keukentje van de Casa.




    Zondag 6 maart.

     

    We worden dit keer gewekt door het geluid van de vogeltjes op het dak.
    Heel wat anders dan een wekker van de telefoon.


    Het is fris, ik heb koude voeten en niet veel zin om op te staan.

    Natuurlijk een beetje eigen schuld, want Madeleine heeft ons bed wel van een elektrische onderdeken voorzien.
    Maar wij dachten aan langgeleden toen wij in Schotland ook eens met elektrische dekens sliepen en daardoor midden in de nacht zwetend wakker werden.


    Bovendien zijn we er niet helemaal zeker van of het nu wel echt veilig is slapen met zo’n elektrische deken.

     

    Terwijl manlief een douche neemt, kruip ik op zijn plekje, waar het duidelijk warmer is.

    En dan … ga ook ik onder de douche.


    Nou, een succes wil ik het niet direct noemen.

    Er komt slechts een dun straaltje water uit de douchekop en dat is lang niet voldoende om mijn koude lijf te warmen.

    Helaas!

    Warme kleertjes aan dan maar en twee paar sokken.

     

    In de keuken brandt intussen de kachel en samen ontbijten we  aan de keukentafel met brood uit de magnetron.

    Het mandje met sinaasappels, dat ter verwelkoming op tafel staat, is aan ons helaas niet besteed.
    Allebei krijgen we maagpijn van sinaasappels, dus zullen wij het zonder deze vitaminebronnen moeten doen.

     

    Wanneer we met de auto een ritje willen gaan maken, komt Hans aangelopen.
    We maken een praatje en bekijken zijn landgoed van zo’n 3 ha.
    Er staan nog een aantal huisjes op en een zwembad, dat nu buiten gebruik is.
    Verder is er een boomgaard met volop sinaasappelbomen en als extra bewoners zijn er twee flinke varkens en diverse geitjes.


    De twee herdershonden en Rakker (een Spaanse uitvoering van het Hollandse  asbakkenras) lopen constant met ons mee en met de poezen zullen we later kennis maken.  

     

    Na de rondleidingstappen we in de auto en gaan op weg om te kijken of  we “ons” restaurant nog kunnen vinden. (Een paar jaar geleden hebben we hier in de buurt in een hotel gelogeerd en toen een heerlijk restaurant gevonden.)


    En ja hoor … we vinden het!
    Precies op de plek waar we het gedacht hadden.
    Nu ligt er een kleine dierentuin naast, maar helaas is het restaurant zelf nog gesloten.

    Om 12.30 uur gaat het open en dus hebben we nog even tijd om naar Lagos te rijden en nog wat boodschappen te doen bij Intermarché.

    Precies op tijd staan we daar weer buiten, want de zaak gaat sluiten en wij gaan terug naar de plek waar we “ons” restaurant weten.

     

    Er zijn al twee tafels bezet en wij krijgen een plekje bij de open haard.


    Onder het genot van een glaasje wijn wachten we op onze maaltijd.
    De capaccio,  die ik besteld heb, is helaas ijskoud en flink gezouten, maar de varkensfilet die daarna komt is heerlijk.

    Manlief geniet van een vissoepje en lamstoofpotje en we weten weer … dit is een plek om terug te komen.

     

    Wanneer we afrekenen krijgen we twee kortingsbonnen voor het dierentuintje ernaast.
    Erg aardig, maar of we er gebruik van zullen gaan maken, dat weten we nog niet.

     

    Terug gaan we via een andere leuke route langs de kust en komen dan in St. Luz, een prachtig plaatsje met een royale promenade direct aan zee.
    Hier haal ik een kaartje van een appartementengebouw, dat ons jaren geleden al eens opgevallen is en waar we eigenlijk best wel eens een vakantie zouden willen doorbrengen.
    Wie weet ... komt dat er een volgend keer wel van!

     

    Terug in de Casa ... gaat de kachel aan, het huisje wordt snel verwarmd  en we kijken tot een uur of tien teevee.


    Het is best spannend en altijd verrassend wat we te zien zullen krijgen, want alleen de programma’s die Madeleine en/of Hans wil zien, kunnen wij op ons toestel ontvangen.
    Toevallig zijn dit over het algemeen wel Nederlandse programma’s.

     

    En dan duiken we ons door elektrische dekens voorverwarmde bed in.



    22-02-2007 om 21:32 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    15-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Portugal 2005, deel 1
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Dit interieur staat ons te wachten in het hopelijk zonnige Portugal





    Zaterdag 5 maart 2005.

    Om 2.25 uur exact worden we wakker gemaakt door het weksysteem van de telefoon.
    Een uitkomst is dat ding!

    Toen dat langgeleden nog niet bestond, lag ik uren wakker voor we op vakantie gingen, bang om te laat wakker te worden. Het nare daarvan is, dat je half gammel op reis gaat en dat werk niet echt goed om in de goede reisstemming te komen.

    Maar goed deze keer dus geen probleem.


    Even voor half vier is de taxi er.
    Een grote bus dit keer met aanhangwagen voor de koffers. Ruimte meer dan voldoende voor ons tweetjes, want we blijven de enige passagiers dit keer.
    De weg is redelijk en dat terwijl er vannacht toch ook bij ons al behoorlijk wat sneeuw gevallen is.


    Even over vijven berijken we op Schiphol.
    We vinden onze weg om de bagage af te geven, instapkaarten te ontvangen en dan gaan we door de controle.


    Oef … bij mij gaat het alarm!

    Dat wordt fouilleren en ik weet bij god niet waar ik me schuldig aan gemaakt heb. Dan blijkt dat ik de sleuteltjes van de koffers in mijn bodywarmer heb zitten en dat mag natuurlijk helemaal niet.


    Enfin,  ik mag door en keurig op tijd zitten we aan boord van IP639 op plaats 6e en 6f  en dan maar wachten tot we kunnen opstijgen.


    Het is mistig en Schiphol zelf lijkt vanuit het vliegtuig wel de Noordpool met al het ijs en sneeuw wat buiten te zien is.

    Dit weer is er dan ook de reden van dat we pas om 8.45 uur (wanneer we het ontbijt al op hebben) mogen vertrekken.

     

    Na een rustige vlucht landen we om 11.15 uur (plaatselijke tijd dus 10.15 uur) in Lissabon.

    Er stappen heel wat mensen uit, maar na zo’n half uurtje komen er weer net zoveel mensen naar binnen.

    Het lijkt hier heerlijk weer, de zon schijnt en nieuwkomers komen op zomerslippers het vliegtuig in. Natuurlijk kan het ook zijn dat zij vanuit nog warmere streken komen, dat heb ik eigenlijk niet nagevraagd. Maar enfin, bij de volgende stop zullen we precies weten hoe het weer in Portugal is.


    Om elf uur plaatselijke tijd vliegen we verder en een half uurtje later landen we op het vliegveld van Faro.

     

    Na de formaliteiten achter de rug te hebben en ons tijdelijk vervoersmiddel te hebben afgehaald rijden we om half één richting Lagos in de Opel Corsa.

    En niet veel later zitten we onderweg op een terrasje in de zon te genieten van een heerlijk bakkie koffie.

    Wat een verschil met ons nu wel erg koude kikkerlandje!

     

    In Lagos zelf rijden we eerst naar de Lidl om de meest noodzakelijke boodschappen te halen.
    We hebben voor deze vakantie een huisje gehuurd, maar wat er precies allemaal zal horen weten we nog niet. Tenslotte is het dit keer voor het allereerst dat we een huisje huren, dus verstand van zaken hebben we nog niet.

    Bovendien is het morgen zondag en of dan winkels in de omgeving open zijn weten we ook nog niet.

     

    We rijden op weg naar het plaatsje zo’n 12 km buiten Lagos.
    Het huisje zelf ligt helemaal buitenaf op een heuvel, achter het woonhuis van Madeleine en Hans.

    Via Internet zijn we aan dit adres gekomen, maar Quinta de Aqua ziet er heerlijk landelijk uit.


    De zon schijnt op het kleine terras voor de “Casa” zoals op het huisje staat. Binnen is het heel eenvoudig, maar er lijkt van alles te zijn en ... er is een gaskachel en die zou in de ochtend en avonduren wel eens heel comfortabel kunnen zijn.


    Voorlopig pakken we onze spullen uit en genieten van het zonnetje buiten.



    15-02-2007 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    12-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Turkije deel 36 (slot)

    De allerlaatste dag in Turkije.
    Dinsdag 21 september.

     

    Even voor twee uur ben ik al wakker, ga even naar het toilet en doezel dan nog wat tot de wekker om precies 2.20 uur afloopt. 

    Tijd om op te staan! Douchen, aankleden en naar beneden om op ons vervoer te wachten.

     

    We worden om 3.00 uur gebeld dat de koffie klaarstaat en wanneer we zover zijn gaan we naar beneden, drinken snel een bakkie en dan de taxi in.

    We vertrekken om 3.15 uur en halen nog wat mensen op bij hotel Titania.

     

    Bij de luchthaven staan we eerst in de verkeerde rij en die is erg lang. Bij de desk van Eindhoven gaat het vlot en als de koffers zijn ingeleverd kunnen we naar boven en ik snuffel daar wat bij de taxfreeshops.

    Net als gewoonlijk blijkt weer dat kopen bij de taxfreeshops duurder is dan in een gewone winkel, maar het is leuk om rond te kijken en de laatste lira’s op te maken.
    Dit keer aan Turkse koffie en apple tea.

     

    Ons vliegtuig van Onurair vertrekt bijna een half uur later dan gepland en intussen is het helemaal licht geworden.
    Ondanks dat we boven de vleugel zitten, hebben we toch nog aardig zicht over het Turkije dat we achterlaten.

     

    Net als op de heenweg zijn er problemen met de plafondbekleding, die naar beneden dreigt te komen.

    Een echt veilig gevoel geeft dat ons ook dit keer niet.

     

    Er is nogal wat turbulentie onderweg en manlief heeft veel last van zijn buik, ook wanneer hij maar een klein beetje eet of drinkt.

    Wat zal ik blij zijn wanneer we weer in Nederland geland zijn, want dit ziet er echt naar uit dat het dokterswerk wordt.

     

    Om 10.45 uur Nederlandse tijd is het zo ver.

    We hebben weer vaste grond onder de voeten, na een minder zachte landing en door een “vergissinkje” van de piloot, die ook nog eens de verkeerde afslag op wil rijden.
    Nee voor ons zal het niet snel meer Onur air worden om mee te vliegen.

     

    Het is frisjes en het heeft geregend zo te zien.
    Maar het deert ons niet, we zijn weer veilig en wel terug.

    Het duurt nogal even voor we de koffers hebben en dan is het taxi zoeken en naar huis.


    Even over elf stappen we het huis binnen en kan het uitpakken en wassen beginnen.

    Deze reis naar Turkije is voorbij!



    Noot:
    Nog diezelfde dag ligt manlief in het ziekenhuis en verlengt daar zijn vakantie voor onbepaalde tijd!






    12-02-2007 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    09-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Turkije deel 35

    Het einde van de vakantie nadert.
    Maandag, 20 september.

     

    Nou, die rustige nacht hebben we dus niet gehad.

    Om twee uur ’s nachts worden we opgeschrikt door een sms-sein. Wederom blijkt het de Turk te zijn die zijn Engels op wil halen.

    Manlief noteert zijn nummer, maar de slimme Nury, zoals hij zich noemt, heeft de laatste drie cijfers met slechts sterretjes aangegeven.
    Zo kunnen wij hem niet juist traceren.


    Wij vragen ons wel af hoe hij in hemelsnaam aan ons nummer komt, want bij controle blijkt dat  wij zijn netnummer nog nooit hebben gebeld.

    Het is ontzettend  ergerlijk en storend en we zetten voor de zekerheid ons mobieltje uit, maar van slapen komt de eerste tijd niets.

     

    Tegen zevenen ben ik alweer zover wakker dat ik nog wat fotootjes maak van de opkomende zon, dan neem ik een verfrissende douche en daarna wordt het tijd om beneden te gaan ontbijten.


    Ikzelf ben dan wel niet echt uitgeslapen, maar ik voel me weer goed. 
    Manlief echter niet, die voelt zich nog steeds behoorlijk onplezierig.

     

    We zijn vanmorgen de enigen in de ongezellige eetzaal.
    Yoghurt wordt mij in de eerste instantie geweigerd en tenslotte met een boos gezicht toch gebracht.
    Nee, echt vriendelijk is men in dit hotel niet. Een mens voelt zich hier eerder te veel ... dan een gast.


    Manlief heeft weinig eetlust en na een kleinigheid naar binnen gewerkt te hebben krijgt hij zelfs meer last van zijn buik.
    Stilletjes ben ik blij dat we morgen naar huis gaan.

     

    Ik bel wat later om onze terugreis te bevestigen.
    De vlucht is zoals staat aangegeven op onze tickets en dan moet ik nog een ander nummer bellen om er voor te zorgen dat we morgen op tijd worden afgehaald.


    Dat schept problemen.

    Degene die ik hebben moet is er niet en ik wordt wel vier keer doorverbonden. Uiteindelijk krijg ik te horen dat er een fax naar het hotel gestuurd wordt voor de juiste ophaaltijd.


    Het dakterras wacht nog om er een paar fotootjes vanaf te maken en manlief knapt intussen nog een uiltje in de hoop daar weer wat van op te knappen.


    Om één uur in de middag gaan we nogmaals volgens afspraak naar het fishrestaurant, maar alleen ik eet wat inktvis en manlief drinkt slechts water en een Turkse koffie.

     

    Rond een uur of drie stappen we op, lopen even langs de zee en kopen wat yoghurt en water voor morgen.

    Dan zoeken we ons balkon op, waar het op dat moment goed toeven is.


    We hebben ook zoute koekjes voor manlief gekocht en die blijken hem goed te doen, dus we besluiten er nog wat zakjes van bij te kopen.

    Ook gaan we nog een kopje koffie drinken bij Ozcan en die heeft als verrassing een verjaardagstaart met vuurwerk.
    Ik moet hem aansnijden en verdelen, maar jammer genoeg mag ik er zelf alleen naar kijken en opeten niet vanwege mijn glutenprobleem!
    Maar Ozcan, zijn kinderen en manlief (tja, hij wil niet achterblijven bij zo'n vriendelijk gebaar) genieten zichtbaar van deze taart.
    Manlief krijgt er wel last van, maar later trekt dat gelukkig weer weg.


    Terug in het hotel zitten we nog even op het balkon en dan wordt het tijd om te proberen om te slapen, want tegen half drie zal de wekker aflopen.
    Om 3.20 uur worden we beneden verwacht om naar het vliegtuig gebracht te worden.



    09-02-2007 om 17:39 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    07-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Turkije deel 34

    Mijn verjaardag is al weer voorbij en het is intussen Zondag 19 september geworden.

     

    Vannacht met de deur open en de airco uit geslapen.


    We voelen ons allebei iets beter, maar nog niet helemaal fit, maar toch zullen we vanmorgen iets proberen te eten, anders worden we wel erg slank!

    Het wordt yoghurt voor ons allebei.
    Manlief met een stukje brood erbij en ik wat fruit.


    Dan wordt het wachten tot we om elf uur van kamer kunnen veranderen en kamer 306 wordt weer even de onze.
    Die middag verblijven we er meer dan onze bedoeling was, maar onze lijven vragen nog steeds om rust en we liggen dan ook veel te bed of zitten wat op het balkon.


    Aan het einde van de middag zijn we allebei wat opgeknapt en beginnen zelfs trek te krijgen. 
    We maken aanstalten om naar buiten te gaan, wanneer ons telefoontje gaat.
    Ik neem aan en ik krijg een Turk aan de lijn die echter vrij snel afbreekt. Verkeerd verbonden denk ik nog.
    Na een kwartiertje gaat de telefoon weer en nu komt er een sms-je van een zekere Nury die zijn Engels wil spreken en daarom contact zoekt.
    Wissen die handel, want daar hebben we geen interesse in.

     

    We gaan om zes uur naar

    het Deniz Feneri Fish restaurant.

    Dit restaurant is de vorige keer heel goed bevallen en nu willen we weer een klein hapje proberen.


    Ozcan, de eigenaar van dit restaurant ontvangt ons vriendelijk en we buurten een hele tijd met hem.

    We vertellen hem dat we eigenlijk gisteren hier mijn verjaardag hadden willen vieren, maar dat we allebei niet erg lekker waren.
    Nu is het wat beter en daarom eten we slecht s een klein hapje.

     

    Allebei nemen we inktvis en salade met water erbij (de wijn moet nog maar een dagje wachten) en een Turkse koffie toe.

    Even lijkt het dat het bij manlief niet echt lekker valt, maar later knapt hij toch weer op.
    Ozcan maakt zich zorgen over manlief en biedt aan om zo nodig ons naar een dokter toe te rijden.
    Natuurlijk hopen we niet dat het nodig zal zijn maar ... het is heel vriendelijk aangeboden.

     

    Wanneer we zo’n uurtje hier zitten komt er weer een sms-je van de Turk met de boodschap dat ik zo’n aardige stem heb en dat hij mij wil ontmoeten.

    Ik zou me misschien gestreeld moeten voelen, maar ik vind het gewoon heel vervelend en storend.

    Ozcan wil ons andermaal helpen en biedt aan om als er weer zo’n bericht binnenkomt de man terug te bellen en hem te zeggen dat hij zijn pogingen stop moet zetten.

    Meteen gaat de sms weer, maar ditmaal is het gelukkig onze dochter en dat is een veel leuker bericht.

     

    We nemen weer afscheid voor vandaag en beloven morgen in elk geval terug te komen en als het goed gaat weer gewoon een maaltijd te gebruiken.

    Wanneer manlief wil afrekenen zegt Ozcan dat  hij de rekening morgen wel in een keer zal maken  en geeft ons daarmee het fijne gevoel dat men vertrouwen in ons heeft.


    We gaan terug naar ons hotel en zitten nog een poosje op het balkon naar de alsmaar binnenkomende vliegtuigen te kijken.
    Het is hier toch wel een echt druk bezocht vliegveld.

     

    Om half elf ziet ons bed ons weer en we hopen op een goede, verkwikkende  en rustige nacht. 



    07-02-2007 om 23:43 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    01-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Turkije deel 33
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    De beslist schitterende watervallen van Manavgat.




    We rijden naar de watervallen bij Manavgat.

     

    Manavgat heeft een aantal bezienswaardigheden, waaronder de watervallen (45 meter breed en 5 meter hoog) op ca. 5 km ten noorden van het plaatsje. Ondanks de geringe hoogte van de watervallen, is het toch mooi om te zien hoe het bruisende water zich via de rotsen naar beneden stort.

    Naast de watervallen zijn beschaduwde ‘tuintjes’ waar u heerlijk koel thee kunt drinken. Ook is er een restaurant waar het zomers heerlijk koel is en men verse forel kan eten.
    De omgeving is een geliefde picknickplaats voor Turkse families.


    Het is er mooi, niet al te druk dit keer en we hebben volop gelegenheid om foto’s te maken.
    Ook hebben we gezellige buurt met enkele Turken op een van de vele picknickplekjes en we blijven hier dan ook minstens zo’n anderhalf uur.


    Dan wordt het tijd om door te gaan en dankzij het feit dat we nu na Perge dezelfde route nemen als de eerste dag vanaf het vliegveld is de weg niet moeilijk te vinden naar hotel Bay Murat dat in de eerste dagen ook al ons onderkomen was.

     

    Om even half twee staan we aan de balie, maar helaas is de ons toegezegde kamer 306 net een half uur geleden aan een ander gegeven en wij moeten voor vannacht genoegen nemen met een andere kamer.
    Morgen zullen we kunnen overhuizen.


    Manlief belt meteen met de maatschappij dat de door ons gehuurde auto afgehaald kan worden en onze terugreis moet ook alvast bevestigd worden.
    Op dat kantoor zijn echter geen gegevens van ons en we moeten maandag terug bellen.

    Dan komt er een sms-je van onze dochter om mij te feliciteren.

     

    Eigenlijk zou om vijf uur de auto opgehaald worden, maar wanneer wij tegen zessen een wandelingetje gaan maken, staat de wagen nog steeds voor het hotel en er is nog niemand om hem op te halen.
    Tijd is hier kennelijk niet echt belangrijk.


    Nou ja onze zorg niet meer.
    De sleutel ligt bij de receptie en het zal wel in orde komen. Wij genieten van het wandelingetje langs de boulevard en rusten wat op een van de vele bankjes om de zeelucht tot ons door te laten dringen.

     

    Vanavond gaan we niet op zoek naar een restaurant om te eten, want we voelen ons allebei nog niet echt happy en het lijkt ons beter om onze magen even rust te geven.
    We gaan dan ook bijtijds slapen en hopen ons morgen beter te voelen.



    01-02-2007 om 20:52 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    31-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Turkije deel 32


    En dan is het mijn verjaardag, zaterdag 18 september.

     

    Op mijn 63ste verjaardag wordt ik wakker met buikpijn.
    Ik heb heel de nacht al slecht geslapen en ben er tot nu toe driemaal uit geweest voor een toiletgang.
    Bovendien heb ik veel last gehad van de airco boven mijn bed. Heb geprobeerd te slapen met en zonder airco en tenslotte wat in gedoezeld zonder airco en met geopende balkondeuren.

    Nee, een echt verjaardagsgevoel heb ik niet deze morgen.

     

    Exact vijf minuten voor negen zijn we beneden om op tijd door de taxi afgehaald te kunnen worden.

    Maar het wordt wachten en wachten en nog eens wachten.
    We laten bellen naar hotel Kleopatra en naar OAD en men beloofd ons zo snel mogelijk te komen halen.

     

    Eindelijk om 9.40 uur komt er iemand, maar dan wordt van ons verwacht dat we nog wachten op mensen die nu nog op bed liggen.


    Dat zint ons geenszins en we verzoeken dan ook om ons stante pede naar ons ontbijtadres te brengen.

    Na enig aarzelen stemt men toe en in een taxi die bij het ernaast liggende hotel staat worden we naar Kleopatra gebracht.

     

    De manager wacht ons daar al op en manlief vraagt voorzichtig of we misschien een verkeerde afspraak hadden gemaakt.
    Daarop antwoordt de man met de mededeling dat de mensen altijd later klaarstaan dan is afgesproken en dat dat hem veel tijd kost.


    Dat hij nu onze tijd heeft verspild, schijnt hem niet te deren.
    Hij zegt dat hij het een en ander expres heeft gedaan om ons rustig te kunnen laten ontbijten en hij brengt ons naar de vijfde etage waar het restaurant is.

     

    Daar is het op dit moment inderdaad bijna leeg, ook de schalen met ontbijtmogelijkheden.

    Voor ons is dat ditmaal niet een echt probleem, maar toch wanneer men dan ook nog eens begint om de schalen en de tafels af te ruimen, geeft dat ons niet het gastvrije gevoel dat we gewild zouden hebben.


    De half koude koffie die ons aan tafel bezorgd wordt verbetert daar ook niets aan.

     

    We gaan naar beneden en laten de manager weten dat we nog steeds niet gelukkig zijn met de situatie.

    Hij biedt ons nu een kamer aan om nog wat rust te nemen, maar daarvoor ontbreekt ons de tijd, omdat we tijdig in Antalya moeten zijn vanwege de inlevertijd van de auto.


    Nee, dit hotel mag dan wel de naam Kleopatra Beste Hotel dragen, voor ons is het meer Slechtste en het is zeker niet onze bedoeling om hier nog eens terug te komen.




    31-01-2007 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    30-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Turkije deel 31


    Hondsmoe en dolblij dat we het eindelijk gevonden hebben, stappen we op de balie af.
    Kaart invullen, voucher afgeven en wachten op de sleutel!


    Had je gedacht!! !

    Het hotel blijkt vol te zijn en er is geen kamer voor ons beschikbaar.

     

    Wij zijn op dat moment niet slechts lichtelijk geïrriteerd!
    Drie maanden geleden al hebben we hier besproken en nu is er geen kamer!

    De manager biedt ons een ander hotel aan, maar op dit moment hebben we weinig zin om verder te rijden.

     

    Dan eerst maar een hapje eten.


    De manager zelf brengt ons naar het restaurant en geeft daar opdracht om ons van eten en drinken te voorzien.
    Aan de balie beneden had ik mijn kaartje al laten zien en de kok himself legt mij uit wat ik kan eten.
    Drinken wordt ons gebracht op kosten van het hotel, een kleine tegemoetkoming vanwege de problemen.

     

    Terwijl we aan tafel zitten in de drukbevolkte zaal, komt ons ten ore, dat dit niet de eerst maal is dat het hotel is overboekt, maar ja daar hebben wij nu geen boodschap aan.
    Wel iets om door te geven bij ons reisbureau.

     

    Na de niet al te beste maaltijd, worden we door de manager per taxi naar een ander hotel gebracht, Miray en men beloofd ons morgenochtend om negen uur weer af te halen voor het ontbijt.

    Kamer 210 van Miray Hotel wordt vannacht onze slaapplaats en dus niet Kleopatra en geen gebaad in ezelinnenmelk.

     

    De kamer is echter oké en het bijbehorende balkon redelijk royaal.

    Al met al volgens ons geen slecht alternatief.



     

    30-01-2007 om 22:25 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    29-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Turkije deel 30
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Doorkijkje bij het kasteel van Anamur.


    Anamur
    ligt op ± 121 km van Alanya. Het ruige landschap rond Anamur was in vroegere tijden berucht vanwege de piraten en de bandieten vandaar dat de kust is bezaaid met kastelen. Bijzondere dieren in deze omgeving zijn de karetschildpadden en een kleine kolonie monniksrobben.

    Het best bewaarde en grootste kateel hier is Marmure Kalesi, een kruisvaarders burcht waarvan zowel de muren als de 36 torens nog overeind staan. Mamure Kalesi of Kasteel van Anamur is waarschijnlijk het fraaiste kasteel in het Cilicische landschap.


    Al vanaf de 3de eeuw n. C. stond hier een fort in de 10de eeuw verrees de eerste versie van het huidige kasteel een geducht bolwerk van beruchte zeerovers. Sinds de 11de eeuw was het in bezit van de koningen van Armenië maar in 1226 werd de kust veroverd door de grote seldsjoekse bouwmeester sultan Alleaddin Keykubat I die het bijna geheel afbrak en het weer opbouwde.
    Tussen 1300 en 1308 was het in handen van de emir van Karamano Slu, Mehmet Bey. De daarop volgende eeuw was het, het laatste steunpunt op het vaste land van de Lusignans, de kruisvaarders koningen van Cyprus die de titel zoniet het gebied van de koning van Armenië hadden toegeëigend. Aan het einde van de 15de eeuw viel het tenslotte in handen van de Ottomanen en het bleef in gebruik tot na de Eerste Wereldoorlog. 

    Opnieuw gerestaureerd en geopend voor het publiek is het tegenwoordig een machtig en imposant bouwwerk, met enorme gordijngevels die twee enorme binnenplaatsen afschermen. In het midden staat een kleine moskee maar de echte attractie is het rondzwerven door de donkere woonvertrekken die binnen de zware muren zijn gebouwd (neem een lamp mede) en het klauteren over de winderige transen tussen de 36 bastions.

     

    Wij gaan eerst een hapje eten en nemen daarna de tijd om het nog steeds prachtige bouwsel te bekijken, te filmen en te fotograferen.


    Dan gaan we verder naar Alanya en we zijn blij wanneer we de stad uiteindelijk bereiken.
    De weg vanaf Anamur was zeer bochtig en de rit heeft daardoor langer geduurd dan we op gerekend hadden.
    We zijn moe en aan onze rust toe.

     

    In Alanya blijkt het lastig zoeken naar Hotel Kleopatra.
    De eerste stop is bij een kapper, wiens salon zo heet.

    De kapper doet zijn best om ons uit te leggen, waar het door ons bedoelde hotel is, maar ja er blijken wel een stuk of zeven hotels te zijn met deze overigens prachtige naam.


    Zo komen we achtereenvolgend bij Kleopatra Prinsess, Kleopatra West, Kleopatra Beach, Kleopatra en tenslotte bij Kleopatra Beste en dat blijkt het hotel waar wij een boeking hebben gedaan.

    29-01-2007 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    28-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Turkije deel 29
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Deze schitterend uitziende koffie smaakt ook nog eens verrukkelijk.




    Het einde van deze vakantie komt langzaam in zicht.
    Vrijdag, 17 september.

     

    Ik heb licht geslapen vannacht en ben op tijd wakker dankzij de perfect werkende wekker.
    Het wordt douchen, aankleden, laatste spullen opruimen en op naar het ontbijt.

    We zitten ook dit maal weer aan tafel met de ons bekende Turk van gisteravond en hebben net als gisteren een aangenaam gesprek.

     

    Bij afrekening aan de balie blijkt er een foutje gemaakt te zijn. De door ons vooraf betaalde reservering staat nogmaals op de rekening. Dat wordt dus even checken en dan komt de boel weer in orde.
    Tja, ook in Turkije wonen mensen met menselijke fouten.

     

    Koffers in de lift en neer naar de garage.


    Er moeten vier auto’s verzet worden om bij de onze te kunnen komen.
    En nu blijkt dus ook de noodzakelijkheid om de sleutels op de wagens te laten zitten.

    De parkeerwachter draait onze auto handig tussen de nog staande wagens en helpt ons met inladen van de bagage.

     

    Dan gaan we op weg naar Kleopatra in Alanya, waar we de komende nachten geboekt hebben om te slapen.

     

    Het is even zoeken naar de tolweg en eenmaal daarop bereiken we met een uurtje de plaats Mersin.
    Einde tolweg en kosten 2.000.000 lira.
    Nu nemen we de D400 richting Antalya, stoppen om te tanken bij Erdemli en drinken koffie bij een heel klein restaurantje in Tacucu, een plaatsje even voorbij Silifke. 


    Dan gaat het door naar Anamur.
    Onderweg herkennen we diverse plekjes van een vroegere reis en we halen herinneringen op wanneer we de plek zien waar we toentertijd nog in zee gezwommen hebben.


    28-01-2007 om 00:00 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    25-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Turkije deel 28
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


    Dit heerlijke glutenvrije ijs is dus ook in Turkije verkrijgbaar.


    Op de terugweg naar het INCI Hotel stoppen we bij een klein terras om ayran te drinken.


    De kok daar is juist bezig met het maken van een soort loempia.
    Het bestaat uit bladerdeeg en om dat zien maken is al de moeite waard. Om het deeg mooi dun te krijgen wordt het met zwier om de hand gedraaid en het lijkt op werk van een jongleur.
    De dunne deegplak wordt gevuld met vlees of met kaas en dan gebakken.


    Manlief wil dat proeven natuurlijk en het smaakt hem nog prima ook, maar of het thuis tot zijn favoriete maaltijdbereidingen gaat horen weet ik nog niet.
    Het vergt tijd en handigheid om zo iets te maken.

     

    Terwijl we zo onze route vervolgen en links en rechts kijken naar het levendige straatleven hier, worden we regelmatig staande gehouden door goedwillende Turken.
    In het Duits of in het Engels bieden zij aan ons te helpen, wanneer dat nodig mocht zijn.
    Wij zitten er nu echter niet om verlegen, maar het lijkt allemaal vriendelijk bedoeld.

     

    Wanneer we bijna bij het hotel zijn maken we toch nog een stop.
    Ditmaal bij het Salsa Café.

    Gisteravond was het ons al opgevallen, dat hier Magnum’s verkocht werden en daar heb ik nu wel trek in.

    We nemen er meteen een Turkse koffie bij.

    Nou vergt het maken van Turkse koffie even tijd en daarom is het heerlijk dat we intussen van onze Magnum kunnen genieten. En echt waar, de Turkse koffie daarna  ... mag er wezen.

     

    Vlakbij ons hotel is ook een groot warenhuis “Cetinkaya” met wel negen verdiepingen.
    Daar gaan we helemaal bovenaan in het restaurant nog wat foto’s maken van de omgeving.


    Daarna wordt het tijd om een korte break te nemen voor het weer etenstijd wordt.

    Om zeven uur hebben we gereserveerd voor het diner.
    De avondmaaltijd is dit keer dik in orde.


    We eten gezamenlijk met een Turk, die hier vanwege zijn werk voor een Italiaanse firma in dit hotel verblijft.
    In het Engels hebben we  een zeer geanimeerd gesprek met hem en leren zo tevens veel over de bevolking.

     

    Na het diner lopen we nog even buiten en stappen nogmaals binnen bij het Salsa café voor een extra Magnum.
    Tja, voor mij als echte ijsliefhebber is het heerlijk dat dit glutenvrije ijs hier te verkrijgen is.


    We worden enthousiast ontvangen en krijgen na de magnum de appletea, waar ik vanmiddag tevergeefs om had gevraagd.

    Er moeten bovendien foto’s gemaakt worden van en met het personeel (helaas zijn ze allemaal mislukt) en manlief en ik krijgen allebei een papieren koksmuts als aandenken van het personeel.
    Het wordt een zeer amusant verblijf ditmaal en we beloven om de foto’s per e-mail op te sturen. Dat opsturen is dus niet gelukt omdat de foto's super slecht bleken.

     

    Dan gaan we echt naar onze kamer om te pakken en te slapen, want morgen is het wederom vroeg dag.



    25-01-2007 om 17:21 geschreven door thea


    >> Reageer (0)
    24-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Turkije deel 27
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    De moskee van Adana is werkelijk de moeite  van een bezoekje  meer dan waard




    Intussen is het al donderdag 16 september.

     

    We zijn wat later opgestaan vandaag en hopen dat er op dit latere tijdstip niet te veel rokers in de eetzaal zullen zijn.


    Toch is het beneden voller dan we dachten en het blijkt zelfs even lastig om een tafeltje te vinden met zo min mogelijk rokers in de buurt.


    De yoghurt is op, maar er wordt nieuwe voor mij gehaald.

    Twee kleine schoteltjes worden aan tafel gebracht.
    Te weinig voor mij, dus ik haal zelf nog wat bij.


    Je ziet de mensen denken: Vreemd stel, die Hollanders, nemen nescafé met veel melk, dat vrouwmens eet alleen yoghurt met fruit en als toetje nemen ze nog een tot tweemaal toe een glas melk! 
    Ons kan het niet schelen wat ze denken, wij hebben onze eigen gedachten over de mensen hier. Zoals die Engelse tante in de lift, die ons minachtend aankijkt wanneer wij haar goedemorgen wensen.

     

    We gaan nogmaals terug naar de moskee.
    Omdat manlief zijn accu’s gisteren leeg waren heeft hij niet voldoende kunnen filmen.


    Onderweg stoot ik mijn teen behoorlijk kapot en we gaan op zoek naar een apotheek.

    Nu is er natuurlijk geen een te vinden, terwijl wij er gisteren wel vier op een rij zagen.

    Gelukkig is er dichtbij de moskee een kiosk waar pleisters per stuk verkocht worden.

     

    Ik draag vandaag mijn ‘oog van Allah’ en waarschijnlijk daarom worden we aangesproken door iemand die soortgelijke sieraden verkoopt.
    We lopen mee naar zijn winkeltje en vinden daar een zilveren kettinkje met  zo’n oog, dat manlief voor mij koopt.


    Zo en nu naar de moskee om te filmen en nog wat foto’s te schieten.
    Helaas kunnen we vandaag niet naar boven in de minaret, maar voor de rest zijn er film- en fotoobjecten voldoende.

    Ook in de mooie tuin ... en daarna gaan we voor een koele rustpauze naar het prieeltje in het park.


    24-01-2007 om 20:39 geschreven door thea


    >> Reageer (0)


    Foto

    WIL JE SNEL OP MIJN ANDERE BLOGJE KOMEN?
    DAT KAN!
    GEWOON DEZE MAROKKAANSE SCHONE AANKLIKKEN.

    Laatste commentaren
  • Goede morgen, (Martine)
        op Finland Poolcirkel
  • hallokes (ribbedebie)
        op Wat is het lang geleden
  • @berkan (thea)
        op Portugal 2005, deel 18
  • wrm (berkan diril)
        op Portugal 2005, deel 18
  • kom en ontdek (yvette uit kuurne)
        op Reis om de wereld in 58 dagen (deel 5)
  • Tik bij zoeken het land in
    waarvan je het reisverslag
    wilt lezen. Bijvoorbeeld:

    MAROKKO 1982
    FINLAND 2001
    IERLAND 1995
    NOORWEGEN 2000
    HONGARIJE 2005
    TURKIJE 2004
    PORTUGAL 2005
    REIS OM DE WERELD

    Zoeken in blog


    FOTO'S SINGAPORE
    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    FOTO'S BALI
    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto's PORTUGAL
    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

     FOTO'S TURKIJE
    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto






    FOTO'S HONGARIJE

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto





    FOTO'S  NOORWEGEN

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    FOTO'S MAROKKO.
    Foto

    Foto

    Foto

    Je zou er trek van krijgen bij het zien van deze heerlijk taginemaaltijd.

    Foto

    Januari in Marokko
    Het voorjaar hangt
    weer in de bomen,
    zelfs de lucht
    is hemelblauw.
    De lente is niet
    meer te tomen.
    De wereld leeft
    opnieuw voor jou!
    Vergeten zijn
    de vorst en koude,
    regen, sneeuw en
    wat al meer.
    Als we hier nu
    blijven zouden,
    zien we straks
    de zomer weer.

    Thea.
    Foto

    Blog als favoriet !

    FOTO'S FINLAND
    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    FINLAND.

    Een kleurenpracht
    van wilde planten
    omzoomt
    het Finse groen
    en koele,
    heldere meren
    willen
    hetzelfde doen.

    Hier voert
    nog steeds
    Moeder Natuur
    de boventoon
    en is
    het mensenras
    slechts haar
    allerjongste zoon,
    die spelen mag
    in 't rijke veld
    dat zij heeft
    doen ontstaan.

    Hoe rijk, hoe groen
    en ongerept
    dat kan hem
    niet ontgaan.

    Dit land
    zo puur en ruim
    door het
    Noorderlicht gekust,
    schenk elk
    die het bezoekt
    verwondering
    en rust.!

    Thea.

    Foto





    FOTO'S IERLAND

    Foto

    Foto

    Foto

    Gastenboek
  • Groetjes van moeke
  • Bezoekje!
  • nog even op virtuele reis geweest, het weer lijkt nu toch nergens op....
  • Bali is wel de moeite om eens te bezoeken Thea !!
  • *****

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Categorieën

    Inhoud blog
  • Isla Margarita 2002, dl 2
  • Isla Margarita 2002, dl 1
  • Weer open
  • Reis om de wereld, deel 7
  • Reis om de wereld, deel 6
  • Wat is het lang geleden
  • Reis om de wereld in 58 dagen (deel 5)
  • Reis om de wereld in 58 dagen (deel 4)
  • Reis om de wereld in 58 dagen (deel 3)
  • Reis om de wereld in 58 dagen (deel 2)
  • Reis om de wereld, deel1
  • Portugal 2005, deel 19
  • Portugal 2005, deel 18
  • Portugal 2005, deel 17
  • Portugal 2005, deel 16
  • Portugal 2005, deel 15
  • Portugal 2005, deel 14
  • Portugal 2005, deel 13
  • Portugal 2005, deel 12
  • Portugal 2005, deel 11
  • Portugal 2005, deel 10
  • Portugal 2005, deel 9
  • Portugal 2005, deel 8
  • Portugal 2005, deel 7
  • Portugal 2005, deel 6
  • Portugal 2005, deel 5
  • Portugal 2005, deel 4
  • Portugal 2005, deel 3
  • Portugal 2005, deel 2
  • Portugal 2005, deel 1
  • Turkije deel 36 (slot)
  • Turkije deel 35
  • Turkije deel 34
  • Turkije deel 33
  • Turkije deel 32
  • Turkije deel 31
  • Turkije deel 30
  • Turkije deel 29
  • Turkije deel 28
  • Turkije deel 27
  • Turkije deel 26
  • Turkije deel 25
  • Turkije deel 24
  • Turkije deel 23
  • Turkije deel 22
  • Turkije deel 21
  • Turkije deel 20
  • Turkije deel 19
  • Turkije deel 18
  • Turkije deel 17
  • Turkije deel 16
  • Turkije deel 15
  • Turkije deel 14
  • Turkije deel 13
  • Turkije deel 12
  • Turkije deel 11
  • Turkije deel 10
  • Turkijedeel 9
  • Turkije Konya
  • Turkije Konya
  • Turkije Konya
  • Turkije deel 8
  • Turkije deel 7
  • Turkije deel 6
  • Turkije deel 5
  • Turkije deel 4
  • Turkije deel 3
  • Turkije deel 2
  • Turkije deel 1
  • zacht pitje
  • Hongarije (deel 15)
  • Hongarije (deel 14)
  • Hongarije (deel 13)
  • Hongarije (deel 12)
  • Hongarije (deel 11)
  • Hongarije (deel 10)
  • Hongarije (deel 9)
  • Hongarije (deel 8)
  • Hongarije (deel 7)
  • Hongarije (deel 6)
  • even geduld.
  • Hongarije (deel 5)
  • Hongarije (deel 4)
  • Hongarije (deel 3)
  • Hongarije (deel 2)
  • Hongarije (deel 1)
  • Noorwegen 2000 (deel 8)
  • Vigelandpark Oslo (Noorwegen)
  • Vigelandpark Oslo (Noorwegen)
  • Noorwegen 2000 (deel 7)
  • Vigelandpark Oslo (Noorwegen)
  • Noorwegen 2000 (deel 6)
  • Noorwegen, Villa Kakelbont
  • Landschap in Noorwegen
  • Noorwegen 2000 (deel 5)
  • Noorwegen
  • Noorwegen Stavkirke
  • Noorwegen 2000 (deel 4)
  • Noorwegen 2000 (deel 3)
  • Noors landschap (Noorwegen)
  • Noorwegen 2000 (deel 2)
  • Noorwegen Hotel Gausdal
  • Noorwegen 2000 (deel 1)
  • Ik ben er weer
  • even geduld.
  • Ierland 1995 (deel 8, slot)
  • Ierland 1995 (deel 7)
  • Ierland 1995 (deel 6)
  • Galway (Ierland)
  • Ierland, Galway
  • Guinness bierwagen (Ierland)
  • Dingle (Ierland)
  • Ierland 1995 (deel 5)
  • Ring of Kerry (Ierland)
  • Ring of Kerry (Ierland)
  • Ierland 1995 (deel 4)
  • Ierland 1995 (deel 3)
  • Ierland 1995 (deel 2)
  • Ierland 1995 (deel 1)
  • Finland 2001 (deel 15) slot
  • Finland 2001 (deel 14)
  • Finland, Lutherse kerk Helsinki
  • Finland 2001 (deel 13)
  • Finland, Danspaar
  • Finland, Werktekening danspaar
  • Finland 2001 (deel 12)
  • Finland, Kunst
  • Finland, Houtsnijwerk
  • Finland 2001 (deel 11)
  • Finland, Het Stille Volk
  • Finland, Wit kerkje in Kajaani ?
  • Finland 2001 (deel 10)
  • Finland 2001 (deel 9)
  • Finland, nog een keer
  • Finland, een echt laplands dier
  • Finland 2001 (deel 8)
  • Finland Poolcirkel
  • Finland 2001 (deel 7)
  • Finland 2001 (deel 6)
  • Finland, het landschap
  • Finland (gedicht)
  • Finland 2001 (deel 5)
  • Finland 2001 (deel 4)
  • Finland 2001 (deel 3)
  • Finland, Fresco
  • Finland, raam
  • Finland, Turku doorkijkje
  • Finland,Turku
  • Finland 2001 (deel 2)
  • Kaart Finland
  • Finland, deel 1
  • Marokko 1982, deel 6
  • Marokko 1982, deel 5
  • Marokko 1982, deel 4
  • Marokko 1982, deel 3
  • Marokko 1982, deel 2
  • Marokko 1982, deel 1
  • Hoe het begon


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!