schilderkunst: een passie Penselen, schildersdoek en verf zijn sinds kleuter tot nu, 60 jaren, mijn allertrouwste conpanen geweest.
Veeleisend voor techniek en kunde, het steeds scherper observeren van wat ons omringd en een wijde ziel open voor intuïtie en de mysterieuze paden van het vermoeden. Dit alles gekruid door de duizenden dagelijkse beelden en mengelmoes van impressies.... rond deze dingen teken en schilder ik.
Eenzaam, toch niet treurig, zonder school, strekking, ismen, galerij, beweging, ...wens ik langs deze weg de afbeeldingen van mijn werk de wijde wereld in te sturen,...over deze levenslange passie mijmeren, vertellen...ze delen met u beste bezoeker... Welkom op mijn blog.
31-08-2010
dansende tuinen van Kiki
Een kunstblog verteld over dat wat je schildert en ook over dat wat je inspireert. Soms komt het natuurlijk heel dicht bij je privé leven. De 5 schatten waarover ik in de vorige berichten vertelde maken deel uit van mijn inspiratie, evenals de groententuin en de duizende beelden, situaties.. waar we dagelijks doorheen leven.
Ik ben stillaan begonnen aan een serie werken die ergens een omwenteling zijn. Eigenlijk wil ik er de volgende maanden nog niet veel van kwijt. Hopenlijk komt er tot slot een tentoonstelling van maar dit is nu nog een beetje te vroeg. Als het zover komt, verneemt je het wel langs seniorennet om. Dit blog neemt dagelijks veel concentratie weg. Daarom ook stop ik ermee. Het blog blijft hier staan als een boek dat geschreven is. Dikke dank aan alle stille lezers en zeker aan Wim, Mich, Hugo, Geertrui... voor de interesse en de steun. Ik ga jullie missen maar kom zeker nog piepen op jullie blog. 'k kan het mij niet laten..... en stuur jullie dus een dikke zoen.
Nore (8) is het enige meisje in de bende en ze laat zich niet van de slag slaan. Fan van K3, van glitter, doornroosje, roze en blauwe kleedjes, ballet en ze is ook nog een zeer goede turnster . Alle 5 voet staat ze op haar hoofd en blijft in evenwicht staan tussen het drukke gesjoemel van de jongens. Met engelengeduld heeft ze dit kantwerk ingekleurd en uitgeknipt.
Noa (8) is een verwoed spelletjesspeler. Hij heeft niet zo veel belangstelling voor tekenen. Maar ja , met die machientjes zijn het allemaal wel kampioenen! Snelle oogjes en duimen en onmiddellijk beslissen is de opdracht. Daar heb ik 0 op 10 !
Timo (3) hield zijn stift bovenaan vast met zijn vuistje. Hola, hola, zei Kiki; hebben ze je dat nog niet geleerd. Heb hem getoond hoe hij veel juister kan inkleuren door de stift , kort, tussen duim en wijsvinger te houden. Snugger ventje; hij had de mogenlijkheden onmiddellijk door.
Isaäc (10) is eigenlijk een dierentekenaar maar hier is hij begonnen met de bubbeltjes en daaronder kwam de duiker. Op die ouderdom evolueert de stijl. ze willen beter en juister kunnen tekenen en beginnen ook oog te krijgen voor verhoudingen. Hun hand is ook zekerder. Hier begint stilaan de periode om observatietekenen naar natuur te starten.
Bijna onverwachts stonden de kinderen daar. Ieder bracht het zijne mee. Brood, toespijs, drank, de tomaatjes uit de tuin en de heerlijke geur van een machtig omelet met spekjes. Er werd verteld over de vakantieavonturen, over goed en slecht weer, over de naekende schooldagen. De 5 kleinkinderen schuiven allen een klasje op. Eerste kleuterklas, tweede studiejaar, derde studiejaar voor de tweeling en vijfde jaar voor onze grote. Bizar, maar als ze bij Kiki komen krijgen ze inspiratie. De tafel rond, tussen de borden en in afwachting van de boterhammen werd er vlijtig getekend. Jawel, juist geteld 11 borden en van de tomaatjes bleef niets over. Wat mij zo boeid in die kindertekeningen is niet zozeer het feit zo van "zie wat mijn kleinkinderen nu kunnen". Maar eerder die directheid, zonder twijfel, waarmee er ideeën op papier komen. Ik vertoef gewoon graag daar waar creativiteit opborrelt, sta er geboeid naar te kijken en ben ook steeds verrast door de ongelooflijke gevarieerde stijlen en oplossingen die eenieder te bieden heeft. Bij de acrobaad zie je het handje van Nelson.
Kleinkind nummer 4, Nelson, is net 8 jaar en maakt fantastische tekeningen. Papier en stiften liggen steeds klaar voor de kinderen. Maar hij is wel de meest verwoede tekenaar. Ik ben verzot op zijn werk.
Vandaag kon je op Klara-radio deze muziek horen van Samuel Barber. De lange brede bewegingen van de violen nemen je op vleugels mee naar iets onmetelijkst groots. Het stuk is al vaak gebruikt geweest o.a. in een memoriam-concert in New-York en ook in filmen. Wellicht is het het mooist, zonder beelden, dan allleen met jouw gevoel van het ogenblik.
Aan de telefoon vertelde mijn vriendin dat haar schoondochter hoog zwanger is. Ze beschreef de ronde buik in een bijna onveranderd lichaam,want nu passen die jonge dames op... en wij maar babbelen over nu en vroeger toen we een soort tenten droegen waarbij ze nu echter een te kort bloesje dragen en die mooie buik.... enzovoort... En ik telefoonkrabbelde het geheel in beeld .
Als we deze rode biet lang genoeg broeden....wellicht komt er dan een fantastische vogel uit. Graag zou ik hem schilderen maar de drukke dagen geven me niet genoeg ruimte.
In de notaboek van mijn moeder heb ik dit briefje en tekening gevonden. Het is geschreven door een achterkleinkind van 8 jaar. Sorry voor de slechte kwaliteit van de foto, maar we zijn hier uiteindelijk wel op een net met veel senioren en de kleine meid heeft toch een mooie waarheid geschreven die ik graag wou delen.
De veldbloemen ( bericht van 7-8-'10) kregen een nieuwe versie. Ik zag op het veld de vele tintelingen van geelgroenen in het onkruid en de weelde waarmee de planten door de omheining heen woekerde. Het schilderij had dit nieuw element nodig. Soms, niet altijd, hou ik ervan om steeds opnieuw het werk te herwerken. Ook de grens van voorzichtigheid te overschrijden. Het overwinnen van de angst om het te verbrodden geeft een gevoel van vrijheid maar ook een gevoel van erg babbelziek te zijn en er steeds en steeds opnieuw nog een laatste woordje te willen aan toe voegen. Een beetje in navolging van de overweldiginde weelde van de natuur, die kan ook nooit stoppen.
Deze tomaatjes zien er eigenlijk veel aantrekkelijker uit dan het fotootje van Aveve. Ze zijn alvast erg zoet en daardoor een goede oplossing om kinderen groenten te leren eten... Maar tomaten zijn wel fruit. Alhoewel kinderen soms de meest zure vruchten als aalbesjes en krieken kunnen opsmullen zonder een enkele spiertje van hun gelaat te vertrekken hebben ze het moeilijk om een gewone tomaat te eten. Daarom dan zijn deze kerstomaatjes, vooral ook als ze die zelf mogen plukken en ze nog warm zijn van de zon, welgekome snoepjes.
Wat groeit er in mijnen hof? Ajuin. Wat nog? Peterselie. Wat nog? Niets ne meer dan onkruid..... Zo luid het kinderspelletje.
In mijn veld staat er inderdaad veel onkruid maar ook zoals je kan zien, een beetje vanalles. Het is alvast een heel groot plezier alles te zien groeien en oogsten en ook spitten en harken... En inspiratie? Ja, toch, maar daar tonen we later wel wat van.
Er bestaat niets moeilijkers voor een werkelijk creatief schilder, dan het schilderen van een roos; want voordat hij daartoe in staat is, zal hij eerst alle rozen moeten vergeten die ooit geschilderd zijn.
Vaak zag ik mijn moeder, rustig, met haar mooie ikebana schaar in de hand, de tuin inwandelen al zoekend naar de juiste tak en de juiste bloem. Zoals deze in de natuur waren gegroeid, steeds gericht naar het licht, zo ook werden ze op een bloemenprikker in de schaal of vaas geplaatst. Het zoeken in de omringende natuur naar materialen van het seizoen is reeds op zich een mooie meditatieoefening. Geconcentreerd , rustig en met sierlijke bewegingen maakte ze de takken vrij van overtollige twijgen en blaadjes. Je kon er maar blijven staan naar kijken hoe rustig en zeker het bloemstuk harmonieus tot stand kwam.
Deze Japanse bloemsierkunt heeft een veel groter doel dan alleen maar sieren. Zoals vele van de aloude activiteiten uit de Japanse beschaving, streeft ook Ikebana naar een verwerven van innerlijke harmonie . Het wordt gezien als een middel tot meditatie en ook een kunst die je, ook al hou je je aan de basisregels, de mogelijkheid geeft je persoonlijke gevoelens uit te drukken. Er zijn vele strekkingen en scholen die ondanks hun traditionele achtergrond ook hedendaags evolueren. Ik geloof dat onze Europese bloemsierkunst aardig veel heeft opgestoken van deze Ikebana kunst.
De "Sogetsu school" waarvan mijn moeder lid was, wil de bloemen en planten op een zo natuurlijk mogelijke manier laten voortleven in een schaal of vaas. De basisstructuur bestaat steeds uit drie delen: de aarde, de hemel en de mens. Rond dit thema kunnen uiteindelijk alle elementen en alle mogelijke gevoelens en situaties tot uitdrukking gebracht worden.
Wanneer het schilderijtje "Wit" was afgewerkt, heb ik de penselen bijna niet meer aangeraakt. De kleur is toen uit mijn palet verdwenen en werd ook sprakeloos. Mama verzwakte zienderogen en had veel zorg nodig. Op 27-6 is " Iris van de tempel" overleden. Ze was mijn Moeke. Deze mooie Japanse naam had de grootmeester uit de "Sogetsu -Ikebanaschool" gegeven aan mijn moeder toen ze officieel meester werd in deze kunst van bloemschikken. Het nieuws van haar heengaan kreeg ik maar niet aangekondigd op dit blog. Alsof het dan maar echt reëel zou worden en vroeg me ook af waar mijn tranen bleven. Vandaag ben ik aan het schilderen gegaan en daar heb je ze dan. 'k ben heel fier over mijn mama. Ze is moedig oud geworden. Haar stem en haar geest echter bleven ongelooflijk jong tot 89. Het hart kan zijn uitgeleefd maar een ziel heeft geen ouderdom en kent waarschijnlijk ook geen begin en geen einde.
Je ziet de fluit niet maar toch zou je er best een blaasinstrument bij kunnen beluisteren. Het is echter een sopraan stem die de schoonheid van de avondschemering zingt die mij deze dagen inspireert. Deze Aria samen met de lange zomeravonden (heel spijtig genoeg een beetje koud en grijs) hebben me opnieuw aan het schilderen gezet
Ik sta op mijn veld, en ruik en hoor de lente. Toen, verleden week, was de lucht helblauw zonder vliegtuiglijnen en met een onzichtbare as wolk uit het hoge noorden. Een stilte zonder vliegverkeer; ...toch wel, dit maakt een groot verschil. In de mooie grote vallei die vanuit het Pajottenland naar Brussel glooit, daar, achterdoor de boomgaard viel mijn blik op een uniek beeld. Wat is het verleden dichtbij. Wat is de techniek van deze eeuw krachtig. Welk is de volgende energietoren die er in de toekomst zal naast geplaatst worden? Een nieuwe machtige windmolen is waarschijnlijk reeds voorbijgestreefd?
Met het mooie droge weer hebben de bloesems de meest beste conditie om bevrucht te worden. Hopelijk worden al deze bloempjes allemaal kersen ...indien echter... we vervolgens het gevecht tegen de vogels ook nog kunnen winnen.
Tijdens de paasvakantie is het grondplan van mijn moestuin stilletjes aan uitgetekend. Er komen groenten en bloemenbedden verdeeld door smalle wegjes. Een van de bedoelingen is om de kindervoetjes de gelegenheid te geven doorheen deze moestuin te lopen al ontdekkend, spelend en vooral zonder te veel schade. Het eerste bezoek van mijn 5 kabouters was reeds een succes! Hé leuk...tjoeke tjoeke treintje !
Ik kan het mij niet laten om de foto van dit schilderij van 3 jaar geleden nogmaals uit de doos te halen. De pracht van de lente was het vertrekpunt geweest tot een schilderij die eigenlijk een ode brengt aan het jonge ontspruiten-de leven. Moeder aarde draagt het jonge leven in een bedwelmend decor.
Soms noemt men hem een tulpenboom Hij bloeit alvast in het seisoen van de tulpen en vandaag stond hij op zijn mooist, net ontloken. Hopelijk worden het enkele dagen zonder regen want met de eerste regenvlaag is de Magnoliaglorie voorbij voor dit jaar.
Op de middag zat ik in het mooie pajottenland te mijmeren voor een groot stuk omgeploegd land. Met een deel ervan, 2,5 are, voel ik mij de koningin te rijk. Ik mag het bewerken, bezaaien, beplanten, begieten, oogsten, schilderen en tekenen naar hartelust. Het word mijn avontuur voor deze zomer. Er komen geen lange exotische reizen dit jaar maar wel een innig verbonden zijn met moeder aarde. Roos wordt Porkoos. Daarom lieve mensen ga je mij vanaf nu tot in de herfst niet veel meer kunnen lezen. Wat het zal worden is een groot vraagteken. Het land ligt er als een onbeschreven blad. Ik hoop er een levend schilderij van te maken waar de compositie met de kleurrijke groenten en bloemen en alle texturen een lust worden voor het oog. Maar ben ook al verwittigd dat ik op het veld niet alleen zal zijn. Insecten, vlindertjes en hun rupsjes, gaten in de worteltjes en de koolbladeren, droogte, storm, te veel regen en gulzige vogels en slakken... Alvast wel lucht, zon, beweging, plezier en hopelijk een tentoonstelling in het najaar.
Verleden jaar was de blauwe Reiger ook al een trouwe bezoeker in mijn buurman zijn tuin. Heb hem toen stil gadegeslaan en getuige geweest van het leegplunderen van de vijver. Ik had Greta nochtans verwittigd dat ze enkele nylon draden moest spannen boven het water. Maar ja; het beestje moest ook eten.
Het is ofwel heel vroeg (ben dan meestal nog in mijn nestje) of bij valavond, dat een reiger rond en in de vijver van mijn buur komt jagen. Als hij voorbij het raam vliegt kan je niet anders dan opkijken. Het is een donkere grote, stille schaduw. Hij is een ongelofelijke geduldige jager en ziet alles. Ook erg schuw heeft hij steeds een oogje op ons raam gericht. Daardoor is het ook niet zo eenvoudig om hem te fotografieren. Een seconde na deze foto is de kleinzoon bruusk aan het raam komen kijken en weg was hij.
‘Poëzie is niet alleen een aanjager van dromen, een bezweerder van angsten, een opwekker van doden, maar ook de meest betaalbare en meest gulle toverdokter.’ Gerrit Komrij
Op de E40 was het door de helle hemel en de stralende zon mooi rijden. Ik zocht in het landschap naar sporen van een aankomende lente maar er was nog geen vleugje fris groen te bespeuren in het drassig land. Ook in Gent drong de kou door merg en been. Met een leuk weerzien, bij een glaasje sherry en een knetterend vuur kwam er een welkom warm gevoel.
Geert(rui) en ik hebben een tijdje samen gestudeerd. We zijn beiden gediplomeerde kunstschilders !! Velen denken dat dit een hobby is, maar nee toch, dit is onze (!) job. Voor moeder en oma te worden hebben we niet gestudeerd. Dit is wat we jaren fulltime gedaan hebben. En we moesten natuurlijk ook nog wel fulltime jobben, voor de verftubes en de penselen en voor de boterhammekes en de studies van de schatjes . Amaaiiii ... 3 jobs in een.
In de namiddag zijn we naar de tentoonstelling van Mich geweest. http://blog.seniorennet.be/mich9999/ Ik ken haar van op haar kunstblog. Eigenaardig hoe je je een beeld vormt van een persoon die je nog nooit ontmoet hebt. k zocht een vrouw, groter dan mij en ontmoette een heel elegant en kokket klein dametje. Ze kon eerst ook niet raden wie ik was. Toen herkende ze mij van mijn geïdealiseerde telefoonkrabbel van enkele berichten hiervoor op dit blog en dacht dat ik magerder was (oké, ok... had wel een heel dikke frak aan!) Ze schildert kleine zuivere olieverflandschappen. Mooi, een beetje Zen. De presentatie van de werken was ook heel harmonisch. Het is absoluut een meerwaarde om schilderijen in levende lijve te zien. Het formaat, de teksturen, de juiste kleuren, de hand van de artiest in de penseeltrekken kan je niet echt langs een foto aanvoelen. Ook een gezellige babbel is een meerwaarde. Als je me leest Mich; echt knap hoor.
Een vulpotloodje voor grafiet vullingen van 0.5 mm en een 2 b hardheid geeft je de mogelijkheid honderden egaal fijne lijnen te tekenen. In begin is het vaak wat wennen daar bij ietske te hard drukken de minnetjes breken.
Het is zelden dat ik mijn vriendin zie. We wonen in verschillende steden en hebben het alle twee erg druk. Maar 's zondags kunnen we gratis bellen en dan gebeurt het dat we echt onze tijd nemen. We spreken natuurlijk vooral over "kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote(re) zorgen", maar ook andere dingen des levens. Ik vertelde haar dat ik in de namiddag een tentoonstelling van werken van Frieda Kalho had gezien en verleden week ook de film over haar leven. Eigenlijk heeft Frieda bijna niets anders geschilderd dan zichzelf. Bij dit ben ik dan, nogmaals, een telefoonkrabbel begonnen. Een imaginair zelfportret, gewoon intuïtief. Zo zie ik mij dus, zo jong en mooi voel ik mij, zo was ik misschien een beetje in de jaren stillekes, maar zo ben ik nu niet in de spiegel. Het gelukkige is dat ik nooit een erg ongeval heb gekend of een ander verschrikkelijk drama, net dat waarover Frieda 's schilderijen gaan. Deze krabbel is gemaakt op de achterkant van een affiche, al babbelend en al luisterend naar mijn vriendin uit Gent. Misschien wel eens een idee van een zelfportret "voor" de spiegel dan!
Nu staat die krabbel daar een beetje in de weg. Hem fixeren en hem daardoor minder kwetsbaar maken is wat er te doen staat. Bof.. misschien zet ik hem wel in de etalage als decor met een ontluikende bonzaï ervoor. Ondertussen gaat het werk van inlijster voort. Glas en passe-partouts snijden, oude kaders herstellen, vergulden...leuk ja... maar teken of schilder veel liever.
Gewoon al het idee van op een duur vel papier te moeten werken maakt reeds dat je blokkeert en er niet meer vrij en ongedwongen bij staat. Het 'moet' dan lukken! Het is dan ook een voordeel van over een grote voorraad +- schappelijk papier te beschikken. Voor pastel en houtkool is het nodig dat je tekenpapier wat ruw is. De kleine pigmentdeeltjes moeten, zonder er af te glijden, zich kunnen vasthechten. Het behangpapier dat ik hier gebruikte, is stevig daar het diende om reliëfmotieven in te drukken. De voorkant is glad en de achterkant ruw. Maar eigenlijk geeft dit papier niet een zo perfect technisch resultaat en het is ook zo groot (70 x 100 cm)en kwetsbaar om op te bergen! Weet niet goed wat met deze tekening nu aan te vangen. Het is niet omdat je het wilt verkopen dat het verkocht geraakt niet? Veel kunstenaars hechten belang aan texturen. Persoonlijk vindt ik dat bijkomend. Voor mij komen lijn, volume, de juiste vorm op de juiste plaats en contrasten op de eerste plaats. Texturen zijn welkom maar zeker niet een doel op zich. Ieder heeft zijn handschrift.
Mijn neef Henri werkte in een fabriek van behangpapier. Hij verzamelde de restjes papier van 70 x 90 cm. Hij wist dat ik aan de Academie van Brussel studeerde en op een dag kwam er een bestelwagen een grote hoeveelheid mooi ingepakt papier leveren. Opgeborgen was de toren hoger dan mijzelf! Ik voelde mij 'de koning te rijk'. Na 30 jaar, of meer, is dit papier nog steeds in goede staat en is gebruikt zowel voor de tafel te beschermen in het atelier alsvoor de kinderen en mijzelf om op te tekenen of te sjablonen... Gisteren lag er zo'n blad op de tafel en na de drukke dagen met zorgen rond oud en jong was een beetje in mezelf komen welkom. De lijnen maar laten vloeien en zich niets aantrekken van wat dan ook. Mediteren al tekenend.
In het Museum voor Natuurwetenschappen van Brussel is er een grote collectie opgezette dieren. Leuk voor de kinderen en ook voor de fotograaf...de beestjes houden zich koest.
Het is nu welletjes. Hopelijk is dit de laatste witte foto van het voorjaar. Gisteren stond ik niet ver van het raam en voelde plots een intense warmte op mijn kuiten. De eerste indruk was alsof er een vuurtje stond te branden. Maar...jawel... 't was de zon. De scherpe lage stralen verlichtten de vloer en de grote tafel. Heb mijn gelaat op de tafel gelegd en ben ingedut. We zijn een stukje natuur en ik voelde mij er ook intens bij, net als een diertje dat stillaan uit zijn winterslaap komt.
Morgen is het Sint Valentijn. De taartjes bij de bakker, de uitstalramen, de bloemenwinkels ...alles is versiert met hartjes. Heel wat mensen zullen zich angstvallig afvragen of hun geschenk wel goed die diepe genegenheid en liefde weergeeft die ze in zich dragen. Aan mijn sleutelhanger zit er ook een hartje. Gevonden en aangenomen, lijkt het mij op zijn juiste plaats. Liefde is toch wel die magische sleutel waarmee we heel wat geklemde, stramme deurtjes kunnen open maken niet?
Maar vandaag denk ik vooral aan al de bloeddonoren. Ik dank jullie allen voor de twee zakjes bloed die Moeke een betere hemoglobinewaarde hebben gegeven. Haar hoofd is als een verwelkt bloemetje terug recht komen te staan bij het geven van deze precieuze vloeistof, maar haar hart is broos en zwak. Liefde is steeds en overal, voor iedereen en voor alles en altijd belangrijk.
De tuin van mijn moeder schijnt wel een vogelparadijs. Vanachter het grote deurvenster keken we samen naar de uitgehongerde bezoekers. Ze brengen leven en kleur in de tuin en trekken de aandacht van haar terug een beetje naar buiten, wat verder weg van pilletjes, bloeddruk, hartslag ...
Iedere dag vanuit mijn raam zie ik in de tuin van Greta een mooie vijver. Ik besef nu dat de inspiratie van het schilderij waar ik je deze weken in de evolutie laat meeleven, grotendeels komt uit dit beeld. Het is mij onmogelijk er deze dagen aan voort te werken. Mijn Mamaatje is erg ziek en alle aandacht en zorgen gaan naar haar. Het afgewerkte schilderij krijg je zeker te zien... maar nu eventjes wachttijd.
De wintermaanden hebben erg korte dagen. Schilderen met met kunstmatig licht lukt mij niet. Ook voor de juiste kleuren van een foto is dit door de veranderende lichtspelingen niet zo eenvoudig. Maar ok, we weten wel allemaal dat er niet zoveel voordelen in de wintermaanden zijn. Een oproep: Als iemand voor volgende winter een klein kamertje leeg staan heeft ergens op een warmere plek met beter licht; wil ik wel komen schilderen in die omgeving ! "de oever" is ondertussen een beetje veranderd. Een kleine week droogtijd is welkom om laag boven laag te kunnen werken. Ik werk heel dun, met weinig materie, soms wel goed dekkend, vaak ook transparant. De compositie staat nu wel volledig op zijn plaats....alhoewel ? de hoek boven rechts stoort mij een beetje. We zien wel verder. 'k schilder eraan tot het mij aan woorden zal ontbreken.
Op het kruispunt van salon, eetkamer en keuken, onder een zoldering vol glazen tegels waardoor het welkome licht neervalt, staat mijn ezel. Een Indisch kastje met vele schuiven verbergt het schildersgerief. Dit plekje is sinds jaren de schildershoek en een enige oplossing om mijn passie te blijven uitvoeren tussendoor huishouden, eerst kinderen en nu kleinkinderen, en beroep. Een bureeltje met PC en telefoon staat bij het raam met zicht op de tuin. Dit is het andere hoekje gericht naar de buitenwereld. Met een mooi atelier ergens op een hoog en afgezonderde romantische zolder, was het me nooit gelukt om te blijven schilderen. Mijn familie loopt langs de schildersezel zonder er op te letten en ik zit bij de ochtendthee kritisch te kijken. Mijn passie is verweven met het dagelijkse leven.
Vergis me met de vorige foto. Het is deze foto die de allereerste aanzet toont. Je ziet hier de helft van het schilderij. Met een beetje fantasie en verbeelding kan je er misschien de andere helft bij voorstellen. Het gebeurd wel vaak dat ik eerst het witte doek beschilder met zomaar wat kleuren. Draai het werk eens op zijn kop, dan weer opzij tot er inspiratie komt opborrelen. Een beetje gekribbel, enkele lijnen en plots komt het thema er stillaan uit. Vaak help ook een beetje muziek me aan vleugels samen met de vele tekeningen en aquarellen die in de loop van het jaar in de natuur zijn gemaakt. Ze blijven in hun farde opgeborgen en zijn niet echt nodig voor het schilderij, maar de herinnering aan wat ik zag of tekende zit nu gegrift op mijn persoonlijke innerlijke harde schijf. Ze zijn mijn woordenschat, mijn gekleurde en beeldende muzieknoten. Met hen kan ik spelen en een eigen wereld uitbeelden.
Een werk in wording presenteren is misschien een delicaat avontuur. De aanzet is wel gebeurd maar hoe het nu verder zal evolueren is nog en vraagteken. Mij kennende weet ik wel dat er vaak vele weken gaan overgaan. Tot waar kan ik mij vrij voelen als de kritische ogen van mijn blogbezoekers mee volgen? Ook de evolutie van eigen werk via foto's volgen is een vrij nieuwe ervaring. We zien wel hoe het uitdraait. Alvast een uitdaging.
Over flexibiliteit: Loslaten en je onthechten van het eindresultaat is de essentie van natuurlijke, authentieke kracht. Het biedt de enige echte mogelijkheid om veiligheid te ervaren. Het impliceert dat je bereid bent je in het onbekende - het veld van onbegrensde mogenlijkheden - te wagen. (wijsheid uit een boek van Deepak Chopra)
Dit palet heeft een geschiedenis. Door de resten van vele verflagen is het dunne plankje stillaan zwaar geworden. Aan de achterkant is het even mooi beschilderd met een herinnering aan de meeste schilderijen die hier op het blog getoond zijn. Dit jaar is gestart met 2 nieuwe schilderijtjes. Ze hebben ondertussen al een titel. "Wit" en "De oever". Waar en hoe ze gaan eindigen weet ik zelf nog niet 'k zal er maar stillaan de sluier van oplichten en begin dus met je de evolutie van de kleuren op mijn palet te tonen.
Op de mooiste plekken in het pajottenland staan her en der panelen met een afbeelding van een schilderij van Breugel. Dit paneel staat boven op de de helling, net voor het gemeentehuis van Dilbeek. 1565 ! Een kleine 450 jaar later lijkt het wel of door de sneeuw de tijd is blijven stilstaan.
Deze vijver ligt in hetcentrum van Dilbeek. De Sint Alenatoren staat op het eilandje midden in de vijver en dateert uit de middeleeuwen. Achter ons bevind zich het gemeentehuis en wat verder het cultureel centrum Westrand. De Sint Ambrosiuskerk staat er centraal, breed en stabiel als moeder hen met al haar dorpelingen er rond. De drukke ninoofsesteenweg (van Ninove naar Brussel) snijd het dorp doormidden. (Op deze foto gezien loopt de steenweg achter de kerk) We bevinden ons hier op 6 kilometer van de grote markt en " hartje Brussel" en nog geen kilometer van het Brussels gewest. Dit is een prachtig dorp maar wel heel kwetsbaar geworden door de nabije, steeds dichter komende, hoofdstad van Europa.
Deze morgen was mijn tuinkabouter in druk gesprek met Heer Merel. Dichter komen zou hen opschrikken. De foto is niet heel scherp door de sneeuwval en het raam dat eigenlijk aan een poetsbeurt toe is. Wellicht, zoals bij iedereen in dit landje, ging de babbel over het weer. Merel was erg blij met de appel die kabouter hem heeft aangeboden.
kan je rijmen vroegen de kleinen wel.... met een lach aan de slag
Daarnet in de sneeuw hoorde ik een geeuw een beetje boos want werkloos vroeg mijn kabouter wordt het nog kouder? Geen angst, deze nacht is het langst morgen zal je zien komt 2010 en dan... met een warme gloed komt het weer goed Dit zijn lieve mensen mijn beste wensen
De nachten gaan naar hun langste. De donkerte is koud, nat en kil. In de straatverlichting zie je alleen nog vormloze schimmen die naar de bus wachten of zich vlug naar huis begeven.
Woorden van Broeder David((Benedictijn). De beelden en de muziek opzij gelaten is de rustige stem die deze eenvoudige waarheid verkondigd de moeite waard om met je te delen.
En zo veranderde in het atelier, op een blaadje briefpapier, de knoop met een nu rood blozende tomaat in het thema van vriendschap.
Liefste vriendin Toen ik die stevige knoop in een heldere hoopvol blauwe tint zag ...kon ik niet anders dan aan jou denken...veel zon, genoeg water en een rijke bodem zijn voorradig in mijn moestuin maar de steun van een vriendin maakt het groeien en bloeien een stukje eenvoudiger.
Begin september gaan deze tomaatjes het moeilijk krijgen om nog mooi rood te worden. De dagen korten en de warmte is er ook niet meer. Zonder de liefdevolle hand van de tuinierster zouden ze, door de zwaarte van hun trossen, ook al niet meer recht houden. Wanneer je de bladeren even aanraakt geven ze een heerlijke geur vrij. Het is een vlugge aquarel waar vooral de blauwe knopen me bezig hielden.
Deze tekening komt uit een serie natuurstudies met kleurpotlood. De rode draad er doorheen is vriendschap, zielzusjes, er bijhoren en toch zo verschillend zijn. De kwaliteit van de foto's is niet altijd tiptop, maar kan ze niet meer herfotografieren daar ze niet meer in mijn bezit zijn. De kool en de lavendel... ze groeiden naast elkaar en houden beide van dezelfde kleuren.
Ik ben Muyldermans Roos, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Amberoos.
Ik ben een vrouw en woon in Dilbeek (België) en mijn beroep is kunstenaar.
Ik ben geboren op 07/12/1946 en ben nu dus 65 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: de natuur en mijn 5 kleinkinderen.
Voor de Academia Belgica te Rome, mijn verblijfplaats uit het jaar stillekens. (+- 40 jaar later) Rome, stad van mijn hart
Rome heeft een heel speciale plaats in mijn hart. Ik heb er gestudeerd en gewoond. Steeds als ik er terugga vind ik er inspiratie. De vele eeuwen die als laagjes op elkaar zijn gebouwd, de parken, het glooiend reliëf, het licht weerkaatst door travertijn .... en dan die levende drukke stad die doorweven is met een contrasterend stramien van relax wandelende toeristen. Dit maakt een impressie van een "Trompe l'oeil".
Les copines Grafox, Françoise, Cécile, Kathy, Pascale, Roos, Catherine, Geneviève.
