Mijn naam is Jacqueline. Ik ben geboren in Ninove, Oost-Vlaanderen. Momenteel woon ik in Merida, de hoofstad van Yucatan, Mexico. Mijn leven verliep allesbehalve gewoon. Vandaar de titel van mijn blog. Enkele van mijn hobbies zijn : computer, lezen, koken, kruiden, schrijven, vertellen, talen leren ..enz..enz.. Nieuwe verhalen komen, oude verhalen gaan... Sommige verhalen blijven staan.. Al de oude fotos zijn familiefotos dus niet om te copieren. Andere fotos zijn persoonlijk, dus niet gebruiken zonder toestemming.
Gelieve geen teksten te gebruiken zonder toestemming.
Ik heet al die hier komt lezen en of fotos kijken van harte welkom...
LIMA
De vruchten lijken meer op kleine sinaasappels dan op citroenen, en hebben een kegelvormig uitwasje aan de top.
In feite zijn het citroenen, ze zijn zuur, maar als men ze voor de eerste keer proeft hebben ze een zeer uitzonderlijke smaak. Informatie is er heel moeilijk over te vinden. Ze zouden hoofdzakelijk in Yucatan Mexico groeien, maar op bovenstaande afbeelding toont een grote gelijkenis. Hier wordt het LIMA Romana genoemd.
Hier wil ik het niet hebben over een gebuur die we toevallig in een ander gedeelte van de stad tegen komen. Waar ik het over heb zijn de bekenden die we ver weg in een vreemd land tegen komen. Zoals die keer dat we met een echtpaar uit Antwerpen kennis maakten in een hotel ergens aan de Costa Brava, in Cabo something...Afgelegen... We zwommen samen, we gingen samen aan tafel en huurden samen een motorboot, tot groot plezier van onze twee jongens van zeven en negen jaar. De vakantie was gedaan en bij het afscheid nemen beloofden we dat we elkaar in België terug zouden zien. Maar we belden nooit, en het kwam nooit tot een afspraak. Twee jaar verliepen en deze keer gingen we op vakantie in Fréjus aan de Middelandse zee. Het hotel had een privaat strand en dat was de plaats waar we dagelijks te vinden waren. Zekere morgen keer ik mij om te zien waarom onze jongens aan het giechelen zijn. Tot onze grote verbazing waren onze Antwerpenaren in hetzelfde hotel gelogeerd als wij. Of die keer in Canada. We werden voor een weekend uitgenodigd op het buitenverblijf van iemand die we op het Belgisch consulaat ontmoetten. Het was normaal dat we hen terug vroegen. Zij werkte in immobiliën en dacht dat ze met ons zou kunnen handelen. We zagen ze niet meer terug tot.. Op een van de weekends dat we drie uur ver naar een natuurpark aan Georgian Bay reden. Onderweg kwamen we door een stadje en moesten stoppen voor het enige verkeerslicht, en aan mijn kant, op het voetpad staat de man van onze nieuwe bekenden met zijn arm rond de schouders van een dame die zeker zijn vrouw niet was. We waren op tweehonderd kilometer ver van Toronto. Ik heb er vriendelijk naar geknikt, maar aan zijn verschrikte blik te zien was hij niet zo gelukkig met deze toevallige ontmoeting.
DE FOTOS STAAN ONDERAAN , ZE ZIJN VAN DE TIJD DAT WE IN CANADA WOONDEN. HEEL MOOIE LANDSCHAPPEN DAAR...MAAR KOUD!!
DIT IS EEN VERHAAL VAN VROEGER, HET LAATSTE JAAR VAN DE TWEEDE WERELDOORLOG.
Winter...
De een heeft het graag, de andere niet. Mijn zus die in Outer woont, plaatst fotos van besneeuwde landschappen op haar blog.Schijnbaar houdt zij van de winter, want ze heeft zich dik aangekleed en is in haar tuin gaan genieten van de kou en de schoonheid van de sprookjesachtige omgeving schrijft ze.
Ik herken die streek en de tijd..het is januari...de periode dat het erg koud kan zijn in België.De grijze lucht, vroeg donkere dagen.Soms vriezen, soms sneeuw.
Als kind was ik gelukkig als de witte vlokken in dichte massa uit de lucht dwarrelden.Ik stond dan ongeduldig voor het vensterraam te wachten tot de grond bedekt was en ik naar buiten mocht om met andere kinderen op de Steenweg baantje te gaan glijden.We hadden allemaal holleblokken aan de voeten, een rage uit nood geboren, want het was oorlog en schoenen waren niet gemakkelijk aan te komen. Daarbij riskeerden we bij het glijden nog meer gaten dan er al waren, in onze schoenzolen te krijgen.
Ook op de speelplaats van den École Moyenne in de Dreefstraat, mochten we van de leraressen een glijbaan maken.De volgende dag was de baan uitgevroren en wachtten we tevergeefs op meer sneeuw.
Dat er thuis moeite moest gedaan worden om de kachel brandend te houden met kolen,daar had ik geen zorg over.
‘Oelje’ was evenals voedsel, op de bon, even belangrijk en moeilijk te bemachtigen.
Het was daarom een goed idee ‘den oeljemarsjàng’ (kolenhandelaar) tot vriend te houden.Mijn ma voelde zich rijk met enkele zakken antraciet, ze kostten meer, maar brandden langer en gaven meer warmte.Maar oh wee als ze op andere keren niets anders dan cokes of brikken kon krijgen, die langwerpige blokken, de grootte van een baksteen.
Ze was er van overtuigd dat de handelaar wèl antraciet had, maar ze op de zwarte markt aan rijke klanten duurder verkocht.Nog later moest ze zich tevreden stellen met eitjes.De eivormige brokjes raakten ook opgebrand, je kon het schrapen van de kolenschep over de vloer van het kolenhok tot in de keuken horen. Wat eitjes en gruis was al dat overbleef..... De belofte dat hij kolen zou brengen werd niet nagekomen door de handelaar...Mama ging op zoek naar een kolenboer die wel wou komen leveren.Niet gemakkelijk als men geen klant was. Het was de eerste en enige keer dat we het met slam moesten stellen.
Kolen werden in die tijd met een stootkar aan huis gebracht.De man dieer uit zag als een in lompen gekleede zwarte piet vouwde een gebruikte zak in de lengte in twee en hing die als een kap over zijn hoofd.Dan nam hij een baal kolen op zijn rug en droeg die door het huis, de gang, de woonkamer en de keuken door, over de koer tot in een hoek van de stal, waar hij ze achter een schot op een hoop uitgoot.
‘Slam’ was anders. Slam was te slap om een hoop tevormen. De zakken dropen van het nat. Ook die werden door de woning gedragen, dikke sporen van zwarte spatten en strepen, van de voordeur tot in de stal.Mama stond het machteloos en terneergeslagen af te kijken. Hoop op een warm vuur was er niet.Met slam, meer rook dan vuur.
Men had al even goed langs de Doornweg,die achter de huizen liep, door onze tuin kunnen leveren. Maar onder de oorlog was het te nemen of te laten, de handelaar was koning, niet de klant.
Ook deze brandstof raakte op en we waren niet de enigen.Enkele buren kwamen samen en zouden op een nacht,een van de eikebomen aan de Steenweg vellen en het hout onder elkaar verdelen. Als zij het niet deden zouden anderen het doen. Er waren al veel bomen langsheen de steenweg gesneuveld. Het was strafbaar, maar nood dwingt.Veel warmte heeft mijn pa van zijn deel niet gekregen maar dat is een ander verhaal.
Ik hou nu niet meer van de winter en nog minder van de kou.
Hier in Mérida hoef ik me geen zorgen te maken over de kou. Hier is geen winter.De weersverwachting voor deze tijd is twintig tot vijfentwintig graden. Later wordt het warmer, soms wel heel warm, maar liever dàt dan te bibberen van de kou.
Nr2: Ons eerste avondmaal ons het nieuwe huis...eigen voorgebakken kip, eigen gebakken brood en een glaasje champ.....
Alle bloggers en andere vrienden lezers die hier af en toe op mijn blog komen snuffelen zullen zich afvragen wat er met al die verdwenen verhalen gebeurd is.
Gedeleted, weggevaagd heb ik ze.
Mijn blog begon zich op een dag eigenzinnig te gedragen,en op het forum kon ik lezen dat ik niet de enige was aan wie dit gebeurde. Het ging met horten en stoten, echt niet prettig om naar te kijken.
Ik wist zeker dat ik bij het plaatsen van een nieuw bericht en nieuwe fotos, hetzelfde gedaan had als ik altijd deed, doch nu was de bovenste foto zo breed dat hij mijn blog uit de voegen trok.
Het kan gebeuren dat zoiets voorkomt bij het plaatsen van een reactie of in het gastenboek.
Daar hield ik eerst kuis. Spijtig maar de laatsten moesten er eerst aan geloven, zoiets van : “de laatsten zullen de eersten zijn”
Een hoop werk, want tussendoor moest ik steeds terug om te kijken hoemijn blog er nu uitzag.
De fout bleef.Ik heb het al gezegd, ik ben geen expert, verre van en heb ook niemand aan wie ik uitleg kan vragen,want mijn echtgenoot kijkt naar het nieuws, naar foto’s, leest af en toe een blog,maar het liefst speelt hij free cel. Mijn zoon met wie ik bijna elke dag een gesprek heb, wil niets met mijn computerzorgen te maken hebben, heeft er zelf al genoeg zegt hij.
Het enige dat me overbleef was de laatste bijdrage te deleten.Tekst en foto’s naar de recycle bin.
Ik kon niet vlug genoeg gaan kijken,maar wat zag ik ?Nu was de volgende foto en het hele artikel breed uitgerokken. Gemakkelijk opgeven doe ik niet, ik delete dus voort, maar het had geen zin, de pest gaf de fout door aan de volgende en de volgende en de....net een kwaadaardige erg aanstekelijke griep. Uiteindelijk ben ik dan maar gestopt.
Een paar dagen later gaf mijn pc de pijp aan maarten en liet me alleen nog een zwart scherm zien. Om eerlijk te zijn moet ik zeggen dat ik opgelucht was. We stonden op het punt te verhuizen, en ik hoopte na reparaties met een schone computerlei te kunnen herbeginnen.
De technieker deed deze keer een super job. Mijn pc is als nieuw. Maar terug alle programmas opladen vraagt veel werk. Tussenendoor volgde ik een paar weken lang , de klachten op het forum en aangezien er nog altijd problemen waren bleef ik er liever nog wat af.
Vandaag ben ik enkele reacties en wensen gaan brengen naar bevriende bloggers, en het verliep vlot zonder moeilijkheden.
Het licht staat op groen, als alles goed gaat ben ik er regelmatig weer....
Ik herinner me nog goed, ik was vijf jaar, we woonden op de Steenweg naar Aalst in de ‘huizen van Paniekes’. Mama was met ‘de vroegen’.Buiten was het nog aardedonker toen we opstapten.Hevige rukwinden deden ons voorovergebogen vechten om voort te kunnen. We bleven in het midden van de steenweg die vol afgebroken takken lag. Af en toe hoorden we dakpannen op de grond kletteren.Mijn ma was kennelijk niet op haar gemak, ze hield mijn hand goed in haar greep,op mijn korte beentjes had ik moeite om haar bij te houden.We kwamen ter hoogte van de boomgaard van Steppe, toen een electrische leiding van de paal los sloeg en dwars over de steenweg, rakelings langs mijn neus op de grond zwiepte.Mama sprong met een gil achteruit,en trok me in bescherming achter zich, buiten het bereik van de dodelijk dansende kabel.
Die hevige stormwinden in België hebben me nooit doen denken dat het gevaarlijk was om dan buiten te komen.Ik hield van die winden en vond het zelfs plezierig bij stormweer buiten te zijn.
We woonden in de Nieuwstraat in Aalst, ik kwam terug van boodschappen.Eerst bij apotheker Renneboog, dan bij de beenhouwerij van De Nil....Ik stapte de poort voorbij en zou juist de kledingwinkel ‘Star’ passeren. Hier was de wind heviger doordat hij van de Graanmarkt kwam en geen andere keuze had dan de Nieuwstraat in te draaien.Ik stokte,vlak vóór mij plofte de grote glazen gekleurde lichtreclame, die in een alluminium kader, de ganse bovenverdieping tot aan de nok besloeg,voor mijn voeten aan diggelen.Het glas spatte alle kanten uit , voordat de kader, als in een vertraagde film omsloeg en op de straat terecht kwam.
Voorzichtig zochten mijn voeten plekjes waar ze zich konden neerzetten zonder op glas te trappen.Ondertussen deed een vrouw, die van de andere kant kwam hetzelfde.
“Gij hebt chance gehad” zei ik.Ze keek me aan maar gaf geen antwoord...
We gingen beiden onze weg.
Thuis gekomen, deed ik het verhaal aan mijn echtgenoot en pas toen begon ik te rillen als een espenblad. Ook deze keer was ik de dans ontsprongen.
Nu orkaan Ike gedaan heeft wat de diverse weerkanalen voorspelden, onder voorbehoud dat het ook anders kon uitdraaien, nu we weten dat er duizenden mensen in onvoorstelbare miserie zitten, duizenden woningen en handelszaken zonder stroom, zonder water, zonder voedsel zijn, kunnen wij,hoe onfair het ook lijkt, tot betrekkelijke rust komen....voor deze keer zijn we de dans ontsprongen
Ik ga niet meer elke tien minuten op de radar kijkenhoe ver de wolkenmassa al gevorderd is om tegelijk de zenuwen te krijgen omdat voorspellingen op korte tijd steedsveranderden, naargelang de reporter.
Toen ik de nacht van Vrijdag op Zaterdag wakker werd wou ik weten of Ike in Galveston aangekomen was. Drie uur lang, gedurende dewelke tijd ik af en aan terug in slaap dommelde, kreeg ik telkens hetzelfde beeld op CNN en Español. Twee palmbomen die half doorgebogen de hevige wind trotseerden
Mexicanen zijn niet zo sensatiebelust als hun Amerikaanse noorderburen. De tv stations hebben niet de nodige fondsen beschikbaar om uitgebreide top of the news reportages aan te kopen.
Een paar steeds terugkerende opnamen en een reporter die wat commentaar geeft op een dagblad dat hij voor de camera houdt, zodat de kijkers de krantenkoppen kunnen zien, is het ochtendnieuws.Behalve op Zaterdag en Zondag, dan is er geen nieuws, het mag branden. Groot verschil met de in het lang en breed uitgesponnen reportages in de Verenigde Staten.Soms mis ik die nieuwsberichten nog wel, zolang de informatie de bovenhand hield over de sensatie.
Voor de hedendaagse jonge mensen, met zoveel informatie op een niet meer weg te denken televisie of computer moet het zo onvoorstelbaar zijn als een buitenhuis wc, dat wij het vroeger zonder weerbericht moesten stellen.Het was maar toen de televisie in de jaren vijftig zijn intrede in de huiskamers deed, dat weerman Armand Pien met zijn voorspellingen het WEER populair maakte.
Vóór die jaren leefden we volgens de seizoenen.In de Winter was het koud en nat. Maartse buien, Aprilse grillen deden ons naar een mooie maand Mei , die nooit kwam, verlangen.De zomers kwamen we door met enkele dagen prachtig weer, dat het nooit langer dan drie dagen kon uithouden voordat een onweer spelbreker speelde en met onophoudelijke regens de zomerdagen deed voorbijvliegen. In de herfst zorgden de najaarsstormen voor winden die de dakpannen en schalies de straat opbliezen .
Er waren geen verwittigingen dat zus of zo weer op komst was.Dat we erbeter zouden aan doen om binnen te blijven.We moesten het zelf ondervinden.
De stormen volgen elkaar op…de ene is nog niet weg ofdeandere is al op komst,Gustav,Hannah en nu Ike.Ike heeft over de hele lengte van Cuba enorme schade aangericht.
‘Gelukkig is hij ver genoeg weg’ dacht ik.Maar het beest werd alsmaar groter en voor zover ik kon zien op ‘The Weather Channel’ begon hijde ganse oppervlakte van de Golf op te vullen.Van aan de Keys in Florida tot aan de tip van het Yucatans schiereiland. Eén enorm pak draaiende, kolkende wolkenmassa met een kilometers brede diameter,windloze kern.
Drie dagen lang kregen we opmerkelijk hevige winden . Gisteravond bij zonsondergang was de hemel gestreeptlichtgrijs overtrokken.Niets om ons zorgen over te maken. Het was windstil.
“De zon gaat vuil onder, morgen regen”, zei mijn pa altijd,hij konmet zijn weerspreuken het weer voorspellen, nog vóór er weermannen bestonden.
Nu ja, dit is België niet en we zijn in het regenseizoen,dus hoogstwaarschijnlijk een bui.
Maar wat als Ike blijft hangen ?Wat als hij zich een klein beetje meer naar het Westen keert?De mensen hier in Mérida zijn nog altijd Isidoro, hun grote storm niet vergeten die in September 2002 de stad voor vier dagen teisterde, grote schade aan bomen en gebouwen toebracht.Overal stonden huizen en straten onder water, er was geen electriciteit en geen drinkbaar water.
Isidoro kon er niet genoeg van krijgen, bleef twee dagen hangen, en toen hij zijn greep begon te verlichten en iedereen dacht dat hij aan het vertrekken was, keerde hij zichom en begon dezelfde ravage nog maar eens opnieuw.
Zestig procent van de bomen van het schiereiland waren verwoest, miljoenen hectarenlandbouwgrond stondenonder water en acht miljoen stuks vee zijn verdronken.
Met dat in gedachten hield ik Ike goed in het oog.Hij zou in Texas aan land gaan,maar... wat als ?
De buitenste witte wolkenslierten schampten rakelings langsheen de kust van Yucatan.Hij had zich gemakkelijk kunnen keren, alle voorspellingen ten spijt.Maar hij hield het op de open waters van de Golf, daar kon hij nieuwe snelheid opbouwen. Hij is vrijdag avond in Galveston Texas aangekomen met golven die de hoogte hebben van een gebouw van twee verdiepingen.
De politie tracht de achtergeblevenen aan te manen om toch nog te vertrekken.Moesten al horden mensen opnemen diedoor de reeds overstroomde straten naar hoger gelegen gronden zochten.En dit is nog maar het begin.
Zou het kunnen dat hij tegen de morgen afzwakt tot een gewone storm?
Toen we in Ontario , Canada ons eerste huis kochten, was ik er zeker van dat dit de woonst zou worden waar we zouden blijven.Ik was het verhuizen moe.
Niets kon doen vermoeden dat we bijna twee jaar later de boerderij zouden ruilen voor een zuidelijker gelegen christmastree farm.
Maar dat is een ander verhaal dat ik ooit ook hoop te vertellen.
Twee jaar nadien verhuisden we naar Strathroy, dicht bij London, in de zuid-westelijke punt van Ontario, bijna aan de grens naar de Verenigde Staten.We hadden toen al plannen dat we naar Texas zouden gaan wonen en wachtten de gelegenheid en mogelijkheid af.
Hoofdpunt was aan een verblijfsvergunning geraken, een formaliteit die in de States niet zo gemakkelijk te verkrijgen is als in België.
“Do you like it here?Are you going to stay here?”
We durfden daar al niet meer op antwoorden, want om de twee jaarkregen we de verhuiskriebels.
Eindelijk was het zover, we kregen we de groene kaart in ons bezitPaspoort naar het Zuiden.
Nu konden we ernstiger opzoeken en door puur toeval vonden we in een toeristisch plaatsje tussen Austin en San Antonio, iets wat voor vele mensen een droom schijnt te zijn.
We hadden de chance er een twee jaar oud motelte kopen, dat om afwerking schreeuwde. We bleven er negen jaar.
Dat was de langste tijd dat we aan deze kant van de wereld op één plaats woonden, maar het was boeiend.We herbouwden het simpele motel het tot een aantrekkelijke bed and breakfast,deden aanplantingen, bouwden en herbouwden meer kamers en toen het klaar was en er niets meer aan ontbrak, begonnen we ons te vervelen.
De ogen van mijn echtgenoot hadden al lang met verlangen zuidelijk gekeken.
De vraag was waar.
“Wat denkt ge van Brazilie?” vroeg hij nadat hij voor de zoveelste keer in de atlas had zitten kijken.
Ik schrok...
“Brazilie....weet gij wel hoever dat is?..Mexico zal ook wel gaan zeker ?”
Hij zweeg...dacht na..
“Wat wilde dan Manzanillo ofCancun?”
Daar kon ik zo direct niet op antwoorden.Het was niet voordat Chris op ontdekkingstocht ging en hij in zijn reisverslag Mérida de hoofdstad van Yucatan opperde, dat ik die mogelijkheid begon af te wegen.
Manzanillo kenden we. Het is thuis voor een Ninovieter,zoon van een ‘nicht van mijn nicht’, waar we tien jaar voordien tijdens een vakantie een super tijd mee doorgebracht hadden.
We hadden nog tijd om te dromen en de gedachten vlogen van West naar Oost, zonder te weten wanneer de tijd van het vertrek zou komen.
We moesten eerst nog het hotel verkopen.Dat nam bijna twee jaar in beslag.Twee jaar van ongeduldig wachten op een koper, en toen we uiteindelijk een ernstige kandidaat hadden, kwamen er nog twee andere liefhebbers bij.Aan ons om te kiezen wie het best geschikt was. Zou de meest biedende er in lukken om een lening van de bank te krijgen?
Het werd een zenuwslopende aangelegenheid, die ons enkele maanden in de ban van onzekerheid hield.
Zelfs op ‘closing-day’, nerveus als we waren, werden we tot half vijf in de namiddag in het duister gelaten of de financiering al dan niet toegestaan was.
We hadden er een prettige tijd achter de rug,maar de manier waarop de zaken op het eind liepen, deden ons in de auto stappen en vertrekken zonder ooit nog om te zien.
Een dagelijkse donderbui in de late namiddag, een computer die het tot tweemaal toe liet afweten en herbouwingen aan onze toekomstige, nieuwe woonst hebben het mij voor een tijd onmogelijk gemaakt om mijn blog regelmatig aan te vullen.
Stof genoeg om te schrijven, maar geen tijd om er aan te beginnen.
Door de perikelen met de computer, die na een week van,zou ik , of ik zou ik niet , het helemaal opgaf, was ik meteen mijn pen en inkt kwijt .De technieker probeerde hem op gang te krijgen door wat toetsen in te duwen, en de donkere ingewanden van mijn pc in kruisjes, puntjes en vreemde tekens, op een zwart scherm bloot te leggen. En na een tijdje kreeg hij beeld, maar het sprankeltje hoop dat alles terug in orde was, werd onderdrukt door het feit dat erniet te surfen viel. Geen www. of whatsoever. Ten einde raad nam hij mijn pc mee voor reparatie.
Enkele dagen later kwam hij terug met een nieuwe Windows XP Professional in plaats van de oorspronkelijke Home versie.Lekker meegenomen dacht ik, maar na het herdownloaden van een aantal programmas moest ik ondervinden dat er fouten in het systeem zaten.
‘Je hebt er toch niet te veel voor betaald’ trachtte mijn echtgenoot mij te troosten.
Dat was waar, amper vierhonderd pesos, wat iets meer dan dertig Euro moet zijn, daarbij inbegrepen meer dat een uur hier thuis heropladen van bepaalde programmas.
Maar dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk was om er mee te werken en dat ik tevreden moest zijn met halfbakken tweedehandse downloads.
“Goeie keup es diere keup” zei mijn ma, die een arsenaal van spreuken kon aanhalen en dit was een van haar favorieten, hoewel ze zelf nooit dure keuzes maakte.
Na een week kon ik het niet meer houden, en belde Eric nog maar eens op.Eric is erg geduldig en zou de volgende morgen komen.
Ik had hem een lijst klaargemaakt met de vertaling naar het spaans van al wat mis ging om het voor hem te vereenvoudigen, want ik had nu wel al ondervonden dat het engels hem niet zo gemakkelijk afging als hij wou doen uitschijnen.
Na een half uurtje rommelen, terwijl het zweet in druppels van zijn gezicht sijpelden, en ik hem een handdoek aanrijkte om zijn bezweete handen af te drogen, keek hij met een verontschuldigende blik op en zei hij dat hij het niet kon herstellen.Hij tikte met zijn wijsvinger op de toren en zei dat hij een nieuwe Windows moest opladen...
Nu is hij terug, mijn pc.,heeft een Windows XP Home versie, is veel vlugger om te starten dan vroeger, maar mijn keybord is zijn accenten op de letters kwijt, en er schijnt geen mogelijkheid te zijn om ze terug te zetten. Eric kon het in elk geval niet...Outlook Express wil wel mail ontvangen, maar niet verzenden. .Mijn lijst met Favorieten is in de laatste operatie gebleven, zodat ik alles opnieuw moet opzoeken, voor zover dat mogelijk is. Enz..enz...
Aangezien Eric toch geen betaling wou aanvaarden zal ik het maar zo laten.
DE MINI-TORNADO.
De moeilijkheden met mijn pc waren niet de enige remmen om mijn inspiratie op een laag pitje te zetten.
Er waren ook en ze zijn er nog, de dagelijkse donderstormen..die varieren van enkele minuten goed doorregenen met wat gerommel in de verte, tot enkele onverwachte harde klappen die het huis doen daveren,dit laatstegenoeg om mij de woning rond te jagen om in alle kamers de ramen te sluiten en vlug alle stekkers uit de stopcontacten te trekken....
LEES HET VERHAAL VAN DE MINI- TORNADO VERDER HIER:
We hadden nooit verwacht dat de natuur in Ontario zo prachtig was.
Reeds enkele maanden na onze aankomst, vanaf April, gingen we elke zondag op stap om een van de talrijke parken te bezoeken. . Af en toe stopten we aan een rivier, die ons aantrok omdat het water zó blauw was. Pootje baden was er natuurlijk ook bij.
We liepen de oevers af, en dat we ons daarmee op privé terrein bevonden, en dat er slangen in het hoge gras hun nest hadden kwamen we pas later te weten.
CHRIS IS TERUG VAN ZIJN REIS NAAR PARIJS EN DE PROVENCE.
ZIJN BEVINDEN ZIJN TE LEZEN EN DE FOTO'S TE BEKIJKEN OP ZIJN BLOG
HOOKED ON ART.
First of all I can't help but making a few comments about French food versus American food because the difference in quality is striking. This alone would be reason enough to consider moving. OK, I admit to be hopelessly spoiled. My parents introduced me and my brother to the finest French cuisine from a very young age.
DE TEKST IS IN HET ENGELS, MAAR DE PRACHTIGE FOTOS SPREKEN VOOR
Van ALOE VERA enhet RECEPT VAN EEN CHILEENSE PATER…
Vroeger toen we nog in België woonden had ik weinig of geen idee van groen of planten. Ik was twaalf toen we verhuisden, van ‘aan het voetbalplein’ op de Steenweg naar Aalst, uit een huis met een klein tuintje, waar papa onder de oorlog de nodige groenten kweekte, naar een huis, een winkel zonder tuin aan de hoek van de Weggevoerdenstraat en de Albertlaan.
De climatis op het koerke die er jaren over deed eer hij wou bloemen, en de lelijke vrouwentongen, de trots van mijn ma,diede vensterbank van de woonkamer sierden, waren de enige planten waarmee ik van nabij te maken had in mijn tienerjaren.
Ik vond het geen gemis in mijn later leven dat ik er geen benul van had hoe een plant groeide. Het was pas jaren later toen we in Canada op een farm gingen wonen dat ik uit noodzaak te weten moest komen wat er behalve aan gras nog zoal in de weiden groeide.
Pol de boxer is terug aan het hijgen. Zeker weer te hard met zijn bal rondgelopen. Een volleerde voetbalist die hond... Hij kan schoppen, stoppen en koppen...Ik wil hem kalmeren maar kan hem niet zien en en afwezig leg ik mijn vingers terug op het keybord.
Nu komt Liddy de cocker hevig hijgend tussen mijn knieen zitten. Dat is haar gewoonte niet. Haar oogjes dwingen, willen mij iets zeggen.
“Wat is’t? Wat moet ge hebben, moet ge eens drinken? ”vraag ik , zonder overtuiging. Ze is nog niet zo lang geleden buiten geweest en er is altijd water waar ze bij kan.
Haar tong hangt uit ... ineens geeft ze een schreeuw van pijn. Ze duwt met gekromde rug, haar achterste tegen de vloer.....
Gisteren kreeg ik terug de vraag, van iemand die nieuwsgierig was hoe we in al die landen verzeild geraakten.
Hoe dikwijls kreeg ik die vraag te horen in Canada en nadien in de US, maar men wilde ook de why, het waarom weten.
Er moet een reden zijn, en die reden begon zeven jaar voor we uit België konden vertrekken, voor we klaar waren.Zo maar in enkele zinnen vertellen kan niet.Er komt heel veel bij kijken en telkens moest ik ondervinden, dat mijn verhaal niet volledig af was, dat ik nog altijd iets te kort kwam, dat ik vergeten te zeggen was.Meestal omdat het niet meer bleef bij die ene reden, die aan de basis lag,maar er kwamen steeds nieuwe bij.
Over de jaren die het vertrek vooraf gingen ga ik hier niet vertellen. En hoewel het de moeite is,zou het me te veel tijd kosten.
Ik kan wel zeggen dat er durf voor nodig is. Canadezen en Amerikanen noemden het moed.. In België noemde men ons gelukzoekers en landverhuizers.
Het was eind januari toen we aankwamen in Toronto Ontario, en kregen bij aankomst af te rekenen met de eerste sneeuwstorm van die winter.
fa
We konden niet wachten om de Niagara watervallen te zien die aan de andere kant van het meer liggen en reden er de eerste zondag heen.We wisten toen nog niet hoe het weer ineens kan omslaan van een zonnige morgen naar een echte sneeuwstorm.
Te laat om terug te keren, en zo kregen we de bevroren Falls te zien, de bomen zaten onder het ijs van de mistige neerslag van het water, dat alles in het rond tot een sprookjeslandschap omtoverde.
pf Even lekker als in Belgie, alleen..hier oppassen van te hoge temperaturen...
Aangezien we op ons gewicht moeten letten, trachtten we zoveel mogelijk te chocolade te vermijden. Langs deze kant van de wereld niet zó moeilijk trouwens, aangezien we het beste van het beste willen en de Belgische chocolade blijft voor ons nummer één. Toen we in Canada woonden konden we juist vóór we er verhuisden, aan Chocolade van Callebaut geraken.Een tak van de familie uit Wieze was in Edmonton een fabriek van chocolade begonnen. Aangezien we naar Texas vertrokken, dachten we wel dat het niet moeilijk zou zijn om daar ook aan onze geliefde versnapering te geraken.Een ijdele hoop.
Alleen met de Kersttijd werden door de warenhuizen de Hershey’s Kisses naar de onderste vakken verbannen en de rest van de plankenvolgestouwd met de duurdere en zo veel betere snoep en koekjes uit Europa....
De bediende in het kantoor van de waterdistributieheeft niets gezien, geen portefeuille zien liggen, hij heeft na ons nog veel mensen geholpen, dus als de tas er al zou gelegen hebben dan kon de eerstevolgende er zijn hand opleggen en ongezien meenemen zegt hij.
Nu zijn we wel onze draai kwijt.De hoop dat de brieventas in dit kantoor zou gelegen hebben is vervlogen.....
En het vervolg lees je door in de link hieronder te klikken
Verleden maand was onze zoon op bezoek . Omdat hij het een en ander te doen had in Tulum, o.a een meubelfabriek bezoeken, vroeg hij of we wilden mee gaan.
Ik wist dat mijn echtgenoot daar zou zin in gehad hebben. Houtbewerking is altijd al een hobby van hem geweest.. Ik zou alleen maar in de weg gelopen hebben... Ik gaf hem het steuntje dat hij nodig had om mij voor één nacht alleen achter te laten. Onder de bewaking van onze twee honden zou ik veilig genoeg zijn.
Bij hun terugkomst kon ik horen dat mijn beide mannen een super tijd meegemaakt hebben. Alleen en zonder mij. Ze konden het hotel naar hun zin kiezen.
Op het strand van Tulum ( niet ver van Cancun). Het werd kiezen tussen kamer aan het strand of kamer in de tuin, *wildernis*, met andere woorden. Ja ze hadden het naar hun zin in een kamer zonder electriciteit. Wat moet je meer hebben als je van de natuur houdt.
En dit is dan de kamer in de tuin...de stoel staat klaar op het terras.
De avondwandeling op het strand was prachtig...Ja ze hebben prachtige fotos van de zonsondergang meegebracht .
Als je op reis bent zonder het vrouwtje, kan je haar evengoed een geschenk meebrengen. En wat kan een beter geschenk zijn dan iets dat je zelf op het strand gevonden hebt.
"Ik ben zeker dat zij het graag zal zien". Ik? ik Zie het al gebeuren, eerst de steen en dan de aquarium er rond bouwen.... De volgende keer gaan we samen zegt hij, want het is er gewoon prachtig...
Ja Bie, zeker, de volgende keer ga ik mee....maar liever als er niet zoveel wind staat.
Als we buiten komen uit het luchtgekoelde warenhuis, is het even wennen aan de hitte buiten.De parking ligt te zinderen. De zon staat hoog, het is bijna middag.
We leggen het zakje met groenten in de koffer.De parkingwachter loodst ons uit de rij, krijgt zijn fooi en we zijn op weg naar de mall van het grote Fiesta hotel aan de Avenida de Montejo.
In de ondergrondse parking daar vinden we nog één plaatsje en gaan met de roltrap naar het gelijkvloers.In het kantoor krijgen we onze inlichtingen en maken een afspraak voor volgende week.
We nemen geen tijd om nog rond te kijken in de souvenirwinkeltjes waar snuisterijen en zilveren juwelen te koop aangeboden worden aanhoge prijzen voor de toeristen. We willen naar huis, het is al over de middag.
Mijn echtgenoot zet de motor aan, en begint in zijn broekzak naar zijn portefeuille te tasten. om aan de uitgang te betalen. Het zoeken duurt wat langer dan gewoonlijk.
“Vind je hem niet?” vraag ik zonder overtuiging, wetend dat hij hem toch ergens zal te voorschijn halen, maar zoals altijd met onrust dat hij hem niet gaat vinden.
Hij tast in zijn zakken,hij kijkt in alle mogelijke vakjes,kijkt onder zijn zetel, onder mijn zetel...tevergeefs.
“Ik zal hem wel vinden” zegt hij geruststellend, “hij kan hij toch niet weg”.
Ik ben best dat ik nu mijn mond houd,want tenslotte ben ik het niet die de verantwoordelijkheid wil om altijd en overal te betalen.Ik heb zelfs nooit eengeldbeugel bij, omdat ik zeker weet dat ik hem zou verliezen.
Toch vind ik dat hij er bij tijden veel te nonchalant mee omspringt.
Ik kan me nog steeds heel goed herinneren dat hij lang geleden, aan de Porte Saint Denis in Parijs, op de hoek van de drukke Rue St Denis, op zijn gemak zijn geld stond te tellen dat we juist in een bank waren gaan wisselen.Het is er na al die tijd niet op verbeterd.Ik durf er om wedden dat hij het vrijwillig doet. Hij wimpelt het af met een “dat kan allemaal geen kwaad”, terwijl bij mij de zenuwen door mijn lijf gieren bij zoveel onvoorzichtigheid.
Zelfs in de zeer drukke markt in el Centro werd hij er door een groentenverkoopster op gewezen, dat hij beter niet met een portefeuille rondliep en dat men beter niet zag dat hij hem in zijn broekzak stak.
Voilà, nu staan we hier in de donkere ondergrondse parking zonder geld,en hoe denkt hij hier buiten te geraken?Toch haalt hij ergens nog wat munten voor de dag.
“Hebt ge genoeg?”
“Moar jejook” zegt hij of er geen vuiltje aan de lucht is.
Op zijn gemak rijdt hij buiten.
“Waar moet ik nu naartoe?Gaan we eerst naar huis eten of moet ik direct terug rijden, ik heb hem zeker op die desk laten liggen bij het aftekenen.”
Wat een kalmte !Eten? Ik zou geen beet door mijn keel krijgen.
“We zullen hem eerst gaan halen” .Ik tracht de paniek zo veel mogelijk uit mijn stem te laten en ook te doen of ik kalm ben.
We rijden de twee kilometer terug en vragen de parkwachter of hij geen brieventas gevonden heeft.
“Nee, niets gezien.”
Binnen in het kantoortje staat niemand aan te schuiven en kunnen we direct onze vraag stellen....
Het bijkantoortje van de watermaatschappij dat ondergebracht is in een afdeling van de grote voedingswinkel van Chadraui Norte,is alles behalve practisch ingericht.
Aan de linkerkant staan twee desks,de eerste is voor de klachten en het tweede en verste voor de betalingen.Rechts achter de hoek is nog een toog waarachter twee bedienden, voor het aanvragen van nieuwe aansluitingen.
Aan de glazen schuifdeur staat altijd een wachter die er op let dat niet te veel volk tegelijk in de luchtgekoelde ruimte binnen staat.Tien personen in lijn tot aan de verste tafel is genoeg.
En door al de hitte kan een mens naar wat koelte verlangen. Daarom haalde men bij Liverpool de winter in huis en sedert het begin van het jaar kan jong en oud genieten van een echte ijspiste. Een uurtje schaatsen kost ongeveer vier Euros en daar is de huurprijs van een paar schaatsen inbegrepen. Geen wonder dat het er altijd een groot aantal schaaters zijn is... Het valt wel op dat er heel veel nieuwelingen bijzijn die hun eerste stapjes op het ijs zetten.
Dit is een kiese vraag, want als mijn echtgenoot tegen oudere personen praat is hij fier over zijn ouderdom, maar hier staat hij in een delicate positie, zijn ouderdom moeten verklappen aan een nog jonge en bovendien mooie vrouw doet hem twijfelen.Hij kijkt naar mij om hulp.
“Ze vraagt uw ouderdom” zeg ik, wel wetend dat hij het verstaan heeft en het antwoord kan geven, en weten waarom hij aarzelt doet mij lachkriebels krijgen.
De doktores probeert in het engels de vraag te stellen. Maar hij is vlug genoeg om in te springen terwijl hij straal negeert dat hij binnen drie dagen en jaartje ouder wordt.
Nog een paar vragen over zijn ogen en zijn bril.Enkel of dubbel ? Tweemaal in het kastje kijken, enkele letters lezen en...volgende vraag.
¿Cuál es su grupo sanguíneo?
Bloedgroep...???Mijn echtgenoot blijft het antwoord schuldig. Nooit bij stil gestaan.Grote verwondering achter de counter, doch geen probleem.Met een vriendelijke knik worden we naar de assistent een plaats verder aan de desk verwezen. Die zal de bloedgroep wel bepalen.Eengaatje prikken in een vingertop, enkele druppels bloed opvangen op een stukje glas,instrijken met een paar druppels uit een flesje, en op slag weten we de bloedgroep.
We kunnen niet anders dan bewondering hebben voor de eenvoudige manier waarop al die bewerkingen gedaan worden. In andere landen zouden we, met alle kosten vandien,eerst een attest van de dokter en de oogarts moeten halen zonder te spreken van het laboratorium voor de bloedgroep.
Hiermee is het onderzoek gedaan en moeten we door een glazen schuifdeur naar het zaaltje waar in aparte hokjes een viertal computers ter beschikking staan om de vragen te beantwoorden.
Een grote man, met gebloemd hawaii-hemd, kennelijk geen Mexicaan komt naar ons toe.
“Fm3?”vraagt hij, brengt ons naar de kleine desk en zegt tegen de mexicaanse bediende die formulieren invult:“fm3”.
Daarop gaat hij weg.De vrouw gaat met ons naar een computer.
Ze brengt een scherm op waarop men kan kiezen.
“Español o Ingles?” vraagt ze.
“Español” zegt mijn echtenoot terwijl hij zich neerzet.
Ze is opgelucht, zegt dat ze in het engels geen uitleg zou kunnen geven.Ze legt uit dat er tien vragen zijn.Acht moeten juist beantwoord worden. Indien niet, dan moet men meer leren en herbeginnen.
De eerste vier vragen zijn tamelijk gemakkelijk. Aan de vijfde moet hij tijd hebben om de vraag te verstaan.
“Haga click !” Ze is teruggekomen, en toont in de hoek van het scherm dat de vragen tijdgebonden zijn.
Tien vragen is niet veel, maar een paar waren toch echt raden zoals : Op hoeveel meter moet men van een bank parkeren?
Het antwoord is twintig meter, en dat terwijl men hier in realiteit op sommige plaatsen tot vóór de ramen van de banken kan parkeren.
De test is af, op het scherm komt de melding dat ze met acht op tien punten geslaagd is.
Nu naar buiten voor de rijtest.
De politieman zegt een beetje nors, dat ik moet wachten, maar bedenkt zich en laat mij op de achterbank zitten terwijl hij naast de bestuurder plaats neemt.Iets nieuws, want tot hiertoe reed hij nog met niemand mee, toch niet dat we gezien hebben.We dachten alleen tussen de oranje kegels te moeten parkeren... mijn man blijkbaar niet.We rijden het grote plein om, de agent geeft instructies waar hij heen wil.Eerst is hij niet erg spraakzaam, maar als hij hoort dat we hem verstaan verteld hij van het circus waarvoor men het plein aan het klaarmaken is.
Nog geen tien minuten later zijn we terug.
Was de test goed?
Als we binnen komen staat de bediende al glimlachend te wachten met ons bewijs.
“Gracias, muchas gracias!”
Wat een opluchting!
Nog betalen aan de kassa, aan de volgende toog een foto laten nemen, vingers op een soort van inktblokje duwen voor de vingerprints,opschuiven naar een tafel waar een paar zwarte dozen staan en waar nog enkele mensen wachten.En eindelijk schuift het rijbewijs uit de box.
Mijn echtgenoot fier als een gieter, en al de anderen delen mee. We zien alleen lachende gezichten.Iedereen deelt in zijn geluk.
Nog vóór we met de kinderwagen het plankier vóór de kleine boerderij kunnen oprijden komt meetje buiten. Zwarte mantel, een handtas, ze heeft ook een zwarte hoed op. Ze is helemaal opgekleed, klaar om weg te gaan.Zo heb ik haar nog nooit gezien.
Achter haar komen ook tante Rachel en Tant Irma buiten, ook zij hebben hun mantel aan.
Ze zijn uit Brussel gevlucht en samen met meetje willen ze nu verder naar West- Vlaanderen.
Meetje geeft gewillig de sleutels aan mama en zegt dat we meer dan welkom zijn om in haar huis te verblijven.
Veel tijd om uitleg te geven heeft ze niet, want de tantes staan al te trappelen van ongeduld, manen haar aan van in te stappen. Het konvooi gaat vertrekken, en ze mogen in de laatste truck meerijden.
We kunnen hen niet nawuiven, ze zitten achter in de wagen onder een zeil verscholen. De oversten mogen niet weten dat er burgers meerijden.
Achter op de wagen staan twee mitrailletten geinstalleerd.
We wachten tot ze om de draai verdwenen zijn en dan pas doet mama de deuren open.Er zijn twee deuren, een portaal en een binnendeur.
Daar in de eerste plaats die eens het cafee was, blijft ons groepje staan, dicht bijeen, onwennig en bevreemd.
Onze moeders vragen zich af of ze hier wel willen blijven.Matant is nog nooit op de buiten geweest.Meetje nog veel minder en mijn ma, een echte stadsmus, die met een mooie ‘boer’ getrouwd is heeft zonder de steun van de anderen ook geen zin om te blijven.
“Laat ons dan liever terugkeren naar Ninove, daar zijn we tenminste thuis”.
“Ja, kom we zijn hier weg”.
We gaan zelfs niet tot in de keuken.
In plaats van door het veld terug te keren, met het geschut nog vers in gedachten, passeren we de kerk van Aspelaere en gaan tot aan de Kalvaar en langs de Steenweg van Nederbrakel keren we terug naar Ninove. Het is al laat in denamiddag als we in de in de Burchtstraat aankomen waar bijna alle buren op straat staan.
Er is op vele plaatsen ingebroken. Eerst zegt men dat het het werk is van de soldaten , maar het duurt niet lang eer aan het licht komt dat de ware dieven mensen uit de streek waren.
De deur van de winkel van matant staat open.
Binnen ligt alles overhoop.En kleine speelgoedpiano is aan diggelen geslagen.Ook de schamele kerstversiering heeft het moeten ontgelden.In de bedden sporen van bemodderde schoenen, kruimels en uitgestrooide nik- nakjes.
De achterdeur van De Keizer staat open. De vrouw van Baaske roeptons binnen om te kijken wat daar allemaal uitgehaald is. In hun keuken is geen stuk meer heel, alles is kapotgeslagen.. Ze weent...
Het hoofd van de mooie pop van hun dochter is van de romp getrokken.
Later ga ik met mama naar ons huis. Gelukkig staat daar nog alles zoals het was, zelfs de vuile vaat staat te wachten op onze terugkomst.
De tafel van de eetplaats ligt vol papieren, beschreven, onbeschreven, bedrukte, afgeprinte, schrijfboeken met bladzijden vol spaanse woorden, en een heel arenaal stylo’s die altijd onvindbaar blijken als ‘hij’ ze nodig heeft.
‘Hij’... mijn man... is de student.. hij moet zijn Mexicaans rijbewijs halen. .
Het moet stil zijn in huis, hij mag niet gestoord worden, mag niet aangesproken worden.Hij doet of hij mij niet hoort als ik iets vraag, dat is vrijwillig om te tonen hoe verdiept hij is in zijn studie.
Overal hangen stickers met spaanse woorden die hij moeite heeft om te onthouden.
PROHIBITO (verboden) hangt al drie dagen op wel vijf verschillende plaatsen.Op de voordeur, op de achterdeur, op de frigo..hier en daar zijn andere stickers met woorden die verdwijnen en vervangen worden door nieuwe.
Ik, bij mezelf tracht al andere oplossingen te vinden, misshien is het beter naar Austin te vliegen om zich daar persoonlijk op het kantoor aan te bieden zoals de boodschap op de webpage van te vernieuwen rijbewijzen aantoont.
Of, ik troost mezelf dat, als hij niet door het examen komt, hij dan toch mag herbeginnen. Hoeveel keer weet ik niet, gewoon herdoen...
Af en toe ondervraag ik hem over de verkeerstekens en ben in bewondering hoe vlug hij ze in het spaans kent.
“Van de week ga ik om mijn rijbewijs” zegt hij.
“Ik heb hier een email klaar die ik kan versturen, naar het kantoor in Austin” probeer ik voorzichtig.
“Neen, ik doe de testen hier” zegt hij vastberaden.
Door gebeurtenissen die veel aandacht vragen en niet op wieltjes lopen zoals we zouden willen, moeten we nog een paar dagen overslaan, en is het einde van de week zonder dat we het beseffen.
In het noorden van de stad,voorbijhet winkelcentrum Plaza Grande en aan het enorm grote parkeerterrein van Chadraui Northe staat een loods .
Vóór het gebouw een tent met een aantal stoelen, waar mensen schijnbaar op iets zitten te wachten.
We maken van de extra daggebruik om alles op het gemakte bekijken.Schrijven nog eens af van het inlichtingenbord welke passen en andere bewijzen hij moet meenemen.
D-dag is maandag.
We hebben twee fardes, één met de originele papieren, zoals de pas en het geboortebewijs in wel zeven talen.
De tweede farde met de copies van alle documenten.
Aan het loket buiten aan de zijkant van de loods moet hij een aantal copies en zijn paspoort afgeven, krijgt een nummer en na twintig minuten wachten mag hij binnen gaan.
“Kom, kom mee binnen”zegt hij..
Aan het begin van een lange toog vraagt een bediende vanwaar hij is.
Het staat op de copie van de FM3 visa.
“Belgica”zegt hij
“No, no” dat is het niet, ze stelt de vraag anders, en schrijft ‘Liege- Deux Acres- Zottegem’ op een papiertje.Dat is alles wat haar computer doorgeeft. Geduldig blijft ze verder zoeken.
“Belga ?” vraagt ze..
Roger probeert nog eens met Belgica, het geboortebewijs komt er bij te pas.Hij toont haar waar hij vinkjes gezet heeft bij de spaanse vertaling.
“Belga?” zegt ze weer....
”Si” zeg ik met een hevig hoofdknikken. Dat schijnt voor haar het goede antwoord te zijn en ze gaat over naar de volgende vraag.
Of hij getrouwd is?Het duurt nog even eer de vragen doordringen, het is als een puzzle, waarvan het antwoord je ineens te binnen schiet.
“Si, si” zeg ik weer en tegen mijn man “of ge getrouwd zijt”
Hij knikt hevig ja trekt een komisch gezicht en wijst naar mij. Beide bedienden schieten in een lach en het ijs is gebroken.Hij krijgt de stempel.
“Al medico” zegt ze en toont verder de rij af.Enkele plaatsen verder zit een mooi ogende doktores voor het onderzoek.
We hadden een internationaal rijbewijs toen we van België naar Canada vertrokken
Andere landen andere zeden...
Er moest een nieuw Canadees rijbewijs verkregen worden, waaronder eerst lessen in de rijschool volgen en dan het examen. Er lagen bergen sneeuw aan de kant van de weg en de temperatuur was ettelijke graden onder nul, maar daar laten de Canadezen zich niet van ophouden.
De eerste keer faalde mijn echtegenoot omdat hij tijdens derijtest,in de zijspiegel gekeken had bij het invoegen vanuit een zijweg.Hij had moeten omkijken, om te zien of de weg vrij was...dat is de wet. Terug naar af. Bij de tweede poging had hij geen moeite om door de testen te geraken.
Toen we verschillende jaren later in Texas gingen wonen werd hem zonder omhaal, enkel op vertoon van het Canadese rijbewijs, een spikslinternieuw van de US ter vevanging gegeven.
Nu is het weer zover.De vervaldatum is in Maart.
Normaal zou de verlenging van zijn huidige rijbewijs aangevraagd kunnen worden over het internet. We vullen alle gegevens correct in, maar krijgensteeds de melding dat de aanvrager zich in persoon moet aanbieden op het kantoor.
Vanuit Mérida naar Austin is een beetje verder dan juist om het hoekje.
We gaan naar de Amerikaanse Ambassade in Mérida, moeten op straat door geblindeeerde ramen tegen Mexicaanse wachters praten.Vriendelijk dat wel, maar zij kunnen ons niet helpen.Een van hen belt de inlichtingendienst en brengt ons een briefje met een telefoonnummer.
Thuis gekomen doe ik herhaalde pogingen maarde persoon is en blijft afwezig.
Bellen naar het kantoor in Austin geeft hetzelfde antwoord : zich aanbieden in persoon.
Dus gaan we op weg om inlichtingen te vragen over het hoe en de wat van een Mexicaans rijbewijs.
Het is even zoeken eer we de plaats vinden waar we moeten zijn ..
Rechtover de ingang van het park en de zoo, heb ik gelezen,maar daar staan alleen grote gebouwen, van een universiteit, een hospitaal, tuinen, geen nummers...
De eerste straat na het grote kruispunt aan Calle 59, draaien we op goed geluk rechts in en na wat zoeken komen we op een groot terrein met honderden geparkeerdeautos.Geholpen door parkingwachters die met hun rode doeken staan te zwaaien kunnen we onze auto ergens kwijt.
Aan de achterkant van een gebouwcomplex staat een lange rij mensen aan te schuiven.We wandelen verder naar de straatkant, waar nog meer volk is.. meestal mannen, groepjes komen af en aan, sommigen groeten elkaar met een handdruk en blijven staan praten.Politieagenten met geweer over de schouder houden toezicht.Op straat staan oranjekleurige kegelsvoor de parkeertest. Op het voetpad standjes waar venters eten en drinken verkopen.
Wij drentelen op ons gemak rond, doen zoals de anderen.Veel aanduidingen zijn er niet. We spreken een wachter aan om te weten te komen waar we inlichtingen kunnen krijgen.
Een glazen schuifdeurbrengt ons recht in het kantoor. We twijfelen, maar een bediende achter de toog wenkt ons om dichterbij te komen.Op een vriendelijke manier, traag sprekend geeft ze uitleg wat er te doen staat en welke papieren met de copies we zullenmoeten meebrengen.
We kunnen ook in het noorden van de stad terecht zegt ze, aan de module op het parkeerplein van Chadraui.
Voor enkele pesos moeten we aan een volgende loket ‘het boekje’ kopen.Hierin staan alle reglementen en om een rijbewijs te halen moet men de regels kennen. Er is ook een kaart bij met alle tekens, zeker omdat ze in het boekje zo klein gedrukt zijn dat het bijna niet te lezen is.
Mijn echtgenoot zal weten wat doen....een snelcursus om de verkeerstekens in het spaans te kennen en dat schijnt nog zo erg niet, maar alle reglementen en wetten kennen die in dat kleine groene boekje staan dát zal de grootste opstakkel zijn....
De scherpe knallen van mitrailletten, het schrille fluiten van kogels die over de weg vliegen.
Instinctief springen we achteruit en de volgende seconde staan we gezessen met bonzende harten, opeengepakt achter de dikke stam van een boom te hijgen van schrik. Het duurt even voor we het gevaar beseffen waar we zojuist aan ontsnapt zijn.
“Jeanne.!.. da koesj !...da koesj!!...”
De achtergelaten kinderwagen is uit eigen beweging, op de lichte helling achteruit beginnen rijden. Twaalf paar verschrikte ogen volgen hem, terwijl hij geholpen door de zwaarte van zijn vracht vlugger en vlugger begint te rijden. Half uitgestrekte armen maken machteloze schijnbewegingen om hem tegen te houden, maar noch mama, noch haar moeder of haar zuster denken er aan hun schuilplaats te verlaten. Door de oneffenheid van het pad begint de stuurloze wagen op twee wielen te laveren, verliest zijn evenwicht om een eind verder onderste boven, de inhoud in de gracht te dumpen.
Takketakketak.....Het schieten gaat door. Slechts enkele stappen scheiden ons van een gevecht tussen Engelsen en Duitsers die elk aan hun kant, verscholen achter de hagen dwars over de veldweg elkaar met kogels bestoken...
We wachten...wachten...een eeuwigheid...tot alles terug stil is.
Met moeite wordt de kinderwagen terug op de weg getrokken. Gelukkig is niet alles in het water terecht gekomen. Het meeste kunnen we terug in de wagen leggen.
Er zijn nu geen bomen of gebouwen meer die ons nog bescherming geven.
We zijn in open veld.
Schichtig en zo vlug als de koets het op de aarden baan toelaat, haasten we ons om tussen de eerste huizen van de dorpstraat te komen.
Er is niemand, ook verder aan de kerk is het stil. Hier en daar een gordijntje dat voorzichtig terug op zijn plaats geschoven wordt. In het begin van de Steenweg naar St Antelinks staan geen huizen behalve enkele boerderijen met gesloten poorten. Stanse van het café en haar dochter Denise, roepen al van ver naar mama.
Vóór hun lage, rode bakstenen huisje staan Tinneke en haar dochter Trinette. Nieuwsgierige Trinette zet zich al klaar om niets te missen van de groep stadsmensen. Met één vinger duwt ze haar wenkbrauw omhoog terwijl haar linker hand de elleboog van haar rechterarm ondersteund. Er staan ook mannen bij die zeggen dat het niet veilig is om hier te blijven, want dat ze aan den “Broddoek” nog aan het vechten zijn.
Mama vraagt eerst waar dat is en stapt dan vastbesloten verder.
Aan het lage huisje, ons doel, onze schuilplaats, staat de laatste wagen van een konvooi, waarvan we het begin niet kunnen zien, gereed om te vertrekken. Er worden Engelse bevelen geroepen. De chaufeurs hijsen zich achter het stuur...
Een paar dagen geleden las ik de perikkelen van een in Merida wonende Amerikaanse dame die taxplaten voor haar auto moest aanschaffen. Haar amerikaanse waren een voor een ‘verdwenen’ en nu had ze de
keuze tussen terug te keren naar Californie, een tien dagen lange trip, endaarnieuwe aan te vragen, of de moeite te doen om hier in Mérida al de formulieren zelf in tevullen en naar de instellingen te gaan waar ze verder zou geholpen worden.
Foto genomen door zus Nelly .Gelijkaardige veldweg vele jaren na het verhaal.
DE VLUCHT....DEEL TWEE
Eindelijk zijn we klaar om te vertrekken. Nog eens goed nakijken of alles vast is. De deuren van De Keizer zijn gesloten. Baaske is met zijn vrouw en dochter al weg. Twee deuren verder staan de buren van de merceriewinkel aan hun deur. Ze zijn nieuwsgierig waar wij naartoe gaan met die kinderwagen. Zij zullen thuis blijven met hun dochtertje Leona. Ze durven hun zaak niet alleen laten.
Veel opschieten doen we niet door al de drukte. Het is al laat in de namiddag.
Vastbesloten gaan onze moeders verder.
De Geraardsbergse Straat en Preulegem door. Aan Den Os steken we over en gaan door de Outerstraat .
Op het dorpsplein in Outer staan vluchtelingen in groepen te overleggen..Ze hebben het laatste nieuws, dat er op Muylem nog gevochten wordt. Daardoor kunnen wij niet verder, het gehucht ligt op onze weg.
Mama en matant twijfelen. Van terugkeren naar huis is geen sprake, langs de Outerstraat terugkeren en over de Steenweg van Nederbrakel verder gaan is ook te gewaagd.
Hun twijfel wordt opgemerkt. Een man zegt dat het veel te gevaarlijk is om nu nog door te gaan en brengt ons naar het klooster.
De zusters hebben er hun handen vol met al die onverwachte bezoekers die om overnachting komen vragen.
Ze hebben plaats tekort. Ze brengen ons naar de kelders. Langsheen de muren staan banken en we brengen de nacht door al rechtzitten, tegen de muur geleund, dankbaar dat we hier mogen verblijven. Soms horen we in de verte schieten.
Eindelijk kunnen we door het keldervenster de klaarte van de dag zien aanbreken. Aan lange tafels zijn de nonnen druk in de weer om iedereen van een ontbijt te voorzien.
Het is een prachtige, vredige morgen, de zon schijnt. Madeliefjes in het groene gras, weiden geel van de boterbloemen.
We zijn alleen op de weg .
Alleen wij en de stilte...Het geluid van onze stappen wordt gedempt door het mul van het aarden pad. Het is onmogelijk om met de kinderwagen op de straat met dikke ongelijke kasseistenen te rijden.
Onze korte beentjes trachten dapper de stappen van onze moeders bij te houden.
We gaan voorbij boerderijen, waarvan, de anders openstaande poorten die zicht op het erf geven, vreemd genoeg nu gesloten zijn.
En zo komen we op Muylem.
De weg is overlommerd door het loof van de bomen. De zon staat hoog.
In de verte kunnen we de kerktoren van Aspelaere zien. Nog een laatste boerderij, we komen in open veld en plotseling scheurt de stilte open......
Toen men in 1980, in Austin,de hoofdstad van Texas, de brug op Congres herbouwde, had men er geen idee van dat de inhammen onder de brug een ideale verblijfplaats zouden worden voorduizendenvleermuizen die er overdag hun schuilplaats vonden.Het waren er zoveel dat de mensen begonnen te klagen en wilden dat het stadsbestuur er iets aan deed om hen te doen verhuizen.
Rond die tijd was er een vereniging voor de bescherming van de vleermuis, die aan de inwoners van Austin uitleg verschaften over deze intelligente, lieve,wereldwijze diertjes die per nacht 10.000 to 30.000 pond insecten eten , de muggen inbegrepen.
Muggen?Dat deed het. De Austinaars warengewonnen voor het vreemde wezen dat nu van hun gastvrijheid overdadiggebruik maakte.Er zijn naar schattingeen half miljoen ‘bats’ dieelke avond van onder de brug vertrekken voor hun nachtelijke tochten.
Dit is uitgegroeid tot de meest ongewone toeristische attractie.Elke avond wachten honderden mensen aan de brug om de vleermuizen te zien vertrekken. Ze kunnen ook het standbeeld, ter ere van de vleermuisbezoeken.
Er zijn veel soorten maar die van Austin overwinteren in het midden van Mexico en in Maart vertrekken ze terug naar Austin.Het is de Mexicaanse vleermuis.
Ik ben groot genoeg en mag alleen over de markt naar matant in de Burchtstraat gaan. Daar komt mama mij ophalen en samen stappen we naar huis op de Steenweg van Aalst.
De weg is lang en om de tijd te korten zingen we altijd hetzelfde liedje, terwijl we op maat in het midden van de Steenweg lopen.
“Wij zijn gezworen kameraden. Wij zullen malkander nooit verlaten, waailen zanj bijeen en wa blijven ondereein, wij zullen malkander nooit verlaten…’
Op een dag komt een eind aan het zingen… het wordt een droeve bedoening die weg naar huis. Van aan de Burchtstraat gaat het nog… maar we zijn nog maar pas over de bareel in de Weggevoerdenstraat of mama begint te huilen. Eerst lopen de tranen stil over haar wangen, maar tegen de tijd dat we voorbij het college en aan de gendarmerie zijn , loopt ze luidop te snikken…..Alle dagen… Ze voelt zich onbeholpen en alleen.. Papa is zoals zovelen gemobiliseerd en wacht orders af aan de kust.
Dan vallen de Duitsers België binnen. De tweede wereldorlog is begonnen….
Veel weerstand is er niet gekomen. Het Belgische leger heeft gecapituleert en mijn ma is zo content dat papa nu niet moet vechten, dat ze zegt dat ze een portret van de Koning zal kopen en omhoog hangen.
Het duurt niet lang,op een dag wordt de school gesloten en alle kinderen naar huis gezonden.
Op het werk van mama wordt iedereen naar huis gestuurd.
“ Ze kommen af...ze zijn niet ver meer, de Engelsen zijn achteruit geslagen.”
Het Duitse leger gaat de stad binnenvallen en de Engelsen hebben alles achtergelaten en zijn in allerhaast vertrokken.
Er gaan geruchten over wandaden die Duitse soldaten plegen. De mannen worden gefusilleerd of krijgsgevangen genomen , de vrouwen verkracht. Auto’s,karren, paarden en fietsen worden in beslag genomen. Op sommige plaatsen wordt gevochten . Niemand weet waar. Vele mensen vluchten. Niemand weet waarheen.
Mama weet niet wat doen en nadat we s’middags gegeten hebben gaan we bij matant om raad te vragen. Nonkel Jules is er niet, hij is de vorige nacht nog naar Frankrijk gevlucht.Meetje, matant en mama zijn zeer zenuwachtig en niets op hun gemak.Ze durven de nacht niet meer in Ninove doorbrengen.
Dan komen ze ophet idee van naar Aspelaere, de thuis van papa te vluchten. Meetje woont er op een kleine boerderij en heeft meer dan bedden genoeg om ons allemaal te slapen te leggen.
We hebben nog een ouderwetse kinderwagen op hoge wielen staan. Die kan dienen om proviand en ander gerief op de vlucht mee te nemen.
Op een drafje lopen we de twee kilometer naar huis.Daar stopt mama vlug wat ondergoed en eetwaar in de wagen. Op de terugweg is er veel meer volk op de been. Buiten adem komen we terug in de Burchtstraat aan.
In zenuwachtige haast wordt de kinderwagen met nog meer eetwaar volgestouwd. Er is veel plaats in onder de plank waar het matrasje opligt.
Koffie, brood, suiker, meel.…kleding...
Er staan veel buren buiten, sommigen zijn al vertrokken, anderen zeggen dat ze blijven. Ze geven elkaar raad, maar niemand volgt hem op.
Stootkarren met kleine meubelen, stoelen, banken, jutten zakken en kleine kinderen. Kruiwagens boordevol met huisraad..Fietsen met zware pakken aan beide zijden, te zwaar om onder normale omstandigheden voort te duwen, maar nu met de schrik op het lijf helpt de ganse familie om het voertuig in evenwicht en inbeweging te houden. Ik ben vijf, mijn nicht is acht en mijn neef is tien, toch kunnen we de spanning voelen.....we zijn ongerust, we weten niet wat er gaat gebeuren.
Wordt vervolgt
Tussendoor zal ik nog delen van mijn verhalen van vroeger schrijven.
wa De wagen met een populaire zanger. De menigt werd wild.
KARNAVAL IN MÉRIDA.
Het is zondag en de enige dag dat de stoet, met als thema de Wereldwonderen, overdag door de zonovergoten straten trekt. Niet dat hij maar één dag te zien is.Zaterdag, Maandag en Dinsdag kan men s’avonds gaan kijken....na 7 uur...
We vertrekken vroeg genoeg, want nu weten we al dat het niet gemakkelijk zal zijn om plaats te vinden om de auto te parkeren. Op goed geluk kiezen we een van de enkelrichtingstraten in die uitgang hebben op de Avenue Montejo. Aan beide zijden staan autos bumper aan bumper. ...lees het verhaal verder , en bekijk ook meer fotos
Mijn zus en haar echtgenoot zouden vijf dagen bij ons in Mérida verblijven. De verbouwing van ons huis was nog niet in orde, daaromgingen ze naar een hotel in het centrum. Overdag maakten ze excursies, bezochten de pyramides en gingen aan de kust liggen bruinen. s’Avonds gingen we allen samen ergens gaan eten.
Elke dag bezochten weeen van de ons gekende restaurants, waarvan we zeker waren dat het er goed was. We hadden samen een super tijd. Het was dan ook zes jaar geleden dat we elkaar nog gezien hadden.
Toen ze terug thuis in Belgie was hadden we een gesprek over Skype. De mogelijkheid om over de computer gesprekken te hebben zonder rekening met de minutenteller te moeten houden is een zege. ...LEES HET VERHAAL VERDER IN VOLGENDE LINK:
Ter gelegenheid van de Eerste communie van Nico onze jongste zoon, nodigden we mijn vader en mijn schoonvader uit om in Berlare aan de Donkpaling te gaan eten.
Niet naar De Pluim, waar we gewoonlijk gingen, maar in een nieuw restaurant dat ons door vrienden aanbevolen was, omdat het er zó goed was.
Op zondagmiddagéén uur kwamen we er aan op een lege parking. We dachten al dat het gesloten was. Maar binnen stonden de tafels gedekt met wit linnen, klaar voor een gezellige maaltijd, doch er was geen enkele klant. ..
SISSAL IS EEN VISSERSDORPJE AAN DE GOLFKUST, EEN UUR EN HALF RIJDEN VAN MERIDA EN JUIST TEGEN HET NATUURGEBIED VAN CAMPECHE, WAAR DUIZENDEN FLAMINGOS NESTEN.
ONLANGS WAS ER KORTE TORNADO, WAARBIJ TWEE MENSEN DIE OP EEN BOORTOREN WERKTEN, HET LEVEN VERLOREN. WE HOORDEN HET PAS EEN DAG LATER.
SOMS GAAN WE NAAR SISSAL, EENS VOORBIJ DE KLEINE HAVEN IS ER EEN STROOK STRAND WAAR HET HEEL RUSTIG IS.
TOEN WE ER VERLEDEN MAAND HEEN GINGEN ZIJN WE ECHTER NIET IN HET WATER GEWEEST, WANT ER LAG EEN KROKODIL IN. HET BEESTJE WAS DOOR DE HEVIGE WIND ZEKER IN ZEE TERECHT GEKOMEN EN ZO ZIJN WEG VERLOREN.
Nectar heeft de naam van het beste restaurant van Merida te zijn. Meteen ook het duurste, maar als er iets te vieren valt, zoals een trouwdag, dan mag het wel eens over boord gaan. En zo maakten we kennis met Nectar. Aan de buitenkant heeft het gebouw het uitzicht van een huis in de rij. Het staat enkele meters achteruit, juist genoeg om met een paar planten de illusie van een tuin te geven. Twee muurhoge ramen, vormen de gevel. De ingang is volledig in glas. Binnen, in een eenvoudig ingericht interieur, staan de tafels gedekt met vlekkeloos witte nappen. Nectar heeft een open keuken volledig in roestvrij staal. De chef en eigenaar Roberto Solis heeft in beroemde .... lees verder hier:
