Mijn geest is een kwelgeest voor het ogenblik. Alsof ik niet meer over al mijn zinnen beschik. Onmogelijk hem het zwijgen op te leggen. Wat is de oorzaak? Ik kan het niet zeggen. Hormonale storingen, depressie, het weer? Ik weet het helemaal niet meer! Hij speelt een gevaarlijk spel en maakt mijn gelukkig leven tot een hel. Nare gedachten spoken door mijn hoofd. Ik word van elke realiteitszin beroofd. Pijnlijke fragmenten spelen me parten, alsof hij een goedkope tweederangsfilm laat starten. Verschillende scenario's spelen zich af, met mezelf in de hoofdrol, dat is straf!
Een gedichtje dat ik teruggevonden heb tussen mijn kattebelletjes en geschreven in 2004 toen het waarschijnlijk een beetje minder goed ging.
Onze kleine Emelie is terug uit Bulgarije. Een beetje gegroeid, haren langer en donkerder geworden en ze spreekt enkel nog bulgaars. Op twee maanden tijd, niet te geloven! Een kind is als een spons wat het aanleren van talen betreft. Spelenderwijs nemen ze alles in zich op. Was het bij ons ook maar zo gemakkelijk om een taal onder de knie te krijgen. Ik worstel al tien jaar om een paar zinnetjes foutloos uit te spreken en te onthouden.
Ondertussen gaat ze hier terug naar de kleuterklas. De laatste week voor de vakantie kan ze nog meepikken. Ze vertelt honderduit, tot groot jolijt van de juf die er geen snars van begrijpt. Een geluk, ze verstaat nog alles in het nederlands. Stilaan zal ze terug overschakelen. Lieve Emelie, we hebben je heel erg gemist en zijn zo blij dat je opnieuw thuis bent.
