.

Jeugd

Kylie wordt op 28 mei 1968 geboren in het Bethlehem Hospital in Melbourne als oudste dochter van een Australische vader en een moeder uit Wales (uit het plaatsje Maesteg). In 1970 wordt Kylie's broer Brendan Minogue geboren en Dannielle Jane Minogue (Artiestennaam: Dannii Minogue) volgt op 20 oktober 1971 als jongste dochter.

Kylie groeit op in Melbourne's buitenwijk Surrey Hills in een eenvoudig huisje waar Ron Minogue kostwinnaar is als accountant. Carol is huismoeder, en had voor de geboorte van Kylie een carrière als balletdanseres.

In Kylie's kinderjaren ontstaat een duidelijke voorkeur voor muziek van The Beatles, The Rolling Stones en ABBA. Kylie is op 10-jarige leeftijd sterk onder de indruk van het optreden van Olivia Newton-John in de film Grease en doet haar samen met haar zus Daniëlle geregeld na in huisoptredentjes.

Carrière

Kylies carrière wordt gekenmerkt door haar opkomst als kindsterretje in een soapserie. In grote lijnen is het begin van haar carrière te vergelijken met die van hedendaagse artiesten als Britney Spears, Christina Aguilera, Justin Timberlake en Ricky Martin. Met meer dan 60 miljoen verkochte albums is Kylie Minogue de meest succesvolle artiest van Australië.

Neighbours

Kylie krijgt in 1979 haar eerste televisierol in de televisieserie The Sullivans. Haar moeder heeft haar twee dochters, Danniëlle en Kylie, naar de auditie gebracht en Kylie wordt geselecteerd om de rol van Karla te spelen. Haar carrière start echt in februari 1986 als ze auditie doet voor de Australische televisieserie Neighbours. Dit resulteert in een contract van 12 weken om Charlene Mitchell te spelen, een jongensachtige monteur. In diezelfde serie maakt Jason Donovan zijn opwachting als Scott Robinson. 23,8 miljoen kijkers uit voornamelijk Groot-Brittannië en Australië zien Scott en Charlene uiteindelijk trouwen.

Stock, Aitken & Waterman / PWL

Tijdens een liefdadigheidsbal in Melbourne met andere Neighbours-acteurs, zingt Minogue een nummer van Little Eva: "The Loco-Motion". Ze krijgt vervolgens een platencontract aangeboden en het nummer wordt op single uitgebracht (onder de titel 'Locomotion'). Ze staat er zeven weken mee op nummer 1 in Australië en het wordt de best verkochte single van het jaar. Dit succes ontgaat producerstrio Stock, Aitken & Waterman (SAW) niet en zij nodigen Kylie uit om naar Londen te komen om een lied op te nemen. Het verhaal wil dat de producers vergeten waren dat Kylie zou komen en dat zij het nummer I Should Be So Lucky in veertig minuten schreven terwijl Minogue op de gang zat te wachten. Het nummer betekent de internationale doorbraak van Kylie begin 1988. Het album Kylie en een aantal hits volgen (waaronder een opnieuw opgenomen versie van The Loco-Motion). Aan het eind van het jaar brengt ze het nummer Especially for you uit, een duet met Neighbours-collega Jason Donovan. In 1989 verschijnt het tweede album Enjoy Yourself met onder meer de hit Hand on your Heart. Kylie gaat dan ook voor het eerst op tournee door Engeland en Australië. Rond 1990 krijgt Kylie een relatie met INXS-zanger Michael Hutchence en wil ze af van haar zoetsappige imago. Ze eist dat Stock, Aitken en Waterman het nieuwe nummer Better The Devil You Know opnieuw mixen, dit keer met een wat gedurfder en volwassener sound. De videoclip die ze bij het nummer maakt, laat ze pas zien aan het producerstrio als die klaar is. In de video is Kylie voor het eerst als 'sexy en uitdagende vamp' te zien, iets wat Stock, Aitken en Waterman niet voor ogen hadden met de voormalige soapster. In haar daaropvolgende clips voor Step Back in Time, What Do I Have to Do en Shocked zet Kylie die trend voort. Op het album waar deze hits vanaf komen - Rhythm of Love - werkt Kylie voor het eerst samen met andere songschrijvers en producers, onder wie Stephen Bray, bekend van zijn werk voor Madonna. Hoewel Kylies contract voor drie albums met SAW hiermee ten einde komt, halen de drie heren Kylie over nog een vierde album te maken. Kylie stemt toe en maakt Let's Get To It, haar laatste album met SAW dat in 1991 verschijnt. Echte hits komen hier echter niet vanaf en na het uitbrengen van een Greatest Hits-album in 1992 breekt Kylie definitief met Stock, Aitken & Waterman.

Alhoewel Kylie aanvankelijk door haar moeder werd afgeraden om een carrière in de showbiz op te bouwen, werd Carol (Kylies moeder) Kylies trouwste adviseur op het gebied van kleding sinds haar eerste hit in 1988.

DeConstruction

Na het vertrek bij SAW tekent Kylie een lucratief contract bij het hippe dancelabel DeConstruction. In 1994 komt ze terug met de single Confide in Me. Het wordt een groot succes: de single komt in een tiental landen op de eerste positie terecht en in een groot aantal landen in de top 10. Vreemd genoeg komt ze in Nederland niet hoger dan een 38e positie in de Top 40. Na deze single verschijnt het album Kylie Minogue, waarop ze onder meer samenwerkt met de Pet Shop Boys en M People. Wereldwijd gaan ongeveer 2,5 miljoen exemplaren over de toonbank, beduidend minder dan haar eerdere albums. In Nederland komt het album niet in de hitlijsten.

In 1995 bestormt Kylie samen met Nick Cave, de "Australian Prince of Darkness", de hitlijsten met het duet Where the Wild Roses Grow. Dit nummer wordt een grote hit wereldwijd en komt in Nederland in de top 10 terecht.

In 1997 verschijnt Kylies meest persoonlijke album tot dan toe: Impossible Princess. De release wordt steeds uitgesteld door tegenslagen en krijgt door het overlijden van Lady Di zelfs een andere naam in Europa: Kylie Minogue 1997. Het album wordt in Europa geen succes, maar doet in Australië goede zaken: het wordt zelfs haar bestverkopende plaat sinds 1988 en bekroond met dubbel platina. De pers was over het algemeen lovend over dit album en de gedurfde weg die Minogue was ingeslagen. De sfeer en sound hebben iets weg van (het later verschenen album) Ray of Light van Madonna. Veel fans van Kylie zien Impossible Princess als haar beste werk tot nu toe.

Door de tegenvallende verkoopresultaten van Impossible Princess besluiten Kylie en DeConstruction ieder hun eigen weg te gaan. Kylie zingt in 1999 een duet met de Pet Shop Boys op hun album Nightlife, getiteld In Denial. Hetzelfde jaar tekent ze een contract bij platenlabel Parlophone.

Parlophone

Kylie besluit haar experimentele periode achter zich te laten en terug te keren naar de commerciële popmuziek. Na haar contract met Parlophone verschijnt in 2000 de eerste single Spinning Around. Dit nummer belandt meteen op de eerste plaats van de Britse en Australische charts en wordt ook in Nederland een hit. In Groot-Brittannië is Kylie nu de tweede artiest (naast Madonna) die nummer 1-hits heeft gescoord in de 80's, 90's en 00's. De videoclip waarin Kylie te zien is in een gouden hotpants, wordt veelvuldig gedraaid op muziekzenders. Op het album Light Years dat hierop volgt, staan voornamelijk vrolijke en ongecompliceerde popdeuntjes, met een knipoog naar de seventies. Robbie Williams en zijn toenmalige vaste songschrijver Guy Chambers schrijven drie nummers voor het album, waaronder Kids, een duet met Robbie dat ook een grote hit wordt. Williams en Chambers schrijven ook Your Disco Need You, wat uitgroeit tot een favoriet in de gayscene (waar Kylie haar grootste groep en meest trouwe aanhangers heeft). In 2000 gaat ze op tournee door Australië en Europa met de On A Night Like This Tour. De show is te omschrijven als camp met een hoofdletter C! Kylie zingt vooral nummers van haar laatste album, maar schroomt ook niet om terug te grijpen naar de SAW-hits uit de beginperiode. Ook test ze tijdens deze show voor het eerst het nieuwe nummer Can't Get You Out of My Head uit op het publiek. In september 2001 verschijnt het nummer op single. Mede dankzij de zeer stijlvolle videoclip, wordt dit de grootste hit uit Kylies carrière. In meer dan veertig landen (inclusief Nederland) komt het nummer op de hoogste positie in de hitlijsten. Zelfs in de Verenigde Staten, waar Kylie tot dan toe weinig succes heeft, loopt men warm voor het nummer, het bereikt de zevende positie in de Billboard-charts. Het bijbehorende album Fever doet het wereldwijd enorm goed, met hits als Love At First Sight en In Your Eyes. In 2002 gaat Kylie opnieuw op tournee, met de Fever Tour. In Nederland staat ze ermee in een uitverkocht Ahoy'. Door het succes van haar albums en singles worden haar shows grootser en imposanter. Critici zeggen dat vanaf toen het spontane element uit haar shows is verdwenen, maar de zalen zijn voller dan ooit. Carol Minogue (Kylies moeder), die altijd als kledingadviseur heeft gewerkt voor Kylie, maakt plaats voor Dolce & Gabbana, die voor haar Fever Tour exclusieve ontwerpen maken. In november 2003 verschijnt het album Body Language, voorafgegaan door de hit Slow. Een jaar later, na het uitbrengen van haar tweede Greatest Hits-album Ultimate Kylie, volgt opnieuw een tournee: Showgirl: The Greatest Hits Tour. Ook dit keer komt ze naar Nederland en treedt ze op in Ahoy'. Kort hierna, op 17 mei 2005, wordt de tour afgebroken. Artsen hebben borstkanker geconstateerd bij de zangeres en ze wordt direct onder behandeling gesteld.

In december 2005 wordt bekend dat de hit I Believe In You genomineerd is voor een Grammy Award in de categorie "Best Dance Record". Kylie werd met de nummers Love at First Sight (2003) en Slow (2005) al eerder genomineerd. In 2004 won ze de Grammy voor haar hit Come Into My World.

In januari 2006 verklaren Kylies artsen dat de behandeling van haar ziekte, een operatie gevolgd door chemokuren (waarvan de laatste op 18 december 2005), succesvol is verlopen. In juni 2006 wordt de zangeres gespot in opnamestudio's en maakt ze bekend weer aan het werk te gaan. Op 22 juni maakt Kylie bekend haar Showgirl Tour in Australië te hervatten vanaf 11 november 2006. Ze wijzigt de naam van de tour in The Showgirl Homecoming Tour. Na de Australische shows geeft Kylie ook nog een aantal concerten in Londen en Manchester. De tour eindigt op 19 januari 2007. Inmiddels is bekendgemaakt dat Kylies langverwachte nieuwe album de titel X mee zal krijgen. Als voorloper verschijnt de single 2 Hearts. Beide staan voor half november gepland als releases.

.

Het vroege leven

Haar Cubaans-Amerikaanse [1] vader Emilio Diaz werkte als voorman voor een oliemaatschappij, en haar moeder Billie Early (het van wie voorgeslacht Engels omvat, Duits, en Inheemse Amerikaan) werkten als uitvoerende agent.

Op de leeftijd van 21, auditioned Diaz voor het Masker van Jim Carrey's. Aan haar eigen verrassing, en zonder vroegere acterenervaring, werd zij gegoten als vrouwelijk lood. Onmiddellijk na het krijgen van het deel, ondertekende zij omhoog voor acterenlessen.

In de loop van de volgende drie jaar, won zij rollen in laag-begroting, onafhankelijke films, zoals het Laatste Avondmaal, Voelend Minnesota, en zij is.

Zij herwon toen heersende stromingssucces met het Huwelijk van Mijn Beste Vriend en Er zijn iets over Mary, en won kritieke toejuiching voor het Zijn John Malkovich, die haar Beste Ondersteunende Actress benoemingen bij de Gouden Bollen, de Toekenning BAFTA en de SAG Toekenning verdiende.

Diaz heeft ook starred in de klapaanpassing van de Engelen van Charlie en zijn gevolg, en zij uitte een loodkarakter in Shrek en zijn gevolg, waarvoor zij $10 miljoen verdiende. In 2001, won zij benoemingen voor Beste Ondersteunende Actress bij de Gouden Bollen, de SAG Toekenning en de Toekenning AFI voor de Hemel van de Vanille. Voor de Engelen van Charlie: Volledig Gaspedaal, werd zij tweede actress (na Julia Roberts) om $20 miljoen voor een rol te verdienen; de film underperformed op het bespreekbureau.

.

Irene Cara (pseudoniem van Irene T Escalera) (18 maart 1959) is een Amerikaanse zangeres en actrice. Begin jaren '80 scoorde ze twee wereldhits met titelsongs van de films Fame en Flashdance.

Al als kind stond Irene Cara in de schijnwerpers. Op de leeftijd van 5 maakte ze haar debuut op Broadway. Enkele jaren later had ze meerdere optredens op Broadway op haar naam staan en had ze opgetreden in een concert ter ere van Duke Ellington samen met onder meer Stevie Wonder, Sammy Davis Jr. en Roberta Flack.

Irene Cara debuteerde op het witte doek als Angela in de romantische thriller Aaron Loves Angela.

Irene Cara speelde Coco Hernandez in de film en televisieserie Fame, die begin jaren '80 enorm populair was. Ze zong zowel de titelsong Fame als het nummer Out There On My Own. Dit nummer zou later, in 1983, een nummer 1-hit in Nederland worden.

Later in 1983 zong ze ook de titelsong van Flashdance, getiteld What a feeling. Dat nummer haalde datzelfde jaar in Nederland de 13e plaats van de Top 40. Voor dit nummer won ze een Grammy-award.

Tegenwoordig leeft Irene Cara grotendeels in de anonimiteit. Ze woont in Florida en treedt nu en dan nog op. Verder begeleidt ze een meidengroep, Hot Caramel.

.

Katherine Moss (Addiscombe, 16 januari 1974) is een Brits fotomodel. Het bekendst werd ze van haar werk voor Calvin Klein. Van dat kledingmerk werd ze het vaste gezicht.

Ze werd in 1988 op 14-jarige leeftijd ontdekt door Sarah Doukas, toen ze rondliep op JFK Airport in New York City. Moss werd in korte tijd zeer populair maar kreeg tegelijkertijd ook veel kritiek te verwerken. Voornamelijk omdat ze zich bewust was van haar jonge uitstraling en ondanks dat regelmatig naakt poseerde. De vergelijkingen met kinderporno werden door de critici meerdere malen aangekaart.

Moss is naar de maatstaven van een model erg klein. Haar modellenbureau Storm Model Agency vermeldt een lengte van 173 cm, maar veel kenners beweren dat ze zelfs nog kleiner is— namelijk 168 cm. Normaal gesproken is een korte lichaamslengte een nadeel voor een fotomodel, voor Kate Moss werd dit echter geen reden om uiteindelijk niet door te breken. Ze werd gevraagd voor catwalks en kreeg vele internationale opdrachten. Moss werkte onder andere voor bedrijven als Gucci, Dolce & Gabbana, Louis Vuitton, Versace, Chanel, Missoni en David Yurman.

In 2002 kreeg ze met Jefferson Hack een dochtertje genaamd Lila Grace. In 2005 werd ze gefilmd door paparazzi toen ze cocaïne snoof. Veel sponsors lieten haar meteen vallen, maar door de Virgin Group keerde ze alweer snel terug in de modellenwereld. Moss laat zich nauwelijks publiekelijk uit en geeft bijna nooit interviews.

.

Donovan Philips Leitch (Glasgow, Schotland, 10 mei 1946), beter bekend onder de naam Donovan, is een Schots singer-songwriter die populair werd in de jaren zestig. In die tijd werd hij met zijn aan folk verwante popliedjes beschouwd als "het Engelse antwoord op Bob Dylan", maar zijn liedjes waren veel optimistischer en naïever, waarbij Donovan aansluiting vond bij de hippiebeweging uit die tijd.

Donovan werd geboren in het Schotse Glasgow, maar groeide op in Engeland. In 1964, op achttienjarige leeftijd, nam hij een demo op. Begin 1965 had hij zijn eerste televisie-optreden bij het popprogramma "Ready, Steady, Go!". Zijn optreden daar sloeg aan, en hij werd vaker teruggevraagd. Na deze optredens werd zijn eerste single, "Catch the Wind", uitgebracht, die al gauw in de top vijf van de Britse hitlijsten stond. Vanaf dat moment al werden er vergelijkingen getrokken tussen hem en Bob Dylan. Een ontmoeting tussen hen beiden in 1965 werd vastgelegd in D.A. Pennebaker's documentaire Don't Look Back, uitgebracht in 1967.

Zijn tweede single "Colours" werd eveneens een hit, gevolgd door de Buffy Sainte-Marie-cover "Universal Soldier". Donovan ging in 1965 ook op tournee door de Verenigde Staten, waar hij onder andere op het Newport Folk Festival optrad. In 1966 tekende Donovan een contract bij Epic Records, waarvoor hij zijn doorbraak-LP opnam, Sunshine Superman. Het psychedelische album, waarop hij ook gebruikmaakt van exotische instrumenten als de sitar en de conga, bevatte onder andere de gelijknamige titeltrack, die aan beide zijden van de Atlantische Oceaan een hit werd. Ook de single Mellow Yellow werd een grote hit, en groeide uit tot het nummer waarmee Donovan nog jaren later werd vereenzelvigd.

In 1967 leverde hij een dubbelalbum af, A Gift from a Flower to a Garden. Donovan reisde af naar India voor een studie met de Indiase goeroe Maharishi Mahesh Yogi (waar ook o.a. The Beatles waren). Rond die tijd raakte hij afkerig van harddrugs. In 1968 bracht hij The Hurdy Gurdy Man uit, een album met meer psychedelische en krachtigere nummers, waaronder het titelnummer en de hit "Jennifer Juniper". In 1969 kwam het album Barabajagal uit, met daarop de hit "Atlantis". De Jeff Beck Group speelde mee op het titelnummer.

Begin jaren zeventig trok Donovan zich terug uit het openbare leven, om in 1972 terug te keren in de film The Pied Piper. Zijn album Essence to Essence uit 1973 werd vrij slecht ontvangen, en ook zijn volgende albums deden weinig. Na Lady of the Stars uit 1984 leek hij te zijn gestopt met het opnemen van platen. Pas in 1996 kwam hij weer terug met Sutras, opvallend genoeg geproduceerd door Rick Rubin. In 2004 kwam Beat Cafe uit, geproduceerd door John Chelew en bijgestaan door bassist Danny Thompson en drummer Jim Keltner.

Donovan is sinds 1970 getrouwd met Linda Lawrence, de ex van Rolling Stone Brian Jones. Hij is de stief- en adoptievader van hun zoon Julian Brian Jones. Ook heeft hij twee kinderen met Linda, Astrella Celeste en Oriole Nebula, en heeft hij twee kinderen met zijn ex Enid Stulberger, Donovan Leitch jr. en Ione Skye, die beide acteur zijn geworden.

Paul Michiels (Heist-op-den-Berg, 15 juni 1948) is een Belgische zanger.

In de jaren tachtig van de twintigste eeuw vormde hij de succesvolle popgroep Soulsister met Jan Leyers. In 1988 scoorden ze een internationale hit met het nummer "The way to your heart". Na de split van de groep bouwde hij verder aan zijn solocarrière. In 2001 scoorde hij tegelijkertijd twee hits. "Let Me Be Turned To Stone" werd een succes, maar vooral "Forever Young", een cover van Alphaville en titeltrack van de film Team Spirit scheerde hoge toppen.

Op zaterdag 1 maart 2008 zal Soulsister, 12 jaar na de split, een reünie-concert geven in het Antwerps Sportpaleis..

Biografie

Pausini groeide op in Solarolo. Ze is door haar ouders opgeleid in het zingen. Vader Fabrizio Pausini liet haar als barpianist en zanger kennismaken met songs van Tina Turner, Barbara Streisand en Ella Fitzgerald. Op haar achtste trad ze op bij een verjaardagsfeest en vanaf toen wist zij dat op het podium haar toekomst lag. Na de basisschool besloot Pausini naar de Italiaanse kunstacademie Liceo Artistico di Faenza te gaan. Haar eerste album I Sogni di Laura nam ze vervolgens in 1987 in eigen beheer op. Ze werd daarmee officieel ontdekt door producer Angelo Valsiglio. Op 25 februari 1993 stond hij tijdens het jaarlijkse San Remo-festival aan de wieg van deze ster in wording. Met het nummer La Solitudine won de toen 18-jarige Pausini het festival. Dit nummer sloeg ook aan in Nederland en vormde daarmee haar internationale doorbraak. La solitudine werd door Paul de Leeuw vertaald tot Ik wil niet dat je liegt, dat - net als het origineel - ook op nummer 1 kwam. Haar eerste commerciële album, Laura Pausini, verscheen ook in 1993 bij Warner Music.

In 1994 nam Pausini voor de tweede maal deel aan het San Remo-festival, dit keer met het nummer Strani Amori waarmee ze op de derde plaats eindigde. Haar tweede album Laura verscheen rond diezelfde periode en werd een groot succes in bijna veertig landen. Ook Spaanstalige landen toonden intussen interesse in Pausini, zodat de zangeres besloot om een geheel Spaanstalig album op te nemen. Het werd een plaat met de beste nummers van haar eerste twee Italiaanstalige albums en verscheen eind 1994 in de Spaanstalige wereld, alwaar het een gigantisch succes werd.

Aan haar management veranderde vervolgens het een en ander. Marco Marrati, die Pausini begeleidde vanaf het moment dat ze een ster werd, bleek grote delen van het verdiende geld in zijn eigen zakken te laten verdwijnen. Ook vond hij de zangeres enkel goed voor het inzingen van 'door anderen gekozen' liedjes en liet hij haar niet ontwikkelen als liedjesschrijver, wat wel haar ambitie was. Na flink wat confrontaties was Pausini in 1996 klaar om met een schone lei te beginnen en begon zij na een kleine pauze vol goede moed aan een nieuw album. Gedurende zes maanden hield zij zich bezig met de realisatie van dit album, dat in het Italiaans en het Spaans zou verschijnen. Ook kwamen er drie liedjes in het Portugees uit, die in Brazilië op de Italiaanse versie stonden.

Het album werd in september door Warner Music uitgebracht, in het Italiaans onder de titel Le Cose Che Vivi, in het Spaans als Las Cosas Que Vives. De plaat bereikte wereldwijd de hoogste plaatsen van vele hitlijsten. Nog voor het eind van het jaar ging Pausini voor de allereerste keer op wereldtournee. De succesvolle Laura Pausini World Tour 96/97 bracht de zangeres naar de verste uithoeken van de wereld. Tijdens de tour deed de zangeres inspiratie op voor een nieuw album. Rond kerst 1997 gaf de zangeres een exclusief optreden voor Paus Johannes Paulus II in het Vaticaan.

In 1998 besteedde Pausini aandacht aan haar vierde plaat. Voor schrijfsessies en opnames vloog zij over naar New York en Los Angeles. Het album werd in oktober van dat jaar door Warner Music over meer dan vijftig landen verspreid. Net als de vorige cd opnieuw in een Italiaanse en een Spaanse versie, respectievelijk La Mia Risposta en Mi Rispuesta. Het album was - in tegenstelling tot Pausini's eerdere materiaal - een stuk persoonlijker. Ook ontpopte zij zich met deze plaat al redelijk als songwriter.

Om de plaat te ondersteunen ging Pausini in 1999 opnieuw op wereldtournee. Verder maakte ze in dat jaar een uitstapje naar de Engelse taal: ze nam de soundtrack van de speelfilm Message In A Bottle, met Kevin Costner in de hoofdrol, voor haar rekening. Het desbetreffende nummer heette One More Time en werd geschreven door zanger Richard Marx. Na een pauze begon Pausini in 2000 te werken aan haar vijfde album. In het september verscheen het album onder de titels Tra Te E Il Mare (Italiaans) en Entre Tu y Mil Mares (Spaans) en werd opnieuw een bestseller.

Deze keer werd er geen wereldtournee aan het nieuwe album verbonden. Pausini had inmiddels diverse aanbiedingen gekregen om een geheel Engelstalig album op te nemen. Het plan werd alleen telkens verschoven, aangezien de zangeres er nog niet aan toe was. In 2001 bleek Pausini genoeg succesvol materiaal te hebben om een verzamelalbum te vullen. Naast bekend werk, nam Pausini voor dit project enkele nieuwe nummers op. Het album verscheen in oktober, wederom in een Italiaanse (E Ritorno Da Te - The Best Of) en een Spaanse versie (Volveré Junto A Ti).

Eind 2001 begon Laura aan een nieuwe wereldtournee, die tot halverwege 2002 duurde. Na de tour vloog Pausini naar de Verenigde Staten om dan eindelijk haar eerste Engelstalige album op te nemen. Ze verbleef er een half jaar voor het opnemen van liedjes en voor het opdoen van indrukken van de Amerikaanse bevolking en haar cultuur. Om de kans op een doorbraak in Amerika te vergroten, werden voor het album diverse bekende Amerikaanse producers en liedjesschrijvers aangetrokken. In november werd het album onder de naam From The Inside uitgebracht in de VS en in Canada. De eerste single van het album was Surrender. Daarmee behaalde Pausini de eerste plaats van de Amerikaanse dancecharts. Pausini baalde echter van het feit dat de single overal in Amerika te horen was in diverse remixen, maar niet in de originele versie. Zij werd in de VS gezien als dance-artiest, terwijl ze dat dus niet was. Haar Amerikaanse platenlabel beloofde haar vervolgens op een andere manier neer te zetten.

Aanvankelijk was From The Inside enkel voor de VS en Canada bestemd, omdat dat Pausini in Noord-Amerika nog niet was doorgebroken. Toch werd het album door veel mensen geïmporteerd via internet. Om haar fans tegemoet te komen, werd From The Inside begin 2003 alsnog in Europa en Japan uitgebracht. Ze behaalde er redelijke successen mee, maar mensen zagen Pausini toch liever Italiaans of Spaans zingen, dat was een feit. Op 8 maart 2003 kreeg Pausini voor de totale verkoop een diamanten plaat uitgereikt. Er waren tot dan toe, wereldwijd minimaal 25 miljoen albums verkocht.

In de VS werd intussen - geheel tegen Pausini's zin - opnieuw een single met diverse remixen uitgebracht, waarmee ze opnieuw de dancecharts besteeg. Pausini zette daarop alle promotie die voor de VS nog op het programma stond stop. Ze keerde terug naar Italië en trad tijdelijk uit de spotlights. Haar volgende album verscheen in oktober 2004: Resta In Ascolto was de Italiaanse persing, Escucha de Spaanse. Op 23 november 2004 kreeg Pausini tijdens opnames van het televisieprogramma All You Need Is Love de Life Time Music Award voor de verkoop van 1 miljoen exemplaren van haar tot dan toe verschenen albums in de Benelux.

Tijdens de tournee ter promotie van haar nieuwe album werden opnames gemaakt voor de live cd/dvd Laura Pausini - Live In Paris '05 die in november 2005 door Warner Music werd uitgebracht. Eind 2005 won Laura Pausini de Latin Grammy voor Best Female Pop Album of the Year. Niet veel later, begin 2006, won ze de Grammy voor Best Latin Pop Album. Rond diezelfde tijd werd ze ook genomineerd voor vier Lo Nuestro Awards, waarvan ze er één mee naar huis mocht nemen. In het najaar van 2006 heeft Laura het coveralbum Io Canto / Yo Canto uitgebracht.

In 2007 gaf ze als eerste vrouw een solo-concert in het San Siro in Milaan. Hier werden een cd en dvd van uitgebracht, beide met de naam San Siro 2007..

Jeugd

Brown zou geboren zijn in Barnwell in 1933, maar sommige bronnen noemen 1928 als zijn geboortejaar, en Pulaski, Tennessee als zijn geboorteplaats. Hij groeide op in een bordeel, in de crisisjaren 30 in Augusta, Georgia. Op 16-jarige leeftijd werd hij veroordeeld voor een gewapende overval. Na drie jaar werd hij op voorspraak van Bobby Byrd vrijgelaten op voorwaarde dat hij zich niet meer in Augusta zou laten zien, en dat hij een baan zou zoeken. Na een korte sportcarrière in boksen en baseball zocht hij zijn heil in de muziek.

 Carrière

Gedurende zijn carrière heeft hij veel muzikanten beïnvloed. In de jaren 60 werd hij door andere artiesten geïmiteerd. Halverwege de jaren 70 verlieten diverse muzikanten zijn band, en gingen meer de funk kant op, à la George Clinton. In de late jaren 70 en jaren 80 was Brown een inspiratiebron voor rap, breakdance en hiphop en dj's als Grandmaster Flash gebruikten veelvuldig samples van Brown's werk. Met de Egyptische zanger Hakim zong hij 'Leila' (2004).

James Brown werd ook wel The Godfather of Soul, Soul Brother Number One en Mr. Dynamite genoemd. Hij was vier keer gehuwd, hij trouwde met zijn huidige vrouw Tommie Rae Hynie in 2002 na het overlijden van zijn derde vrouw Adrienne Rodriguez, met wie hij twaalf jaar getrouwd was geweest. Daarvoor was hij al tweemaal getrouwd geweest, met Deidre Jenkins, en met Velma Warren (1954 - 1969).

Op 23 januari 1986 werd Brown opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame en op 14 november 2006 in de UK Music Hall of Fame.

Dood

In december 2004 bleek hij ziek te zijn, er werd prostaatkanker geconstateerd. James Brown overleed op 73-jarige leeftijd op Eerste Kerstdag 2006 om 07:45 uur CET, nadat hij een dag eerder in het ziekenhuis was opgenomen met een longontsteking. De doodsoorzaak was congestief hartfalen veroorzaakt door de longontsteking. In maart 2007 werd bekend dat het lichaam van James Brown bijgezet is in een crypte bij het huis van één van zijn dochters in Columbia (South Carolina).