.

FLIP KOWLIER

Rapper van de West-Vlaamse hiphopformatie 't Hof van Commerce die op een gegeven dag een gitaar in handen kreeg en van alteratie een soort singer-songwriter werd, naar eigen zeggen een muzikale kruising tussen "Urbanus en Ween".

De MC in kwestie was Filip Cauwelier, aka Flip Kowlier (of "Levrancier"). Deze had ook al na het eerste album van de de West-Vlaamse hiphoppers getoond dat hij nog iets meer in zijn mars had, door bas te gaan spelen bij My Velma (de groep die Jan Leyers oprichtte na het heengaan van Leyers, Michiels & Soulsister).

Ook na het tweede Hof van Commerce album had hij (en de rest van de groep - bvb. 4T4's "Atomic") zin in iets anders, en meer bepaald in een solo-avontuur. "Omdat ik nogal lui ben van nature, sleepte één en ander nogal aan. Op een bepaalde dag ben ik naar de muziekwinkel gereden, heb ik me een microfoonstatief en een 4-trackrecorder aangeschaft en ben ik nummers beginnen schrijven. Die lagen nogal in de lijn van 't Hof: veel rap, veel beats. Die songs heb ik thuis op een schap liggen, daar kan ik altijd nog wel iets mee doen. De echte vonk voor deze plaat kwam er toen ik op één van de laatste optredens van 't Hof een akoestische gitaar van een meisje kreeg ... Het was gewoon een tof meisje dat toevallig wat gitaren thuis had staan waar ze toch niet meer op speelde. Ik wilde die gitaar aanvankelijk overkopen, maar ze vond het al goed als ik haar 's meenam naar een optreden van 't Hof. Oké, zei ik: deal. Op die gitaar ben ik popsongs beginnen schrijven.". Het nummer "Gele Stylo" op de tweede hof Van Commerce-cd ".herman" kreeg dus een vervolg.

Een groep werd samengesteld, met als drummer Joost van den Broeck (die ooit nog met Flip Kowlier speelde in de West-Vlaamse crossover groep "The Prophets of Finance", en verder speelde bij De Mens, My Velma, Riguelle & Hautekiet of de Laatste Show-band), bassist Pieter van Buyten (zie ook Marianne Debaene, de 2000-incarnatie van The Kids, en de country-groep Chitlin' Fooks) en toetsenist Peter Lesage (Moiano, Krewcial, Magik Ballet Ensemble, Atomic ...). Met een paar demo's onder de arm werden producer Wouter van Belle (zie bvb. Axelle Red, Dead Man Ray, Gorki ...) en Dead Man Ray drummer Karel de Backer ook bij het project betrokken. Naam van de groep bleef uiteindelijk "Flip Kowlier", nadat even gedacht werd aan "De Barabassen" en "Bernard & Edwyn".

Plan was een full-cd uit te brengen in september 2000, maar allerlei beslommeringen leidden ertoe dat het duurde tot in september van het jaar nadien. Een eerste keer stelde Flip Kowlier zich voor aan het publiek middels een optreden in de Ancienne Belgique als opener voor Laïs (voorjaar 2001), en door via het internet een MP3 te verspreiden van het verlegen-verliefde nummer "Kwestie van Organisatie" (met onder andere de fijne zinsnede "wist je da in bad zitt'n schreien een vorme van besparing is"). Net voor de zomer kwam er een eerste single uit, het boze "Welgemeende". Vooral dit tweede nummer zorgde - ondanks de uitermate onverstaanbare tekst - voor een bescheiden doorbraak door de boosheid en energie die er van deze "welgemeende fuck you" uitging ("de west-vlaamse Nirvana" is er ooit gezegd).

In september 2001 volgde dan eindelijk de CD, onder de zelfrelativerende titel "Ocharme Ik", met een reeks melancholische popnummers, en enkele steviger uithalen. "Ik wist vrij goed welke sfeer de plaat moest uitstralen toen we aan de opnames begonnen. Het moest klinken zoals een optreden in een klein caféetje, als er ergens een versterker begint te kraken of te piepen is dat niet erg. De cd moet je het gevoel geven alsof wij naast jou staan te spelen." Zoals Peter van Dyck het in Knack schreef : "Voor sommigen, die Kowlier enkel als de rapper Levrancier kennen, zals de folky popsingle Kwestie van Organisatie een complete verrassing zijn geweest. De mengeling van folkrock, bossanova, punk, country, zigeunermuziek, reggae en Tom Waits op de full-cd Ocharme Ik zal hen dan wellicht nog meer verbazen. De jonge muzikant toont welke rasmuzikant er altijd al in hem schuilging". Goed om weten is ook dat er een tekstvel bij de CD zit, zodat ook niet-West-Vlamingen de teksten kunnen begrijpen.

Michael Zager Band

Als je dan tóch eendagsvlieg moet zijn, kun je maar beter een héél grote hit scoren. Michael Zager deed dat met 'Let's All Chant', z'n enige hit die hem in 1978 een Nederlandse top 10-hit opleverde. Daarna was hij ook heel snel weer uit het zicht verdwenen, zodat 'Let's All Chant' nog altijd de enige hit is die op zijn erelijstje staat.

Michael werd in 1943 geboren en was vanaf de jaren '60 bezig als producer en schrijver van allerlei bands en artiesten. In 1970 was hij toetsenist van de Amerikaanse jazz-band Ten Wheel Drive, waarmee hij zowaar een hit scoorde: 'Morning Much Better' stond in 1970 in de Nederlandse hitlijsten genoteerd. Niet lang daarna ging 'Ten Wheel Drive' uit elkaar, waarna Michael zich weer ging toeleggen op het produceren van platen.
 
De opkomst van de disco rond 1975 gaf mensen als Michael eindelijk de kans om door te breken. Je hoefde niet meer een podiumbeest te zijn om een hit te scoren; veel dj's en producers konden veilig vanachter hun mengpaneel toekijken hoe hun eigen creaties - al dan niet in beeld gebracht door een paar aantrekkelijke meiden - de dansvloer in beweging zetten. Michael deed dat ook, en bedacht de naam Love Childs Afro Cuban Blues Band voor zijn gedachtenspinsels. Dat leverde hem een paar hitjes op in de dancelijsten van Billboard, maar een grote doorbraak naar het "gewone" publiek zat er nog niet in.
 
Dat veranderde in 1978, toen hij voor een film het nummet 'Let's All Chant' opnam. Een niemendalletje, gaf Michael toe, met amper 20 woorden tekst, maar het was wel een erg aanstekelijk nummer. De single dook dan ook meteen de top 10 in toen hij in 1978 in ons land werd uitgebracht. Michael noemde zich op deze plaat The Michael Zager Band, hoewel er van een echte "band" geen sprake was. Een paar anonieme zangeressen playbackten het liedje in de clip, maar de echte Michael was nergens te zien. Wie de clip zag, begreep waarom juist die meiden zo nadrukkelijk te zien waren: de kleren die ze aanhadden waren al net zulke niemendalletjes als 'Let's All Chant' zelf.
 
In 1980 stond Zager aan de wieg van de hits van de Detroit Spinners, 'Working My Way Back To You' en 'Cupid/ I've Loved You For A Long Time'. Daarna was de discorage voorbij en daarmee ook de carrière van Michael. De inmiddels 63-jarige producer is alweer een paar jaar met pensioen, met als drukste werkzaamheden het tellen van het geld dat 'ie nog altijd verdient aan 'Let's All Chant'...

.

In 2003 deed Udo mee aan de eerste editie van Idool, maar in zijn halve finale moest hij de duimen leggen tegen Chris D. Morton en Tom Olaerts die beiden naar de finale doorstootten. In 2005 waagde hij zijn kans in X-Factor. Dit betekende voor hem de doorbraak. Hij won dit programma op overtuigende wijze in december 2005.

Sindsdien bracht hij het album "U-turn" uit (dat enkele weken op #1 stond in de Album-charts), en scoorde hij een nummer #1 hit met zijn debuutsingle "Isn't it time". Zijn eerste gouden plaat (meer dan 20.000 verkochte exemplaren van 'U-Turn') mocht Udo in ontvangst nemen tijdens het programma Tien om te zien (4 juli 2007).

Van het album U-turn volgden nog de singles "Winter In July", "Back Against The Wall" en "Eyes Of A Stranger".

2006 leverde Udo verder nog een TMF Award voor "Beste Nieuwkomer" en de Radio 2 trofee voor "Doorbraak van het Jaar" op!

Op 30 maart 2007 won hij het liedjesprogramma 'Zo is er maar één' op de Vlaamse tv-zender één. Hij won dit programma met het liedje 'Ik mis je zo' van Will Tura. De trofee die hij hiermee behaalde was een kunstwerk van 50 cm hoog, met een hart van brons en ontworpen door de Antwerpse kunstenares Hélène Jacubowitz. Het nummer 'Ik mis je zo' bracht Udo op single uit op 19 april 2007, met als b-kant het nummer 'Tu me manques à mourir', de Franstalige versie van Ik mis je zo. Hiervoor ontving hij een gouden plaat tijdens Tien om te Zien (uitzending van 5/09/2007).

Als eerbetoon aan Clouseau nam hij het liedje "Heb ik ooit gezegd" opnieuw op. Dit lied staat op de tribute cd "Braveau Clouseau".

Een eerste "Udo Live!" (met 6 bandleden) had plaats op 28 maart 2007 in De Zuiderkroon in Antwerpen. De live-band bestaat uit : David Demeyere (drums), Jan Samyn (keys), Roberto Mercurio (bas), Chris Van Nauw (gitaar), Marva Nielsen en Dany Caen (backing vocals).

Met de zangeres Sofie zong Udo het duet "Love will keep us alive" een paar keer tijdens haar concerten. Doordat het publiek het zo beviel, is deze versie als B-kant terug te vinden op haar single "Ordinary People", die eind 2007 werd uitgebracht.

In februari 2008 wordt Udo's tweede album verwacht. 2008 wordt ook het jaar van een eerste theatertournee, in samenwerking met de Zuiderkroon. De première van deze Soul Sessions on Tour is op 19 februari in de Zuiderkroon in Antwerpen. Deze tournee staat meer dan ooit in het teken van feel good music waaronder soul en funk. Udo zal zich tijdens de theatertour laten omringen door minstens veertien topmuzikanten, onder leiding van Hervé Martens.

.

LaBelle was de naam van het vocale trio bestaande uit de zangeressen Patti Labelle (pseudoniem van Patricia Holt), Nona Hendryx en Sarah Dash, gedurende de periode 1970-1976. De groep was daarvoor actief als Patti LaBelle & the BlueBelles. Onder hun nieuwe manager Vicki Wickham wijzigden ze in 1970 hun naam in LaBelle en veranderden van stijl: in plaats van popdeuntjes kozen ze voor een mengeling van soul, funk, (proto-)disco en rock. Bij hun optredens gingen ze zich kleden in bizarre, extravagante kostuums met veel glitter en veren, die deden denken aan de glamrock.

Nona Hendryx ontpopte zich in de periode die volgde als een getalenteerde songschrijfster. De meeste nummers op de LP Pressure Cookin' uit 1973 waren van haar hand. In 1974 namen ze in New Orleans de LP Nightbirds op met de befaamde producent Allen Toussaint. De single Lady Marmalade met het Franse refrein "voulez-vous coucher avec moi ce soir?" ging naar de eerste plaats van onder andere de Amerikaanse hitparade, een succes dat ze later niet meer konden herhalen.

De volgende LP's, Phoenix (1975) en Chameleon (1976) waren commercieel niet erg succesvol. Op het einde van 1976 werd de groep ontbonden en begonnen de leden aan een solocarrière, die voor Patti LaBelle zelf en Nona Hendryx meer succesvol zou verlopen dan voor Sarah Dash.

.

Dean Martin (Steubenville (Ohio), 7 juni 1917 – Beverly Hills (Californië), 25 december 1995) was een Amerikaans filmacteur en zanger.

Dino Paul Crocetti werd geboren in een Italiaans-Amerikaanse familie in Steubenville (Ohio). Hij verliet de school op 16-jarige leeftijd en had verschillende baantjes voordat hij zijn naam veranderde en succes kreeg als zanger in de clubs van New York.

De eerste keer dat hij met Jerry Lewis samenwerkte was op 25 juli 1946 in Club 500 in Atlantic City en samen ontwikkelden ze een succesvolle komedieroutine. Het duo maakte hun eerste film My Friend Irma in 1949 en in 1951 speelden ze een rol in de filmhit At War with the Army. De dertien films die ze daarna maakten waren op de formule van deze film gebaseerd.

Hun gezamenlijk televisiedebuut was in 1950 in The Colgate Comedy Hour, een gevarieerde show die zij tussen 1950 en 1955 ook af en toe zouden presenteren.

De samenwerking met Lewis werd op 24 juli 1956 afgebroken en tot veler verrassing had Dean Martin hierna een succesvolle solocarrière.

In de jaren '60 was hij lid van de Rat Pack, een beroemde/beruchte vriendenclub met wie hij een aantal populaire films maakte.

Hij speelde geheim agent Matt Helm in vier films (1966-1969) en tussen 1965 en 1974 presenteerde hij zijn eigen wekelijkse televisieprogramma, The Dean Martin Show op NBC.

Zijn teruglopende gezondheid en populariteit zorgden ervoor dat hij vanaf de jaren '70 alleen nog veel theaterwerk deed. In 1988 trok hij zich compleet terug uit de showbusiness nadat hij tijdens een tour met andere Rat Pack-leden Frank Sinatra en Sammy Davis, Jr. ziek werd. Uiteindelijk heeft hij in 51 films een rol gespeeld.

Hij was drie keer getrouwd en had acht kinderen waarvan één geadopteerd. Zijn zoon Dean Paul Martin Jr. kwam om het leven in een vliegtuigongeluk op 21 maart 1987. Dit was opnieuw een zware aanslag op zijn gezondheid.

Will Tura scoorde zijn eerste hit in 1963 met Eenzaam zonder jou. Vele hits volgden, van kleinkunst en chanson tot vrolijke Nederlandse pop van "Sinatra-achtige dingen" tot gospel, rock-'n-roll en country en zelfs een streepje rap.

In 1984, maakte hij een tribuutalbum aan Elvis Presley en in 1992 maakte hij het West-Vlaams rapnummer "Moa vent toch". Hetzelfde jaar bracht hij zijn eerste Tura in Symfonie waar hij zong met een symfonieorkest.

In 1990 brachten verschillende Vlaamse rockartiesten het album Turalura uit, met allemaal covers van Tura-songs.

In 1993 zong Will Tura het lied "Hoop doet leven" op de begrafenis van Koning Boudewijn. In 2001 werd hij door Koning Albert II geridderd.

Wil Tura bleef componeren en albums uitbrengen. Zijn concerten trokken na al die jaren nog steeds volle zalen. In 2002 maakte Tura zijn "mooiste droom" waar, hij nam in Londen een album op met de London Philharmonic Orchestra. Alle nummers waren door Tura zelf gecomponeerd.

In 2005 vierden de Vlaamse media uitgebreid de 65ste verjaardag van Will Tura, onder andere met de cd Viva Tura.

In 2007 viert Tura zijn vijftigjarige carrière. Hij doet dat met twee symfonische concerten met het Vlaams Radio Orkest in Vorst Nationaal. In 2006 was het album "Dank U, Vlaanderen" al verschenen, waarop hij een aantal van zijn bekende nummers en andere Vlaamse klassiekers opnieuw opneemt met het VRO.

Medio 2007 raakte bekend dat Will Tura de gouden erepenning van het Vlaams Parlement voor het genre lichte Vlaamse muziek krijgt toegewezen.

• Will Tura heeft een cameo in het Suske en Wiskealbum "De Krimson-crisis" waarin hij een van de Bekende Vlamingen is die meevecht tegen Krimson.

• In 2005 werd hij genomineerd voor de titel De Grootste Belg, maar eindigde op nr. 46 buiten de officiële nominatielijst.

• Zijn nummer "Ik mis je zo" won in 2007 de wedstrijd Zo is er maar één op één. Het lied werd gebracht door Udo.

Met harde hand aangespoord door vader en manager Murry Wilson, zelf een weinig succesvolle liedjesschrijver, maakten de jongens muziek in de stijl van The Four Freshmen, waarbij harmonieuze zang de hoofdrol speelde. De single Surfin' uit 1961 werd een hit en was typerend voor de richting die de band de eerstvolgende jaren zou volgen: een combinatie van surfmuziek, een stijl die tot dan toe vooral instrumentaal was geweest, en teksten over surfen, auto's en meisjes. In hoog tempo werden singles en albums uitgebracht. Al Jardine zegt hierover: "The Beach Boys zelf waren onze grootste concurrenten".

Aangemoedigd door dit succes vatte Brian het plan op voor een album dat Pet Sounds in alle opzichten zou overtreffen. Samen met tekstschrijver Van Dyke Parks en een keur aan sessiemuzikanten werkte Brian in de studio aan dit album, Smile geheten, terwijl de band op tournee was. Uren aan muziek werden opgenomen maar slechts weinig nummers werden echt afgemaakt. De negatieve reacties van de andere Beach Boys op de teksten van Van Dyke Parks en de ongekend complexe muziek maakten dat Brian de zin in het project verloor. Wanneer in 1967 The Beatles hun album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band uitbrachten, nota bene geïnspireerd door Pet Sounds, betekende dit de definitieve nekslag. Smile werd officieel afgelast en Brian raakte in een zware depressie.

Als surrogaat voor Smile verscheen Smiley Smile, dat een aantal Smile-nummers bevatte. De opvolger Wild Honey heeft een heel afwijkend, ongepolijst geluid doordat Brian zich als producer terugtrok en bevat zelfs een aantal pure soulnummers. Vanaf Friends uit 1968 traden de andere leden van de band meer op de voorgrond en bleken, met uitzondering van Mike Love, allen goede songschrijvers te zijn. Hoewel het niveau van Pet Sounds nooit meer gehaald werd wist de band ook met een minimale betrokkenheid van Brian Wilson nog goede albums te maken, weliswaar mede door het afmaken van nummers van Smile. 20/20 is een verzameling singles en overgebleven nummers, waaronder Cabinessence, dat bedoeld was als een van de hoekstenen van Smile. Ook bevat dit album het nummer Never Learn Not to Love waaraan Dennis Wilson zijn naam verbond maar dat in werkelijkheid geschreven was door zijn vriend Charles Manson.

De band maakte een kortstondige artistieke heropleving door nadat ex-journalist Jack Rieley manager van de band werd. Sunflower uit 1970 profiteerde van sterke composities van alle leden, maar werd desondanks het slechts verkopende album sinds de oprichting van de band. Het album Surf's Up uit 1971 wordt tegenwoordig als een hoogtepunt in het oeuvre van The Beach Boys beschouwd, niet alleen vanwege het voor Smile bedoelde titelnummer maar zeker ook door nummers als Long Promised Road, geschreven door Carl Wilson, en Disney Girls van Bruce Johnston. Het door Rieley aangemeten nieuwe imago werpt zijn vruchten af en de band is weer "hip" in de Verenigde Staten.

Bruce Johnston verlaat de band in 1972 uit onvrede over de rol van Rieley. Ten tijde van de albums Carl and the Passions, So Tough (1972) en Holland (1973) maakten twee zwarte Zuid-Afrikanen, Ricky Fataar en Blondie Chaplin, deel uit van de band, die daardoor aan dynamiek won. Deze bezetting maakte vooral tijdens optredens grote indruk. Het grote commerciële succes van het compilatiealbum Endless Summer zou in 1974 echter de artistieke teloorgang van de band inluiden. Manager Jack Rieley werd ontslagen en vervangen door Mike Loves broer, Steve, die een terugkeer naar de surfsound voortstond. Fataar en Chaplin verlieten de band; Fataar dook later op als lid van The Rutles, een persiflage op The Beatles.

Vanaf 1976 ging het met de band verder bergafwaarts, ondanks of misschien juist dankzij de terugkeer van Brian, die kortstondig onder therapeutische begeleiding stond van Eugene Landy. Met veel bombarie, de 'Brian's Back' campagne, werd Brians terugkeer in de band aangekondigd. Brian kon de hoge verwachtingen echter niet waarmaken. Echt goede albums werden er daarna niet meer gemaakt, en het enige artistieke hoogtepunt uit deze periode is Dennis Wilsons soloalbum Pacific Ocean Blue. Dennis Wilson verdronk in 1983, voordat zijn tweede album Bamboo af was. Brian Wilson raakte in de ban van de omstreden psychiater Eugene Landy, die in 1982 opnieuw werd benaderd om Brian te helpen. Landy zou echter diens hele leven gaan beheersen. In 1988 verscheen Brian Wilsons eerste solo-album, waar Landy als medesongschrijver aan mee zou hebben gewerkt. Een dieptepunt was verder de rechtszaak die Mike Love aanspande tegen Brian Wilson over achterstallige auteursrechtenvergoedingen.

Het allerlaatste Beach Boys-album zou Stars and Stripes, Vol. 1 uit 1996 worden, waarop oude successen werden gezongen door beroemde countryzangers en de Beach Boys alleen de achtergrondvocalen verzorgden. Carl Wilsons overlijden aan kanker in 1998 betekende het definitieve einde voor de groep. Mike Love (met de in 1979 terugggekeerde Bruce Johnston) en Al Jardine touren tegenwoordig elk met een eigen band waarmee ze vooral oude successen ten gehore blijven brengen. Brian Wilson werkt sinds 1988 solo. Gesteund door zijn begeleidingsband, met daarin onder andere de leden van de Wondermints, werd Smile alsnog afgemaakt. Tijdens een succesvolle Europese tournee in 2004 werd Smile integraal live opgevoerd. Eind dat jaar verscheen het album ook op cd.

Dionne Warwick, geboren als Marie Dionne Warrick (East Orange (New Jersey), 12 december 1940) is een Amerikaans zangeres. Ze is vooral bekend door haar werk met de songwriters en producers Burt Bacharach en Hal David.

Dionne Warwick werd in 1940 geboren in East Orange (New Jersey). Ze komt uit een muzikale familie. Haar vader is Mansel Warrick, die gospelplaten promootte voor Chess Records, en haar moeder is Lee Drinkard, die manager was van het gospelgroepje van haar broers en zus, de Drinkard Singers. Die zus, Dionnes tante, is Emily Drinkard, beter bekend als Cissy Houston, de moeder van Whitney Houston. Samen met haar tante en haar zusje Dee Dee Warwick begon ze een zanggroepje, the Gospelaires genaamd.

Toen the Gospelaires meewerkten aan de opnames voor een nummer van the Drifters, kwam de songwriter van het nummer, Burt Bacharach, luisteren. Hier ontdekte hij Dionne en nodigde haar uit om enkele demo's in te zingen. Haar eerste single, "Don't make me over", kwam uit in 1962 op het label Scepter Records. Op deze single stond haar naam verkeerd gespeld, "Warwick" in plaats van "Warrick". Ze besloot deze naam aan te houden. Ook haar zusje Dee Dee zou later de nieuwe spelling gaan gebruiken. Deze single was in Amerika een groot succes. Omdat haar nummers meteen werden gecoverd door artiesten als Cilla Black en Dusty Springfield, lukte het haar niet om de Britse markt te veroveren. Dit lukte haar pas met "Anyone who had a heart" uit 1964, gevolgd door "Walk on by". Later dat jaar brak de Britse invasie uit. Warwick was één van de weinige artiesten die de Britse invasie goed had doorstaan en nog steeds succesvol singles en lp's wist uit te brengen.

In 1967 kwam "(Theme From) Valley of the Dolls" uit, de eerste single die niet was geschreven door David en Bacharach. De B-kant, "I Say a Little Prayer", was wel van hun hand. De single en de daaropvolgende lp waren een groot succes in meerdere hitlijsten. Ook de daaropvolgende singles, als "Do You Know the Way to San José", "This Girl's in Love With You" en "I'll Never Fall in Love Again", waren grote successen. Ze kreeg zowel in 1968 als in 1970 een Grammy.

Van 1971 tot 1975 bracht ze platen uit onder de naam Dionne Warwicke en vertrok ze naar Warner Bros. Pictures. In 1973 gingen David en Bacharach uit elkaar, waardoor Dionne zonder haar tekstschrijvers zat en haar carrière een dip opliep.

In 1979 tekende ze bij Arista Records en bracht weer een succesvolle single uit, "I'll Never Love This Way Again", geschreven door Barry Manilow. Het bijbehorende album, Dionne, was haar eerste platina album. Voor het album kreeg ze haar derde Grammy. In 1982 werkte ze samen met the Bee Gees voor het album "Heartbreaker". De titeltrack werd een wereldwijde hit, evenals "All the love in the world".

In 1985 verzamelde ze Bacharach, Elton John, Stevie Wonder en Gladys Knight om de single "That's What Friends Are For" uit te brengen. De opbrengsten van deze single zijn gegaan naar aidsonderzoek. Ook dit nummer werd een wereldwijde hit en bereikte in een aantal landen, waaronder Amerika, de nummer-één-positie.

De daaropvolgende jaren bracht ze slechts enkele middelmatig verkopende albums uit, en geen hitsingles.

.

The Animals was de naam van een Engelse groep, die deel uitmaakte van de Britse beat-explosie van begin jaren zestig.

The Animals beschouwden zichzelf als rhythm and bluesgroep. Hun eerste single, Baby let me take you home, kwam op 16 april 1964 uit, maar geraakte in Engeland niet verder dan de 21ste plaats. Twee maanden later volgde hun bewerking van de traditional House of the rising sun en daarmee stootten ze direct door naar de eerste plaats, ook in de Verenigde Staten. Het nummer viel op door het karakteristieke gitaarintro en door het feit dat het nummer maar liefst zes minuten duurde. De opvolgers I'm crying, het Nina Simone-nummer Don't let me be misunderstood en Sam Cookes Bring it on home to me deden het iets minder goed, maar de groep uit Newcastle had wel haar naam definitief gevestigd.

De blikvanger van The Animals was Eric Burdon, een klein mannetje met een gigantische stem, maar het muzikale genie achter de groep was onmiskenbaar Alan Price. Price vormde in 1961 samen met bassist Chas Chandler, drummer John Steel en gitarist Hilton Valentine The Alan Price Rhythm and Blues Combo. Toen een jaar later Eric Burdon er als zanger bijkwam, veranderde men de naam in The Animals. De uitzonderlijke stem van Burdon plaatste hem al snel op de voorgrond en mede daarom verliet Price in de zomer van 1965 de groep. Met zijn nieuwe formatie, 'The Alan Price Set', scoorde hij grote hits als I Put A Spell on You (1966), het Randy Newman-nummer Simon Smith & His Amazing Dancing Bear (1967) en Don't Stop The Carnival (1968).

Menigeen dacht dat met het vertrek van Price een einde zou aan komen de successen van The Animals, maar ook met de vervanger Dave Rowberry bleven de hits komen: We've gotta get out of this place en It's my life stonden wekenlang in de top tien. In 1966 werd drummer John Steel vervangen door Barry Jenkins, maar belangrijker is dat de groep verhuisde naar de Verenigde Staten. Met name Eric Burdon was in dit land zo populair dat hij spoedig besloot zichzelf meer op de voorgrond te plaatsen. In juni 1966 brachten The Animals nog Don't bring me down uit, maar daarna ging alleen Burdon verder, eerst als Eric Burdon and the Animals, in 1968 als the New Animals en twee jaar later als Eric Burdon and War. Zijn When I was young (juni 1967) was een wereldhit en ook de opvolgers Good Times, San Franciscan nights en Ring of fire haalden de charts, maar echte knallers kwamen er nooit meer voor Burdon. Hij was onmiskenbaar een fenomenale zanger, maar in zijn eentje miste hij blijkbaar dat "iets" wat hem met The Animals wel in het centrum van de aandacht bracht. Van de uiteengevallen groep is bassist Chas Chandler nog het vermelden waard. Hij is de man die de in Amerika genegeerde Jimi Hendrix naar Engeland haalde en van hem een wereldster maakte. Producer/manager Chas Chandler bracht later nog groepen als Soft Machine en Slade. Chandler overleed in 1996.