Vele maandagen lang werd de week ingezet met een dagboekfragment van ons Roosje. Duizenden reacties vertellen ons dat mensen uitkeken naar de eerste dag van de week met een vleugje Rose ...
Voor wie "nu pas inschakelt", dit is het waar gebeurend verhaal waarin ik terecht kwam, toen we een studentenkot voor een van onze kinderen kochten. Hoe had ik kunnen weten dat het ons zo zou tekenen. Dat we na een leven van werken en plicht, niet ontspannend zouden genieten van een rustige oude dag... maar dat we op de bres zouden gaan staan voor dit "dorp in de stad", de verworven eretitel voor dit 118 wooneenheden tellende gebouw, hartje stad. Misschien een verhaal dat ook u kan aanzetten zelf iets te doen aan een uiteenvallende samenleving. Een weg terug is er niet.
Wordt gerust mijn reisgezel in deze never ending story...met "a touch of Rose"...
We schrijven 25 juli 2010, als een brand in studio 6 op de 2de verdieping, letterlijk roet in ’t eten komt gooien….
Zoals in hoofdstuk 32 beschreven, wordt om vijf uur in de namiddag, het gebouw terug vrijgegeven en kan de schoonmaak beginnen…niet in twee lijnen te vertellen. Daarom maakte ik een volgende afspraak en met een weekje vertraging… dan hier het vervolg.
Op de tweede verdieping waar de studio uitbrandde, waren de gevolgen het meest in ’t oog springend, al is dat niet meteen de juiste woordkeuze, vermits ook de verlichting én de noodverlichting gesmolten waren. Pas toen een halogeen bouwlamp op staander werd geplaatst, konden we gepast huiveren bij de hallucinante aanblik van de zwart geblakerde lange gang, vol vreemde schaduwen.
Uit de kleine studio, aansteker van alle zwarte doffe ellende, had de brandweer de nog smeulende inboedel beneden op het plat dak van de parking gekieperd, onder het toeziend oog van de geveltoeristen die via de brandtrappen naar datzelfde plat dak verhuisden. Via de studio’s van de eerste verdieping, maar ook via de B&B ‘De Baron’, in de Osystraat, werden de mensen veilig en snel ontzet.
De uitslaande vlammen en de rookpluim die recht naar boven ging om vandaar het ijle luchtruim te kiezen, was zoals eerder gezegd van ver zichtbaar en alhoewel de brand zelf zeer snel geblust was, gingen rook en roet er niet zo snel vandoor.
Voor de deur aan de gangzijde, was de trapleuning weggesmolten, de bepleistering van de muur gevallen, lag een zielig hoopje smurrie en as. In de studio was ook het schuifraam bezweken onder de hitte en was het dubbel glas gesprongen. Ook de studiodeur was er aan voor de moeite en vanuit de gang keek men door een groot zwart gat, naar buiten door een nog rechtopstaande reuze scherf van wat raam was geweest.
Om ramptoeristen buiten te houden en ook langs de achterzijde geen indringers in het gebouw binnen te laten, werd de uitgebrande studio vakkundig dichtgetimmerd langs zowel de gang als de terraszijde.
Dat pompiers in volle uitrusting gefocust zijn op blussen en geen rekening kunnen houden met ‘voeten vegen’… wie neemt het die redders in nood kwalijk, betekent wel dat naast het verdienen van hun sporen, ze er ook flink wat nalaten… Het smurriespoor van de spuitdarmen die zich als slangen een weg baanden door de trappenhal naar de tweede verdieping, zou menig spoorzoeker verblijden… En dan denk je, nog een geluk dat het MAAR op de 2de verdieping was. Muren, trappen, hall...
Verzekeringsmarathon van start:
Het is heel laat als ik die avond naar huis terugkeer en met een laatste krachtinspanning mezelf onder de douche dwing. Het wordt letterlijk ook even heel zwart voor mijn ogen. Een dag zonder eten of drinken druk in de weer zijn, mag me dan al op het lijf geschreven zijn… onder het stromend water van de douche lijken alle emoties van de dag aan de oppervlakte te komen en is het een hele opdracht ze proberen af te spoelen. Liggen was noodzaak, slapen een onmogelijke opdracht...
Maandagmorgen, 24 uur na de feiten, volgen afspraken met alle mogelijke divisies van het verzekeringswezen. Tal van experten maken hun opwachting, met in hun kielzog een “witte tornado”. Een gespecialiseerde schoonmaakketen voor opkuis na een brand, strijkt neer en start meteen met het afwassen van de gangen. Opnieuw opgelicht, krijg je even terug dat gevoel: ‘het komt weer goed’… Volgende stap is dan het aanbrengen van een speciale fixatie op de wanden, noodzaak blijkt, wil er nog ooit een lik verf hechten, dixit de specialisten…
Als een van de eerste wordt ook Ora, onze liftenleverancier opgeroepen, die zowat de hele liftconstructie ontmantelt om roetvrij te maken.
De verlichtingsbakken met spaarlampen, die nog maar enkele jaren in de gangen waren geplaatst, lijken de rook opgezogen te hebben. Mijn voorstel ze schoon te maken, wordt door de experten van tafel geveegd, omdat de contacten aangetast zijn door de rook en het binnen de kortste keren zouden laten afweten. Derhalve opteren we dan meteen voor de nieuwe generatie LED lampen, die na het herschilderen van de gangen een milieu- en energievriendelijk licht zullen verspreiden.
Beroep te kunnen doen op het potentieel aan know how dat in grote maten bij vele mede- eigenaars aanwezig is, is een ongekende rijkdom, waar we dan ook geregeld beroep op kunnen doen. Hun kennis van materiaal, weten wat, waar het interessants kan aangeschaft worden, goede onderhandelingen …. maken dat we méér met minder kunnen, dat geen cent verloren gaat die integraal geïnvesteerd kan worden in dit gezamenlijk project: ik denk dat we een unicum zijn in eht wereldje van mede- eigendom.
Een mede-eigenaar architect stelt zijn kennis ten dienste om de ideale verlichting te kiezen. Een andere mede- eigenaar brengt ons in contact met een bedrijf van brandvertragende deuren, die 30 minuten weerstand bieden en die we mits gezamenlijke aanschaf interessant kunnen aanschaffen. Dan is het zaak om te maken dat de werken gestroomlijnd verlopen. Een hele onderneming om alle studio’s toegankelijk te maken op het juiste moment, zodat zonder onderbreken kan verder gewerkt worden en nog eens dezelfde oefening om de schilderwerken te organiseren.
Intussen wordt er geregeld vergaderd met de verzekeringsexperten. Dat kan dan telkens in onze studio op de 9de verdieping, waar heel wat potten koffie en/of frisdranken de revue passeren. Hoeft het gezegd… maar toch voor alle duidelijkheid, altijd on the house…
Zo wordt voortdurend de stand der werken opgemaakt, de vooruitgang, de planning om de continuïteit te garanderen, de budgetten die ter beschikking gesteld worden en de eerlijke besteding ervan. Voor ons is het kwestie van de zaken goed op te volgen maar anderzijds er evenzeer over te waken dat geen misbruik wordt gemaakt van verzekeringsgeld.
Ter informatie toch wel vermelden dat wie naast de blokpolis zijn eigendom ook nog eens persoonlijk verzekert, een streep voor heeft bij de afwikkeling van zijn dossier. Zo zagen we dat in dat geval de persoonlijke maatschappij de schoonmaak meteen regelt en nadien onderhandelt met de blokpolis. Dat hebben we duidelijk geleerd.
Nog tot de helft van het volgende jaar heeft het geduurd, eer de laatste loodjes gelegd waren, poetsen, de uitgebrande studio herbouwd, gangen en studio’s herschilderd, gordijnen en draperies gewassen, deuren vervangen alle herstelwerken uitgevoerd… elke dag gaf ik present… om alles te coördineren, toegang te verlenen, te waken over de privacy en de bescherming van de goederen van elke bewoonde studio waar werkzaamheden plaats vonden.
Het resultaat mag er zijn. Alle deuren zijn nu brandvertragend, overal in de publieke delen is er brandalarm. De noodverlichting is perfect in orde gebracht, de brandblussers allemaal gecheckt, de gangen prachtig herschilderd, nieuwe Led- verlichting, de deuren –op één na- allemaal netjes gelakt, nieuwe klinken, nieuwe deurbelletjes, vernieuwde gedigitaliseerde parlofonie…
Eerlijkheidshalve beken ik mijn teleurstelling dat er toen geen voorstel kwam tot -zelfs een tijdelijke- overname van de fakkel, gezien de nood in mijn gezin zo hoog was. Wellicht daarom dat ik terugdenkend aan die slopende maanden, altijd weer eindig bij ons Roosje. Hoe vaak heb ik doodvermoeid toch nog een tandje bijgestoken, hopend of zelfs overtuigd dat hoe harder ik mijn best deed, haar kansen verhoogden… Helaas…
Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar de Phoenix is herrezen. Centerbuilding is een mooi, veilig en gezellig ‘dorp in de stad’.
Een titel die we danken aan het ‘Festival van Vlaanderen’. Ook een mooi verhaal, dat beslist in een komende bijdrage aan bod zal komen…
15 mei, zou ze 12 jaar geworden zijn. Amber, het moedige hondje dat zich niet onbetuigd liet tegen de burgerwolven die het Wouwersnestje belaagden, in het sprookjesboek dat Marie-Rose met haar zoontjes bij elkaar fantaseerde en dat in het najaar, op vraag van zovelen, als boek verschijnt…
Ambertje was heel bijzonder.
Enkel het spraakvermogen ontbrak haar, maar haar kwispelende staart maakte de mogelijkheid om met de mensen te communiceren, ruimschoots goed.
Roosje en dieren, het is een heel apart en teder verhaal.
Het begon met Perlefine, gevolgd door Fleur, Fien, Amber en Donna en intussen al 7 jaar Choukie, ons persoonlijk door Roosje aanbevolen.
Amber had het beste van een lammetje en een Yorkshire.
De kleur van haar vacht paste wonderwel in het palet van de zachte tinten die Roosjes leven kleurden. Dieren horen voor Rose bij de “familie”.
Je hoefde maar ‘de kindjes’ te zeggen om haar vreugdestaartje aan ’t kwispelen te brengen.
Rose wilde een vriendje voor Amber en om tegelijk een verschoppelingetje een nieuw leven te gunnen, kwam Donna. De eerste dagen kroop die doodsbang in een hoekje maar Rose wist haar vertrouwen in de mens te herstellen. Op een rustige en lieve manier raakte ze geïntegreerd in de warmte van het leven in het Wouwersnestje.
Het was hartverwarmend te zien hoe Amber de nieuwe huisgenote inwijdde in de geheimen van een gelukkig zorgeloos hondenleven: samen de geitjes wat plagen, langgerekt genieten op de warme terrasstenen, kwispelstaartend wachten tot de poort opengaat en als eerste begroet worden… Geen mens die niet over haar kopke wreef met “dag Ambertje”, waarna ze zich bescheiden terugtrok… tot er iets kraakte, mogelijke voorbode van een lekkernijtje.
‘Noblesse oblige’ en Amber schooide niet, ze stelde zich strategisch op en wachtte…in tegenstelling tot Donna…
Amber werd ouder en verkalking ontnam langzaam maar zeker haar beweeglijkheid. Ze sleepte de achterpootjes als een ballast mee, maar wilde van geen wijken weten. Vermits de dierenarts bevestigde dat ze geen pijn leed, werd haar een ‘luie’ oude dag gegund. Samen met Rose deed ze het rustig aan en waren voor elkaar liefdevol gezelschap.
Toen Roosje niet meer terugkwam, treurde Amber. Het werd plots wel heel erg stil in het Wouwersnestje… ook al toonde nonkel Bak zich een voorbeeldig dierenvriend. Hij verhuisde haar liefdevol van het buitennestje in ’t zonneke naar het binnenmandje bij de open haard. En ’s avonds… lagen Amber en Donna gezellig een paar uurtjes voor TV, terwijl nonkel Bak in zijn bureau werkte... Het ging behoren tot de rituelen als “er zijn nog zekerheden in het leven”.
Zolang het kon, mocht Ambertje mogelijk genieten van ‘leve het leven’.
Samen met Donna genoot ze nog van de geregelde reisjes naar Brugge, waar ‘Kareltje’ de poes ten huize Vanhecke, hen graag zag komen, wat je van kat en honden niet zou verwachten;
Met een laatste afscheidsreisje naar “die scone” was de cirkel rond en stelde de dierenarts ons op 16 april voor de onverbiddelijke keuze. Samen met Frank nam ik afscheid van haar, daarmee weer een vezeltje van verbondenheid met Roosje doorgeknipt weten. Ons “dank u voor zoveel liefdevolle jaren, Ambertje”, in haar oortje fluisterend, werd nog beantwoord door een laatste kwispel met haar mooie staartje, en terwijl we tevergeefs voor elkaar onze tranen bedwongen, gleed Amber zachtjes uit dit leven… naar de hondenhemel, zoals Roosje de kinderen met afscheid leerde omgaan.
Dat we het overlijden van de heldin uit het sprookjesboek niet eerder communiceerden, is uit respect voor de gevoelens van de prinsjes, die we het persoonlijk en op de juiste wijze wilden vertellen als ze in ons midden zouden zijn.
Was Melsele lange tijd een plakkaat langs de baan op weg naar zee, bezaaid met kraampjes vers geplukte aardbeien, dan is dat stukje Waasland ons sinds 1992, bijzonder dierbaar geworden…
Het begon met een inschrijvingsformulier voor kandidaat- aardbeiprinsessen.
Op Roosjes vraag of ze mocht, antwoordden we lachend dat het niet veel gescheeld had, of ze was een aardbei geweest… daar ik de eerste maanden van de ‘blijde verwachting’ zowat leefde op aardbeien…
Ze was in de wolken, toen een week of wat later een omslag met een lachende aardbei haar uitnodigde deel te nemen aan de pre- selectie in een feestzaaltje achter een café op de markt in Beveren.
Wij uiteraard een beetje argwanend, zo’n jong meisje naar een café over ’t water… brachten haar en geparkeerd op het marktplein vulden we de tijd met het doornemen van de gebruiksaanwijzing van onze net geleverde auto.
Dat het alarm ook geactiveerd werd bij beweging binnenin, zullen ze daar geweten hebben…en het duurde een paar bladzijden snel-lezen, eer de rust weerkeerde…
Na het nieuws deel uit te maken van de geselecteerde kandidaat- prinsessen, verdiepte ons Rose zich in het ‘leven van de aardbei’… Lezen, opzoeken, proeven, bezoek aan de kwekers, vergelijken van de verschillende soorten… Nooit bij stilgestaan dat er zo’n verhaal achter dat dieprood fraiseke zat…
Voor de eigenlijke verkiezingsshow, waar alles zich voor de ogen van het publiek afspeelt, ontwierp Rose haar eigen T- shirt, met… uiteraard een grote lachende zelf geschilderde aardbei op de rug…
Dat we tijdens de laatste zomerkoopjes het jaar ervoor een schitterende cocktailjurk met aardbeienprint in een haute couture zaak op de kop hadden kunnen tikken…moet in het voorbestemmingsplan hebben gezeten…of zoals Moeke placht te zeggen: DE VOORZIENIGHEID.
Het feestelijk aardbeiweekend begon al op donderdag 28 mei met de officiële opening van de tentoonstelling ‘aardbeien en groenten in Europa’, het doopfeest van de Melseelse reus “zoete Regina” en de opening van de aardbeifeesten door de burgemeester, de ‘regerende’ aardbeiprinses en de eerste voorstelling van de finalisten voor de 30ste aardbeiprinses aan het publiek. Of hoe we met z’n allen ondergedompeld werden in een feestende gemeenschap en een weekend lang ‘kampeerden’ in een weliswaar reuze feesttent… Een ongeëvenaarde ervaring. De eigenlijke verkiezingsshow had plaats op zaterdagavond tot een gat in de nacht…
We knipoogden eens naar elkaar toen Moeke meteen had gezien dat ‘ons Rozeke’ de nieuwe aardbeiprinses zou worden… en ze zelfs meezong (!) met Bart van den Bossche “jij bent de zon, jij bent de zee, jij bent de liefde, ga met me mee…”
We genoten, zij het toch met emo- rillingetjes van de interviews en de practische proeven waarmee de jonge meisjes hun kansen verdedigden en natuurlijk kan je mijn objectiviteit in vraag stellen, maar ons Rozeke schitterde in elke proef…
Als dan publiek, pers en jury haar tot nieuwe aardbeiprinses uitriepen… dan doet dat iets met een vader en moeder, om nog te zwijgen van Moeke en Vake…
‘s Zondag was het al meteen aantreden geblazen, met het geven van het startschot voor de aardbeirun en de familie jogging, gevolgd door het traditionele aardbeienoffer aan Onze-Lieve-Vrouw van Gaverland. Marie- Rose, met een zwak voor het culturele erfgoed, genoot met volle teugen.
Het werd een boeiend jaar vol aangename representatieve taken, openen van tal van beurzen, fotosessies, met als hoogtepunt de levering van de primeurs aan het Hof.
Koning Boudewijn zelf ontving de delegatie en super leuk was wel dat hij op haar naam reageerde, “dat hij een Morel kende die belangrijk werk deed in China”… Of haar neusje krulde, kan ik enkel maar met grote zekerheid vermoeden…toen ze terecht kon antwoorden dat het haar papa was….
In haar notities uit die dagen staat: “de koning grapte nog dat ik als aardbeiprinses verwend was met twee eredames want zelfs de koningin had er maar één …”
Roosje die me wel eens vergezelde naar het gezinsvervangend tehuis in Averbode had er net na haar inschrijving voor de verkiezing een paar uur bij de oudste jongeren doorgebracht en hen erover verteld. “Als het iets wordt, trakteer ik”, wuifde ze bij ons vertrek…
Haar belofte gestand, reden we dus via Melsele met een koffer vol verse aardbeien richting Averbode, waar lint en kroontje die middag vele lachende prinsessen kroonde en de aardbei er “a touch of Rose” kreeg….
Dit weekend viert Melsele zijn 50ste, gouden aardbeifeesten… waar naast de aangekondigde koninklijke- beslist ook hemelse belangstelling voor is...
Beste trouwe lezers, hopelijk ging, ondanks het ontbreken van dit blogje, uw maandag vlot van start. Beter laat dan nooit, hier de oplevering van het vervolgverhaal... Sorry en veel leesplezier....
Vele maandagen lang werd de week ingezet met een dagboekfragment van ons Roosje. Duizenden reacties vertellen ons dat mensen uitkeken naar de eerste dag van de week met een vleugje Rose ...
Voor wie "nu pas inschakelt", dit is het waar gebeurend verhaal waarin ik terecht kwam, toen we een studentenkot voor een van onze kinderen kochten. Hoe had ik kunnen weten dat het ons zo zou tekenen. Dat we na een leven van werken en plicht, niet ontspannend zouden genieten van een rustige oude dag... maar dat we op de bres zouden gaan staan voor dit "dorp in de stad", de verworven eretitel voor dit 118 wooneenheden tellende gebouw, hartje stad. Misschien een verhaal dat ook u kan aanzetten zelf iets te doen aan een uiteenvallende samenleving. Een weg terug is er niet.
Wordt gerust mijn reisgezel in deze never ending story...met "a touch of Rose"...
Zondag, 25 Juli 2010, een sportieve hoogdag staat voor Antwerpen in de startblokken. 30 000 sportievelingen zullen starten in de 10 miles door een autoloze binnenstad. Al vroeg in de morgen zijn de stadsdiensten druk in de weer met naderafsluitingen, heeft de politie alle invalswegen afgezet en wordt het autoverkeer afgeleid.
In onze keuken geurt het naar verse koffie, …als plots het klaroengeschal van de cavalerie weerklinkt… teutereu, teutereu, teutereu teu teu… het energieke belgeluid van mijn mobieltje, 24/24 standby …
-Een gejaagde stem: “Mevrouw Morel, er is brand in een kleine studio op de 2de verdieping in het gebouw. De gangen zijn vol rook, de brandweer is verwittigd, veel bewoners staan al buiten”.
- “Ik ben er,” eufemisme voor “ik kom”… gris ik mijn autosleutels en verman me zelf kalm te blijven, terwijl het angstzweet me uitbreekt .
Richting stad word ik aan de Noorderlaan meteen geconfronteerd met de ‘efficiëntie’ van een autoloze stad… De opgestoken arm van de man der wet is duidelijk… geen doorkomen aan. Alles afgezet. -“Straks passeren hier de lopers en er mag geen enkele auto door. ”
Wijzend naar de rookpluim, duidelijk zichtbaar boven de Italiëlei, bewijs ik de gegrondheid van mijn haast en nervositeit.
-“Er is brand in het gebouw waar ik hoor te zijn met de sleutels van alle studio’s. De brandweer wil overal binnen, want misschien liggen er op een zondagmorgen mensen te slapen…Laat mij toch door, desnoods via de busbaan, het moet snel gaan.”
“Brand in Centerbuilding? ”, klinkt het ongelovig uit de mond van de agent, die ik nu pas herken als een mede-eigenaar…en mijn ‘ja’ verdrinkt in het geloei van de brandweersirene die meer decibels dan snelheid haalt richting Italiëlei. Blijkbaar wordt ook de politie op dat moment telefonisch gebriefd, en mijn verhaal bevestigd.
-“Laat me aub door, ik moet de sleutels geven zodat de brandweer kan checken of iedereen buiten is…zodat niet alle deuren worden ingebeukt”
-“De wegversperring wordt snel opzij geschoven en met het “wees voorzichtig en goede moed’, mag ik door. Een vreemde ervaring, zomaar recht de stad in, zonder file… daarvan genieten: geen optie…
Er gaat een zucht van opluchting door de samengestroomde bewoners –en sympathisanten (!) op de middenberm als ik toekom en de brandweercommandant meedeelt dat het vuur gedoofd is, maar er nog veel rook hangt. Op mijn vraag wat, hoe en wie komt in de daaropvolgende minuten, getrapte informatie vrij, zodat uiteindelijk de puzzelstukken in elkaar vallen.
Het vuur werd eerst opgemerkt door de overburen aan de achterzijde van het gebouw. Van op het terras van hun B&B, zagen ze in een studio vlammen aan een binnenmuur likken. Zij verwittigden als eersten de brandweer en sloegen ook alarm bij de bewoners.
Oorzaak:
De Nepalese bewoner in studio 6 op de tweede verdieping was in slaap gevallen op zijn zetel, nadat hij een kookpot met frituurolie op zijn elektrisch fornuis aan de kook bracht…
Terwijl intussen het alarm was gegeven, bleek hij ondanks de rookontwikkeling en de intussen gretige vlammen in zijn studio, zich nog van geen kwaad bewust. Toen dat wel het geval was, liep hij buiten, de straat op, volgens eigen zeggen: ‘op zoek naar water’… daarbij het brandblusapparaat naast zijn studiodeur straal voorbijlopend.
De evacuatie aan de voorkant verliep behoorlijk spectaculair. Bewoners die niet door de gangen vol rook naar beneden konden, werden via het balkon met brandweerkooien op de begane grond gezet. Aan de achterzijde gingen de mensen via de brandtrappen op de balkons tot op het plat dak van de parking en dan zo via de eerste verdieping of via de buren in de andere straat, naar buiten.
Paniek bleef, op een uitzondering na, beperkt.
Dat een van de bewoonsters na het incident haar achter- tegen een voorzijde studio ruilde, kan te maken hebben met de toch wel indrukwekkende “redding in de sterke armen van een stoere bink… ”Of verbeeld ik me dat? Bij mijn aankomst aan het gebouw stond de man uit de rampstudio, bevend toe te kijken. Toen de bewoners lucht kregen van het oorzakelijk verband tussen wie en wat, heb ik de ambulanciers verzocht de man mee te nemen. Op zo’n momenten kan je beter preventief handelen…
De man ‘zou’ in een asielprocedure zitten en werd door het OCMW gehuisvest.
Dat achteraf bleek dat wel de man zelf zijn huurcontract tekende en derhalve het OCMW verder geen verantwoordelijkheid ten overstaan van de huisvesting neemt, zet toch aan het denken….
Maar ondanks dat alles had ik ook met de man te doen. Hoe miniem ook, in de uitgebrande studio was van zijn bezittingen niets over gebleven... wellicht ook de laatste souvenirs aan thuis. Menselijk schrijnend drama in een vreemd land ver van iedereen…
Misschien moeten de sociale diensten bij het onderbrengen van die mensen eens verder kijken. Hun huur betalen met gemeenschapsmiddelen is makkelijker dan deze mensen begeleiden. En ik durf het ook aan, kritiek te uiten op het inburgerings circuit dat mensen moeten doorlopen. Wat heb je aan de wetenschap dat bloemkool met worst een Vlaamse lekkernij is, als je niet geleerd wordt hoe een elektrische kookplaat werkt, dat frituren enkel in een aangepaste pot met thermostaat mag…
Ook als verhuurder is er meer te doen dan huishuur innen… Ook dat heet ontwikkelingssamenwerking…
Gelukkig “beperkte” alles zich enkel tot materiële schade: rookschade… Alhoewel zeg nooit: MAAR rookschade…maar rookravage…
De pompiers lijken wel reuzen in hun volumineuze pakken met reuze helm… Het oorverdovend geloei van het brandalarm binnen in het gebouw dat pas na een beetje zoeken eindelijk het zwijgen wordt opgelegd, maakt dan plaats voor een onwezenlijke stilte. De commandant informeert of ik kan nazien of iedereen buiten is. Ons systeem van registratie van bewoners die hier de nacht doorbrengen –zelfs al is het maar één keer- oogst bewondering, maar wat meer is, het bewijst zijn efficiëntie. Met de sleutels die de VVM bewaart –op dat moment van ‘bijna’ alle studio’s- wordt samen met de brandweercommandant iedere studio gecheckt.
Mijn hart bloedt…. Alles was zo mooi in orde, netjes geschilderd, de gangen net gepoetst… met lood in de benen , banen we ons een weg door de spookachtige gangen, waar enkel de noodverlichting voor grimmige schaduwen zorgt. Samen met de brandweerman die een zuurstofmasker draagt waardoor ik hem tergend langzaam hoor ademen…
Even hing er spanning in de lucht, toen ik niet mee naar boven mocht om de sleutels te halen, omdat er niet meteen een zuurstofmasker voorradig was. Maar ik liep meteen de trap op… negen verdiepingen hoog… met in mijn kielzog een man met ballast… in volle uitrusting, met zware schoenen en zuurstof, die met iets meer moeite de draaitrap wist te bedwingen…
Andere koek dan de recreatieve 10 miles die aan de overkant van den Boulevard werden gelopen …
Met de sleutelkast in de aanslag was het –op een enkeling na, die toen de noodzaak van een in bewaring gegeven sleutel nog niet doorhad- nu zeker dat er geen mensen meer binnen waren.
De wetenschap dat NIEMAND een schrammetje of blaasje had opgelopen maakte het mindere nieuws dat niemand, tot in de late namiddag het gebouw zou worden vrijgegeven, naar binnen mocht…minder belangrijk.
Tussen al die reuzen, de bevelen, de reuze waterslangen, het slijk, het roet, de smurrie… belde ik de eigenaar van de uitgebrande studio, ook lid van ons A- team, iets wat blijkbaar al eerder was gebeurd, zodat hij kort daarna ‘letterlijk’ via Deurne Airport kwam aangewiekt.…
Toen hij binnenkwam, viel een grote last van mijn schouders. Ik kon te nemen beslissingen overleggen, er was iemand die uit het heetste van de strijd was gebleven en derhalve op dit moment beter kon relativeren.
Eens de attractie van de brandweerwagens weg, dropen ook de kijklustigen af.
Eerst moesten de gangen verlost worden van de rook. Op de hoogste verdieping werd alles opengezet zodat via het dak de rook weg kon.
Dan werden de studio’s tegen elkaar opengezet en kon de rook ook uit elke gang op elke verdieping naar buiten. Af en toe steeg een kreetje op uit de mensen op de berm als door een geopend schuifraam rook de wijde wereld invloog en men even vreesde dat het vuur oplaaide.
Rond vijf uur in de namiddag, werd het gebouw terug vrijgegeven en kon de schoonmaak beginnen…niet in twee lijnen te vertellen en daarom afspraak volgende week voor opkuis en verzekeringsmarathon…
Oh, en wie alsnog de winnaar van de 10 miles wil kennen, verwijs ik naar de gelijknamige website…
Onder die ‘pittige’ hoofding versloegen de kranten de bedrijvigheid vrijdag aan de Rijken hoek in Bornem. Perfecte ligging, over het ziekenhuis, naast de school en kribbe voor iedereen makkelijk bereikbaar: de patiënt, de vrijwilliger, de familie …
Een perfecte ‘thuis’, zoals u eerder op deze blog kon lezen voor “a touch of Rose”.
“We wisten van bij de start, dat ons Psychosociaal Oncologisch Welzijnscentrum: 'A touch of Rose' wegens grondige renovatie- en bouwplannen van het Sint- Jozefziekenhuis, daar maar tijdelijk onderdak zou kunnen genieten", vertelt dokter Ann- Marie Morel, oudere zus van de overleden geliefde Marie-Rose. "Met januari 2013 als deadline, waren we dus al enige tijd op zoek naar een geschikt pand dichtbij en dit is het".
Wordt het... want een woonst die al geruime tijd leegstaat heeft een serieuze opknapbeurt nodig en dat begint met het ontruimen. Daarvoor kon de vzw ‘a touch of Rose’ vrijdag rekenen op een super club helpers van KPMG accountancy- en adviesbureau". Schitterend idee om ‘teambuilding’ in dienst te stellen van een goed doel…ik durf vermoeden, om niet met zekerheid te stellen, dat zo’n deelname méér voldoening geeft dan veel sprongen in het ijle…
"Elk jaar mogen onze werknemers zich als vrijwilliger een halve dag inzetten voor een of ander project ten bate van een goed doel, met behoud van loon. Het kreeg de naam MADD, wat staat voor 'Make a difference day', wat ook op de T-shirts en sweaters te lezen staat. ‘A touch of Rose’ werd uit negen projecten gekozen omdat het zo bijzonder en bovendien zo herkenbaar is… welke familie wordt niet met K geconfronteerd, vertelt KPMG- teamleider Bornemnaar Koen Maerevoet.
Ze waren er met z’n tienen, ongeacht hun positie binnen het bedrijf, stuk voor stuk gemotiveerd mee de basis te leggen van wat zal uitgroeien tot het kloppend hart van “a touch of Rose”, Dina Tersago, meter van de stichting, neemt deze taak alvast ernstig en liet zich van haar écht mooiste kant zien… in een heuse klusbroek met zakken vol gepast materiaal, helm en veiligheidsschoenen en last but not least…een partner die ook van aanpakken weet…Een ganse dag waren ze in de weer, samen met Roosjes broer en schoonbroer, tante Fawie, nonkel Guy en vele vrijwilligers ...
Na school even poseren met meter Dina... dat laat je als leuke tiener niet liggen.
'Veroordeeld bij verstek' zou je mijn afwezigheid kunnen noemen...
Uit respect (!) voor de rechterlijke macht in onze democratie, vergezelde ik Frank naar de uitspraak van het vonnis…van iemand die in naam van Allah anderen vervloekt en ondanks een veroordeling van 10 jaar in Marokko, hier al voor enkele niet te genieten schertsvertoningen zorgt. Hoe trek je zo'n verloren morgen recht?En dan komt, met een micro’s onder de neus de ingeving: Stort de 1 euro met intrest toegekende schadevergoeding (al had ik het over 1 frank) op “a touch of Rose”, zodat er tenminste nog iets positief mee gedaan kon worden.…Misschien voelen ook moslims van goede wil, zich wel aangesproken.
Een goed georkestreerde planning, perfect op elkaar afgestelde diensten, aan- en afrijden van vrachtwagens van de kringwinkel voor de herbruikbare spullen, terwijl intussen met man en macht het ganse huis gestript- en de twee reuze containers voor de deur volgestouwd worden…. tot het versterken van de innerlijke mens met gezonde sandwiches tijdens de lunchpauze…en als apoteose het glaasje prik met lekkere hapjes op de geïmproviseerde receptie…van, voor en door een leger vrijwilligers… in open lucht, in werkplunje, met niks dan tevreden ‘geveegde’ gezichten… het paste allemaal perfect in elkaar. Als voormalige eigenaar van eventenorganisatie More Elle heeft Roosje beslist met grote tevredenheid het verloop gevolgd en iedereen is er stellig van overtuigd dat ze in extremis nog voor de touch of Rose garant stond door het een ganse dag droog en zelfs zonnig te houden…
Weerom het bewijs wat geloof, hoop en liefde… in goede verstandhouding en belangeloze inzet, mogelijk maakt… het is ook burgervader Luc De Boeck niet ontgan bij zijn bezoek aan de werf …
Giftige pijlen, afgestoken om te schaden, doen ons nog maar erg oppervlakkig en kortstondig verdriet. De zielige hoek van waaruit ze gelanceerd worden en de ervaringsdeskundigheid in valse mails, is iedereen genoegzaam bekend.
Bedenkelijk niveau de inhoud uit de mond van kleine kinderen te vernemen, die niet eens begrijpen waarover ze het hebben… met de melding dat de rechter ons zal straffen omdat er foto’s van hen in de boekskens staan……
De verhalen die boekskens doen verkopen, foto’s uit het archief….core business.van de boekskens.... So what?
'Always look to the bright side of life'… motiveert ons nog meer tot consequente en liefdevolle omgang in de ‘luttele’ tijd die ons rest.
Die “luttele” biedt anderzijds ook andere opportuniteiten…. de ruimte om de geestelijke erfenis van hun mama verder gestalte te helpen geven. Het psychosociaal oncologisch welzijnscentrum met de mooie naam ‘a touch of Rose’ bij het ziekenhuis in Bornem, is het voorbije jaar uitgegroeid tot een vruchtbare oase in de eenzame woestijn waar kankerpatiënten door moeten.
Het voormalige kloostergedeelte van het Sint- Jozefziekenhuis in Bornem, door zoveel hulpvaardige handen omgetoverd tot een plek waar patiënten en hun familie geloof, hoop en liefde delen met ‘a touch of Rose’…laat weinigen onberoerd.
De geplande uitbreiding van het Sint- Jozefziekenhuis met grote verbouwingswerken zullen resulteren in een groot centrum voor de hele regio. Ook het kloostergedeelte, waar ‘a touch of Rose’ onderdak kreeg, zal ten offer vallen aan deze prestigieuze uitbreiding…
Deze kostbare schakel tussen noodzakelijk medisch behandelen en het optimaliseren van geestelijke en lichamelijke levenskwaliteit voor wie van ver of dicht met K te maken krijgt, is intussen velen zo kostbaar en dierbaar dat de vraag naar continuïteit niet eens moest gesteld. “A touch of Rose” is stevig geworteld…zoals het een sterke roos past.
Een nieuwe stek…. makkelijk bereikbaar voor de patiënten, voor de vele vrijwillige medewerkers uit het ziekenhuis, ruimte voor de brede waaier activiteiten, de kookshops, de welzijnsbehandelingen… Dat vinden is hopen op een mirakel…Weten doen we ’t niet, maar toch geloven we dat Roosje er van bovenuit een goed zicht op had, toen grote zus Ann- Marie, longarts én bezielster van de stichting als het ware BOTSTE op de perfecte opportuniteit die net op dat moment te koop werd gezet.
Snel handelen en overtuigingskracht zitten ook haar blijkbaar in de genen en iedereen beaamt dat de fermette over het ziekenhuis, naast de school, over de kinderopvang, met parkeergelegenheid … de perfecte stek is om kanker ook eens met een kleine k en een flinke touch of Rose te benaderen…om er nog eens ‘leve het leven’ te denken en te zeggen…
Voor de oversteek een feit zal zijn, moet nog heel wat werk verzet worden en dat zal zoveel mogelijk met bereidwillige vrijwilligershanden gebeuren. Misschien heeft u ook know how en vaardige handen ter beschikking en is ‘a touch of Rose’ u genegen… wil u er iets voor betekenen, in de hoop er geen gebruik van te moeten maken…dan verwijs ik graag naar www.atouchofrose.be en klik in het menu op Rijkenhoek 6 voor alle info.
Rijkenhoek, een naam die u doet vermoeden dat gerekend wordt op financiële hulp, zodat het project gedragen wordt door ons allen, die Roosje blijvend een warm hart toedragen en willen helpen haar geloof, hoop en liefde door te geven aan wie een extra dosis kan gebruiken om alsnog te kunnen besluiten: ‘al bij al heb ik gelukkig geleefd’…
In Scherpenheuvel ontstaken we vanmiddag meerdere kaarsen met de stille bede het lijden te verzachten, verdriet te milderen en … ‘a touch of Rose’ in het hart van velen die deze zegen missen….
“Schoon lieveken, waar waarde gij, den eerste meie dag…dat gij mij geen meie bracht…”…
En dan trakteert het Vlaamse liedeken op een menuutje van excuses…maar feit blijft: de eerste mei was het lieveken er niet en dat zal hij nu al vele decennia lang geweten hebben...
Een teder verhaal van een fijne madam dat ik als eerbetoon graag wil delen, vandaag op 1 mei.…
Waarom? Zomaar, omdat de zon schijnt. Omdat er vandaag veel auto’s met witte lintjes rondrijden en elders rode vlaggen zwaaien… omdat het 1 mei is, herinneringen aan verlovingsfeesten, communies, dopen… hoogdagen in het Ganzenhof…de seringen bloeien, de Japanse kerselaar strooit roze troost op het gazon… het azuurblauw water wacht op onze joelende kleinkinderen…en ik denk aan Peggy…
Vele decennia geleden kreeg ik ‘muguet’, zoals dat toen nog mocht heten, met de economische melding dat wat ‘bij ons’ welig in ’t wild tiert, in Antwerpen “schandalig” veel geld kost voor één luttel takje. En omdat één takje geen zicht was….;-), maakte mijn Westvlaming zijn opwachting met een bos… en betaalde zich ‘blauw’…
Eenmaal samen op weg, bleek er rond 1 mei altijd wel ergens ter wereld een brandje te blussen… zodat mijn “schoon lieveken” nog een strofe met excuus had kunnen bijdichten….
Wonend vlak aan een tuinwijk hebben we ons nooit de allures van “villabewoners” aangemeten. De aanvankelijke koudwatervrees van de buurt, was derhalve ook gauw verdwenen. Als mama met drie jonge kinderen, een man die vaak erg ver weg was en een werklust waarop ik nu met bewondering zelf terugkijk, voelde de appreciatie en genegenheid van de buren als een hart onder de riem…
Peggy, een vrouw uit de tuinwijk, stak die bewondering niet onder stoelen of banken. Elk jaar op 1 mei stond ze voor mijn deur, met een geurend vers geplukt boeketje uit haar tuin, vol trots dat ze weer op tijd open waren:
“Madam Morel, ik ben er met uwe meie”, was haar geijkte aanhef, “ want gij verdient dat”… Al zag ik niet meteen het verband, een beetje waardering doet iedereen deugd…zeker van een 'instituut' als Peggy, de ongekroonde ‘moeder van de tuinwijk’.
Jàààààààààren lang, ging geen eerste mei voorbij zonder…onze eigen kleine traditie…
De laatste jaren ging het steeds moeizamer. ‘De knieën, de heupen, hé manneke’ zei ze zonder zelfmedelijden… ‘zolang het koppeke en mijn ventje maar goed blijven’.
Hoogfeest werd nog wel hun diamanten bruiloft tussen haar verzameling popjes in klederdrachten van over de hele wereld.
Van dan af kwam Peggy steeds minder vaak buiten, steeds moeilijker te been, maar altijd goedgezind, fier en keurig gekapt vol trots op de prestaties van al hun kleinkinderen…
Op 1 mei bleef ik met opzet thuis, na die ene keer dat ik onnadenkend vroeg was vertrokken en Peggy haar lelietjes- van- dalen, … wellicht teleurgesteld, op de dorpel achterliet …en ik haar de dag nadien kon danken toen ze kwam kijken of ik ze had gevonden…
Zij die zoveel van muziek hield, werd uiteindelijk ook uitgenodigd voor 'the last waltz'.
Toen haar zoon zo attent was te melden dat zijn moeder in het ziekenhuis lag, gaf dat me nog de ultieme kans haar te bezoeken en dankbaar te zijn voor wie ze nog steeds was... een warme vrouw...
Eind 2006 overleed ze op 85 jaar…
Tot mijn eigen laatste 1ste mei, zal ik met grote genegenheid en dankbaarheid aan haar terugdenken. En dat doe ik vandaag met dit bescheiden eerbetoon aan een warme vrouw, die nooit grijs werd....
Vele maandagen lang werd de week ingezet met een dagboekfragment van ons Roosje. Duizenden reacties vertellen ons dat mensen uitkeken naar de eerste dag van de week met een vleugje Rose ...
Voor wie "nu pas inschakelt", dit is het waar gebeurend verhaal waarin ik terecht kwam, toen we een studentenkot voor een van onze kinderen kochten. Hoe had ik kunnen weten dat het ons zo zou tekenen. Dat we na een leven van werken en plicht, niet ontspannend zouden genieten van een rustige oude dag... maar dat we op de bres zouden gaan staan voor dit "dorp in de stad", de verworven eretitel voor dit 118 wooneenheden tellende gebouw, hartje stad. Misschien een verhaal dat ook u kan aanzetten zelf iets te doen aan een uiteenvallende samenleving. Een weg terug is er niet.
Wordt gerust mijn reisgezel in deze never ending story...met "a touch of Rose"...
Zoals vorige week aangekondigd een bijdrage over ‘mobiliteit’.
In de ondergrond voor het ‘dorp in de stad’ wacht een ondergrondse, goed onderhouden, verlichte en verwarmde pre- metro al decennia op wat beweging. Heb me altijd verbeeld dat ‘the phantom of the opera’ er resideerde compleet met privé snelwegennet, terwijl er boven zijn hoofd gebumperd werd van verkeerslicht naar verkeerslicht…
Zoals een rechte de kortste verbinding is tussen twee punten, is ‘den Boulevard’ dat tussen noord en zuid Antwerpen, met die restrictie dat ‘kortste’ dan wel de overtreffende trap van kort zijnde, geen onvoorwaardelijk synoniem is van de betekenis ‘snel’…
Vooral tijdens de laatste eeuw werden de Leien geregeld ge- updated… tot hun benaming toe. Amerikalei heette voorheen Zuiderlei, de Britse- Nijverheidslei en de Frankrijk-, Kunstlei… Sinds het einde van de eerste Wereldoorlog bleven hun namen zoals we ze nu kennen, ook al ondergingen ze diverse face lifts.
De recente heraanleg vanaf het zuid aan het Vlinderpaleis, het nieuwe justitiepaleis, tot in het centrum is intussen een feit. Een vrije afgeschermde bedding voor openbaar vervoer, met verplante grote bomen en gescheiden rijrichtingen. Het deel centrum richting noord, komt eerstdaags en onverwijld (!) aan de beurt. Een majestueus plan, waarbij onder een groot Operaplein het verkeer richting noord, ondergronds zou verlopen door de naar actie happende pre-metro om voorbij ons dorp, terug aan de oppervlakte te komen… Hoop doet leven. Ons dorp is er alleszins klaar voor… Ondergronds telt Centerbuilding 99 parkeerplaatsen met voor wie in het gebouw verblijft, rechtstreekse beveiligde toegang naar de inkomhall.
Maar de mobiliteit in de stad is niet van die aard dat de wagen het snelste transport is en hem ook nog kunnen parkeren, is al helemaal een huzarenstukje. Steeds meer mensen opteren dan ook voor de fiets. Ik bedenk daar stiekem bij dat de klimaatsverandering, het is toch droger dan vroeger, dat vervoermiddel beslist aantrekkelijker heeft gemaakt. Combineer de praktische impact van een snelle tweewieler die je overal kwijt kan raken, jammer genoeg ook letterlijk…met het positieve effect op de fysieke conditie en je begrijpt het succes van het stalen ros voor mens, milieu en mobiliteit…. Een veilige fietshaven in het gebouw, leek ons dan ook een noodzakelijk iets, een niet te versmaden meerwaarde voor het comfort van de bewoners.
Een onmogelijk te bereiken inpandige garagebox, achter de voorgevel en dan nog zonder inrijpoort langs de straatkant, … was als een grot van Aladin om er een fietsenberging in onder te brengen. Het was enkel zaak een toegang langs de straatzijde te versieren.
"Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren", wist Elsschot al. Wijzigingen in een gevel, moeten het fiat van de stedenbouwkundige diensten krijgen en dus begonnen we aan de als “lange mars” beschreven administratieve lijdensweg.
Met het plan, getekend door A- team lid van het eerste uur, Eddy Vanderkruys, ging ik op stap. Een ideale manier om je stad administratief te verkennen. Geen loket bleef onaangeroerd, tot ik over het ‘echt Aantwaarps theater’ bij de juiste man op de juiste plaats terechtkwam. Super. Ik legde hem met handen en voeten en wellicht iets te luide stem uit hoe de vork aan de steel zat, dat we als vrijwilligers een ‘verwaarloosde’ biotoop ‘hartje stad’, wilden doen herrijzen en dat een paar vrijwilligers, waaronder een ingenieur, die fietsenparking wilden realiseren met een toegangsdeur in de voorgevel.
De hulp die we kregen was oprecht en terecht. Wijzigingen aan een gevel moeten aangevraagd worden en met behulp van de stedelijke plandienst, werd dat nauwkeurig en van de eerste keer juist gedaan, zodat een week later, het licht op groen stond.
Eddy en Benedikt, twee eigenaars- bewoners in die dagen, gehelmd en met veiligheidsbotten aan, beleefden het molesteerweekend van hun leven, met als resultaat een perfecte opening naar een fietsenberging. De dagmaten werden doorgegeven en de grijs zwaar metalen deur besteld.
Binnenin werden fietshaken, 26 in totaal, gemonteerd en werd de fietsenberging met eenzelfde metalen omrastering als rond de containers, afgewerkt. Het toegangscontrole systeem werd uitgebreid naar de deur van de fietsenberging, zodat enkel wie geregistreerd staat in het gebouw en een fiets wil parkeren, daar ook toegang krijgt.
Wetend dat alle goede wil ten spijt, we alert moeten blijven, leerde ons de afstand tussen de pijlers nog te versmallen, zodat de slangmens die zich via de containerruimte toegang had verschaft, bij een tweede poging zou vastzitten…al zou dat fraai beeld opleveren, want onze camera- beveiliging waakt ook over de fietsen.
Intussen werkt het systeem voortreffelijk, al is geregelde communicatie –ook terwille van regelmatig wisselende bewoning- een permanente opdracht.
De genummerde haken stemmen overeen met de geregistreerde fietseigenaars en voor de goede orde, is het niet toegestaan fietsen op de grond te plaatsen, waardoor de correct opgehangen fietsen moeilijk bereikbaar zijn. Iedereen is daarvan goed op de hoogte gebracht, het hangt ad valvas en in de berging zelf, en wie niet horen wil moet voelen...
‘Loslopende fietsen’ worden uit de berging gehaald en in het bureautje even bijgehouden. Vreemd genoeg...op enkele keren na, wordt niet naar die verdwenen fiets gevraagd, ook al wordt ad valvas het bericht verspreid dat ongetekende fietsen gevonden werden… Dan rijst uiteraard het vermoeden dat het om gestolen/geleende exemplaren gaat… een kwalijk gevolg van een studentenstad ?… Na verloop van tijd worden niet geclaimde fietsen overgemaakt aan de politie, die op haar beurt geregeld een fietsenuitverkoop organiseert. Verzoeken van bewoners om een achtergelaten fiets aan te kopen, wordt nooit ingegaan.
Goede zaak is dat de stad, zoals elders in andere Europese steden, het succesvolle legale "fietsen lenen" invoerde. Op tal van plaatsen, verspreid over haar grondgebied, staan meer dan 1000 handige zeer herkenbare stadsfietsen ter beschikking. Alle info hieromtrent en inschrijven om via een simpele code tot de gebruikers te behoren, vindt u op www.velo-antwerpen.be
Een groot verdeelcentrum voor onze deur, en zo zijn er intussen al meer dan 85 overal te velde, maakt Antwerpen gezond mobiel ...en helpt beslist om de verkeersdrukte in de binnenstad te dimmen.
As toemaatje voor wie het nog eens zwart op wit wil zien staan, de tekst van een liedje, waarmee een op de fiets geboren- en op Antwerpen verliefde Hollander zingt wat ik soms voel als ik weer eens de drukte trotseer en nostalgisch terugdenk aan een wereld die zoveel eenvoudiger was…
Ik heb soms van die akelige dagen
Dat alles me te groot wordt en te veel
En wat ik aangehaald heb, kan ik slecht verdragen
En alles wat ik nog moet doen, dat grijpt me naar de keel
Ik word al zenuwachtig wakker
Dat wordt alleen maar erger door dat driftige gejakker
En een koffer vol verantwoordelijkheid waaraan ik me vertil
En honderdduizend dingen die ik eigenlijk niet wil
En ik moet nog zo veel doen, ik moet nog zo veel doen
Kan ik nou vandaag niet weer eens even net als toen
refr.: Veilig achterop bij vader op de fiets Vader weet de weg en ik weet nog van niets Veilig achterop, ik ben niet alleen Vader weet de weg, vader weet waarheen Ik weet nog hoe het rook, ik weet nog hoe het was Met m'n armen om 'm heen, m'n wang tegen z'n jas Vader weet de weg en ik weet nog van niets Veilig achterop bij vader op de fietsPaul van Vliet
De hele heisa rond de seksuele intimidatie, het verwijt van te lang wachten met melden, het falen van beschermd melden, straffeloos boete of vonnis negeren….doen me opnieuw in mijn pen kruipen.
Mijn aanklacht tegen de voortdurende intellectuele intimidatie, die mijn figuurlijke pen drooglegde, is dan wel verjaard in letterlijke-, maar niet in juridische zin. Het is mijn eer en plicht mee op de barricades te staan om onrecht blijvend onder de aandacht te houden… en de verantwoordelijken te motiveren te handelen.
De aanleiding:
Dat de door ‘vele’ vrouwen verachte losse handjes van mannen en de door ‘minder’ mannen doorziene verleidingstrucs van vrouwen, bepalend ‘kunnen’ zijn in een carrière- verloop, wordt gemakkelijkheidshalve gecatalogeerd onder diversen en jaloezie.
Het verwijt er niet eerder mee op de proppen te komen, krijgt wel een stevige knauw als de geijkte meldingskanalen gebruikt werden, maar niet correct functioneren, zoals niet kon geraakt worden aan een icoon als Jos Ghysen…al is het meest flagrante voorbeeld wel de Kerk… en in dat kielzog scholen, jeugdbewegingen en wat zal er nog meer boven komen, waar de goede naam van het instituut primeert op de waarheid en het welzijn van mensen…
Iets te gemakkelijk te stellen dat het gekozen moment enkel politiek getint is. Voor veel mensen is politiek een ver van mijn bed show. Begrijpelijk, maar ook jammer, want politiek doet de poppetjes dansen.
En nu is het de burger die de poppen aan ’t dansen brengt. Waarom?
Door te kandideren voor een functie die representatief is voor elke fiere Bruggeling… terwijl politieke partijen, noch instellingen ooit ingrijpend reageren op “eventueel” onbehoorlijk gedrag, is het ‘schreeuwen van de daken’, het enige dat de onmachtige burger rest…
Meldcentrales en vertrouwenspersonen eroseerden tot ‘een soort wettelijk beschermde vergeetput’.
Die vertrouwensbreuk verandert mensen in kolkende vulkanen die vroeg of laat uitbarsten.
En dan sneuvelen een aantal vermeende ‘heilige huisjes’, worden schier ongenaakbare kopstukken neergehaald, balonnen doorprikt.
Een lange inleiding om pedagogisch verwerpelijk gedrag, zoals ‘pesten na een scheiding’ iets geleerder kan geformuleerd worden… onder de aandacht te brengen.
Na lange intake gesprekken met moeders, vaders, grootouders, kinderen zelf en een kwart eeuw ervaring met de werking van bijzondere jeugdzorg… voel ik me geroepen een lans te breken voor kinderen in- en na een vechtscheiding.
Het gevolg van een engagement tussen twee mensen is meestal de creatie van een nieuwe mens. Ondanks het compleet ontbreken van enige inspraak, is hij wel de klos als de deal afspringt…
Mislukken in een huwelijk is een nederlaag. De vrucht van een voorbije liefde voor een onmogelijke keuze plaatsen: een misdaad.
Raken aan de onschuld van een kind, aan zijn loyaliteit ten overstaan van zijn ontwerpers, is moord.
Scheiden, ondanks de pijn, gedumpt te worden, geeft niemand het recht om kinderen de rekening te presenteren. En dat is wat dagelijks gebeurt en hoe!
Pestgedrag past juridisch sinds kort in het rijtje van de misdaden, waar het ook effectief thuishoort.
Dat het intussen gemeengoed lijkt, is beslist een gevolg van het verhoogde aantal mislukte huwelijken, waarin kinderen indien niet actief, dan alvast passief deel uitmaken van een pestplan. Vaak worden ze de subtiel geprogrammeerde kogels waarmee de ander beschoten wordt en voordat het geschonden vredesakkoord terug bij de rechter ligt, is de schade onherroepelijk.
Ik ga niet over één nacht ijs, dit fenomeen is met héél véél mensen doorgesproken en ik ben er zeker van dat velen zullen volgen...heb het lef... mannen en/of vrouwen voor wie zwijgen en lijden niet langer een optie is.
Die doorhebben dat ‘het belang van de kinderen’ meer gebaat is met een eerlijke strijd in open veld, dan sluipende guerrilla tactieken.
Ik geloof niet in gedoogbeleid, in doen alsof, in schone schijn…in troebel water gedijt geen recht. De tijd van ‘houd gij ze dom, ik houd ze arm’ is voorbij. Deze tijd roept om moedige mensen, met verantwoordelijkheidszin en die er hun nek voor willen uitsteken.
Als je uit burgerzin met respect voor het rechtssysteem ervaart dat het tijdkopende sustechnieken zijn, terwijl intussen de schade oploopt, dan geloof ik dat je het ‘spreekwoordelijke’ zwaard moet opnemen en terugvechten.
Justitie verwijst naar instanties waar je klacht kan neerleggen als een bindend vonnis niet gerespecteerd wordt, als pesten de regel wordt. Het is de alternatieve ‘win for live’ voor advocaten en deurwaarders, de Mount Everest op menig politiekantoor.
Dat velen onder hen dat ook beamen, bewijst de noodzaak aan verandering.
Hier hoeft geen waslijst voorbeelden bij, ze zouden zieke geesten nog bijkomend kunnen inspireren.
U vertrouwde me er zeer veel toe, altijd met dezelfde conclusie: het systeem FAALT.
In het belang van de kinderen…een dooddoener van jewelste, indien zonder onderzoek...
De controle op de naleving van een vonnis, is zo lek als de controle op een tramrit…;-)
Ondanks de instanties, in het leven geroepen om aangifte te doen: politie, deurwaarders, bergen administratie… blijken ze tijdrovend, belastend en niet effectief. Er gebeurt veel te lange tijd niets mee.
Laat nu net “tijd” in een kinderleven de hoogste prioriteit zijn. Geen enkele stap in een ontwikkelingsproces kan teruggedraaid worden. Levende materie wordt gevormd in elk onderdeel van een seconde, bepalend hoe de volgende stap er zal uitzien. Twijfel, dreigement, intimidatie, leugens, verborgen agenda’s… tasten het vertrouwen van een kind aan. Dan gaan ze ondermaats functioneren, wordt ook hun toekomst geconfisqueerd en worden voer voor psychologen, alweer een fenomeen in die spiraal waar we niet uitraken…
De uitroep in de Nederlandse kamer: “doe es gewoon man”… kan los van welk politiek statement ook klinken als:“Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen, laat ons een boom en het zicht op de zee, vergeet voor een keer hoeveel een miljoen is, de wereld die moet nog een eeuwigheid mee.”
Gezellig vertellen, normen en waarden met sprookjesmaat meegeven, vrij kunnen praten, geen achterbaks gekonkel, vertrouwen dat niet misbruikt wordt, opgevoed worden met een stevige dosis gestrengheid ook, materialisme indijken, leren omgaan met een consequente “nee”… kortom ‘kind zijn’ als garantie op evenwichtig volwassen worden.
Wellicht zijn de grootouders generatie nu, de laatsten die dat kromme spoor voor die kleinkindgeneratie kunnen rechttrekken… Dan kan na deze 60% gescheiden generatie er terug één met gezond verstand op de rails gezet worden…
Dat een engagement vaak geïnspireerd is door een persoonlijk drijfveer, is zeker het geval en vaak de directe aanleiding tot actie. Dat daarvoor soms een aanzet door moedige anderen voor nodig is, al evenzeer.
Wij hebben de ‘lafheid’ gehad… en ik weet dat ik dit woord hier onterecht gebruik- om alle plichten die in een rechtstaat van kracht zijn, te eerbiedigen, zoals de eis van een ex- schoonzoon met geen woord nog over de kinderen van een schat van een dochter, te reppen.
De rechtbank verbood het niet, maar suggereerde een wellicht meer tolerante houding bij de vader… een half uur ex- cathedra de zaal inkijken… geef toe, weinig kans iemand te doorgronden. Als psychiaters er bij een moordenaar zelfs niet uitgeraken…
15 maanden drooglegging om de heerlijke herinneringen aan en met mama te bezoedelen…
In het licht van het verwijt dat de betrokkenen van de seksuele intimidatie nu krijgen, dat 15 jaar wachten met aanklagen onaanvaardbaar is, herleid ik die van de intellectuele intimidatie dan tot 15 maanden.
Als in het Parlement de minister oproept, ontoelaatbare gedragingen te melden, dan is kindermishandeling daar de ergste van en de subtiele psychische de meest verachterlijke…
Laf is hij/zij die de andere kant opkijkt om niet betrokken te raken in een strijd die niet de zijne of hare is…sussen dat de tijd alles oplost… is even erg als ‘ich habe es nicht gewusst’ …
Mevrouw Turtelboom, minister van Justitie, neem in het hervormen van het instituut, dit item mee.
Wie pest in een echtscheiding, wie een vonnis niet naleeft… en alles wat daar rond hangt, verliest de rechten om als voorbeeld voor de kinderen te dienen.
De diversiteit in de opvoeding met uiteenlopende principes –vaak reden van echtscheiding- kan kinderen een meerwaarde in het bepalen van keuzes bieden, maar het afsnijden van een vitale tak, leidt tot psychische armoede.
Bij het wegvallen van een mama zoals Roosje, wordt oprechte liefde en persoonlijkheidsontwikkeling enkel gegarandeerd door ook veelvuldig contact met het warme nest waar dat gemis correct verwerkt wordt tot een positief gegeven, aan de bron waaruit ook hun mama putte.
Daarvoor heb je een moedig rechter nodig, … een witte raaf … en dat slaat niet op de kleur van de toga… ;-)
Zoals in hoofdstuk 32 beschreven, wordt om vijf uur in de namiddag, het gebouw terug vrijgegeven en kan de schoonmaak beginnen…niet in twee lijnen te vertellen. Daarom maakte ik een volgende afspraak en met een weekje vertraging… dan hier het vervolg.
Koning Boudewijn zelf ontving de delegatie en super leuk was wel dat hij op haar naam reageerde, “dat hij een Morel kende die belangrijk werk deed in China”… Of haar neusje krulde, kan ik enkel maar met grote zekerheid vermoeden…toen ze terecht kon antwoorden dat het haar papa was….
Bij mijn aankomst aan het gebouw stond de man uit de rampstudio, bevend toe te kijken. Toen de bewoners lucht kregen van het oorzakelijk verband tussen wie en wat, heb ik de ambulanciers verzocht de man mee te nemen. Op zo’n momenten kan je beter preventief handelen…
want een woonst die al geruime tijd leegstaat heeft een serieuze opknapbeurt nodig en dat begint met het ontruimen. Daarvoor kon de vzw ‘a touch of Rose’ vrijdag rekenen op een super club helpers van KPMG accountancy- en adviesbureau". Schitterend idee om ‘teambuilding’ in dienst te stellen van een goed doel…ik durf vermoeden, om niet met zekerheid te stellen, dat zo’n deelname méér voldoening geeft dan veel sprongen in het ijle…
Na school even poseren met meter Dina... dat laat je als leuke tiener niet liggen.
A touch of Rose…
“Schoon lieveken, waar waarde gij, den eerste meie dag…dat gij mij geen meie bracht…”…
