Ik heb een kunstwerk gemaakt! Eentje ala Christo, ik heb mijn terras met plastiek ingepakt. Een tijdelijke oplossing voor een lek in mijn living. Voor een defintieve oplossing moest het eerst droog zijn. Dat moet nu juist met de feestdagen gebeuren, het kan toch niet zijn dat we met een paraplu aan de feesttafel moeten zitten. Mijn interventie is wel efficiënt en ik vind het zelfs mooi gedaan met hier en daar een decoratief plooitje. Er ontbreken alleen nog een paar strikjes. Ik zou dat wel eens echt willen doen, een kunstwerk maken. Het moet niet eens een kunstwerk worden maar ik zou zo echt obsessief met iets bezig willen zijn zodat je tijd en plaats vergeet. Ik probeer het wel eens maar er is altijd wel iemand of iets dat per onmiddellijk aandacht vereist. Dat is het lot van de huismoeder zeker? Ik las vandaag een uitspraak van Roger Raveel: "Ik ben een man van de liefde. Ik kan niet leven zonder vrouw. Het is iemand die me dagelijks moet inspireren en ze moet ook instaan voor de dagelijkse beslommeringen die mijn creativiteit in de weg staan." Ja hallo noem je dat liefde? Ik denk niet dat je veel mannen bereid kunt vinden om dat voor een vrouw te doen. Ik moet misschien lesbisch worden, maar dat gaat niet zeker? Spijtig!
Hoe hou je in dit weer je kapsel fatsoenlijk? Hoe doen sommige vrouwen dat?
Zelfs onder de paraplu krijgt al dat vocht vat op mijn haar en springt het alle kanten op.
Iets op mijn kop zetten is ook geen optie want als ik dat afzet plakt alles tegen mijn schedel, dat is zeker geen gezicht.
Zo´n sjaaltje dat lijkt mij wel wat. Ik zit, vooral op de tram, dikwijls te kijken naar de kunstige drapages die sommige moslima's kunnen maken.
Waarom zou ik ook niet kunnen doen?
Ik herinner me dat moslima´s vroeger wel eens uitgelachen en uitgescholden werden als ze een rok boven een lange broek droegen. En kijk naar ons modebeeld, je ziet niets anders meer dan rokjes over lange, weliswaar spannende broeken.
Ik pleit dus voor een nieuwe mode, vooral voor "bad hair days",... het hoofdoekje.
