Ons Claire had het geluk om gisteren op 12/12/12 haar verjaardag te mogen vieren. Van die 'speciale' dag werd zij niets gewaar, alleen dat ze een jaartje ouder was. En als Walter een 'stukske taart' zegt kan men er van op aan dat het een groot stuk is. Maar smaken deed het wel.

Gisteren brachten we een kort bezoek aan onze jongste telg van de familie, Juul. De kleine man bleef er heel rustig bij en is op een paar weken al veel veranderd.

Door verschillende omstandigheden (o.a.knieperikelen) was het zomeretentje bij Anita en Guido uitgesteld. Nu is dat gisteren doorgegaan en zij hadden gekozen om een etentje in retrostijl te doen. Maar daarom was het niet minder lekker want mosselen gaan er altijd wel met smaak in.

Zo waren ook de toastjes in retrostijl, zonder speciale of ingewikkelde beleggingen, maar heel smakelijk.

Om helemaal in de retrostijl te blijven haalde Guido een tientallen jaren oud flesje Tabac boven. Alleen, Guido zijn 'peerke' doet het niet meer....

Omdat het moeilijk is om al de kinderen en kleinkinderen op een weekdag allemaal samen te krijgen werd besloten om de verjaardag van pépé en vrouwtje Dani samen te vieren. We deden dat dan gisteren en de 'zaak' zat goed vol.

                                             Ook onze jongste spruit, Juul, was van de partij

Gisteren waren we te gast in de school van onze Guus en Nand. Iedere leeftijdsgroep voerde een dansstukje op en op de bovenste foto Nand in volle glorie. Na de opvoeringen kregen we een stuk taart en koffie aangeboden. Daarna was er een bezoek aan de klasjes voorzien waar onze 'witte kopjes' ons fier toonden in welke klas zij zitten.

Dit is dan de reden waarom het vandaag zo laat is dat er een artikel op mijn blog komt. Onze kleine Juul werd vandaag aan familie en vrienden 'voorgesteld' en met een natje en een droogje verwelkomden we onze kleinste spruit op deze wereld. Op de bovenste foto Juul met zijn mama en op de onderste met de meter en de peter.

Gisteren was het dan de verjaardag van het vrouwtje. Bij het bezoek van 'de bende' was het terug taart die de bovenhand nam. Het uurwerk tikte ongenadig verder, maar ja, het is vlug laat in die kleine gemeentjes.....

De tijd vliegt want het was gisteren terug ons Anita haar verjaardag. Alles verliep rustig en met heel veel taart....

                      Hier is hij dan de jongste telg van de familie. Baby Juul bij zijn mama Stephanie.

                                          Papa Koen  met zijn zondag geboren derde zoon.

                        Maar ook oma Dani (ik ook natuurlijk) is fier op ons 5e kleinkind, baby Juul.

Gisteren werd onze kleine Ayla 1 jaar. Wie zou hier durven zeggen dat de taart niet smaakte........

Niet dat ik mijn eigen in de belangstelling wil zetten, u weet dat wel, maar omdat ik nu veel tijd heb ben ik eens in mijn eigen oude foto's gaan snuffelen en vond deze. In feite ben ik daar nog altijd wel een beetje fier op. Hier ziet u uw dienaar (dezen mee zijn 'karro' vestje ben ik) met autopiloot Jacky Ickx. De beste piloot die België ooit gehad heeft. Dit moet in 1970 of '71 geweest zijn en is op een racetentoonstelling in Brussel in het toen bekende Martini Center. Jacky Ickx was toen de top en werd twee maal vice wereldkampioen in de Formule1.

Zondag gingen we dan onze mémé haar verjaardag vieren. Er was 'een beetje' taart maar tussen haar kleinkinderen zijn was voor haar toch het voornaamste.

Voor de laatste maal komen we nog eens terug op onze treintrip deze zomer naar Bokrijk. Een heel mooi domein en het is jammer dat het zo ver weg ligt. Hier wordt getoond hoe het er vroeger aan toe ging. Zoals deze boerderij waar de mesthoop bijna aan de voordeur ligt.

                                       Water halen buiten, niet aan een kraan binnen in huis.

De 'sjampetter' en mijnheer de pastoor. Als de pastoor echter zo op straat kwam was dat meestal niet goed want dan ging hij iemand 'berechten'. Dat was een zieke mens de laatste heilige sacramenten brengen.

Ook zijn er in Bokrijk veel rustige plaatsen waar men kan genieten van de natuur die daar heel goed bewaard wordt.

We gaan verder met onze uitstap van enkele weken geleden. In Bokrijk is er natuurlijk meer te zien dan de tentoonstelling over de sixties.

Door het domein heen zijn er acteurs die taferelen naspelen zoals het vroeger wel zou kunnen gebeurd zijn. De kostuums en alles wat in de huisjes staat is zo identiek mogelijk achter gedaan. Soms vraagt men zich af hoe de mensen het vroeger allemaal hebben kunnen doen. Maar ja, de tijden waren anders en de mensen verlangden ook niet meer denk ik. Er was trouwens ook niets meer.

Een luxe model van een Leuvense 'stowve' waarvan er vroeger veel waren. Hier werd alles mee gedaan, in de eerste plaats verwarmen, er werd ook op gekookt, links zit er een soort klep en dat was een oven. Altijd stond er een waterketel op de stoof en kon men op iedere moment verse koffie opgieten. De pot, onder het cromé gedeelte, kon rood gloeiend staan en men zat daar rond en soms met de voeten op het onderste gedeelte.

Vandaag doen we het laatste luik over de tentoonstelling 'The Sixties' in Bokrijk.

Op de foto een stuk van de kamer van de jeugd in de jaren '60. Geen computer of radio, alleen een burootje van schudden en beven, een leeslampje om zijn huiswerk te kunnen maken en een typmachientje waar men met twee vingers zat op te tokkelen.

Hoe een 'moderne' keuken er in de tijd uitzag. Of hoe tijden anders geworden zijn. Alles is hier echt heel mooi opgebouwd en is de tentoonstelling echt de moeite.

Wie in de zestiger jaren zo een salon had werd bij de vooruitstrevenden gerekend. Blitsende zetels, een ronde salontafel en al een TV. In de achtergrond een staande lamp die voor de sfeer moest zorgen samen met de 'lampadeire' op de TV. 

Zo zag het er vroeger in veel café's wel uit. Een strak buffet met de glazen mooi geklasseerd. Weinig of geen 'fikfak' en een propere toog. Niets te weinig maar ook niets teveel. Misschien niet zo gezellig maar daar moest je zelf maar voor zorgen.

Gisteren behaalde ons Shari (rechts op de foto) een bronzen medaille op Het Vlaams Kampioenschap scholieren in de 2000 m steeple, dit na Jolien Van Leugenhaege en Jitte Cosemans.

                                   Muziek in de vroegere jaren

Zoals beloofd komen we nog eens terug op onze treintrip naar Bokrijk en de expo 'The Sixties'.

Bij mijn ouders stond een gelijksoortige radio. Niet zo goed te zien op de foto maar boven de linkse knop was er een groen 'oog' en daaraan kon men zien als de ontvangst goed was en de radio zuiver stond.

Op een zekere dag kwam mijn oudste zus met zo een valies naar huis. Het was een platenspeler en in het afneembare bovenste gedeelte zat de luidspreker gemonteerd. Het was hiermee dat ik echt kennis maakte met muziek want zij had ook twee plaatjes mee.

Jaren later had ik er zelf eentje zoals op de foto. Een Grundig bandopnemer, maar dan werd de micro naast de radio gelegd om het muziek op te nemen. Hier ontbreekt aan de rechtse kant de selectorknop. Hiermee kon men de bandopnemer in de functie zetten die nodig was. Spelen, verder-en terugspoelen enz. Links de schuifregelaars welke 'in' waren in die tijd.

Een juke-box waar men, na het insteken van geld, de plaatjes kon kiezen die men zelf wou. Dit van Amerika overgewaaide manier van muziek maken in een café was zeer geliefd. Alles werd iets blitser toen de cd opkwam en er meer toeters en bellen in de juke-box zaten. Nu gaat alles met een dj of met de computer en is de juke-box al lang verdwenen uit de café's.

(wordt vervolgd)

Gisteren waren onze Guus en Nand een dag (en nacht) bij ons. Het goede weer was een aangename bondgenoot en wat kan men een kind in zo een hitte beter geven dan een emmer water en wat zand. Er werden (zand) taarten en koeken gebakken en (zand) fruit geteeld.

Tegen het einde van de namiddag en 'zo zwart als een hespe' vond oma er niet beter op dan hen op de ouderwetse manier te wassen. De waterbeurt in de wasmand was voor de sloebers al even geestig.

Bij zowel Guus (Guuzeman voor de insiders) als Nand mocht de waterpret zelfs nog veel langer duren.

Nand plonzend in het water en gierend van de pret. Geen duur speelgoed of heel mooie kleren, gewoon ravotten, spelen met water en zand, meer moet dat niet zijn in kinderland.

Een van de redenen dat onze jaarlijkse treintrip naar Bokrijk was komt door de tentoonstelling "The Sixties" welke daar nu nog altijd loopt. Een leuk gedeelte in het grote domein.

Laat me toe een beetje terug in de tijd te gaan want de '60s waren de jaren van onze jeugd. Zoals op deze caravan te zien is was de Flower Power in die jaren duidelijk aanwezig  en zou een grote stempel drukken op veel jongeren van die tijd.

In een heel goed nagemaakte jongerencafé kan men in Bokrijk zien hoe het er vroeger aan toe ging. Er was heel wat om voor te strijden toen en de wereld ging, moest en zou veranderen.

Zoals waarschijnlijk nog velen onder ons zich zullen herinneren waren de muren van de jeugdcafé's meestal niet behangen of geschilderd maar vol gekladderd met slogans. De stoelen en de tafels bleven meestal op elkaar staan en werden maar gebruikt naar gelang er volk binnen kwam.

Den toog van een vroegere jongerencafé waar alleen nog meer lege bierflesjes ontbreken. Zo zag het er meestal uit. Een gewoon buffet, die houten barstoelen en verder niet speciaals, dat hadden we niet nodig.

Gisteren kon onze Jörgen Lammens zich op Flanders Cup Gent nog eens uitleven. Gewapend met een nieuwe telelens kon hij van atlete Eline Berings deze toch wel mooie foto nemen.