Wij zijn JAN en RITA, beiden geboren in het gezegende jaar 1955. We gaven elkaar ons JA-woord in 1998. We hebben ons huisje gevonden in Merksem. Momenteel werken we alle twee nog en in de week-ends maken we wat tijd vrij voor onze hobby's, maken we soms een daguitstapje of blijven we gezeliig thuis, genieten van elkaars gezelschap. Sinds 2007 hebben wij een sponsorkindje in India. Hij noemt BALAJI. En deze blog gaat grotendeels over hem en het project BALADARSHAN rond zijn dorpje Athakanithipa Maar omdat er niet alleen in India grote armoede heerst plaatsen we bij onze links héél graag links van andere hulpbiedende organisaties om ook hen de nodige aandacht te geven.
Een familiefoto van onze Balaji. Vader's naam is Babu, de moeder noemt Rathna. Balaji's oudere broertje kreeg de naam Srinu. De achternaam van de familie is Thota.
De eerste foto die we kregen van ons sponsorkindje Balaji.
Onze Balaji is hier iets ouder dan één jaar. Omdat het huisje waar hij woont, met zijn ouders en broertje, ernstig beschadigd is, is hij vaak ziek. Hij heeft last van verkoudheden en koorts.
India. Het dorpje Athakanithipa ligt ergens rechts onderaan, in de buurt van Madras.
Om de kinderen veilig naar school te kunnen brengen, en ook weer even veilig terug te kunnen brengen, werd een schoolbusje aangekocht.
Ongeletterde mensen zijn héél makkelijk uit te buiten. Daarom is het belangrijk de kinderen een degelijk onderwijs aan te kunnen bieden.
Dagelijks komen in het hulpcentrum 120 tot 150 kinderen langs voor ontspanning, naschoolse bijlessen, huiswerk, verzorging en hygiënische bijscholing.
Athakanithipa ligt in de deelstaat ANDHRA PRADESH, ergens in de buurt van MADRAS De hoofdstad van Andhra Pradesh is Hyderabad. Met tweelingstad Secunderabad is dit, op 6 na, de grootste stad van India.
Erik van Neygen & Sanne dragen Baladarshan een warm hart toe. Het duo is peter en meter van het project.
Een foto uit september 2008 van "ons" Balajike met zijn ouders. Het pakje dat vader in zijn handen heeft is een kinderdekentje en bijhorend kussen met daarop de figuurtjes van Samson, Plop en Bumba.
EN NU EEN PRIMEUR: op zondag 29 april zullen ERIK & SANNE, peter en meter van BALADARSHAN, een benefietoptreden verzorgen in Essen. Dit in "Het Gildehuys" in de Stationsstraat daar. Meer info volgt nog, maar jullie mogen het nu al rondvertellen !!!
20 kinderen die van thuis uit niet gemotiveerd worden om naar school te gaan, gaan naar het dorpsschooltje tot de 6e klas. Daarna gaan ze naar de Teleguschool op de nabijgelegen lanceerbasis. De kinderen, waarvan de ouders kiezen om goed Telegu onderwijs te volgen, gaan nu vanaf de 1e klas naar de school op dezelfde lanceerbasis. Er wordt daar nu ook Engels gegeven, wat heel goed is. Het is een héél goede school. Er is één nadeel: de kinderen zitten met 50 tot 60 in een klas. De directie van die school wil de kinderen uit het dorp op deze manier helpen.
Voor de kinderen/kleuters van de lage kaste is er een schooltje van het project. De kinderen leren hier op een actieve manier rekenen, kleuren en Engels. Het schooltje bevond zich midden in het dorp. Jet werd enkele jaren terug opgestart om ook aan de kinderen van de lagere kaste onderwijs te kunnen geven. Momenteel wordt er voor hen een nieuwe school gebouwd die toegankelijk zal zijn voor de beide kasten. De manier van lesgeven zal heel aangenaam zijn voor de kinderen én het is een privé-school van het project. Maar uiteraard beslissen de ouders zelf of de kinderen naar de Engels-telegu playklas komen of dat ze naar de overheidsschool zullen gaan.
Zoals gewoonlijk mochten we omstreeks de nieuwjaarsdagen een foto van "onze" Balaji ontvangen. Hij bereikte in november 2011 de leeftijd van 5 jaar. Al een flinke kerel, niet?
Bart, de bezieler achter "BALADARSHAN" heeft sinds kort een groep opgestart op het alomgekende "FACEBOOK". Deze groep noemt "KINDEREN VAN INDIA". Zéér regelmatig plaatst Bart er allerlei berichten op over het project. Er zijn foto's terug te vinden van het dorpje en je kan er ook heel wat filmpjes bekijken i.v.m. de kindjes in India. Momenteel telt de Facebookgroep "Kinderen van India" 24 leden, maar dat moeten er veel meer worden. Dus, allemaal lid worden van deze mooie groep !!!
Tien jaar terug was er in Attakanithipa helemaal niets. De eerste jaren werd er door het project vooral gewerkt rond hygiêne en drinkbaar water. De jaren daarna was er een strijd tegen het kastensysteem en werd er ook gewerkt aan onderlinge aanvaarding. Het project heeft toen moeten vechten om stand te kunnen houden tegen de dreigingen van de hoge kaste. Het was toen zo dat , om de lage kaste te kunnen helpen, ook de hoge kaste moest geholpen worden. Daar kwam dan nog een grote hitteperiode bij, waarin uit de staat Andhra Pradesh 14.000 mensen overleden.De jaren die volgden kwam er het naaischooltje en de kinderkampen. Met ook nu weer kritiek omdat de kinderen van de lage kaste met deze van de hoge kaste samenspeelden. Maar door het enthousiasme van de kinderen werden de plooien glad gestreken. Het naaischooltje is nu een initiatief dat helemaal zelfstandig draait.
Attakanithipa is in 2011 niet meer hetzelfde dorpje als bij het begin van het project, 2001. Er werden zéér zware inspanningen geleverd om de kinderen uit grote armoede te halen. Als men nu kijkt naar 10 jaar terug, hoe de mensen in het dorpje toen leefden, is het echt wel heel bijzonder wat het project die voorbije jaren allemaal kon realiseren. Echter, het is helaas de cultuur van het kastensysteem en de tradities in de dorpjes die ontwikkeling echt moeilijk maakt, zelfs tegenhoud. Zelfs de regering heeft geen inspraak omdat de tradities echt vastgeroest zitten.
Daarstraks, tijdens de zondagsmis, werden we er attent opgemaakt dat het "Missiezondag" was. Nu eens even geen berichtje over het project, maar een prachtige overwegingstekst.
Ergens ter wereld in een school......
Jongeren van het laatste jaar maken plannen om het afscheid van hun school te vieren. In hun klas zit Ernie. Hij was in januari ziek geworden. Hij had leukemie en moest behandeld worden. Daardoor was Ernie helemaal kaal geworden. Het grote "einde-school-feest" kwam in zicht. Ernie durfde er niet naar toe gaan. "Kom toch maar", zeiden de leraars, "niemand zal er op letten dat je kaal bent". Maar Ernie was niet te overtuigen.
Twee dagen voor het feest lieten alle jongens van Ernie's klas zich kaal scheren.
En Ernie ging naar het grote feest van zijn school.
De kinderen in Attankanithipa moesten vroeger ook mee gaan werken. Er waren geen huisjes voor de mensen, er was geen drinkbaar water. Er was héél grote armoede, seizoensgebonden arbeid en iedereen had groteschulden. Het sterftecijfer lag héél hoog, dit vooral door gebrek aan hygiëne en medische zorg. Maar door de start van het project, in 2001, is het leven van de mensen in het dorpje heel wat verbeterd, zij zijn bijzonder gezegend.
Op vraag van de Gentse Universiteit bezocht Bart in India een steenbakkerij. Hij bracht, op vraag van de Universiteit, wat leemgrond mee dat alhier werd onderzocht. Deze steensoort zal immers worden gebruikt voor de bouw van de school. De mensen die in die steenbakkerijen werken leiden een zeer arm bestaan. Een arbeider verdient er 100 roepies, dat is ca 1,5 Euro. Omdat dit veel te weinig is om van te kunnen leven moeten vrouw en kinderen mee helpen. Overal rond de steenbakkerij zijn er gezinnen, mét kinderen, aan het werk. Ze wonen er ook, in hutjes, in barslechte omstandigheden. De kans dat deze kinderen naar school kunnen is uiterst klein. Officieel is kinderarbeid verboden, maar de realiteit leert dar er nog héél veel moet veranderen.
Een hele "delegatie" is zo pas vanuit ons landje naar Attakanithipa gereist. Je kan hun dagboek lezen op http://baladharshan.web-log.nl/ Zeker doen hé!!!
Het jaarlijks budget, nodig voor het Birds Nest Hostel, bedraagt 5000 Euro. Met de hulp van 20 sponsors die dit "Groep Sponsorplan" willen steunen voor 252 Euro per jaar is dit realiseerbaar. Het kan dus ook via een maandelijkse bijdrage van 21 Euro. Als sponsor krijg je: -4 tot 5 maal per jaar een nieuwsbrief per e-mail -een jaarlijks verslag van een kindje, met foto, die de groep voorstelt. Elk jaar wordt een ander kindje gevolgd. -een briefje mét tekening van een hostelkindje -de groepsfoto van de kinderen die dat jaar werden geholpen -een algemeen jaarverslag van hoe het project de hostelkinderen heeft geholpen
Met dit initiatief wil het project de kansarme kinderen een betere toekomst geven.
Enkele berichtjes eerder schreven we over "Groepsponsoring" en "Het Birds Nest Hostel". De groepsponsoring is bedoeld voor de hostel kinderen. Momenteel wonen er 25 kinderen. Deze worden bijzonder goed geholpen om hun normale leven weer op te nemen. Ze krijgen iedere dag gezond eten. Maar ondanks alle goede zorgen blijft het moeilijk omdat deze kinderen veel hebben meegemaakt. De kosten van het hostel variëren naargelang het aantal kinderen dat wordt geholpen. En soms zijn er extrauitgaves voor onverwachte medische ingrepen.
De kansen die de kinderen krijgen voor hun ontwikkeling, worden zeker bepaald door de tradities en de intolerantie van hun kaste. Ook de eer van de familie is vaak veel belangrijker dan het leven van hun kinderen. Als meisje weet je dat, eens je maandstonden beginnen, dat je toekomst dan heel spannend wordt. Het jaar daarop wordt je immers al voorbereid op je huwelijk!! Alles wat voor ons vanzelfsprekend lijkt op gebied van zelfontplooiing is voor de kinderen in Attakanithipa een dagelijkse strijd. Zij moeten vechten voor hun studies. De kans op verder studeren hangt vaak aan een zijden draadje. In deze moeilijke omstandigheden wil het project elk kind helpen in hun onderwijs en vorming. In 2011 zijn er 30 kinderen aan hun hogere studies begonnen en 7 jongeren worden geholpen met hun 10e klas examens.
Door de grote vooruitgang die de kinderen met de hulp van het project hebben gemaakt, slagen meer en meer kinderen voor hun 10e klasexamens. Met de steun van de sponsors worden alle kinderen uit Attakanthipa geholpen, zowel de gesponsorde als niet gesponsorde kinderen. Maar, daar de kosten voor het onderwijs na de 10e klas hoger zijn, en deze scholen ook verder weg liggen van het dorp, is dit nu niet meer mogelijk. Doordat de hogere opleidingen bijna het volledige sponsorschap, en voor sommigen nog meer, inneemt is het echt niet meer mogelijk de niet-gesponsorde kinderen die verder willen studeren te helpen. Om die reden wil het project dit "Student Scholarship Plan" oprichten. De kinderen die geholpen worden zijn kinderen waarvan de ouders gemotiveerd zijn om hun kinderen verder te laten leren, maar dit nietkunnen betalen. Meestal gaat dit over kinderen van de lage kaste.
Het schoolgebouw waar de kinderen naar de Engelse School gaan zal niet meer kunnen gebruikt worden. De ingang van de school ligt naast het drukste busstation, er wordt veel wild geplast tegen de muren (met een geweldige stank als gevolg) en in het midden van de speelplaats is men bezig een bakkerij te bouwen. Door de lage daken en de asbest platen hebben de kinderen en leerkrachten problemen met hun huid. Hierdoor wordt de school verplaatst naar het huis van Robert ven Rupa. De bouw van een nieuwe school is een afzonderlijk project gefinancieerd door inkomsten specifiek voor de school, en dus gescheiden van het kind-, dorp- en groepsponsorplan. Ken je bedrijven, organisaties of particulieren die de nieuwe school financieel willen ondersteunen, laat dit dan a.u.b. weten.
Delen doe je uit overvloed, liefdadigheid om er zelf beter van te worden.
Een "hand-tekening" van "onze" Balaji. Hij houdt ervan om in de modder te spelen. Thuis speelt hij altijd heel braaf, maar in gezelschap van andere kindjes durft hij ze, in zijn speel-enthousiasme, wel eens te slaan.
De naam "Baladarshan" komt uit een oud Indisch zandschrift. Het betekent "visie voor het kind".
"Onze" Balaji wordt al groot. Deze foto kregen we met de nieuwsbrief 2010/2011. Hij is de 4 jaar al gepasseerd.
Dankzij het hulpproject beschikt het dorpje nu over waterpompen.
Voor 20 Euro per maand kan je een welbepaald kind steunen. De helft van het bedrag gaat naar materiële hulp voor het kind en zijn/haar familie. De andere helft is voor gemeenschapswerking.
Uw steun gaat vrijwel integraal naar de kinderen (en hun ouders) van het dorpje. De medewerkers zijn allen vrijwilligers.
De vlag van India wordt de TIRANGA genoemd. (driekleur in het Hindi). Het zijn 3 horizontale lijnen (saffraankleur boven, wit in het midden en groen onderaan. In het midden een blauw OSAKA CHAKRA (wiel) met 24 spaken.
Een mooi Kerst/nieuwjaarskaartje van de kinderen van Athakanithipa dat we dit jaar (2007/2008) mochten ontvangen.
Een mooie groepsfoto uit Athakanithipa na een héél mooi kinderkamp waarin de kinderen zich echt konden uitleven.
De nieuwste "handtekening" van ons sponsorkindje Balaji. Deze mochten we bij de start van het nieuwe schooljaar, 01/09/2008, ontvangen.
Rechtstreeks uit het verre India: een mooie Kerst/nieuwjaarswens van alle kinderen uit Athakanithipa.
"Onze" Balaji heeft zijn best gedaan en ons weerom blij gemaakt met een nieuwe "hand-tekening".
Een nieuwe foto van "onze" Balaji, samen met zijn oudere broer en vader en moeder.
