Misschien heb ik wèl een engelbewaarder die me beschut tegen erger en vindt dat dit leven voor mij het beste is. Neen, ik mag niet klagen. Zeker niet als ik kijk naar andere mensen in mijn stad.

De dakloze zwerver , ooit een succesvol gesettelde burger, zijn gezicht en armen nu vol littekens van automutilatie, zijn huidige manier van leven bewust gekozen omdat hij nooit heeft kunnen verwerken dat zijn vrouw en kinderen levend verbrandden in huis.

Het vrouwtje, nauwelijks 1m20 waardoor het lijkt of haar hoofd veel te groot lijkt. Ze waggelt langs de huizen door de drukke straten in het centrum. Ze verwacht al lang niet meer dat iemand zich ooit om haar zal bekommeren, getekend door de spot die ze zo lang moest verdragen, vertrouwt ze niemand meer.

De man die al jaren lang elke week trouw een bezoek brengt  aan zijn vrouw, op het kerkhof. Hij wist het stof van haar foto, giet het regenwater uit het vaasje met de zijden bloempjes. Telkens weer. Zijn leven is rustig wachten op het ogenblik dat hij weer met haar zal verenigd zijn.

Het smiere mannetje, gerimpeld en vaal, die elke ochtend pilsjes uit het flesje drinkt aan de toog van het eethuis.

Zo zijn er velen in deze en andere steden.

Wat zit ik dan te klagen en depri te zijn?

Omdat ik al drie weken in ziekenverlof ben omdat mijn knie versleten is en ik op mijn jonge leeftijd nu al met een stok moet lopen om de pijnscheuten op te vangen?

Omdat ik niet met vervroegd pensioen zal kunnen gaan omdat de regering besloten heeft de hierbij horende uitkering met 25% in te korten, zodat alleenstaanden als ik langer moeten blijven werken en ik dat onrechtvaardig vind omdat wie een goedverdienende partner heeft wèl kan thuis blijven?

Omdat ik vind dat ik er toch niet zo slecht uitzie maar toch geen partner heb met wie ik affectie kan delen?

Tel je zegeningen en wees blij met wat je wèl hebt,  las ik meermaals.  Ik leef, ben geestelijk gezond, heb geen levensbedreigende ziekte, woon dank zij mijn moeder in een mooi appartement, ik heb werk,  heb drie kinderen die het weliswaar moeilijk hebben op school maar toch het slechte pad niet zijn opgegaan.  En er is de Lieve Man die me uit mijn eenzaamheid trekt door me mee te vragen naar hier of daar. Tegen hem klaag ik niet, te bang hem te verliezen. Hij heeft het ook niet gemakkelijk en zit liever met een lachende vrouw naast zich dan met een stuk chagrijn. Hoe zou je zelf zijn.  

En zo moet mijn verstand  het  eens te meer opnemen tegen dat triestige gevoel dat de laatste weken altijd weer de kop op steekt en me doet wenen, ’s morgens en ‘s avonds in bed waar niemand me ziet. Ik wou dat iemand me een knuffel gaf.

*Bethelgonda*

Vreemd hoe het leven plots andere wendingen kan nemen. Maar het is veilig oog te hebben voor de oorzaken. 

De Lieve Man heeft een leven achter de rug dat op zijn zachtst gezegd bewogen kan genoemd worden. Moest je ’t zien in een Hollywood-film, je zou het overdreven vinden.  Hij heeft echter zo'n pak tegenslagen te verwerken gekregen dat het bijna onmenselijk lijkt.  Hij heeft het allemaal moedig gedragen, maar zoveel schade aan over gehouden dat psychiatrische hulp op den duur  nog de enige oplossing bleek. Hoogtevrees, ruimtevrees, een pak “vresen” tezamen hebben zijn leven verschillende jaren lang gedomineerd en dus beperkt. Tot zijn hart bijna tilt sloeg en de cardioloog verstandig genoeg was hem door te verwijzen naar een psychiater.  En de Voorzienigheid ook hier gezorgd heeft dat een bekwaam deskundige hem te hulp schoot.

De blauwe pilletjes.  De oorzaak van zijn beginnen geeuwen om vijf uur in de namiddag en het steevast in slaap vallen tijdens een of ander geliefkoosd tv-programma. De blauwe pilletjes die hem weer laten durven als een kind. De blauwe pilletjes die hem opnieuw een onbezorgd gevoel geven, hem opnieuw spontaan en zonder belemmering laten lachen. De blauwe pilletjes waardoor hij (na jaren!!! ) opnieuw over de autosnelweg durft. De blauwe pilletjes die hem op een dag spontaan en ontspannen “ja” lieten antwoorden toen ik hem onaangekondigd na boodschappen gewoon vroeg of hij mee naar boven kwam… naar de dertiende verdieping! En die hem daar zonder ook maar de minste problemen op het balkon lieten gaan en hem, de man die daarvoor niet in de verte en zeker niet in de diepte kon kijken, ineens lieten genieten van een panorama van kilometers ver! Goe poer, die blauwe pilletjes!

En zo komt het dat de Lieve Man na al die maanden eindelijk  af en toe bij mij komt ontbijten, op de dertiende verdieping, en eindelijk de katjes in levende lijve ziet en met hen kan spelen.  En dat hij met het enthousiasme van een prille twintiger opnieuw over de snelweg durft te razen, zijn auto goed onder controle maar zonder de angsten die hem zo lang het leven beperkt hebben.

Ik ben blij voor hem, zie dat van hier! En ik ben blij omdat hij eindelijk onbelemmerd mijn appartement kan betreden en hij telkens, elke dag weer , spontaan blij lijkt mij te zien en samen met mij het grootse deel van de dag doorbrengt. Alleen een gedeeld gevoelsleven, laat staan gedeeld sexleven, is er niet bij! Maar ik ben blij met wat ik wel met hem kan delen. Tevreden met wat ik hier en nu heb.

En toch komt af en toe, al stop ik het telkens weer vlug terug in zijn hoekje, dat rationeel aandoende gedachtje naar boven dat niemand weet of kan zeggen, of de Lieve Man deze nieuw verworven vrijheden zal behouden, eens hij het dagelijks innemen van die wonderbaarlijk blauwe pilletjes terug zal moeten afbouwen, of hij mijn gezelschap dan nog zo op prijs zal stellen, of hij dan nog zo levenslustig zal zijn, of hij dan nog…

Neen, niet aan denken.  't Is nu dat we leven. Gisteren is voorbij en morgen komt misschien.

*Bethelgonda*

Met oorverdovend lawaai  zoefde de moto door de straat, de aangeduide snelheidslimieten mooi aan zijn laars lappend. Voorovergebogen, in rood en wit gevlamd lederen pak tartte de man alle wetten van de fysica en de juridisch ingestelde snelheidswet zelf. Bewondering welde in ons op toen we hem eerst hoorden en toen zagen passeren. Zo wilden we ook ooit (en nu nog) zijn! Op zo’n moto over de wereld razen en  in gedachten de middenvinger opsteken naar al wie we passeerden.

We herkenden het geluid van zijn moto onmiddellijk opnieuw toen we in een eethuisje een bescheiden maaltijd nuttigden. We zagen hem fier de parking oprijden, vakkundig parkeren, zelfzeker van zijn moto stappen en toen de helm van zijn hoofd nemen.

Verrassing! Van onder de helm kwam een verrimpeld hoofd tevoorschijn van een man die zeventiger, misschien zelfs tachtiger leek te zijn. Hij??? Zo iemand??? Ja dus. De man bestelde een makkelijk te kauwen gerecht. Toen we merkten dat hij over  nog slechts één tand beschikte, begrepen we zijn beslissing. 

Zeg nu eens eerlijk: willen we niet allemaal op die manier  oud worden?  Zolang we kunnen, ons goesting doen!

*Bethelgonda*

Ik ben een ondankbaar schepsel.

Op mijn FaceBook-pagina  staat een foto die de Lieve Man vorig jaar van me nam. Een week of twee geleden lees ik daaronder een voor mij héél vleiende opmerking van een Andere Man. Zomaar ineens, van een gemeenschappelijke FB-vriend,  iemand die we van haar noch pluimen kenden, maar via-via een FB-vriendschap had aangevraagd. Ik zou "soft, serieus en sexy" zijn! Waw. Mijn dag goed natuurlijk. Zijn profielfoto’s laten een getaande wereldreiziger zien van onze leeftijd, zelfzekere blik,  opvallend blauwe ogen, verzorgd wit stoppelbaardje,  lederen hoed die al heel wat lijkt te hebben meegemaakt. 

Een  “Coup de foudre” moet het geweest zijn!  Want ineens bleek dat de Andere Man alle foto’s die ik op mijn pagina zet, meesterwerkjes vindt. Fantastisch, zegt hij, natuurtalent, vindt hij, geboren fotografe, vleit hij. Op elke status die ik plaatste, reageerde hij prompt met “vind ik leuk”. Eerlijk gezegd, ik vond dat wel leuk, voelde me tevens gecharmeerd, reageerde inwendig lichtjes geamuseerd en maakte van de bewuste foto mijn profielfoto.  Omdat de Lieve Man, de Andere Man en ik enkele gemeenschappelijke interesses hebben en in dezelfde stad wonen, werd afgesproken om samen eens  iets te gaan drinken op een terras en persoonlijk kennis te maken.  Zo gezegd, zo gedaan.

Toen ik op de plaats  afspraak toekwam, waren de Lieve en de Andere Man reeds in een gesprek verwikkeld. Ze deelden hun verhalen over de ongelukkige liefdes die ze elk gekend hadden in een verleden dat ze allebei nog niet verwerkt hebben. Een gespreksonderwerp als een ander natuurlijk, maar ik vond dat wel wat zwaar en een beetje depri voor een eerste ontmoeting. Gedurende de rest van de namiddag bleven beide mannen  vnl het woord voeren, wat ik, zwijger van nature, geen probleem vond. Luisteren en observeren laat me immers toe vrij vlug een accuraat profiel van een mens op te stellen.

Een ietwat haperende manier van spreken  met een lijzige stem deed prompt afbreuk aan het zelfzekere imago die zijn foto liet vermoeden, net zoals het fijne brilletje en de afwezigheid van de doorleefde lederen hoed.  De werkelijkheid is niet altijd wat een foto suggereert. De Andere Man  was ook een stuk kleiner van gestalte dan ik vermoed had  en keek me slechts één keer rechtstreeks aan, toen de Lieve man even naar het toilet was. Hij had wel heel mooie blauwe ogen! Hij overhandigde mij een stick waar ik enkele foto’s op kon kopiëren en bood aan storende elementen zoals kranen en fabrieksschouwen met Photoshop voor mij te verwijderen, aangezien ik daar geen verstand van heb.  Toen de Lieve Man terug was, praatten beide mannen nog wat over politiek en de veranderingen die onze stad op korte tijd ondergaat.  Op het einde van de namiddag namen we afscheid. De Lieve Man en ik keken elkaar even aan met een blik van “ we weten nu wie dat is, geen slechte vent maar we voelen geen behoefte er buiten FB nog verder contact mee te houden”.  Op de weg naar huis bekende de Lieve Man me dat een andere vriendin van hem, en FB-vriendin van mij, hem al had verwittigd dat de Andere Man meer dan zomaar een boontje voor me had. Zij vond dat dat duidelijk bleek uit de  reacties die hij schreef.  We lachten het weg. Toch voelde ik een steekje toen de Lieve Man me zei dat hij haar toen had geantwoord dat ik vrij was te doen wat ik wilde en hij zich daar niet mee moeide.

Twee dagen later ontving ik een mail van de Andere Man. Of ik met hem wilde uit eten gaan. Pardon? Hij vond me zo lief en zou dat zo graag eens doen, schreef hij.  Ik wimpelde het beleefd af, zei dat ik voor de dag die hij voorstelde  reeds andere plannen had en dat het misschien later eens zou passen. Ik probeerde het zodanig te verwoorden dat het niet kwetsend overkwam maar toch liet blijken dat ik niet geïnteresseerd was.  Eerst  gaan eten, en daarna zeker…. Nee dank je!

De volgende dag bracht ik de Lieve Man hiervan op de hoogte. Toen zei hij me dat de Andere Man aan hem geschreven had dat hij mij een toffe madam vond!  Enerzijds was ik geamuseerd, anderzijds vond ik het toch maar vreemd dat de Andere Man mij mee uit vroeg achter de rug van de Lieve Man om.  Beetje geniepig, vond ik. Het zou toch kunnen dat  de Lieve Man en ik een relatie hebben? Daar had de Andere mij niets over gevraagd. Misschien dat de Lieve Man hem tijdens hun eerste gesprek had laten weten dat ik maar een gewone vriendin ben, maar toch… Die avond las ik op FB hoe de Andere Man aan het flikflooien was met zijn andere  FB-vriendinnen. Ik liet niet blijken dat ik ook online was.

Enfin, ik ben niet ingegaan op de uitnodiging van de Andere Man en ben ook niet van plan dat ooit te doen.  In de eerste plaats omdat de Andere Man mijn type niet is en mij tijdens dat gesprek helemaal niet heeft weten boeien, maar vooral omdat ik nu eenmaal van de Lieve Man houd, al blijft hij herhalen dat het tussen ons nooit méér zal worden dan het nu is. En als ik van iemand houd dan is er geen plaats voor een ander. Zo simpel zit ik in elkaar. Toch vraag ik me af of de Lieve Man echt zo onverschillig zou zijn moest ik toch zijn ingegaan op de uitnodiging van de Andere Man.

Ik weet het , ik krijg nu eens meer dan gewone aandacht van een andere man en ik wuif het allemaal weg. Ik ben toch een ondankbaar schepsel.

*Bethelgonda*

Deze morgen een nieuwe veelbejubelde koffiezaak bezocht. We hadden er niet aan gedacht ons Italiaans woordenboekje mee te nemen, maar gelukkig stond op de kaart telkens een verklaring voor de ons nog onbekende nieuwe producten  als Macchiato, Moccachino, Latte en meer van die dure cultureel hoog klinkende benamingen.  Een gewone koffie stond nergens vermeld. De thees werden in het Engels omschreven, vreemd.  Ik kreeg een vingerhoedje espresso voorgeschoteld,  met een glaasje water en een zandkoekje ter grootte van een één-euromuntje.  Probleem.  Wat werd ik verondersteld te doen met dat glaasje water? Discreet rondkijken leerde me niets meer, want de andere gasten hadden allemaal grote mokken voor zich.  Het water was koud, dus veronderstelde ik dat het niet moest gemengd worden met het geutje espressokoffie, al was er meer dan plaats genoeg voor in het glazen kopje.  Even nippen van het geutje koffie leerde me dat die ondrinkbaar sterk was, dus vlug even nippen van het glaasje water. Koffiesmaak onmiddellijk weg. Hum, ofwel is deze manier van koffie savoureren niet “my cup of tea”, ofwel deed ik het konteverkeerd.

Ik kon het niet direct duiden, die opwellende tranen die ik nog net kon tegenhouden. Was het omdat de paasvakantie gedaan was en het vooruitzicht het arrogante beter wetende pubergeweld opnieuw te moeten confronteren me tegenstond?