NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • beangstigend
  • Het doet pijn...
  • Bedoelingen?
  • misschien
  • opgemerkt
    Zoeken in blog

    Schrijvend blijven

    20-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.beangstigend

    Die wereld maakte me angstig. Sinds... dit alles begon.

    De behandelingen die ik kreeg... de manier van benaderd worden. Een nachtmerrie.

    Ze maakte me nog zieker.

    De angst voor ze is nooit groter geweest.

    Vertrouwen? Hoe kan ik vertrouwen in die wereld daar.

    Vandaar dat ik geen beroep meer op ze wil doen sinds opeenvolgende nare ervaringen. Dus op zoek naar een huisarts die er geen vooroordelen op na houdt, en een die ernstige problemen ook ernstig neemt. Waardoor er geen blunders ontstaan die op rekening van mijn gezondheid geschreven werden.

    De gespecialiseerde arts die als een sneltrein info geeft, en volkomen onterecht met het mes van veroordeling mijn hoofd eraf sloeg... waarna ik daags nadien tot overmaat van ramp ook nog een verslag met foutieve informatie onder ogen kreeg... .. boezemt me meer dan angst in.

    Ik reis al maanden in mijn eentje verder... zonder hun 'hulp'(?) nog in te roepen.. en paste zelf mijn medicatie aan... wat ik uiteraard nooit zou doen als zij niet eerder door nonchalance mij maandenlang verkeerde medicatie gaven. En dan daar een mouw aanpassen die mogelijk mij in die mate bijwerkingen gaf dat ik niet meer functioneren kon.

    Ik durf mijn leven, mijn gezondheid niet meer aan ze toevertrouwen. Het was meer dan schokkend wat ik beleefd heb.

    Op zoek dus naar een goede medische begeleiding en ik zal die vinden ook.

    Ze zijn er... elders... waar ik voor andere medische problemen was... .

    Het is alleen erg moeilijk en zwaar tijdens deze periode. Vaak is de energie volkomen zoek. Sinds gisteren lijkt het me eindelijk beter te gaan. Mogelijk door het uitstellen van de verhoging van een van de medicamenten. Ook dat vond ik een vreemde ervaring. Op basis van 3 raadplegingen die niet eens raadplegingen zouden mogen heten, maar info naar je hoofd geslingerd krijgen, zo snel dat je ze amper kan opnemen, wordt vlug beslist om niet van de minste medicatie te nemen, te verhogen, te verlagen. Evenmin zonder te controleren of dit nog wel moet... want onderzoeken vinden er ondertussen niet meer plaats... gedurende 2 maanden, geen bloedonderzoek, geen ander ook. Dus wanneer de verhoging mogelijk niet nodig is... maakt dat voor ze niet uit... maar voor mij wel.

    Beide medicamenten zijn namelijk allesbehalve onschadelijk.

    Het is bijna zoals bij die arme dieren die vetgemest worden in hokjes, geef die alle dagen zoveel van dit en zoveel van dat en 't komt in orde.  Ach ik kan het niet uitdrukken zoals ik het zou willen... . Het is alsof je bezig bent alle planten te voorzien van water, zelfs die bezig zijn te verzuipen. En je alle kippen vetmest zelfs die tekenen vertonen van ziekte door dat vetmesten.

    Ik ga het hierbij laten, voel me erg moe... tijd om te rusten... nu ja, alleszins wat anders te doen.

    20-11-2018 om 10:33 geschreven door Myrthe


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het doet pijn...

    Het doet pijn... de herinnering aan wat was.

    Een foto van 'voor'... het land van 'waas' begon.

    Een kaartje met lieve wensen, warme groeten, en dat ze me missen.

    Meestal doet er niet veel pijn... en zit alles ver weg.

    Maar ik begin af en toe weer iets te 'voelen'. Hartepijn. Verdriet.

    Maar wat ik normaal zo erg vind... nu dat ging gewoon voorbij gisteren.

    Een hele dag veilig tussen de muren van dit huis.

    Geen mensen, geen indrukken die de ontreddering kunnen veroorzaken.

    Vertrouwde series 's avonds kijken... .

    De hele verdere dag rustig klusjes opgeknapt.

    Niet meer onder hoogspanning maar echt rustig.

    Op tijd gegeten. Op tijd rust genomen.

    Maanden lukte het me niet te schrijven hier of elders.

    Het lukte niet of amper, om te verwoorden wat is.

    Ik probeer het weer.

    Om schrijvend 'terug te komen'.

    20-11-2018 om 08:16 geschreven door Myrthe


    26-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bedoelingen?

    De pieren uit mijn neus vragen mijnheer?

    Wat denk je wel?

    Dat je me dààrmee kan veroveren?

    Poetsvrouw nodig?

    Of een bedgenote?

    Ik vertrouw je niet, dus sorry.

    Ach, je hield me nogal in de gaten... merkte dat kleine klevertje op.

    Wat was je bedoeling?

    Toch meer te weten te komen waar ik toch héél duidelijk aangaf

    dat ik daar geen zin in had?

    En vanwaar die familiariteit?

    Vond je het grappig die opmerking?

    Wellicht vond je mijn reactie niet zo grappig maar wel raak.

    En vond je het beleefd me te onderbreken toen ik iemand een fijne namiddag wenste

    waarbij je wat ik zei tegen de vrouw probeerde te ontwaarden..?

    Dacht je nu werkelijk dat ik in katzwijm voor je zou vallen?

    Volgende keer ga ik je vermijden want van zulke 'praatjes' hou ik niet.

    Ik kom niet vlug meer onder de indruk van prietpraat... het spijt me.

    26-06-2018 om 18:52 geschreven door Myrthe


    25-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.misschien

    Misschien ben ik begonnen met aanvaarden? Aanvaarden wat is?

    Misschien verandert de 'onverschilligheid' of 'gelatenheid' nog in aanvaarden.

    Afscheid van wat was en niet meer is. Zoveel.

    De fijne, warme herinneringen doen pijn... om wat in de plaats kwam.

    Ook dat moet ik proberen te aanvaarden.

    Al die pijn en verdriet achter me laten... .

    25-06-2018 om 10:43 geschreven door Myrthe


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.opgemerkt

    Je wist niet of er iemand thuis zou zijn.

    Je kwam onverwacht maar maakte je nu eens geen zorgen of dat wel 'mocht'.

    Uiteindelijk kwam ze bij jou zowat iedere keer onverwacht aan.

    Als toch zou blijken dat niemand thuis zou zijn, je had je daarop voorbereid, het geschenkje kon veilig achterblijven.

    Er was bezoek maar dat leek niet meteen een probleem. Je vroeg uiteraard of je niet stoorde. Het bezoek was ook niet onbekend voor je.

    Toch voelde je iets wat je niet kon plaatsen.

    Je probeerde jezelf gerust te stellen door te menen dat het wellicht weer je hooggevoeligheid was die je parten speelde.

    Het leek wel of ze spraken zonder woorden, je merkte het.

    Er werd je gevraagd of je een kop koffie wilde.

    Er klopte iets niet. Je probeerde alsnog het te negeren.

    Er werd zo vaag, zo raar gedaan.

    Een soort nervositeit, ongemakkelijkheid.

    En toen zag je het... en hoorde je het... iets moest vlug uit het zicht verdwijnen.

    Die ene fles. Wie nam het initiatief? De gevierde of de bezoekers die mogelijk de fles meebrachten...? Dat glas van ze werd opgedronken en één van de bezoekers reageerde nogal vreemd op het aanbod op nog een glaasje.

    Het besef kwam achteraf, de fles werd vlug weggenomen. En wel om jou?

    Blijkbaar was het te duur om je daarin te laten delen?

    Je gelooft niet dat het van de gevierde zelf kwam maar wellicht door de schenker....

    Toch vond je het pijnlijk. Om allerlei. Zeker niet om het drankje in die fles.

    Toen je na die koffie nogmaals aangeboden werd of je wat wilde drinken, koffie of iets fris. Koos je omwille van de sterke koffie en het warme weer voor iets fris.

    Je hoopte op een biertje... maar je kreeg water voorgeschoteld met kruiden erin.

    Bij de koffie kreeg je chocolaatjes maar van de andere snacks werd je evenmin iets gepresenteerd.

    Het voelde als opnieuw een confrontatie met het feit dat je niet heus nog een vriend of vriendin hebt al bleef je denken dat zij er wel een was en bleef.

    Niemand meer waarvan je kan voelen dat ze om je geven.

    Niemand nog op de aarde die je vertrouwd is... . 

    Je voelt je sindsdien onverschillig. Levensloos.

    Je ziet en hoort en merkt op...  bekijkt het leven om je met andere ogen, een ander gevoel, geen aangenaam gevoel.

    Alsof je los door alle maskers heenkijkt.

    Zoveel je koud laat.

    Alsof je in een soort verdoving leeft.

    25-06-2018 om 10:01 geschreven door Myrthe


    22-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat...

    Wat een alleenheid.

    De hevige wind buiten maakte dat je het zo scherp voelde.

    Al wat was is vervlogen. Weg.

    Wat rest is een ouder geworden boom.

    De wortels ervan komen steeds losser te zitten.

    De boom kijkt uit over het kaal geworden landschap, met ultramoderne gebouwen, zonder gras of bloemen, zonder bomen en slechts gemillimeterde struiken. Strak. Plastiek, beton, metaal, glas.

    Er zijn nog mensen die geven om de oude boom... en dat doet deugd.

    Het houdt niet stand bij de grotere hoeveelheid gevoelloosheid, hardheid, onverschilligheid, bij de aanvallen op de boom, de verminkingen, bespugingen, spot.

    En net als toen... wordt er bovendien ook gezorgd dat die de boom in hun hart sluiten zoals die is, weggetrokken worden waar en hoe het kan.

    Ach boom, neem de raad ter harte van die jou passeerde en zo hartelijk en aardig voor je was. Probeer de nare houdingen los te koppelen en bescherm hetgeen waarvan je genieten kan, want ook dat wordt vaak voorwerp van spot of kritiek.

    22-06-2018 om 08:42 geschreven door Myrthe


    20-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen....

    Je wil beschrijven wat is maar de leegte is te groot.

    Beschrijf dan de leegte.

    Een wit blad, een wereld die je niet langer kent, voelt, waarvan je niet langer voelt dat je eraan deelneemt, aan die wereld.

    Zelden heb je nog zin om te eten. Er is geen honger.

    Je koopt waarvan je denkt dat het je wel zal smaken.

    Het duurt een week eer je je dan eindelijk aan het bereiden zet van wat je kocht.

    Net zo gaat het met zaken ondernemen. Het laat je allemaal koud en je moet je er toe aanzetten om het ook te doen.

    Spulletjes kopen waarvan je denkt dat je daarmee wat kan om creatief aan de slag te gaan, maken je slechts depressiever, net omdat je jezelf er niet toe kan brengen ermee aan de slag te gaan. Daarmee ben je gelukkig opgehouden... want de berg spulletjes die groter wordt zonder dat je er wat mee doet, geeft je nog een ellendiger gevoel.

    Je nodigt niemand meer uit. Je gaf het op. Teveel eisen en voorwaarden worden er gesteld door de ene wat een gewoon, gezellig samenzijn verknoeid en je onnoemelijk veel spanning geeft. En alsof je wat onbetamelijks vraagt als je ze uitnodigt bij de andere.  

    Aan de kant geschoven.

    Er is een immense vermoeidheid gekomen.

     

     

    20-06-2018 om 00:00 geschreven door Myrthe


    19-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.emoties

    de draad

    terug

    proberen

    opnemen.

    van

    haar

    leven.

    Waar is die draad

    waarlangs haar leven

    te volgen

    te leven

    was?

    (c)Myrthe 2018

    19-06-2018 om 07:40 geschreven door Myrthe


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Licht

    Waar is het licht?Een donkere grot

    met zoveel tunnels.

    Wat ze hield voor de zon.

    Heeft haar opgebrand.

    (c) Myrthe 2018

    19-06-2018 om 07:35 geschreven door Myrthe


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Ze zweven in de lucht...

    je handen...

    zoekend.

    Leeg,

    er is alleen

    de ijlheid.

    (c) Myrthe 2018

    19-06-2018 om 07:32 geschreven door Myrthe




    Archief per week
  • 19/11-25/11 2018
  • 25/06-01/07 2018
  • 18/06-24/06 2018
  • 11/06-17/06 2018

    Blog als favoriet !


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!