Ik wou dat ik de poorten van mijn brein kon sluiten. En van mijn voelen.
Alles doet pijn in me. Voortdurend alert zijn om gedachten te verjagen die kwellen, onzeker maken, me innerlijk doen schreeuwen van angst.
Wat is er veranderd? Waarom wordt er niet meer gereageerd op een berichtje van me?
Ik wil de angst niet meer om iets 'verkeerds' te doen of gedaan te hebben.
Wat mis ik vrienden die eerlijk zijn, oprecht, geen dubbele agenda hebben, niet zwijgend veroordelen.
Er wordt iets beloofd, straks komt ze dat brengen. Maar wanneer is straks? Ik blijf lange tijd in de woonkamer zodat ik de deurbel goed kan horen. Ondertussen werk ik wat klusjes af.
Na een lange tijd, besluit ik in de tuin te werken. Als ik de bel niet hoor, zal ze wel een berichtje sturen, stel ik mezelf gerust. Als ik terug naar binnen ga, kijk ik op mijn mobieltje, geen bericht. Het lijkt wel of ik tegelijk de gekwelde binnenkant verzorg, opruim... .
Nog steeds geen berichtje. Wellicht waren ze op stap.
De verdere avond, geen deurbel, geen berichtje.
Natuurlijk kon ik zelf informeren... maar ik wil me niet meer als een angsthaas gedragen, ik wil die onzekerheid niet meer. Die houding van achter ze aan te lopen, maakt me ziek.
Hoeveel wordt vergeten... en dat is best... maar wat niet langer goed voelt, is dat dit zo'n impact heeft op me. Geen fijne impact. Ik wil dit loslaten en er niet meer zo om geven... .
Dat is moeilijk maar ik wil af van die pijn telkens, van dat verdriet. Van het ambivalente in die houding, wat me net zo onzeker maakt en bang.
Het is stil in mijn hoofd. Er is pijn, verdriet. Maar ik hou het stil in mijn hoofd. Zodat niet alles stil wordt in me.
Er is iets veranderd in me. Een omhulsel. Een muur... of een houten schutting, een strohut... ik weet het niet... maar het houdt heel wat buiten... . Ik doe... en wil niet voortdurend beducht zijn op die anderen die hun ongenoegen laten blijken op alle manieren behalve de geruststellende... namelijk : praten, vragen, spreken, communiceren. Het maakt me bang... en dat wil ik niet meer. Ik sluit me af voor hun ongenoegen, als dat er zou zijn... . Als het er zou zijn, dan spreken ze het liefst uit. Ik wens me niet meer als een bange haas te gedragen, me niet langer in zowat onmogeljke bochten te wringen. Het is nog pijnlijker wanneer ik dan geconfronteerd wordt met hun eigen verregaande nonchalance, of het duidelijk 'weinig of geen' rekening houden met hun omgeving. En natuurlijk word je dan een soort van 'lastpak', als je niet op die akelige zwijgende manier maar met vriendelijke woorden, ze erop wijst, of verzoekt om... .
Mijn besluit: laat ze hun gang maar gaan. Ik sluit er me voor af. En ik probeer mijn leven te leven, met sterkere grenzen om me heen. Ook innerlijke barelen, zodat allerlei kwetsende houdingen me niet meer omtoveren in een wrak.
Helemaal verdoofd. De balans is nu helemaal die ene kant uitgegaan. Met een luide bons kwam die ene schaal naar beneden.
Ik red het wel hoor. Op overlevingsstatus. Voel me doodmoe helemaal.
Alsof ik midden in een oorlog zit en er geen mogelijkheid is om te vluchten, me te verschuilen, tot rust te komen. Al die mogelijkheden worden gesaboteerd. Toch blijf ik proberen.
Geen uitlaatklep sinds weken maakt alles nog moeilijker. Het enige wat me behoedt voor nog meer ravage is mezelf 'doodhouden', verdoofd dus.
De auto-immuunziekte, de hele corona-ellende, depressie en op deze twee maanden acht weken niet naar de hulpverlener kunnen. De spanningen in mijn buurt, de gemelijkheid van die ik meende te kunnen vertrouwen, de afschuwelijke aanval van een ander persoon. Zoveel maskers vallen af deze tijden.
Ik ben het moe, ik kan niet meer.
Ik voel me hoe langer hoe minder in staat om me af te schermen van allerlei soorten gemenigheid, wreedheid, gestoordheid. Wil al die negativiteit niet langer zo intens voelen.
Het moet veranderen, mijn leven voelt ondergraven... .
Geen respect voor de anderen hier, of weinig... dat amper nog iemand kunnen vertrouwen in mijn onmiddelijke buurt, het nekt me.
Ik moet alvast ophouden met de angst die er weer is gekomen... waardoor je speelbal wordt van anderen hun frustraties, jaloezie, machtspelletjes.
Speel muziek op een normaal niveau, ga niet als een haas de trappen af maar stap gewoon, haal je regenscherm tevoorschijn als er nog eens matten worden uitgeklopt vanuit de hoogte en de viezigheid jouw terras of was bereikt . En ga er niet telkens dood van als je ziet dat je gezien werd maar er toch vlug weggedraaid wordt... of als je die reikhalzend ziet kijken vanop dat terras naar wat je doet in je tuin... maar als je kijkt, alweer doet of je er niet bent.
Wat vind ik dat vreselijk allemaal. Er wordt niet echt gecommuniceerd, het is zo vaak gemelijk, ontkennen, doen alsof de neus bloedt. Dus ik stop met dat blindelings vertrouwen in mensen, ik stop met me te laten beschuldigen voor zaken waar ik niets mee te maken heb... ik stop met mezelf weg te moffelen daardoor. Ik doe mijn ding, en laat ze maar respectloos omgaan met de omgeving, ik sluit de barelen, ze doen maar. Focus je nu maar op al die mensen die je wel eerlijk benaderen, je al het goede gunnen in plaats van het te benijden. Ik ga er stilaan dood van. Ben op.
Alsof het nog steeds niet tot mijn bewustzijn kon doordringen.
Ik doe alles wat gevraagd wordt en toch voel ik me niet in de realiteit, nog steeds niet.
Ik woon in wolken van 'vreemdheid', bewegingen buiten me om, alles lijkt verdoofd.
Ook het voelen bij tijden en het reageren is veranderd, alsof ik half robot werd.
Enorm moe en erg down, met enorm veel moeite aan de taakjes, zowel het mezelf ertoe dwingen als het taken volbrengen zelf.
Niets boeit me nog, nergens naar uitkijken, steeds meer 'doet er niet meer toe'. En wanneer er een plan ontstaat in mijn verdoofde brein, dan zakt het als een pudding in elkaar voor ik er aan kon beginnen.
Alsof iemand me vraagt om een mens te opereren terwijl ik daar niets van kan.
Depressie, immuniteitsziekte en dan de hele beleving verlamd door corona. Eenzaam voel ik me niet meer, niet meer... de berg, die steeds maar groeiende berg, eraf gedonderd.
Het is vreemd... alles... . Je kan het niet 'grijpen' en niet 'begrijpen'. Je doet wat je opgedragen werd en wordt naargelang de situatie verandert.
Onzekerheid blijft. En angst. Twijfel.
Ja, het voelt als een nachtmerrie. Een die niet verdwijnt als je ontwaakt.
En natuurlijk wil je er 'het beste' van maken. Maar hoe?
Ik vermijd het om meer dan 2 keer per dag de situatie te volgen. En dan via kanalen die je kan vertrouwen. En die niet komen met feiten die je niet helpen, tenzij door de angst nog te verergeren en je de moed te doen verliezen.
Toch voelt het vaak of ik in het duister tast. Of alsof ik iedere minuut mijn handen zou moeten wassen of heel mijn huis zou moeten ontsmetten. Alsof dat virus plots ook in dit huis zit alhoewel ik alleen woon met mijn huisdier en ik me aan de regels houd.
Als ik dan toch naar de winkel ga en ik hou voldoende afstand, zijn er toch mensen die ofwel niet weten wat anderhalve meter afstand houden betekent. Of menen ze dat ze als ze achter je aankomen die afstand niet meer hoeven te respecteren?
Je ziet een bejaard koppel wandelen en toch blijft er een man met een hondje op de stoep staan... terwijl je toch niet kan verwachten dat het bejaarde koppel dan maar over de berm naar de straat moet gaan? Ik merk dat een van ze wat zegt tegen de man met het hondje. Ik hoor hem zeggen dat zijn hondje goede dag wil zeggen aan mijn hond... waarmee ik net om de afstand te garanderen mee wandel aan de overkant van de straat. Ik ben ontsteld over zijn onwetendheid of wat is de verklaring voor zijn gedrag???
Hij kon opzij gaan staan, om voldoende afstand tussen hem en het bejaard koppeltje te garanderen maar neen, hij staat daar als een rots midden op het voetpad en wijkt amper als het koppel hem is genaderd.
Ik heb zin om hem toe te roepen opzij te gaan maar ik vertrouwde erop dat hij dat wel zou doen als het koppel dichterbij komt. Dus niet En toen ik zijn antwoord hoorde, voelde ik me nog meer ontredderd... hoezo moest zijn hondje mijn hond gedag zeggen????
Vroeger kwam die ook met zijn niet aangelijnd hondje dichterbij waarbij ik hem duidelijk maakte dat mijn hond (en ik) daar niet zo van gediend zijn. (haar haren gaan overeind staan telkens ze dat hondje ziet komen, de mijne daardoor ook ;-))
Dus ik hoopte dat hij nu zijn verstand zou gebruiken en zijn hondje daar aan de overkant van de straat hield.
Toen we naderden, begon het hondje te blaffen en hoorde ik de man zeggen 'voilà nu heeft hij gedag gezegd ... '
Arghhhhhhhhhh . Te geschokt om hem vanaf de overkant duidelijk te maken dat hij voldoende afstand nu moet houden tussen hem en anderen...
En ja... het bejaard koppel kon binnen blijven maar wordt er niet gezegd dat er voldoende afstand moet gehouden worden??? JA dus... ! Zucht. En als iedereen dat doet, dan is een wandeling als je gezond bent net goed.
Maar dan moet je wel niet zo'n persoon ontmoeten die de regels niet snapt... tenzij je hem daar op tijd aan herinnert... !
Gisteren in een winkel voerden ik en een man net een sierlijk ballet hihi... ik wou een gang inslaan maar zag hem komen en ging terug om de afstand te garanderen... en zo ging het een hele tijd want toevallig kwamen we mekaar telkens weer tegen al was die winkel groot genoeg . Zo kan je eigenlijk van die maatregel ook een spelletje maken. En dan lach je bijna als vanzelf naar mekaar. En lachen is en blijft gezond en doet toch ook de meeste mensen deugd?
Ook een babbeltje maken met een bejaarde die voor de gevel van haar huis staat en zich geen raad meer weet van eenzaamheid... . Dat zijn van die kleine dingen die toch kunnen zorgen voor 'warm contact al is het dan op afstand'. Of lachen naar mekaar... wat even de angst en de zorgen doet smelten.
Vergeet je titel niet... 'schrijvend blijven'...! Je vergat dat ultieme middel voor je om te blijven... om jezelf niet te verliezen én je moed.
De wanhoop ten top. En dan verstuur je noodoproepen. Reacties of het uitblijven ervan maken het nog erger. Trekken je naar de bodem.
Je sluit die ene poort. Je schreeuwt... en schrijft, je schreeuwt al schrijvend. Je weet dat er harde veroordelingen kunnen komen. Of nog meer stilzwijgen.
Hoe lang is het geleden dat je zo vaak probeerde iemand te bereiken? De angst groeide. Een déjà vu... .
Ziek van ellende. De buitenlucht in. Niet opnieuw. Niet opnieuw.
Als praten stokt of de woorden niet meer gehoord worden. Ze gaan mee met de wind. Hun geluid gaat verloren.
Omdat jezelf 'dood' voelt? De kracht eruit is. Alles mat voelt en de andere niet meer kan zien, niet meer kan voelen, niet meer beseft dat het van binnen stilaan verandert in die ene nachtmerrie?
Alweer alsof jij als bezetene schreeuwt om hulp, roept, gilt, de moordenaar zit je op de hielen. Maar het dikke glas waarachter je gevangen zit maakt dat niemand je echt kan horen, je werkelijk kan zien, de angst in je ogen kan lezen.
Iemand wuift zelfs terug toen je je beide armen in wanhoop naar boven stak.
En toch werd je gehoord, niet vergooid... niet veroordeeld... .
Je voelt je ziek vandaag, maar niet meer verloren... je voelt je ziek maar niet meer dat soort ziek zijn in coma, maar ziek door de emoties door de warboel van gevoelens. Je staat niet alleen, je bent niet alleen. Wat je voelt wordt niet weggelachen of genegeerd, jezelf er niet om veroordeeld of heel erg afgestraft.
Je wordt gehoord in je hele wezen, ook dat met pijn en verdriet, met schaamte en schuld, met vertwijfeling en angst.
Het duizelt je. Je weet dat je moet zorgen dat je rust, dat je niet overspoeld wordt door dit onverwachte voelen van gehoord te worden. Dat je er mag zijn.
Je durft niet te veel hoop te koesteren dat je jezelf nu weer kan optillen, dat het allemaal wel weer zal gaan. Doe het rustig. Stapje voor stapje. En zorg goed voor jezelf. Zorg dat de angsten het niet meer sturen, jouw leven, jouw zijn. Zorg voor rust zodat de vermoeidheid die monsters niet allemaal extra kan voeden.
Verzeild in de modder. En waar is het 'noorden'? Kan je niet meer verder? Of terug?Een vergruisd brein. En wat meer voel je nog dan de langgerekte schreeuw in de verte?
Spartelen doe je niet meer. Er kwam onverschilligheid. Leegte.
Om je heen kijken wekt slechts angst op. Puin overal. Chaos. Verstikkend.
Gevangen in zoveel netten, draden, klauwen, ... .
En kijk... daar heb je dan je doel.... ! Bevrijd jezelf van de ballast. Ruim dat puin. En probeer orde te scheppen in de chaos. Zodat je weer kan ademen en de angst kan wegebben.
Het blijft jammer genoeg pijnlijk. Ik mis spontane bezoekjes. Of een telefoontje. Bij tijden kan ik het moeilijk aan dat gevoel dat ik niet meer voor ze schijn te bestaan.
Het verdriet kwam in vol ornaat naar boven na die dag dat ik me vergiste en dat onthaald werd op weer die verwijtende toon. Waarom niet gewoon wat begrip voor dat wat voor mezelf al moeilijk genoeg is?
Ik ben er zo ontzettend moe door... altijd op je tellen letten, kijken wat je zegt... en je niet laten overspoelen. Ieder woord én gevoel wat niet in het plaatje past wordt afgemaakt.
Ze moeten me niet. Het doet vooral pijn hoe je miskend wordt, op een vreselijke manier anders ingevuld wordt.
Het slaat je hele innerlijke wereld in diggelen.
Ik voel me slechts door de kleintjes geliefd. Ik weet dat ik ook door één van de oudere graag gezien word maar het is nu door omstandigheden niet voelbaar.
Ik begrijp het maar kan het steeds minder dragen. Ook hoe die waar ik toch een goed contact mee meen te hebben, van me weggehouden worden. Ik vind al die gehaaide spelletjes moordend en wenste dat ik kon wegtrekken, ver weg... en het goede van de warmte van mensen om me heen hierdoor niet langer verwoest werd.
Moet je echt eerst op dàt punt aangekomen zijn? Om onverbloemd te laten horen, zien, voelen hoe je spuugt op de persoon die jou kwam bezoeken?
In het bijzijn van alle andere bezoekers... .
Helemaal onderuit ging je. Innerlijk. Probeerde te begrijpen... probeerde het niet 'persoonlijk' te nemen. Terwijl het dat duidelijk wel was. Daar stond je met de zorgvuldig gekozen ruiker bloemen... . Iemand nam ze aan en zei welke mooie rozen het waren.
Je wist even niet wat te doen. Ze deed of je de rotste mens op de hele wereld was... alsof je een pak vergif was, een hele hoop viezigheid. En omdat ze zo duidelijk liet voelen dat ze je niet moest daar... zei je dat je wel weg zou gaan, dat je het begreep (dat ze rust nodig had)... . Ze bleef maar doorgaan... tot je zei dat je er niet voor jezelf was... maar voor haar... en dat je haar niet wou storen. Je mocht 5 minuten blijven. Alsof ze je net een hele grote gunst verleende.
Een deel van de andere bezoekers had zich spontaan teruggetrokken... al zei ik dat het niet hoefde, dat ik wel zou gaan.
Toen na hoeveel minuten (?) er iemand binnenkwam, zei je dat je nu wel weg zou gaan, de 5 minuten waren wellicht al om.
Wie zei er 'bedankt voor je bezoek'? Ik herinner het me niet meer. Ik was er niet meer vanaf dat moment dat ik werd bekogeld door al die akelige woorden die me duidelijk lieten voelen dat ze me er niet wenste.
Waarom niet? En waarom liet ze me dat niet op een menselijke wijze en zonder die machete de er dodelijk inhakte?
Omdat ze net als een deel van de familie liever veroordeeld zonder de 'veroordeelde' ooit de kans te hebben gegeven 'gehoord' te worden?
Natuurlijk willen ze dat niet... ze moesten eens geconfronteerd worden met een 'heel ander verhaal'... een verhaal dat oneindig ver van de vracht leugens ligt.
Hoe ik erna, eenmaal buiten, probeerde het te plaatsen in de situatie waarin ze zich bevond, het hielp me niet. Ik bleef die woorden erger dan haat voelen. Ze waren als bijtend zuur... en dat bijtend zuur bleek niet te stoppen.
Was dan haar hele houding en gedrag naar mij toe bij de ontmoetingen ervoor gefaked?
Dan deed ze zichzelf aan dat iemand aan haar ziekenbed stond die ze liever niet daar zag...? Door hypocriet gedrag... . En ze deed het niet alleen zichzelf aan... .
De herinnering aan haar... aan de messen die ze ronddraaide in mijn hart... de pijn die dat deed... en de vraag wààrom... waaraan ik zulke haat verdiend had... die wil ik wissen... uit zelfbehoud. En ik hoop dat het me lukt.
Ik ben moe... en wil hoe langer hoe minder naar buiten, naar mensen toe.
Schrijvend blijven
. En ga er niet telkens dood van als je ziet dat je gezien werd maar er toch vlug weggedraaid wordt... of als je die reikhalzend ziet kijken vanop dat terras naar wat je doet in je tuin... maar als je kijkt, alweer doet of je er niet bent.
. Zo kan je eigenlijk van die maatregel ook een spelletje maken. 
