Het blijft jammer genoeg pijnlijk. Ik mis spontane bezoekjes. Of een telefoontje. Bij tijden kan ik het moeilijk aan dat gevoel dat ik niet meer voor ze schijn te bestaan.

Het verdriet kwam in vol ornaat naar boven na die dag dat ik me vergiste en dat onthaald werd op weer die verwijtende toon. Waarom niet gewoon wat begrip voor dat wat voor mezelf al moeilijk genoeg is?

Ik ben er zo ontzettend moe door... altijd op je tellen letten, kijken wat je zegt... en je niet laten overspoelen. Ieder woord én gevoel wat niet in het plaatje past wordt afgemaakt.

Ze moeten me niet. Het doet vooral pijn hoe je miskend wordt, op een vreselijke manier anders ingevuld wordt.

Het slaat je hele innerlijke wereld in diggelen.

Ik voel me slechts door de kleintjes geliefd. Ik weet dat ik ook door één van de oudere graag gezien word maar het is nu door omstandigheden niet voelbaar.

Ik begrijp het maar kan het steeds minder dragen. Ook hoe die waar ik toch een goed contact mee meen te hebben, van me weggehouden worden. Ik vind al die gehaaide spelletjes moordend en wenste dat ik kon wegtrekken, ver weg... en het goede van de warmte van mensen om me heen hierdoor niet langer verwoest werd.

De overmacht voelt te groot.