Foto's Alle foto's worden in de mate van het mogelijke nagezien op copyrights, soms is het echter niet te achterhalen, indien ik dus ongewild een foto op mijn blog heb staan waar u eigenaar van bent en geen toestemming heeft verleend, zal ik deze op verzoek onmiddellijk verwijderen, ofwel kunnen we de copyrights regelen en na het schriftelijk akkoord van de originele eigenaar de foto laten staan. Gelieve me dus te verontschuldigen indien dit zou gebeuren met een foto waar geen toestemming voor is doordat de eigenaar niet te achterhalen was. De foto's (overgenomen van het internet) onder bronvermelding Bent U het met plaatsing van een foto "niet" eens, reageer dan via mijn email.
Copyright
Photos All photos are as far as possible checked on copyright, it is sometimes impossible to get, so if I inadvertently have a photo on my blog are you own it and not have the authorization, I will immediately remove them upon request or we can arrange the copyrights after the written agreement of the original owners leave the picture. So please excuse me if this was done with a picture where no authorization is that the owner was not to find out. Are you 'not' agree with the placement of a picture, please reply andromeda@scarlet.be
Is een samenwerking tussen gemeentebestuur Temse, Wase Videoclub, Academie Temse, Erfgoedcel Waasland, ACV, ABVV, Basisschool Sint-Amelberga, De Barst, ex-werknemers B o e l w e r f , e r f g o e d l i e f h e b b e r s , kunstenaars....
Boelwerf is weg, maar veel werknemers niet, nog minder de geschiedenis van deze mensen. De bedoeling is mensen en geschiedenissen te verzamelen op dit blog. Het verzamelen van gegevens verhalen enz, bleek een grote taak, groter dan ik me ooit had voorgesteld, gelukkig is het blog nu het aanspreekpunt op het internet geworden van de erfgoedvereniging "Op Stoapel" waardoor nu een ploeg gemotiveerde mensen die hun krachten hebben gebundeld om het Erfgoed van de Boelwerf zijn plaats te geven die het verdient.
16-11-2008
Technische gegevens Prins Filip
Was in de vaart vanaf 15-05-1992 tot 28-02-1997 voor de RMT.
Het bleek de laatste Ferry te worden voor de RMT. De verbinding tussen de regeringen van England en Belgie ging bankroet. Weerom een flater van de op dat moment regerende partijen en hun aanhang.
Op 25 april 1997 verliet de carferry voor de laatste maal Oostende, voor een reis naar Duinkerke (Frankrijk). Daar bleef het schip voor anker wachten op een nieuwe eigenaar, Dit werd dan uiteindelijk Stena Line.
Ook dat is reeds achterhaald op 1 november 1999 vaart het voor P&O onder de naam 'Aquitaine' tussen Dover en Calais.
Scheepsnummer op de werf
1534
Lengte
163.6 m
Breedte
27.7 m
Diepte
9.20 m
BRT
28838
Aantal passagiers
1350
Aantal voertuigen
710 of 120 vrachtwagens
Motor
4 X Sulzer Diesel
Snelheid
21 knopen
Geregisteerd
Oostende
Vlag
Belgie
Tot zover even wat technische info, Ik kon niet echt vinden waar het schip zich momenteel bevind, maar denk dat het reeds uit de vaart is, ofwel ergens gedump in de ontwikkelingslanden wat je tegenwoordig veel ziet gebeuren.
Jullie hebben nog een paar beelden tegoed maar dat later.
Steeds een speciaal moment voor iedereen als het schip uit de dok gaat, tenminste als je inmiddels niet al op een ander schip bezig was. Een stukje van iedereen vaart stil de dok uit.
Zoals je kan zien is het schip nog helemaal niet klaar, veel moet nog worden afgewerkt en getest, maar in het leven van het schip is dit zoals het eerste schopje van een kind in de moederschoot.
Ere wie ere toekomt, schippers van de Zaat zelf klaren de klus, bijgestaan door extra slepers, nu gaat het echter nog niet door de brug van Temse maar wordt aangemeerd op de werf voor verdere afwerking.
Toch komt stilaan de laatste plechtigheid in zicht: de doop door Prins Filip. Maar daar sluiten we de volgende keer deze wondermooie reeks beelden mee af.
Sfeervol en trots, de verlichte noeste arbeid van de Boelwerf en zijn mensen. Wat de mens kan met redelijkheid en fatsoen mag nooit worden opgeofferd aan geldhonger om het geld alleen.
Nog een aantal beelden van een interieur dat verbluffend mooi en tevens een toonbeeld van functionaliteit is.
Maar de beelden die je kan nemen van buiten naar het schip toe zijn even imponerend. Nu er merkte terecht iemand op dat je een beeld zou moeten hebben van de dekken als men er aan het werk was, ja dat was veelal een breiwerk van allerlei soorten kabels en darmen, materiaal enz.
Wordt je daar niet stil van? En dit alles is verdwenen niet omdat het geen succes kende, ik zou zelfs zeggen, te succesvol zeker wat stielvaardigheid betreft.
Zicht op het stuurhuis
De mast met radar
Laatste beeld is er een van de gestroomlijnde schouw.
Als toemaatje op onze serie over de Carferry 'Prins Filip' vond ik volgende instructiefilmpje. Let op de serie met foto's gaat verder dit is nog niet het einde. Prettig weekend iedereen.
We gaan vandaag het schip wat beter bekijken zeker binnenin.
We beginnen met drie foto's van de garagedekken.
Een mooi beeld van de stuurhut, of cabine van waaruit alles kan in werking worden gesteld.
Gisteren sprak ik ook van twee schroeven, wel hier is het bewijs. Dit beeld is genomen kort voor het uitdokken begint en het schip uiteindelijk in het water zal gaan.
De reeks vandaag springt reeds een heel eind verder in de afwerking van het schip, hier ligt het nog zonder een jasje aan, maar wat verder gaan de schilders, de schrijnwerkers en al de arbeiders die instaan voor controle en afwerking aan de slag, en maken van de carferry eerder een cruiseschip..
Over een imposant beeld gesproken, ik kan je vertellen als je daar persoonlijk staat dat je mond gewoon openvalt. Een mens is tot grote daden in staat, als hij maar wil, en met de juiste intenties. Let op, je ziet maar 1 schroef er zijn er twee.
Deze foto heeft een dubbele betekenis en is zelfs symboliek van de bovenste plank.
Centraal zie je dus het interieur van het stuurhuis, en eveneens centraal maar dan door het raam, staat de kerk van Temse te blinken, niet wetende wat een tragedie er op komst was.
Veel van wat je door de ramen ziet is inmiddels in de annalen van de geschiedenis verdwenen. (kranen, hangars, kraanbanen enz)
Ook buitenom is het schip aan zijn opsmuk toe, met een prachtige lijn krijgt het schip stilaan zijn vorm. Op de voorgrond de typische in gebruik zijnde reddingsloepen van de hedendaagse zeevaart.
Zoals de meesten wel zullen weten is lassen het middel geweest dat het lawaaierige klinken met nagels om alles aan elkaar te bevestigen eindelijk liet verstommen (Ik heb er een oorprobleem aan overgehouden, maar dat was van het andere lawaai dat oa de kappers maakten) Op de foto zie je dus een machinelasser die de lange naden voor zijn rekening nam
Een heel mooi overzichtsbeeld van de carferry in de droogdok, een hele tijd na de kiellegging.
Als je even telt zie je dus daar 4 zware kranen en twee lichte kranen constant aan het werk waren, een reden te meer dat alles goed in de gaten moest worden gehouden opdat de kranen elkaar niet zouden raken, en dat wat ze nodig hadden ook op de juiste plaatsen werd aangevoerd.
Ik heb al verteld over de kraanmannen, ware kunstenaars, scherpe ogen en veel geduld met die kerels die daar beneden van alles wilden. Gelukkig ging toen alle communicatie over de radio. (Lijkt misschien raar, maar er was een tijd dat alles ging met handgewuif en roepen, ieder die de kraan nodig had begon te zwaaien tot de kraanman je opmerkte en uiteindelijk in jouw richting kwam. Als die niet op je gezicht kon, kon je wel eens lang wachten. Dus men moest die mannen niet teveel voor de voeten lopen, want zij waren toen kapitein op HUN schip)
Let ook even op dat de kraanman zijn dak doorschijnende was, dit was gedaan opdat deze laatste ook de zaak boven in de fles van de kraan in het oog moest houden.
Ik heb het ooit meegemaakt dat bij storm er sectie's zo gevaarlijk begonnen te draaien, en dat de kraanman ze uiteindelijk terug neer moest leggen omdat er geen houden aan was.
Laatste foto is ook vanuit een kraan genomen, en zo zag de kraanman mooi alles wat daar beneden gebeurde.
Toen ik kraansmeerder was heb ik veel bij die mannen een klapke gaan doen, en bij koude en regen gauw even gaan opwarmen. Er kon toen af en toe wel eens een borreltje af, of een sigaartje. Let op dat was in de oude kranen toen er van de droogdok nog geen sprake was. In de droogdok daar werd het allemaal al stilaan ernstiger, en minder ontspannen omdat de crisis reeds aanklopte, en alles sneller moest, jawel ook toen kon het niet snel genoeg, waar ligt de grens?
Ja normaal zou je dus de volgorde moeten omkeren, maar omdat ik nu eenmaal graag een dwarsligger ben doen we het zo.
De volgende beelden van de Prins Filip (ik schreef gisteren per ongeluk Prins Flip, gelukkig op tijd gezien, zou zonde zijn voor het schip)
We waren dus al de delen naar het dok aan het brengen, net een bouwdoos, alleen je hebt hier niet veel keus op vergissingen.
Hier zie je het voorsteven van de carferry die in de kraan gaat, ik ril zelf als ik de beelden zie, er gaat dan wel heel wat door je lijf, wetende dat dit alles voorbij is. Ok was even mijn tekst kwijt. Het zware spul moest dan ook zo aangepikt worden dat het op de juiste plaats kon worden gebracht, met al het rijden en draaien van de kranen inbegrepen. (Wat hadden die remmen van de kranen het soms hard te verduren, zelfs als de kraanman de kraan vastzette voor het zwenken, en de andere kraan reed iets te ver, hoorde je de remmen op de disc van het zwenkgedeeltje kraken en piepen).
Hier hangt de kop zo goed als op zijn plaats en gingen de monteerders aan het werk om het stuk juist tot op millimeters te trekken met hydraulische pompen en het zetten van klemmen en spieën. Ook hier kwamen soms zware spanningen op de gedeelten te staan, die uiteindelijk toch passend gemaakt werden.
Nadien gingen de lassers alles aflassen, maar ook dat gebeurde niet lukraak men moest steeds voorzien zijn om de spanningen niet de overhand te laten nemen. Krimpers legden uiteindelijk veel van de opgelopen spanningen dan tot rust, en kregen de vervormde stukken hun uiteindelijke mooie rechte en vlakke vorm.
Een huzarenstuk dat voor iedere sectie opnieuw moest gebeuren.
Inderdaad, door de bereidwillige medewerking is mij de eer gegund in een aantal berichten de voortgang van de bouw van de Carferry Prins Filip voor te stellen.
Voor de boelmannen was dit het lijflied als er acties waren of acties op til waren.
Gezien de huidige tendens van een aankomende recessie denk ik dat het binnenkort opnieuw een hit zal worden.
Eigenlijk, zelfs al is de werf verdwenen veel van het gedachtegoed is nog steeds actueel, ieder van ons zal aan wat er nu gebeurd dingen als een 'deja vu' terug beleven. De tijden zijn dan wel 'modern en snel' het basisconcept blijft toch hetzelfde. Knokken voor wat je hebt of wil behouden, zelfs al wordt je wijsgemaakt dat je eisen niet van deze tijd zijn, dat zijn ze nooit volgens sommigen.
Maar genoeg daarover ik maakte maar even een afweging. We zongen dat lied uit volle borst en waren trots werknemers te zijn, maar we stonden er wel op dat men ons gaf wat ons toekwam.
Neen ik hang niet de militant uit, maar toen waren de meesten dit van huis uit, je werd dat geleerd dat je op je arbeid trots moest zijn, voor jongeren zal dit misschien oudbollig overkomen, maar het maakte de maatschappij voor werknemers tot wat ze nu is. Al stel ik daar direct de vraag bij of het echt dit is wat we toen wilde in sommige opzichten, want ook de andere zijde zat/zit niet stil.
Ik hoor nog de klanken tussen het koude ijzer weerkaatsen, ik hoor nog de stemmen tussen de rode muren van de ateliers, eerst stil fluisterend bijna, daarna steeds verder aanzwellend tot uiteindelijk de kerk in Temse stond te trillen van de kracht van de stemmen op de werf met zijn dwarsliggers.
Beeld: Cauwenberg met Rene op de voorgrond en de boelarbeiders op de achtergrond.
Kleurijke figuren, mensen die je na jaren terug nog steeds op je netvlies kunt toveren, ze waren op de werf talrijk, ook in de vroegere kringen, dus voor mijn tijd, zelfs Jos Boel had al van die rare streken, maar die zijn kuren laat ik beter over aan hen die het nog van dichterbij hebben meegemaakt.
Gaston, een fijn besnorde nette vent, die helemaal niet als een typische zaadbonker te herkennen viel maar toch aan boord alles laste met de "salemo" (Dus lassen met zuurstof en acetyleen).
Aan boord maakte hij steeds zijn plaatsje in de machienkamer waar hij zich instaleerde in de werkplaats. Een tableautje laste hij daarvoor op het dek, een vuurvaste steen was zijn werkblad. daar was hij heer en meester.
De buizenleggers die koper of in mindere mate metalen buizen moesten laten lassen gingen dan naar de werkplaats om door Gaston de zaak te laten lassen.
Wat Gaston zo opvallend maakte was zijn eis dat wat hij moest lassen perfect paste, netjes was voorbehandeld, en wat de koperen stukken betrof er zeker geen vuiltje op het werkvlak te bespeuren viel, dus het moets opgeschuurd zijn en blinken als goud, was dat niet ok, nou dan kon je gewoon je biezen pakken en het werkstuk in orde brengen om dan opnieuw te gaan aanschuiven in de werkplaats bij Gaston.
Gaston kon als hij echt ontspannen was ook heerlijk vertellen, over zijn hobby's, of ging hij de filosofische toer op. Een rijk mens zeg maar.
Heel waarschijnlijk is Gaston er niet meer, want hij was toen ik daar als snotter werkte al een stuk ouder, eigenlijk een echte vaderfiguur.
Op de werf waren ook veel mensen tewerkgesteld van de omliggende gemeenten, zoals Bornem, Hamme, Tielrode, Haasdonk en Beveren. Ik zal er nog wel vergeten zijn. Feit was dat iedereen toch maar op de werf moest geraken, in de jaren 1900 tot zeg maar laat 1960 was dat met fietsen, bromfietsen en auto's, ik behoorde tot de gelukkige die toen reeds de gezonde manier gebruikte van de fiets, al heb ik me dikwijls afgevraagd wat er daar eigenlijk in de regen sneeuw en wind gezond aan was. Temeer je kwam nat aan op de werf en als je aan boord stond kon het wel eens zijn dat je voor de rest van de dag nat rondliep en verkleumd van de kou het werk moest aanvatten. Leuk en gezond is anders. Maar enfin je kwam de dag wel door.
In de morgen was het dan op koude en natte dagen de eerste taak om je wat op te warmen en te drogen. Aan boord en op de kraanbanen had je daar dan de cocksvuurtjes voor die met allerhande hout en cokes werden gestookt en waar je dan met een aantal mensen tegen geplakt stond om toch maar wat te drogen, soms ging er ook wel eens iemand zijn overall in de fik.
Later werden er kleine schuilhokjes geplaatst waar op gas gestookte stralers instonden, zodat je op een veel comfortabele manier je lijf en leden wat kon opwarmen. Zeker belangrijk als je in de winter buiten op dek fijn werk moest verrichten en je vingers soepel moesten zijn.
Let op ik spreek hier steeds van 'aan boord' maar ook aan de aanbouw en de ateliers was het dikwijls hetzelfde probleem. Het weer was een belangrijke factor op de werf, iedereen had er op de een of andere manier mee te maken, en iedereen zocht 'op zijn manier' om het wat comfortabel te maken.
Daarom kan ik nu thuis erg genieten van de warmte als het buiten slecht en koud weer is. Ik vergeet nooit die kou die ik gehad heb op de werf.
Vrijspraak voor alle beklaagden in proces-Boelwerf Vlaanderen
Ja als ex werknemer mag men zich daar niet meer over verwonderen, nog minder als mens met een rechtvaardigheidsgevoel dat geinspireerd is op waarheid eerlijkheid en fatsoen. Maar laat ik jullie zelf het verdere artikel even lezen.
Mijn enige commentaar hierop kan erg kort zijn, Kortzichtig en totaal onrechtvaardig.
Dit is de zoveelste slag in het gezicht van al die werknemers die in soms onmenselijke omstandigheden hun boterham moesten verdienen, en nu jaren later nog steeds zien en voelen dat er voor hen geen rechtvaardigheid bestaat.
Veel werknemers op de werf hadden familie werken op Boel, het was bijna een werf waar stambomen en relaties zo van de grond te scheppen waren. Zo ook mijn vader heeft een tijdje op de werf gewerkt.
Niet de gemakkelijkste stiel van opkuiser op de schepen. inderdaad veel van de mensen die een stiel uitvoerden op de werf keken met ontzag op naar die bruin gasten van het roest. Want ze zagen er soms afschikwekkend uit in hun roestgekleurde plunjes. Ze zaten veelal in de dubbele bodems te kuisen en al de stukken ijzer naar boven te halen met een takeltje dat werktte op lucht (daarvoor was het veelal met een koord en een emmer van verwerktte verf die men gebruikte).
Waar ze opdoken kon je binnen de tien minuten elkaar niet meer zien zitten van het stof dat opwaaide in die bodems. Met een draaglamp en een emmertje en maar borstelen met een klein handborsteltje, de grote stukken werden dan door het mangat door iemand naar boven getrokken, om daar in containers te worden geladen.
Ik heb toen dikwijls in mijn binnenste gedacht van waar ik toch het idee had gehad om mijn vader op de werf binnen te brengen voor die job. Smerig, vuil en gevaarlijk wegens de soms vallende stukken ijzer, en altijd gebukt en in het duister.
De mens leeft gelukkig nog met zijn 82 jaar, maar het ijzer heeft zijn tol geeist, het stof evenzeer.
Maar bovenal, die mensen waren niet ongelukkig, integendeel er werd nog veel plezier gemaakt, gelachen en verstandig gefopt.
Andere tijden, klopt, maar zeker niet minder warm onder elkaar. Iedereen kende elkaar met voornaam, en iedereen deed bij de aanvang van het werk de moeite om een goeiedag te zeggen.
Op de foto zie je een zijkim met de dubbele bodem, om een idee te geven waar deze mensen dan in moesten, vergeet niet dat dit maar een stuk was, zij moesten erin toen het schip al op stroom lag om de laatste opkuis te doen voor de mensen van "Mulhan" de boel kwamen pekken. Maar dat is nog voor later, wat alweer een apart verhaal is.
Nieuwsbrief "op stoapel" heeft zijn eerste uitgave.
Iedereen die wil kan zich hierop abonneren, U stuurt hiervoor een mail naar opstoapel@scarlet.be en u ontvangt van dan af de nieuwsbrief in uw mailbox.
Geef je e-mail adres op en klik op onderstaande knop om je in te schrijven voor de mailinglist.
U krijg geen bevestiging van deze inschrijving, maar wees gerust de nodige stappen worden gedaan.
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek. Er is moderatie voorzien op het Gastenboek, dus onbetamelijke berichten gaan er uit.
