|
Deze week viel het doek over Opel, ik heb veel mensen gezien die met dezelfde gevoelens kwamen te zitten dan toen Boelwerf de deuren sloot, Toch zijn er enkele verschillen die we niet mogen onderschatten.
Boel was een begin van afbraak, een begin van hoe machten dingen kunnen stukmaken die nooit iemand voor mogelijk hield.
Opel en zijn mensen hebben alles gedaan om het bedrijf te redden, maar als ze eerlijk in hun hart hadden gekeken(en die zullen er wel geweest zijn) dan wist men dat de zaak op slot ging.
Om maar te zeggen, de pijn is er, andere tijden andere pijn, maar de methoden om mensen te devalueren tot nummers, tot eenheden van produktie en kosten blijven verderfelijk.
Bij een paar jaar zal ook Opel zijn rechten opeisen als erfgoed, en ook daar zal niks meer van te zien zijn. De lessen getrokken uit Boelwerf zijn dus vergeten, want er is niks menselijks aan je job, je vrienden, je trots als arbeider verkwanseld te zien boven je hoofd.
Armoede zullen de meeste niet echt krijgen, omdat de armoede in eerste instantie niet ligt in het materieele bij dit geval, maar veeleer in het gevoel, het ondergschikt zijn aan een systeem dat op alle manieren kraakt en instort. Waar men pakken geld veil heeft om het systeem te redden, goed wetende dat het niet te redden valt zonder zwaar ingrijpende eisen te stellen aan hen die dit land en zijn economie hebben gedragen met hun handen en hun arbeid.
Je moet steeds hoop hebben voor de toekomst, en dat is er, alleen mag de hoop niet gericht zijn op een vervolg van wat nu tanende is, maar meer in een manier van leven en werken waar de mens terug centraal komt te staan, ideaal zal het nooit zijn, maar onze menswaardigheid opgeven voor materieel welzijn alleen is een keuze die nog alle dagen bewijst van nefast te zijn op alle vlakken. De armoede is volkomen deze keer.
|
