Ik ben Dorien
Ik ben een vrouw en woon in Dordrecht (Nederland) en mijn beroep is verpleegkundige terminale thuiszorg/ begeleidster demente ouderen.
Ik ben geboren op 25/05/1958 en ben nu dus 63 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: psychologie, boetseren, lezen, fotograferen, knutselen met afgedankte spullen, schrijven.
Steeds als ik denk het leven door te hebben en achterover leun, wordt ik weer eens flink wakker geschud en besef ik dat ik helemaal niets weet.
door mijn ogen bekeken
de persoonlijke kijk op het leven, gekleurd door ervaringen
11-03-2012
De moeder en haar mannen
Na 2 dochters zagen 4 zonen op rij het levenslicht, de vierde wel onder valse voorwendsels; mijn 2e man verzekerde me dat er in zijn familie alleen maar kleindochters geboren werden...
Ik had geen hoge pet op van de man. Met een vader en 4 broers die altijd in de clinch lagen met mijn moeder hoopte ik voor mijzelf nooit jongens te krijgen.
Luie stinkerds, onhandelbaar, ongehoorzaam, moeder- en zussentreiteraars en dominante op macht beluste wezens. Dat waren, onder andere, mijn vernietigende oordelen over het andere geslacht.
Na de fase van pubermeiden met veel geklets, gezellig getut en nog veel meer van die leuke typische vrouwendingen, gingen de dames hun eigen weg en lieten ze me achter tussen de 5 mannen..ik viel in een gat en hield mijn hart vast, bang voor wat er komen ging..
Ter geruststelling voor alle mannen; mijn jongens zijn geboren met een geheime missie: het bewijzen van mijn ongelijk.
En daar zijn ze goed in.
Als ik ze zo relaxed met elkaar bezig zie, rommelend in mijn keuken( vaste prik, elke maandag) om hier te komen eten, soms zelf de maaltijd bereidend, intussen de aankomende gezamelijke vakantie besprekend, of hun werk, school en andere belangrijke zaken dan gloei ik van binnen..
Geboren in een groot, rumoerig, onveilig gezin aan de kust, weggelopen met de man van mijn dromen toen ik 18 was. Deze 2 feiten staan garant voor een levenslang gevecht tegen mijn toen opgedane meningen en overtuigingen over hoe het leven in elkaar zit. Stukje bij beetje ontrafel ik de wirwar van gebeurtenissen en emoties die eraan vast gekoppeld zijn geraakt. Soms raak ik de moed kwijt en blijf ik verstrikt in gevoelens van vertwijfeling of onverschilligheid jegens het leven. Andere keren duiken er ineens oude patronen uit de dieptes van mijn geest op en vragen om gezien te worden. Om vervolgens afscheid te kunnen nemen. Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen. Ik heb een man, 2 dochters en 4 zonen, een hond en een kat, allemaal bijzonder genegen mijn persoonlijke spiegel te mogen zijn. Misschien een beetje veel, heb ik mezelf ook wel eens afgevraagd, maar door de loop der jaren is gebleken dat zij allemaal een stukje van mij laten zien waarvan ik gewend was diep verborgen te houden. Soms denk ik wel dat ik mijn hele persoonlijkheid verborgen heb gehouden, een overlevingsstrategie die mij heelhuids door mijn jeugd heeft gelaveerd, er komt voorlopig nog geen einde aan de ontdekkingstocht van wat ik allemaal verborgen houd.
Ik ben Dorien
