Een vreemde gewaarwording dat je hoofd vol gedachten zit, je lijf onder allerlei lijdt en je binnenste schreeuwt omdat je je zo ellendig voelt... en toch zat ik eenmaal blogje open opeens zonder woorden. Het kost me heel veel moeite om wat zo zwaar weegt eruit te gooien. 

Voel me op allerlei vlakken ziek worden en begeven.

Het is vaak zo dat wanneer ik me geestelijk, gevoelsmatig niet goed voel, dat vroeg of laat op het fysieke slaat. 

Teveel veranderingen in wat voordien al moeilijk was. En veranderingen die helaas dat wat hielp ook wegnam, steeds meer.

Verdriet en pijn om wat er niet meer is. Verdriet om de machteloosheid die vaak verandert in hopeloosheid.

En het gevecht met die eeuwige vraag... waarom.