Een toestelletje om beter te kunnen loslaten.

Het loslaten van pijn.

De emotionele.

Dapper blijf ik proberen. Relativeren. 

Alleen best moeilijk.

Het is alsof ik op alle kanalen wordt weggeduwd terwijl ik tegengestelde verklaringen krijg.

Alles op een rijtje, hoe pak ik het aan... . Ik moet het loslaten, dat aspect dat me al jaren uit elkaar rijt.

Ik voel immers dat ik niet meer kan... dat het me onderuit haalt, me ziek maakt, zieker en zieker.

Gisteren liep het helemaal mis... alsof ik een enorm harde klap kreeg. Een enorme schreeuw welde op maar wordt hier uiteraard niet geuit.

Ik heb mezelf proberen 'te redden' door naar buiten te gaan. 

Ook al waren er ondertussen een reeks berichtjes naar me verzonden.

De absurdheid daarvan maakte me nog meer van streek.

Ik voelde me als een hond die braafjes moet wachten tot baasje 'toestemming' geeft om te bewegen.

Er werd me verteld dat ik nu mocht... . 

Maar met dat verbrokkelde innerlijke lukte het me niet. 

Dit moet ophouden, het is verwoestend gedrag.

Afstand nemen. Mezelf afschermen. Het maakt mijn leven tot een hel. Het haalt de kleine restjes levenslust weg.

Het stopt hier en nu.