Ik ben jan
Ik ben een man en woon in Heist op den Berg (Belgie) en mijn beroep is brugpensioen.
Ik ben geboren op 06/12/1950 en ben nu dus 61 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wielrennen , computer , knutselen. Ik ben reeds 32 jaar gehuwd met Mieke, we zijn kinderloos, maar we hebben zeer leuke nichtjes, waar ik tevens peter van ben
Alles echt alles gaat vandaag mis Wist ik maar wat er met me is
Op school ging het ook al niet goed Binnen in mij is een gevoel
Dat gewoon verdriet voorspelt En het door mijn hele lichaam vertel
Ik weet niet hoe ik er van af kan komen Ben me de hele dag zelf in de weg aan het lopen
Tegen iedereen heb ik slechte zin Dus waarom zou ik me moeite verspillen
Ik hou gewoon vandaag mijn mond Met in mijn hart een grote wond
Laatste Wielernieuws
Onze huidige poes Tom
Onze eerste poes Tom 1
Onze tweede poes Tom 2
Ons aapje Joeri
brugpensioen
dagboek van mijn ervaringen en bedenkingen
22-01-2007
Dagverwelkoming
Wilt u weten wat er de voorbije jaren in de wereld is gebeurt op deze dag , gebeurtenissen, geboorten, overlijdens, enz...., klik dan op de link in het rood hieronder. veel plezier
Klik op de roos, klik op openen, een beetje geduld en rijdt mee met "de trein van het leven" Schakel eerst de muziek van de site uit, hiernaast in de rechter kolom.
Wat een hondenweer was dat zeg....... dan heb ik liever een beetje vrieskou , maar dat het droog is. Toch bijna een ganse dag aan het tuinhuis gewerkt , gelukkig stond ik droog en wat uit de wind , omdat er een grote oversteek aan is. Ben nu al langer dan een maand thuis en ik heb nog niets getrokken of een bericht ontvangen van de rva....... en ik ben dan eens naar de vakbond geweest waar ik mijn aanvraag heb ingediend ,maar daar hadden ze mijn dossier van de rva nog niet gekregen vertelde die man mij. Dan maar naar de rva gebeld en die hadden mijn dossier op 10 januari reeds doorgestuurd naar de vakbond zei die dame dan weer...... uiteindelijk bleek dat ik mijn aanvraag heb gedaan op 18 december en de mannen van de vakbond hebben het maar eerst doorgestuurd naar de rva op .... 27 december. De administratieve molen weet je wel. En dan lees ik vandaag dat de dokters en dan vooral de zieleknijpers het werk niet kunnen bijhouden omdat zeer veel vlamingen kampen met een burn-out. Er word altijd maar meer druk gelegd op de werkvloer en het werk moet steeds met minder mensen gebeuren en dan begeven op een bepaald moment de zenuwen het. Er stond nog bij vermeld dat de vlamingen tussen de 25 en de 40 jaar de hardste werkers van de wereld zijn en de meeste uren presteren...... . daar zullen die mannen van de vakbond die mijn dossier moesten doorsturen zeker niet bij zijn. De dag sloot nogal spectaculair af met twee bomen van een buur die gevaarlijk begonnen over te hellen en de elektrische leidingen dreigde mee te sleuren en waar de tussenkomst van de brandweermannen nodig was om erger te voorkomen. En bij mijn andere buur werd de schouw weg geblazen en die kwam bij mij in de hof terecht, gelukkig zonder schade. Geef mij maar vlug een beetje vriesweer.
In Nederland is er een onderwijzeres van 40 jaar die kort geleden te horen heeft gekregen dat ze terminaal ziek is en ze bijgevolg niet meer terug kan naar haar school. Nu was het haar laatste wens , toen ze afscheid was gaan nemen van haar collega's en de kinderen dat ze allemaal samen voor haar in de school haar doodskist zouden maken. Haar visie op dit toch wel eigenaardig besluit is dat de kinderen hoe jong ook (het zijn kinderen tussen vier en tien jaar ) waaronder ook haar eigen kinderen , ook al op zeer jeugdige leeftijd moeten leren omgaan met de dood. Ik weet het niet zo goed ......dat je kinderen daar op zo'n jonge leeftijd mee moet confronteren. Het is waar ....de dood behoort bij het leven , en vroeg of laat word iedereen in zijn naaste omgeving ermee geconfronteerd , en op dat moment reageren we toch allemaal verschillend op dat ingrijpend gebeuren in ons leven , en voor iedereen verloopt het rouwproces anders en verwerken we het allemaal op onze eigen manier. Maar wat ze daar in die school doen .... een kist in de klas voor de juf die binnenkort dood gaat en waar af en toe met zijn allen aan gewerkt word......ik kan verkeerd zijn .....maar voor mij gaat het toch iets te ver. Laat kinderen kind zijn zeg ik altijd , het is de mooiste moment van hun leven , al beseffen ze dat natuurlijk niet en willen ze allemaal vlug "groot" zijn om die wereld gaan te ontdekken. Ze zullen later nog wel genoeg ondervinden hoe ongenadig hard het leven in die wereld kan zijn.
Ben tegen de middag dan toch begonnen aan de renovatie van ons tuinhuis. Ik ben gestart met nieuwe planchetten te bevestigen bovenop de bestaande aan de zijkant......want om aan het dak te beginnen ...... wat ik eerst eigenlijk van plan was , daar was het weer niet goed genoeg voor. Heb toch al een behoorlijk stuk van de zijkant kunnen overlappen , en ik ben gestopt om vier uur....... juist zoals ik het op het werk zou doen......kwestie van de traditie te respecteren niet waar.........alleen is dit wel veel prettiger , en ik ben vlugger thuis....... juist maar de hof doorlopen. Voor de middag nog enkele kleinigheden gaan halen naar de gamma en ook naar de verkoper van mijn camera gereden , want er bleken twee zaken te ontbreken in de kit ( enkele riempjes om te bevestigen). Ze waren er reeds op de hoogte van , want ze hadden het zakje achter de toonbank op de grond gevonden toen ik vertrokken was, maar ze hadden blijkbaar niet de moeite genomen om me te verwittigen , niettegenstaande ze over mijn telefoon beschikten. De service in vele zaken laat tegewoordig veel te wensen over.Ze proberen maar te verkopen en eens je die stap hebt gezet , dan zien ze je bij wijze van spreken niet meer staan. Mijn dag was in feite zeer slecht begonnen. Eerst doe ik elke morgen wat werk op mijn pc om mijn blogs bij te werken , maar het gaat zo traag ......ik weet niet of de oorzaak bij mij ligt of bij de webmaster, maar het is zeer moeilijk werken zo. Ik zou hem eens moeten laten nazien , want er zitten toch blijkbaar enkele foutjes in enkele instellingen die ik niet kan oplossen. Toen ik dan mijn krant ging halen en mij parkeerde reed er voor mij iemand achteruit en pardoes tegen mijn wagen...... en het mooiste van al, dan begon die vent mij nog uit te schelden met veel lawaai , terwijl hij het wel was die tegen mij reed. Er is toch geen schade zei hij met veel ophef en los het maar zelf op en weg was hij. Bij nader inzien was er wel een barst in de rubber van mijn bumper , niet erg natuurlijk, maar mijnheer was er vandoor gereden. Even heb ik nog overwogen om naar de politie te gaan ,want ik had wel zijn nummerplaat genoteerd ........maar ik heb het dan maar zo gelaten ....... er waren geen getuigen en het is dan natuurlijk mijn woord tegen het zijne.........enfin mijn dag was maar op een triestige manier van start gegaan
Het was prachtig weer vandaag , net zoals gisteren trouwens ....maar toch ben ik vandaag nog niet begonnen aan de veranderingen van mijn tuinhuis. De reden daarvoor is , dat het maandag is en dat is bij ons al jaren synoniem met marktdag en dan zijn we altijd toch een groot stuk van de dag daar te vinden. Niet alleen op de markt natuurlijk , maar dan gaan we ook gewoonlijk iets drinken en dan komen er ook nog een zus en schoonzus van mijn vrouw bijzitten en dan durft het wel eens uit te lopen tot een stuk in de namiddag. De vooruitzichten zijn voor het moment dat ik er morgen aan begin , maar als je de weerberichten mag geloven dan geven ze voor de rest van de week zo geen goede voorspellingen. Ik erger me wel een beetje aan , want als ik aan iets begin......dan zou ik al willen dat het gedaan was , maar mijn vrouw vraagt zich dan af waar ik mij druk in maak........ ze zegt altijd... "de dagen zien nog zwart van het werk"... en je hebt immers tijd genoeg , nu je op pensioen bent ..... als het vandaag niet is gedaan ....... dan zal het morgen wel zijn zegt ze altijd. Ergens heeft ze wel een punt natuurlijk , het hoeft niet perséé af te zijn , maar ze kent mij ,als ik aan iets begin dan kan ik mij behoorlijk afjagen , alhoewel dat natuurlijk niet nodig is en ik eigenlijk alle tijd van de wereld heb. Zodus heb ik me voorgenomen.......ik begin er morgen aan......op mijn gemakje...... naar gelang de weersomstandigheden en...... we zien wel wanneer het af is.
Ben vandaag nadat ik ons ma eerst ben gaan halen , bijna een ganse dag bezig geweest met mijn nieuwe camera om hem een beetje leren te begrijpen en te zien hoe ik hem moet aansluiten op pc en dergelijke. Er is wel een dikke handleiding bijgeleverd , maar het is toch niet evident...... , als je een leek bent als ik om daar je weg in te vinden . Er zijn zoveel mogelijkheden en toepassingen mogelijk , maar de meeste van die zaken gebruik je toch omzeggens nooit. Na lang zoeken ben ik er dan toch in geslaagd om de opnamen die er gisteren waren gemaakt in de kraaminrichting op de pc te krijgen , en er was ook een filmopname bij en eerlijk gezegd ik stond versteld van de kwaliteit van de beelden. Tegen de avond had ik toch al de basistechnieken onder de knie en de rest zal wel beetje voor beetje volgen zeker. Wat het dagelijkse nieuws betreft , is me vooral opgevallen dat de politie in charleroi zelf zegt dat ze de veiligheid van de mensen niet meer kan garanderen door een gebrek aan middelen en manschappen en dat vind ik toch wel zeer verontrustend , temeer dat ik er overtuigd van ben dat het niet alleen in charleroi is..... maar dat het fenomeen zich zeker ook voor doet in nog andere vlaamse steden , en dan denk ik vooral aan Antwerpen en Mechelen , waar je ook s'avonds niet meer veilig de straat op kan of je woning niet meer alleen durft achterlaten uit vrees dat ze hebben binnen gezeten. Het is recent nog voorgevallen in onze familie in Mechelen en de wijkagent die na zo'n voorval altijd eens langs komt met allerhande tips om uw woning te beveiligen , zegt zelf dat hij een ganse dag niets anders moet doen dan bij de getroffen familie's langs te lopen. En ondertussen proberen de politiekers ons maar wijs te maken dat het de goede kant uit gaat. Ik geloof er geen snars van.
Het is vandaag een vrij drukke dag geweest . Ik was reeds vroeg uit de veren en ook ons Mieke was voor haar doen vroeg uit bed. Na het ontbijt ben ik eerst naar de gamma gereden want ik had nog wat hout nodig dat ik niet had besteld bij de grote levering van gisteren , en ook nagels en vijzen moesten nog worden ingekocht. Je zult dat altijd zien......ik heb door de jaren heen een mooie collectie vijzen en nagels bij elkaar gekregen , maar als je dan aan een bepaald werk begint dan is het juist altijd een andere maat dat je nodig hebt. Ze moeten dan wat langer zijn of korter of dikker of dunner en dan kun je toch nog naar de winkel lopen. Na de middag moesten we dan naar de kraaminrichting om mijn nichtje te gaan bezoeken en haar flinke zoon Mateo welkom te heten op deze wereld , maar ik had reeds lang mijn zinnen gezet op een nieuw digitaal fototoestel en dat zijn we eerst nog vlug gaan kopen. Ik had er over een jaar of twee één gekregen bij een vroegboeking in Sunparks maar dat heeft eigenlijk nooit goed gewerkt. Ze zeiden in die tijd wel dat het een winkelwaarde had van 300 euro , maar daar heb ik wel steeds mijn twijfels bijgehad. Kortom de geboorte van kleine Mateo was meteen een goede reden om ons een nieuw exemplaar aan te schaffen en dan komt hij ook nog goed van pas als ons Steffi binnenkort terug gaat koersen. We hebben ons ma opgepikt en zijn dan naar de nieuwe aanwinst van de familie gaan kijken , en het moet gezegd worden het is een mooi bazeke met een mooie donkere haardos waar ik alleen maar jaloers kan op zijn. En mijn nieuwe camera kwam al onmiddelijk goed van pas om enkele leuke foto's te maken , al moet ik eerlijk zeggen dat ik ze niet heb gemaakt omdat ik de werking van het apparaat nog niet zo goed kende , maar voor de kersverse papa was dat blijkbaar geen probleem en die heeft mijn eerste fotokaart reeds zo goed als vol gezet. Zo hebben we meteen de eerste foto's voor het familiealbum.
Het "hondenweer"was toch wat gemildert vanmorgen toen ik op stond en na de gebruikelijke ochtendactiviteiten kon ik mijn krant gaan halen.......te voet , en zonder nat te worden. Mijn gedachten gingen voortdurend naar mijn nichtje Daisy , die nu ook al moeder is geworden van een flinke zoon. Ik weet nog zo goed......precies of het gisteren gebeurde......dat mijn oudste zus (de moeder van Daisy) moest bevallen. Het was in de heerlijke zomer van 1976. Ik was tewerkgesteld in de bank van Brussel in het hartje van de hoofdstad waar we de centrale verwarming aan het installeren waren en net als bij ons Daisy nu liet de bevalling op zich wachten en was de vooropgezette termijn reeds verstreken. Ik weet nog dat ik elke dag in een naburig cafeetje s'middags altijd ging bellen (want gsm bestond nog niet in die tijd) om te horen of het nog niet geboren was. Het was de eerste maal dat mijn ouders grootmoeder en grootvader gingen worden en er heerste dan ook een zenuwachtige en spannende sfeer toen ze in de kraaminrichting werd opgenomen. Wij waren toevallig bij mijn ouders als de weeen begonnen en ik herinner me nog dat we samen een ganse avond en nacht beneden op zaten te wachten op dat ene telefoontje van mijn schoonbroer..... dat alles in orde was en ik voor de eerste maal nonkel was geworden. En nu zijn we een goede dertig jaar later en op haar beurt geeft zij nu het leven verder aan Mateo. Bij zo'n gebeurtenis vraag ik me dan altijd af.......hoe zal het hem of haar vergaan in dit leven....... hoelang zullen wij hem kennen ..... want stilaan worden we toch een dagje ouder....... zal hij ons later nog herinneren en nog meer van die vragen en bedenkingen . En zo gaat het leven zijn gang .......vroeger waren wij de jongeren , met onze tante's en nonkel's en jaar voor jaar word dat groepje steeds kleiner , en nu zijn wij de ouderen en zo gaat die cyclus van het leven maar verder en verder. En het engste is eigenlijk dat het allemaal toch zo vlug gaat. Als je zo eens terug blikt op zaken die dertig of veertig jaar geleden gebeurt zijn , lijkt het wel of het nog maar een paar jaar geleden is gebeurt.
Het nieuws van de dag in onze familie is ongetwijfeld de geboorte van een nieuwe telg die luistert naar de naam Mateo . Meteen ook de eerste jongen in de familie langs onze kant en daar heeft ons Daisy , enig kind van mijn oudste zus voor gezorgd...... samen met haar man Paul natuurlijk . De weeen waren gisteren begonnen en ze vertoefde van gisteravond in het ziekenhuis en daar heeft ze dus om iets over drie haar zoon (een gezond boeleke van 3kg200 )op de wereld gezet. Ikzelf ben ook de enige jongen thuis met drie zussen , en die hebben allemaal meisjes" gekocht", elk drie en ze zouden er ook wel graag een jongen hebben bijgehad , maar moeder natuur heeft daar anders over beslist , maar ze zijn nu allemaal opgetogen dat de volgende generatie er voor gezorgd heeft. Ik denk dat dat manneke nogal zal bedorven worden tussen al die vrouwen. Je kon ze dan ook niet tegen houden.......ze wilden zo vlug mogelijk naar het ziekenhuis om gaan te kijken naar dat kleine wonder dat elke geboorte toch in feite is. Naar verluid is het een prachtige baby ( maar zijn alle baby's niet mooi en uniek?). Wijzelf gaan zaterdagnamiddag op bezoek want het zal daar nu wel een komen en gaan zijn van mensen en ze zal wel moe zijn na al de geleverde arbeidt. We konden trouwens niet weg , want ze kwamen onze oven en koelkast leveren en ze hadden beloofd na de middag , maar het was zes uur in de vooravond dat ze erdoor kwamen. Enfin veel werk is dat voor die mannen niet , want op een goed uurtje waren ze terug weg. Ze hadden nog veel werk zeiden ze en voor het instellen van de klok en de werking van de oven adviseerden ze me om de handleiding te lezen.......wat ik dan ook dadelijk deed toen ze weg waren ..... maar het bleek enkel in het Duits en Spaans te zijn , en dat ben ik niet machtig. Ik vind het wel erg dat je zo'n toestellen hier koopt en dat er dan geen nederlandstalige handleiding mee geleverd word. Ik zal waarschijnlijk nog eens terug moeten naar de winkel om wat meer uitleg of een andere brochure, of mijn schoonbroer eens aanspreken , die is nogal straf in het ontrafelen van mysterie's en het instellen van toestellen.
Je mag geen krant meer openslagen of je krijgt enkele pagina's Laurent te verwerken en de nieuwsuitzendingen op de televisie staan er ook bol van. Mijnheer of moeten we Monsignieur zeggen laat zijn villa opknappen voor ettelijke miljoenen uit de kas van de marine , want hij beschikte naar eigen zeggen niet over de financiele middelen om dat zelf te bekostigen. Nu denk ik dat er zeer veel mensen zijn die niet de centjes hebben om een woning...... laat staan een villa te verwerven of te renoveren of in te richten. Maar wat moet een gewone sterveling dan doen......hij gaat naar de bank en probeert daar een lening los te peuteren en dan kan hij daar twintig jaar of langer zijne neste voor afdraaien. Maar dat zal voor mijnheer wel onder zijn waardigheid liggen waarschijnlijk. En papa heeft waarschijnlijk ook niet genoeg op kant om zijn zoon te helpen , want hij heeft nog kinderen en als hij voor de ene iets doet.....ja dan moet dat voor de andere ook he. Dus heeft het leger dan maar een handje geholpen en mocht hij zijn keuze maken hoe en met welke materialen hij dat zou doen. Met welk geld dat gebeurde en hoe de financiering in elkaar zat daar moest hij toch niet van wakker liggen.......iemand zal toch de rekening betalen... niet waar?.... en zeg nu zelf een man van zijn stand duw je toch niet in een rijhuisje met maar drie slaapkamers en één garage. Waar moet hij dan zijn autopark laten , toch niet op straat parkeren met al dat gespuis dat hier de laatste tijd de straten onveilig maakt. Ik ben vandaag naar mijn leverancier geweest voor het hout van mijn tuinhuis en de brave man had prijs gemaakt en toen we over de leveringsdatum een akkoord hadden en ik vroeg hoe ik de betaling moest verrichten , was het antwoord " bij levering aan de chauffeur".....niet gratis ?.....of iemand anders die de rekening betaald ?....... maar ja ik heet dan ook jan van Heist.......en niet Laurent van Belgie. Dus ik vrees dat ik zelf voor de kosten zal opdraven...... ben nochtans ook bij het leger geweest , maar niet bij de marine maar bij de landmacht..........zou ik?........neen.......ik denk het niet.
Het zal nog niet echt voor deze week zijn dat ik aan de vernieuwing van ons tuinhuis kan beginnen. Het is wachten op de levering van het materiaal en hoewel de verkoper mij had beloofd om mij vandaag te contakteren om zo een afspraak te kunnen maken aangaande de levering..... heb ik tot op heden nog niets van hem gehoord. Ik heb dan maar onze oude oven en ijskast uit het keukenblok gehaald , zo heeft ons Mieke al de tijd om daar eens goed achter te kuisen , want dat is een plek waar je nooit aan kan als alles is gemonteerd. Nu hoop ik maar dat die mannen op tijd leveren , zodat we terug over een volwaardige keuken kunnen beschikken. Heb voor de rest nog een kadertje en spiegel van mijn zus in de grondverf gezet ,dat ze verleden zondag had meegegeven met de woorden "jij hebt nu toch tijd he"......want ze is bang dat ik mij zal vervelen...... denk ik. Wat het weer betreft......temperaturen tot 15°......ongelooflijk rond deze tijd van het jaar. De natuur staat op zijn kop en de planten en dieren zijn volledig de kluts kwijt. Onze geraniums bloeien nog door..... de rodenderons gaan bloemen en bij mijn buurvrouw hangen de rozen nog over de tuinafscheiding. En ook de dieren las ik in de krant zijn reeds uit hun winterslaap of zijn er nog niet aan begonnen. De padden steken reeds de rijweg over om te gaan paren in hun broedplaatsen en de bijen vliegen nu al uit. Voor de stookkosten is het nu wel een voordelige tijd , maar als het niet echt een beetje gaat winteren dan zullen we in het voorjaar en zomer vergeven worden van de insekten en parasieten. Dan zullen we veel last hebben van onder meer de teken en is de kans groot dat weer veel mensen getroffen worden door de ziekte van "lyme". Het kan natuurlijk nog altijd omslagen , we zij tenslotte nog maar half januari , maar dat brengt dan ook natuurlijk weeral schade aan de planten die denken dat hun moment van "wedergeboorte" reeds is aan gebroken. Afwachten maar.
Wat is er mis met onze maatschappij ?. Terwijl twee drugverslaafden hun " gelukzalige trip" aan het beleven waren onder invloed van heroine , vergaten ze wel dat ze nog een baby in huis hadden van anderhalve maand , die verzorging nodig had en eten moest hebben. Het ontwaken van hun trip zal niet zo rooskleurig geweest zijn als ze merkten dat hun baby was overleden. Ze zullen nu wel tijd genoeg krijgen om te beseffen wat hun " gelukzalige trip" heeft opgebracht en als ze een beetje geweten hebben zal ze dat de rest van hun leven blijven achtervolgen. Of zoals dat koppel dat met een bevriend echtpaar iets gaat eten en de beide zoons dus op de hoogte zijn dat het huis van de vrienden van hun ouders op dat moment onbewaakt achterblijft en ze dan maar besluiten om daar in te breken. Worden ze dan nog betrapt door hun eigen grootmoeder. Prettige thuiskomst na een gezellig avondje uit. Je denkt dat je het allemaal voor elkaar hebt en op enkele ogenblikken verwoesten je eigen kinderen alles waar je al die jaren hebt voor gewerkt. En nu mogen ze nog zoveel zeggen dat ze willen....... dat het van alle tijden is ...... toch geloof ik dat de mentaliteit bij de meeste jongeren grondig is verziekt. Akkoord wij deden in onze tijd ook deugnieterij , maar dat was het dan ook en niet meer dan dat. Maar de zaken die nu gebeuren kun je toch moeilijk onder de naam deugnnieterij rangschikken. En nochthans heeft over het algemeen de jeugd nu veel meer als wij in onze tijd en toch zijn ze niet meer tevreden. Wat is de oorzaak ? zijn ze verwent...... doen ze het voor de kick...... het stoer zijn...... mee willen doen met enkele rotte appels?.......ik weet het niet , maar er is duidelijk geen respekt niet meer voor ouderen en voor iemand anders zijn bezit en waarden. Ik ben ook jong geweest en durfde ook wel eens rebelleren thuis , maar dat was dan meestal verbaal......je weet wel "het laatste woord" moeten hebben , maar dat werd dan vlug door onze pa in de kiem gesmoord door een goede oorveeg en als het moest door nog een tweede. Maar nu mag dat natuurlijk niet meer van de overheid , want dat is "kindermishandeling". Ik ben blij dat ik die oorvegen heb gekregen en dat ik de mens geworden ben die ik nu ben met mijn fouten en gebreken maar wel met respekt voor oudere mensen en waarden en in het bijzonder voor mijn ouders , ook al dacht ik daar in de tijd van de oorvegen anders over. Gelukkig zijn niet alle jongeren zo ,het is laat ons hopen een kleine minderheid....... die wel proberen om de velen die het nog goed voor hebben mee te sleuren.
Vanmorgen terug ons ma gaan halen in Mechelen , want de zondag is de dag die ze gewoonlijk bij ons doorbrengt. Het is nu wel een drietal weken geleden dat ze nog is geweest , maar dat had allemaal te maken met de feestdagen die dit jaat tijdens het weekende vielen en dan waren wij telkens te gast bij haar. Vroeger toen onze pa nog leefde kwamen ze samen . En in het prilste begin toen we ons huis hadden gekocht kwamen ze zelfs van zaterdag's met mijn jongste zus en bleven ze hier slapen , omdat er nog veel werk op te knappen was , en er was niets liever dat onze pa deed dan je te helpen met allerlei klusjes en karweitjes die moesten opgeknapt worden. Dan kwam hij daar s'morgens aan in zijn onafscheidelijke overall , want als je onze pa zag..... dan zag je meteen ook zijn werkplunje en dan waren zijn eerste woorden altijd " wat gaan we vandaag doen of "waar gaan we beginnen". Gewoonlijk hadden wij dan de dagen ervoor wel intens telefonisch contact gehad , want ik was bij wijze van spreken nog een snotneus en wist ook niet altijd hoe bepaalde zaken aan te pakken of welke materialen te gebruiken , maar dan gaf hij me steeds goede raad en kon ik putten uit zijn rijke ervaring. Hij heeft jammer genoeg niet alles mee mogen afmaken , al stond hij enkele weken voor zijn dood nog mee een muur te slopen en had hij op dat moment reeds veel pijn door de slopende ziekte die in zijn lichaam zat. Maar als ik dan zei" pa zet u neer" of" laat dat maar", neen daar wou hij niet van weten. Ik heb hem achteraf nog dikwijls gemist en telkens ik dan een klus moest doen vroeg ik me af "hoe zou onze pa het doen". Elke dag zie ik nog de zaken , die we samen hebben gedaan" dat dak dat we samen hebben gestoken , die muur die we hebben geplaatst of dat plafond dat we hebben gestoken..... honderden herinneringen aan hem en ik kan mij al die momenten dat we samen werkten aan een bepaalde klus nog zeer goed voor de geest halen. Jammer genoeg komen die tijden niet meer terug , maar ik denk er nog graag eens aan........ .
Heb een halve dag liggen rond lopen met mijn meter om al de maten van mijn tuinhuis op te meten en uit te rekenen hoeveel hout ik nodig heb voor dit en hoeveel platen van dat en mijn hoofd liggen breken over wat voor dak ik zou steken.....enz. Dan eens gebeld naar de houthandel om te horen in welke lengtes dat allemaal leverbaar is en het belangrijkste natuurlijk de prijs. Want een mens begint aan iets en er komt altijd nog wel iets anders uit de hoek waar je nog niet op gerekend had en op de duur lopen de kosten altijd maar op....... en voor je het weet zit je torenhoog boven je budget. Bleek dat er verschillende producten die ik nodig heb in het folderke van de betrokken firma in reklame staan en dat is dan goed meegenomen. Het was natuurlijk maar tijdelijk zei die overigens vriendelijke man aan de andere kant van de lijn ,( want dat is de laatste tijd ook niet altijd het geval), maar het maakte wel dat ik nogal vlug moest bestellen.... wat ik dan in de namiddag ook maar heb gedaan. Zo zit mijn eerste grote klus tijdens mijn brugpensioen er aan te komen en kan ik aan de slag zodra ze al het materiaal geleverd hebben. Het zal heel wat werk vragen want het bestaande huisje is helemaal volgestouwt met mijn werkgerief en allerhande zaken en al die rekken moeten worden agebroken en vernieuwd. Het is eigenlijk moeilijker werken dan een gans nieuw te plaatsen ,omdat je voortdurend alles van links naar rechts moet herleggen. Maar ja .... ik heb er nu wel de tijd voor. Hopelijk valt het weer wat mee , want het is nu eigenlijk ook zo geen geschikte periode om eraan te beginnen , maar ik zou het toch graag afgewerkt hebben tegen de maand maart,want dan moeten we stilaan de hof weer in orde brengen. Ondertussen was mijn vrouwtje naar een begrafenis geweest van een buurvrouw van een straatje verder die de eerste dagen van het jaar is overleden op 71 jarige leeftijd. Ook in het nieuwe jaar staat de dood niet stil en slaagt meedogenloos toe.
Vrijdag en dan ga ik met het vrouwtje boodschappen doen en gaan we daarachter eens de winkelstraat in om eens gezellig langs de etalages te slenteren. Maar ditmaal hadden we wel een speciaal doel , want we waren op zoek naar een kleine attentie om mee te nemen naar mijn oudste nichtje als ze één van deze dagen bevalt........ en we haar dan in de kraaminrichting moeten gaan opzoeken. Als ik al de vrouwen in onze familie moet geloven , zou het er al moeten zijn of zou het toch elke minuut gaan gebeuren. Ik weet niet hoe zij dat allemaal weten ....... ik hoor praten van hij ligt klaar....... het is gezakt...... het is volle maan en nog meer van die voorspellingen en wie ben ik om daar aan te twijfelen ...... ze hebben natuurlijk allemaal een grote voorsprong op mij...... hun vrouw zijn en hun ervaring in deze materie. Ik kan niet meer doen dan het allemaal aanhoren en registreren en één van de dagen zal de waarheid wel aan het licht komen zeker. Als alles maar goed gaat en het een gezond boeleke is zeg ik altijd. Zo stond vandaag in de krant het verhaal van een echtpaar in de VS dat hun zwaar gehandicapt dochtertje van negen jaar als het ware medisch had laten bevriezen. Dat houd in dat ze de leeftijd van hun dochter als het ware lichamelijk ( want ze kan een normale leeftijd bereiken) hebben laten stilstaan door haar..... haar vrouw zijn te ontnemen door het verwijderen van de baarmoeder , borsten , de groei stil te zetten , enz.... Hun argumentatie is dat ze zo makkelijker voor haar kunnen blijven zorgen , (want dat willen ze blijven doen). Maar door al die ingrepen zou de verzorging veel makkelijker verlopen omdat haar gewicht maar een 35 tal kilo zou blijven , geen menstruatie zou kennen en diens meer. kortom een volwassen vrouw , wel zeer zwaar gehandicapt in een meisjeslichaam. Het is een bizar verhaal en leid tot heel wat controversie in de VS en ver daar buiten. Ik heb er alleszins toch ook zware bedenkingen bij en vraag me af hoe ver artsen ethisch gezien kunnen gaan.
Ik schrok me vanmorgen rot , toen ik wakker werd en op de klok zag dat het al zeven uur door was , dat is een eeuwigheid geleden denk ik dat , dat nog is voorgevallen. Na de gewone ochtendactiviteiten heb ik nog enkele uurtjes bezig geweest in mijn tuinhuis en na de middag zijn we naar een electrozaak gereden om eens gaan te kijken voor een inbouwoven en koelkast voor onze keuken. Onze oven had het begeven na een blikseminslag en de koelkast deed het nog wel prima , maar is ondertusen bijna 30 jaar oud en dat was er wel aan te zien. Ongelooflijk hoeveel volk er was , de wasmachines , ovens en bakplaten vlogen de deur uit en ons geduld werd aardig op de proef gesteld alvorens we een verkoper te pakken konden krijgen. Maar uiteindelijk lukte het dan toch ..... en word er zelfs nog vlug geleverd ook , waarschijlijk midden volgende week.
Wat me van het krantennieuws is opgevallen is het artikel van die Amerikaanse marinier sergeant Charles Monroe king , die sinds december 2005 actief was in Irak en bij zijn laatste verlof in Augustus , een dagboekje heeft geschreven voor zijn 5 maanden oud zoontje , waarin hij zichzelf voorsteld en de belangrijkste gebeurtenissen van zijn leven neer schreef , alsook enkele levenslessen en waarden trachte te verwoorden zodat zijn zoon , als er hem iets zou overkomen zou weten wie zijn vader was en wat zijn verwachtingen waren en dat hij de wens uitdrukte dat zijn zoon die later zou toepassen in zijn leven. Hij had het bij zijn afscheid aan zijn vrouw gegeven , want hij wist natuurlijk dat in Irak de dood achter elke straathoek op de loer ligt. Sergeant Charles Monroe king is gesneuveld in Irak op 14 Oktober toen een bom ontplofte vlak naast zijn pantserauto. Waarschijnlijk één van de vele drama's die zich daar elke dag afspelen. Je zal maar in de verenigde staten geboren worden als man en er opgeroepen worden om je dienstplicht te doen om dan je leven te laten in korea, Vietnam, Irak of in één of andere uithoek van de wereld en de vele oorlogen waarin de VS regelmatig is betrokken. En dan zeggen ze hij stierf voor zijn vaderland.???
Stilaan begin ik toch te ontwennen aan het vroeg opstaan , want het was vanmorgen half 7 en dat is bij mij al lang geleden. Na het gebruikelijk ochtendritueel van mails na kijken , naar de bakker gaan , een krant gaan halen en ze dan thuis eens doornemen is het dan gewoonlijk de tijd dat ons mieke opstaat. Zij houd ervan om wat langer in haar bedje te blijven , maar s'avonds krijg je er haar bijna niet in. Woensdag is voor haar kuisdag en dan maak ik me maar wijselijk uit de voeten , want dan loop ik toch maar in de weg. Ik ben wat gaan rommelen in het tuinhuis dat tevens dienst doet als mijn atelier. We zouden het eens grondig willen opknappen , want het staat er al van in 1983 (ik heb het nog samen met onze pa geplaatst)en het vraagt wel een nieuw dak en een nieuwe "aankleding".Maar ik ben er nog niet uit hoe ik het ga aanpakken en welke materialen ik ga gebruiken , want ik zou het ook lichtjes willen vergroten. We zijn nu maar met ons twee en het is onvoorstelbaar wat een mens door de jaren heen bij elkaar krijgt en je steeds in plaatsgebrek komt om alles weg te bergen. Al ligt de oorzaak wellicht bij ons , omdat we steeds maar alles bijhouden ,"het moest nog eens van pas komen " ,weet je wel!. Enfin , ik heb nu wel tijd genoeg en ga er eens goed over nadenken en er stilaan aan beginnen. In de late namiddag zijn we dan eens naar het centrum getrokken om eens naar de winkels te kijken want de solden zijn begonnen en vermits we allebei een paar spulletjes nodig hadden voor de winter , zijn we ook eens op "jacht" geweest. Overal was het een drukte van jewelste en was het drummen geblazen om aan bepaalde rekken te kunnen en dat is nu niet bepaald mijn ding. Ik zit er niets mee in om zelfs als dat moet een ganse dag winkel in en uit te lopen , maar dan in een meer rustige sfeer. Uiteindelijk hebben we toch gevonden wat we zochten voor beiden een mooie pull en voor mij nog een goeie winterjas en de 30% korting was leuk meegenomen.
Vroeg opgestaan vanmorgen en na het ontbijt zijn we maar vlug naar huis gereden , naar onze Tom (de poes) want die zal ook wel honger hebben. Daarmee zijn de feestdagen weer achter de rug. En hoe graag ik die dagen ook heb en er naar uitkijk als ze er aankomen...... toch ben ik steeds blij dat ze ook achter de rug zijn. Het is allemaal wat teveel van het goede...... en als je dan zo graag eet als ik , probeer dan maar eens neen te zeggen tegen al dat lekkers. Zo hebben we vandaag ook de Kerstboom en de versiering verwijdert...... ik weet wel normaal laat men dat staan tot na drie koningen , maar eens nieuwjaar voorbij zegt het ons niet echt veel meer....... al zijn we er wel steeds vlug bij om hem te plaatsen , want dat gebeurt telken jaren begin december. Voor de rest van de dag ben ik op de pc bezig geweest want sinds een tweetal dagen kan ik bepaalde bewerkingen niet meer doen of geen reactie's of berichtjes meer invoegen. Ik denk dat ik ergens per ongeluk software heb verwijdert of toch iets gedaan heb aan de instellingen dat niet mocht. Na enkele uren zoeken en sakkeren en herproberen heb ik de grootste schade toch kunnen herstellen.... maar ik heb me toch serieus zitten ergeren. Met een pc doe je zo maar niet wat je wil , en zeker niet als je er toch niet zoveel vanaf weet.
De kranten stonden natuurlijk vol met foto's van vierende mensen overal in de wereld en de ophanging van Saddam mocht natuurlijk ook niet ontbreken. En dan twee verhalen van de hereniging van twee broers die elkaar terug zagen na 18 jaar , alsook een moeder met haar zoon die elkaar ook terug vonden na juist dezelfde periode , alhoewel ze beiden dicht bij elkaar woonden , maar ze elkaar toch uit het oog waren verloren. Als je dan die verhalen leest , dan heb ik daar toch mijn bedenkingen bij en vraag ik me af als je echt van elkaar houd , hoe je dan in Godsnaam elkaar uit het oog kunt verliezen en bijna twintig jaar geen contakt hebben met elkaar. Ik zou het nog kunnen begrijpen als dat gebeurd door een oorlog of zo , maar in normale omstandigheden neen .....dat versta ik niet.
Om negen uur waren we uit de veren en kon de opruim van gisterenavond beginnen..... en er stond een fameus afwasje te wachten. Ja....ook in het nieuwe jaar moeten die karweitjes nog steeds worden opgeknapt. Tegen de middag zijn we dan naar Mechelen gereden , naar ons ma.....die zoals altijd met nieuwjaarsdag haar kroost zit op te wachten met aperitiefhapjes , taartjes en ijscreem. Wat zullen de kilo's er weer aan vliegen met deze dagen. Dan zijn mijn zussen daar met hun kinderen en iedereen is wel één of meerdere malen peter of meter en zoals in elk gezin waarschijnlijk worden dan de nieuwjaarsbrieven voorgelezen. Al wie boven de twaalf jaar is ontsnapt aan deze maatregel , maar diegene die jonger zijn ontsnappen niet aan dit laat ons eerlijk zijn voor velen lastige karwei , al zijn er natuurlijk altijd jongeren bij die dat graag doen , maar ik denk toch dat ze schaars zijn. Ik herinner me nog maar al te goed mijn tijd dat ik bij mijn meter ook mijn ding moest gaan doen en hoe zenuwachtig ik was , als ik daar ten aanschouwe van de ganse familie , die ik dan over het jaar bijna niet zag mijn stem mocht laten horen. Gelukkig wordt al dat leed voor de meesten verzacht met een al of niet leuk zakcentje. Tussen al die taartjes vinden we dan meestal toch nog de kracht om naar de cross te zien in Baal, en als je weet dat Sven daar woont , dan weet je natuurlijk ook , wie er gewonnen heeft. Na het avondeten word er dan nog wat gepraat over koetjes en kalfjes en nog wat familie anekdotes opgerakeld ..... maar na enige tijd zie je dat het feestvieren van de laatste dagen zijn tol begint te eisen en krijgen sommigen het wel erg lastig om de plaffeturen open te houden en dat is dan het sein om huiswaarts te keren en..... als er iemand opstaat dan is binnen de kortste keren iedereen weg, behalve.......wij , omdat we daar blijven slapen en we morgenvroeg maar eerst naar huis trekken.
De laatste dag is rustig verlopen. S'morgens nog wat boodschappen gaan doen voor het etentje vanavond en eens over de oude markt geweest , waar er toch minder volk was dan anders. In de namiddag nog een filmpje meegenomen van de video en natuurlijk naar de cross gekeken te Diegem , die weeral gewonnen werd door Nijs natuurlijk ondanks zijn verkoudheid. De viering van oud naar nieuw begint bij ons traditioneel reeds zeer vroeg. Om half zes trek ik reeds een flesje af en beginnen we al met het apiritief. Het is een zeer leuke avond geweest ...... lekker eten ....... goed drinken en de gebruikelijke geschenkjes uitdelen met op de achtergrond een mooi muziekje en..... meer moet dat voor ons niet zijn. Om twaalf uur steken we dan ons hoofd eens buiten om naar het vuurwerk te kijken en om iets over één lagen we in ons bedje. Het is toch raar als je bedenkt dat het in heel de wereld wordt gevierd en mensen elkaar om de hals vallen en zoentjes uitdelen en mekaar het beste toewensen....... en allemaal omdat de kalender één dagje opschuift. Er worden goede voornemens gemaakt beloften gedaan en als je het uiteindelijk bekijkt dan verandert er buiten de kalender eigenlijk niets. Als je gisteren arm was ..... dan zal je dat vandaag waarschijnlijk nog zijn .....of als je het goed gevierd hebt......nog wat armer. Was je gisteren rijk dan ben je vandaag nog rijker. En als je problemen hebt dan zijn die misschien onder...... invloed van.....voor een paar uurtjes verdwenen..... maar als je morgen ontwaakt mag je er donder op zeggen dat ze daar nog steeds zijn. Maar ja.... dat is waarschijnlijk de reden van elk feest , eens lekker uit de bol gaan en die paar uurtjes niet denken op al die problemen die het leven van elke dag voor ons in petto heeft. Gelukkig nieuwjaar allemaal.
Het is de voorlaatste dag van het jaar en dan zie je op tv een terugblik op de bijzonderste gebeurtenissen van het jaar en dan schrik je wel dat je bepaalde beelden terug ziet die gebeurt zijn in januari of februari...... en is het net of ze maar verleden maand hebben plaats gevonden. Zo snel vliegt de tijd voorbij. Als ik dan zelf eens terugblik op het voorbije jaar voor mezelf en mijn familie ...... dan is dat met gemengde gevoelens. Er waren zeker veel hoogtepunten en die werden afgewisseld met mindere aangename periode's. Maar dat zal bij ieder van ons wel het geval zijn zeker. Het is eigen aan het leven , al zal voor de ene de balans meer overhellen naar het negatieve en de andere vind dan weer minder obstakels op zijn weg. Er zijn mensen die zoals ze bij ons zeggen mogen "kakken in hun hand en dan is dat een wafel" , maar bij de andere is het dan effectief "stront". Als ik voor mezelf terugblik , dan mag ik zeker niet klagen. Waar ik het jaar daarvoor geplaagt werd door nogal serieuze gezondheidsproblemen is er dit jaar toch een verbetering vast gesteld.....niet dat alles terug "koek en ei is" maar voor het moment is alles min of meer onder controle. Met mijn vrouwtje gaat het ook goed , en we hopen dat we die lijn in het nieuwe jaar kunnen doortrekken , zeker nu ik sinds kort op brugpensioen ben gegaan en we daar beiden graag nog verschillende jaren willen van profiteren . Wat ons ma betreft is het een beetje vergelijkbaar met de voorbijgaande jaren. Ze heeft veel gezondheidsproblemen en ongemakken , maar het is allemaal gelukkig niet bedreigend en ze slaat zich er wel doorheen , al is de breuk met één van haar dochters natuurlijk wel een harde dobber om te verwerken. Dat is trouwens voor ons allemaal de teleurstelling van het voorbije jaar .... dat je merkt dat ..... dat familiegevoel blijkbaar voor iedereen niet even groot is. Er was dit jaar ook natuurlijk het debuut van mijn petekind Steffi in de wielersport en dat is zeker niet onopgemerkt voorbij gegaan en ook mijn andere nichtjes hebben het zeer goed gedaan . Ons Dana wil terug gaan turnen en doet het goed op school en ons Lenka is nog steeds die kapoen ..... die ze altijd is geweest...... en altijd wel zal blijven zeker. Mijn oudste nichtje Daisy is in verwachting , maar dat zal.... als er niets onverwacht gebeurt , een gebeurtenis zijn voor de eerste dagen van het nieuwe jaar. Zo zulle we volgend jaar met een man meer zijn. Het is de eerste jongen langs onze kant , tot hiertoe waren het allemaal meisjes. Op naar de laatste dag.......
Wat een triestig miezerig weer. Ik heb me wat bezig gehouden met het herstellen van een kastlade van ons ma die het met de kerstdagen had begeven en die probeer ik nu terug in elkaar te lijmen en wat verstevigingen te plaatsen aan de binnenzijde. Na de middag was het dan de cross op tv te Loenhout , en cross of wielrennen dat probeer ik altijd te volgen. Mijn petekind Steffi heeft vandaag ook haar eerste echte training bij de " groten" meegedaan. Met de groten bedoel ik de nieuwelingen en juniors bij de jongens , want zij is tenslotte nog maar aspirant en een meisje. Maar haar trainer zei dat ze het lang niet slecht had gedaan . Het was een training met een test tegen het uurwerk en ze hield toch twee oudere jongens achter haar , en dan had ze door een misverstand nog een tandje kleiner getrapt dan de anderen. Dat beloofd voor de toekomst. S'avonds zijn ze trouwens met het hele gezin komen schaatsen op de ijsbaan te Heist op den Berg , en daar zijn we natuurlijk gaan naar kijken. Tussen Kerst en Nieuwjaar is er altijd een speciale sfeer met versiering en discobar op de piste en is het werkelijk de moeite om daar eens een namiddag of avond door te brengen.
Ik had het er gisteren met mijn "ex chef" nog over , toen hij vroeg ....en hoe voelt ge u nu.....nu je op pensioen bent......en ik moet eerlijk..... bekennen het dringt nog niet echt helemaal door . Het is meer een vakantiegevoel dat je momenteel nog meent te ervaren. Ik denk dat het maar eerst volledig zal doordringen als die feestdagen achter de rug zullen zijn , want nu hangt er overal zo'n sfeertje van vakantie en feestelijkheden en zeer veel mensen zijn zo wie zo thuis. Dat heb ik goed gemerkt toen ik vanmorgen naar het centrum trok om er inkopen te gaan doen . Ik was daar reeds om tien uur en het was zoeken om nog een plekje te vinden op de parking om je wagen kwijt te geraken. Ik was er alleen op uitgetrokken , want het vrouwtje ging wat poetsen en dus zag ik de kans klaar om er vandoor te muizen om wat geschenkjes te gaan kopen voor oudejaarsavond. Dat neemt wel wat tijd in beslag , want ik heb er de laatste jaren een gewoonte van gemaakt om een tiental cadeautjes te kopen , die ik dan gespreid over de ganse avond zit uit te delen. We vieren dat de laatste jaren steeds onder ons beidjes thuis met een lekker etentje en een goede fles..... dat houd er dan goed de " swung" in. Meer ga ik daar nu niet over vertellen , want het is wel de bedoeling dat het allemaal een verrassing blijft.
Wat het algemene nieuws betreft , is me bijgebleven dat Michelle Martin , de ex van Dutroux haar voorwaardelijke in vrijheidstelling heeft gevraagd voor het jaar 2007. En dat kan er bij mij niet in dat een vrouw die bewust twee kinderen laat verhongeren , terwijl ze alle kans van de wereld had om ze te redden, want haar man zat op dat moment toch in de gevangenis , reeds zou vrij komen na een derde van haar straf. Ze stond in het onderwijs en ze deed zich in de tijd van het proces voor als een "seuteke"., maar in de gevangenis gedraagt ze zich nu als de "chef" en heeft zelfs terug een "lief". Ik kan niet begrijpen dat de wet Lejeune op zo'n mensen van toepassing zou zijn. Maar.....ja...........??
We zijn voor de tweede nacht op rij bij ons ma blijven slapen , maar vanmorgen was ik er toch weer vroeg uit. Na het Kerstfeestje bij mijn zus , waren we dan ook op tijd in ons bedje gekropen , want zo twee dagen na elkaar eten en drinken gaat toch zo goed niet meer als toen we nog jonger waren en ons ma die nog twintig jaar ouder is dan wij , was ook blij dat ze haar bedje kon opzoeken. Het vrouwtje bleef vanmorgen liever wat langer liggen en ik heb daar dan maar van geprofiteerd om eens vlug naar Vilvoorde te rijden om bij mijn "ex" werkgever mijn laatste Kerstpakket te gaan ophalen. Het was een prettig weerzien met enkele collega's , die zich aan het opmaken waren om aan de inventaris te beginnen. Dat was de laatste tien jaar steeds mijn verantwoordelijkheid geweest en het gebeurde steeds in de week tussen Kerst en nieuwjaar. Toen we terug thuis waren hebben we niet veel meer uitgestoken , wat gelezen en op tv naar de cyclocross gekeken te Hofstade.
En terwijl wij al jaren van een witte Kerst dromen is het in Spanje een feit en ligt alles er onder een dik sneeuwtapijt......zo zie je maar. Voorts wordt er ook nog gewag gemaakt van een mogelijke aanslag van Al qaida op de kanaaltunnel tijdens deze kerstvakantie en dat zal voor de duizenden toeristen die daar dagelijks gebruik van maken zeker geen geruststellende gedachte zijn. We leven nu éénmaal in een wereld van geweld en er zijn organisatie's en extremisten genoeg die er een duivels genoegen in vinden om dood en vernieling te zaaien en de wereld proberen te ontwrichten. En ik vrees dat het nooit meer zal beteren maar dat het nog zal toenemen . Het klinkt allemaal misschien niet erg optimistisch , maar ik zie het allemaal toch vrij somber in . Als je al het geweld bekijkt wat we tegenwoordig dagelijks te zien krijgen in de televisiejournaals. Ze hebben nog geen respekt voor hun eigen leven , wat zouden ze dan iets inzitten met het leven van hun medemens. En dat allemaal zogezegd in de naam van het geloof.
Kerstdag en dan gebruiken we altijd het ontbijt bij ons ma , want we blijven daar steeds slapen als er iets te doen is in de familie omdat de afstand tot thuis wat ver is en ook om de alcoholcontroles te vermijden natuurlijk. Met Kerstdag rijden we dan in de voormiddag terug naar huis , maar juist maar om onze poes ander eten te geven en propere kleren aan te trekken en dan gaat het terug richting Mechelen om ons ma terug op te pikken en naar mijn jongste zus te trekken die ons op de middag reeds staat op te wachten om Kerstdag samen met haar gezin te vieren. En zo zijn we twee dagen na elkaar aan het feest. Dat is een traditie die stilaan is ontstaan omdat we vroeger voor we naar huis reden ons ma eerst bij haar gingen afzetten, en dan ging je even mee binnen , drinkt een glaasje en het jaar daarop eet je nog een taartje mee en nu blijven we daar dus een ganse dag en ik verzeker je als we daar buiten gaan zijn onze buikjes goed gevuld en is het al goed dat er een week recuperatie is alvorens we oud jaar kunnen vieren. Eigenlijk bezondigen we ons deze dagen aan overdaad en als je dan bedenkt dat er in de wereld zoveel mensen honger lijden dan sta je daar toch wel even bij stil en zou je.....je al schuldig gaan voelen. Wat het nieuws betreft is me vooral de dood van de Godfather of soul James Brown opgevallen. HIJ was toen wij nog jong waren ons idool van de dansmuziek. Vele uren hebben we gedanst en emmers zweet hebben we gelaten op het ritme van zijn meeslepende muziek. Denk maar aan de legendarische single "sexmachine" die een half uur duurde en het wondermooie nummer "it's a man's world. Vandaag is er dus een einde gekomen aan zijn op zijn zachts uitgedrukt turbulente leven. Adieu James.
Vanavond Kerstavond en dan is het overdag nog enkele boodschappen doen en nog enkele geschenkjes inpakken en voor de rest gewoon aftellen naar de avond toe. Kerstavond is voor onze familie de belangrijkste avond van het jaar. Dan komen we allemaal bij elkaar in het ouderlijk huis en zorgt ons ma voor een gans Kerstdiner met alles erop en eraan en wordt er lekker gefeest en geschenkjes uitgedeeld. Voor zo ver ik kan terugblikken in mijn jeugd is dat steeds zo geweest. Ik herinner me nog dat we toen met vijf waren , mijn ouders , mijn grootmoeder , mijn oudste zus en ik. Door de jaren heen is die groep steeds groter geworden . Er kwamen nog twee zussen bij en zoals dat in het leven gaat volgden jaren later de schoonbroers en nog wat later kwamen er de nichtjes bij , want het zijn allemaal meisjes bij ons in de familie. Aan mijn ouders kon je die avond zeer goed merken hoe gelukkig ze telkens waren dat ze het Kerstfeest mochten vieren samen met hun ganse "clan". Helaas zijn we niet compleet gebleven en hebben we ondertussen reeds afscheid moeten nemen van onze pa , die ons veel te vroeg heeft verlaten en enkele jaren later was ook ons grootmoeder er niet meer bij. En dit jaar zullen we door een ruzie in de familie ook een zus met haar gezin moeten missen.... en ondanks dat Kerstmis een feest van vrede is , denk ik niet dat de stukken , die er nu zijn gemaakt nog kunnen gelijmt worden. Er zijn teveel harde woorden gevallen en dat verdient ons ma niet , en de rest van de familie staat volledig aan haar zijde , al zal ze ongetwijfeld verdriet hebben , het is tenslotte steeds haar kind, maar je kan niet blijven incasseren en altijd maar doen dat er niets aan de hand is natuurlijk. Toch hebben we allemaal ons best gedaan om haar mee op te monteren en is het toch nog een zeer prettige Kerstavond geworden. En volgend jaar komt er nieuw bloed bij , want de dochter van mijn oudste zus is zwanger ( het kan alle dagen gebeuren) en ons Steffi heeft ook al een vriendje. Nu worden wij stilaan de " oude mannen" in de groep. Zalig Kerstfeest iedereen en tot morgen.
Slecht geslapen vannacht , het was nochthans half twaalf toen we in bed lagen , maar om drie uur was ik al terug klaar wakker. Nog een paar maal opgestaan en terug in bed gekropen , maar de slaap hervatten lukte maar niet , en ik ben dan maar een beetje achter de pc gekropen en naar de bakker geweest. Toen het vrouwtje op was en we het ontbijt hadden genomen heb ik me bezig gehouden met het instaleren van een weerstation dat ik verleden week heb gekregen op mijn werk van de commerciele dienst ter gelegenheid van mijn pensionering. Ik kon er eigenlijk niet goed aan uit , maar mijn schoonbroer die van die zaken meer af weet dan ik , had de nodige instellingen gisteravond reeds aangebracht en ik moest niet meer doen dan het op de gewenste plaats bevestigen. Na de middag zijn we naar een cyclocross gaan kijken die vlak achter ons werd georganiseerd maar na de eerste koers voor de senioren hielden we de zaak voor bekeken en zijn we het boschalet in gevlucht want het was daar berekoud op het veld.
Wat het algemene nieuws betreft voor vandaag heeft me vooral het verhaal getroffen van die vlaamse topchirurig die door allerlei omstandigheden ( echtscheidingen , ziekte en ontslag) aan lager wal is geraakt en zelfs enkele maanden op de straat heeft geleefd en met zelfmoordplannen rond liep en nu zijn verhaal kwijt wou in de pers en stilaan terug uit de put aan het klauteren is. Het is een schrijnend verhaal en het toont aan dat als je een beetje pech hebt in het leven en als je dan even de pedalen verliest je zeer vlug van je voetstuk kan vallen. Het moet wel bijzonder hard zijn als je zo hoog op de maatschappelijke ladder hebt gestaan dat je zo diep bent geraakt. Hopelijk vindt hij de kracht om op de ingeslagen weg door te gaan. Tot morgen
Een mens gaat s'avonds slapen en er is niets aan de hand en s'morgens wordt je wakker en is je onderlip versiert met koortsblaasjes. En als er nu iets is waar ik een hekel aan heb....... ik houd niet van versieringen op mijn voorgevel ...... hij is misschien niet fraai , maar hij is van mij. Mijn vrouwtje zegt dan opgewekt , wees blij.... dat is een ziekte gespaart en dat zal ik dan maar voor waar aannemen zeker. Tegen de middag werd het mooi weer en zijn we een wandeling gaan maken..... en in het naar huis komen zijn we nog iets gaan drinken in de winkelstraat , waar het een drukte van jewelste was. We proberen dan steeds voor het raam te zitten en het is dan mooi om zien hoe de mensen druk in de weer zijn met het choppen en het inslaan van cadeautjes. Voor de winkels zijn het nu wel gouden tijden. Het is vandaag vrijdag en het is al jaren de gewoonte dat mijn jongste zus dan op visite komt met haar gezin . Ze heeft drie leuke dochters , en we kijken er steeds naar uit als ze komen , want dan wordt er steeds wat afgelachen en we hebben er alle twee wel veel vriendschap van. Het zijn echt drie toffe meiden en de oudste Steffi die bijna veertien is en waarvan ik tevens peter ben , die beoefend sinds dit jaar de wielersport en ze doet dat zeer goed . Iedereen is het er over eens dat ze een grote belofte is en vermits ik in mijn jonge jaren ook nog heb gekoerst...... kun je al raden waar de meeste gesprekken over gaan. Hopelijk blijft ze op de ingeslagen weg verder gaan en dan gaan we er nog veel plezier aan beleven. En voor ons is het dan in de zomer een aangenaam tijdverdrijf , want dan trekken we zondag's naar de koers.
Wat me van het nieuws is bijgebleven dat is de ontknoping van de val van die jonge parachutiste verleden maand. blijkt het haar liefdesrivale te zijn geweest die zou geknoeid hebben met het valscherm , ze heeft nog niet bekend , maar de zelfmoordpoging die ze ondernomen heeft juist voor haar ondervraging is zo goed als een bekentenis. Hoe kun je nu zo iemand bewust de dood in sturen als je samen uit het vliegtuig springt, ?........niet te begrijpen. Tot morgen.
Wat een miezerig weer is dat toch de laatste dagen , dan heb ik liever wat vorst maar dat overdag het zonnetje schijnt. Ik heb vandaag eigenlijk niet veel uitgestoken ..... moet het allemaal nog gewoon worden dat er nu niets meer moet en dat alles mag en dat vraagt toch even tijd denk ik alvorens je dat nieuwe levensritme hebt te pakken. Ik betrap er mezelf op dat ik s'avonds als ik slapen ga nog steeds die wekker wil zetten en dan realiseer ik mij opeens dat ...... dat allemaal niet meer hoeft. Het vrouwtje ging voor de middag naar de kapster en ondertussen heb ik wat op de pc gewerkt en de krant eens doorgenomen. Zoals zo velen volg ik daar de laatste ontwikkelingen bij V.W. en als je hoort wat die mensen daar aan voorwaarden krijgen bij voortijdig vertrek of brugpensioen , dan heb ik daar toch mijn bedenkingen bij en stel ik mij vragen hoe die duizenden andere mensen die ook naar huis worden gestuurd met het strikte minimum zich daarbij moeten voelen. Niet dat ik het die mensen niet gun , verre van .....maar zijn wij allemaal niet gelijk en hebben we niet allemaal recht op hetzelfde. En dan de hypocriete houding van de regering met hun generatiepackt en hun tewerkstellingscel ..... denken ze nu echt als ze iemand naar huis sturen op zijn 50é , met de garantie dat hij tot zijn 65é.... 1750 euro net krijgt , dat die dan nog ergens gaan werken voor pakweg...1250 euro. Wat zou jij doen denk je ?. Ikzelf heb de krant opzij gelegd en ben met het vrouwtje een toertje gaan doen langs Aldi , Colruyt en Gb en mijn oprotpremie was op. Tot morgen.
Voelde me vanmorgen toch beter en heb dan mijn fietsje maar in orde gebracht..... mijn lichten erop geplaatst en zo , dan kan ik straks met de fiets naar Mechelen rijden om met ons ma iets gaan te eten. Maar eerst ben ik met het vrouwtje naar Herentals gereden om er haar Kerstpakket gaan af te halen bij haar laatste wergever. Ze is daar nu reeds zestien jaar weg en elk jaar mag ze nog haar doos koekjes ( want het is een koekjesfabriek) gaan afhalen. Ik geloof dat er niet veel werkgevers dat zullen doen. De dozen zijn de laatste jaren wel steeds kleiner geworden , maar het is toch een mooie attentie. Dan zoals gezegd met de fiets naar Mechelen gereden en in het begin had ik het ferm koud,maar na enkele km beterde het wel. Het is al jarenlang een traditie dat we enkele dagen voor de Kerst iets gaan eten met ons ma . Vroeger toen onze pa nog leefde maakten we er gewoonlijk een daguitstap van met shopping en al.Maar een ganse dag rondlopen dat doet ze zo graag niet meer en dus doen we het nu op deze manier en praten we wat over koetjes en kalfjes en natuurlijk over Kerstavond ,want dat is Haar avond en dan organiseert ze een gans kerstdiner bij haar thuis voor al haar kinderen en kleinkinderen. Ik heb het nooit anders geweten vanals ik klein was en vermits ik de oudste ben , heb ik de bende in de loop der jaren zien aangroeien tot een twintigtal mensen. Alhoewel er door een conflikt in de familie dit jaar er één van de zussen met haar familie niet zal bij zijn. En dat zal haar natuurlijk wel pijn doen en ik vrees dat de breuk definitief is , want het is een zaak die al lang aansleept en waar er nu toch harde woorden zijn gevallen en waar ons ma zeker niets te verwijten valt en daarom krijgt ze ook de steun van al haar andere kinderen. Maar ik kan me voorstellen dat het voor een moeder hard moet zijn als een kind zo reageerd. Tot morgen.
Heb me niet zo goed gevoeld vandaag , dat begint al goed. Het is gisteravond begonnen heb ik nu te smakelijk gegeten en een beetje indigestie of is het een griepje dat aan het sluimeren is......de toekomst zal het wel uitwijzen zeker al denk ik zelf dat het, het eerste is. Ik ben vandaag maar wijselijk binnen gebleven juist voor de middag die documenten weg gedaan naar de RVA en in plaats van de auto te nemen heb ik het traject te voet afgelegd. Dat is één van de voornemens die ik mezelf heb opgelegt om zoveel mogelijk alles te voet af te leggen , zo blijf ik goed in beweging. Het wemelde in de gemeente van uitgelaten jongeren , die van de examens af zijn en die reeds aan de Kerstvakantie beginnen. Het is toch allemaal erg veranderd tegen vroeger , als wij van het school kwamen , spoeden we ons naar huis en nu zitten de cafeetjes in het dorp vol jongelui die hun vakantie met volle teugen vieren , al of niet met de nodige alcohol. Ik moet er niet aan denken dat ik dat in "mijn tijd" zou geriskeerd hebben , ik zou van onze pa nogal de volle laag gekregen hebben. Maar ja tijden veranderen zeker , maar dat het allemaal beter is , durf ik toch te betwijfelen. Bij veel jongeren is er geen respekt meer voor mensen en waarden en als je niet goed uitkijkt krijg je , je huid vol gescholden en dan mag je nog blij zijn dat je zo wegkomt. Zo zijn er weer op een Vlaams kerkhof verschillende graven vernield van oud strijders , hoe dikwijls is dat de laatste tijd niet gebeurt en wat in godsnaam hebben ze daar nu plezier aan. Maar ja de straffen die ze tegenwoordig geven zijn dikwijls maar een lachertje. Je zou al geloven dat de dader meer rechten heeft dan het slachtoffer als je dat allemaal hoort en leest en het zijn over het algemeen maar enkelingen die een ganse groep mee sleuren. Ik ga een bruistabletje nemen en me een beetje "afkappen" en hopelijk ben ik morgen beter want dan staat er een etentje met ons ma op het programma en de bedoeling is wel dat ik er met de fiets naar toe rijd. Maar dat zien we morgen wel. Daaaag
De maandag is het marktdag in Heist op den Berg en al wie niet werkt of naar school gaat , die kom je daar wel tegen. Ook voor ons is het al jaren de gewoonte dat we er naar toe gaan , onze boodschappen doen en dan nog enkele uurtjes iets gaan drinken in onze "stamkroeg". De laatste vijf jaar van mijn loopbaan werkte ik immers maar 4/5 en had ik mijn vaste dag op de maandag en zodoende hadden we daar ook de gelegenheid toe. Wij krijgen dan ook altijd wel het gezelschap van een zus en schoonzus van mijn vrouw, die allebei sinds enige tijd weduwe zijn geworden en voor hen is het eens een énige gelegenheid om er eens uit te zijn en onder de mensen te komen. Als je het allemaal zo van op een afstand bekijkt , dan valt het eigenlijk op ,wat voor "gewoontedier" de mens is. Je ziet steeds de zelfde groepjes.....ze doen steeds het zelfde traject.....kiezen steeds de zelfde horecazaak......en je kan er bijna je uurwerk op gelijkzetten wanneer ze binnen komen en terug weg gaan. Voor de rest moest ik ook vandaag nog alles in orde brengen opdat ik mijn centjes zou trekken tijdens mijn brugpensioen en was ik met de nodige documenten naar de RVA gegaan om alles in orde te brengen , maar dan blijkt dat ze toch nog een ander document nodig hebben , dat je natuurlijk juist niet bij hebt. Daar kan ik mij ook aan ergeren......we leven in het "computertijdperk" maar als je iets moet krijgen of bekomen sturen ze je van het kastje naar de muur en vragen ze dit en dat zoals ze bij ons zeggen " de snot uit uw neus" , en als ze twee maal verder klikken op hun klavier dan weten ze meer van jou dan jezelf...... Maar ja wat helpt het ik zal die papieren van de "SIMIR" (want daar gaat het over ) morgen maar binnen doen zeker.....en zeggen dat ik ze verleden jaar van hen heb gekregen????.Maar ja als we ons centjes willen zien zullen we maar braaf zijn zeker en doen wat de bureaucratie ons oplegt. Daaaag!!!
Zondag, dat is de dag dat ik s'morgens ons ma ga halen in Mechelen en tegen de late namiddag doe ik haar dan terug weg. Dat is al zo van als we getrouwd zijn een traditie , en ze heeft graag een vast patroon in haar leven , die dag bij mij....... de andere dag bij mijn zus........ en nog een andere dag bij mijn andere zus , en dan is ze tevreden.
Veel doen we dan niet , we praten wat.....een beetje eten en in de namiddag een film op tv , zeker in de winter. In de zomer daarentegen zitten we ofwel in de veranda of buiten. Ondanks dat ze steeds heeft zitten sukkelen met gezondheidsproblemen houdt ze zich nog zeer kranig , want toen onze pa overleed in 1988 hebben we toch wat schrik gehad en vroegen we ons af hoe ze dat zou verwerken temeer omdat hij steeds haar grote steun en toeverlaat is geweest. Maar met ups en downs heeft ze zich toch door die moeilijke periode geworsteld , al blijft daar natuurlijk wel dat eeuwige gemis van een dierbare.
Toen ik terug thuis kwam dachten we nog eens naar de Kerstmarkt te gaan , maar de goesting was niet zo groot en toen het ook nog begon te regenen was dat meteen een goed exuus om maar thuis te blijven. Andere jaren gaan we wel eens tot daar , maar eigenlijk doe je het meer voor de sfeer vind ik , want als je één Kerststalletje hebt gezien dan heb je ze allemaal wel gezien.
We hebben er dan maar een gezellige tv avond van gemaakt en morgen gaan we wel naar de wekelijkse markt , nog zo'n vaste gewoonte s'maandags.
Het was een fijn etentje gisteren en achteraf zijn we nog een pintje gaan drinken in onze stamtaveerne en is het nog redelijk laat geworden , zodat het vanmorgen reeds zeven uur was toen ik opstond en dat is voor mij praktish middag. Dat zal ook één van de dingen worden waar ik zal moeten aan ontwennen aan dat vroeg opstaan. Mijn ganse leven sta ik reeds op omstreeks half vijf, ik had er zelf geen wekker voor nodig want om dat uur word ik toch wakker. Ik was steeds vroeg genoeg op mijn werk omdat ik s'morgens graag op mijn gemakje nog een tas koffie dronk en de krant eens doornam alvorens aan de slag te gaan en dan was er ook zoveel verkeer niet op de baan en dat was ook leuk meegenomen. Dus vandaag was mijn eerste dag op pensioen , al moet ik zeggen dat het zo nog niet aanvoeld , waarschijnlijk omdat het nu weekend is. Ik denk dat het meer zal doordringen de dag dat ik normaal terug weer aan de slag zou moeten gaan. We zijn vandaag maar rustig thuis gebleven , het was trouwens geen weer om buiten te komen en heb ik me wat bezig gehouden op de pc en de krant eens doorgenomen , waarbij me één bericht wel opviel , de zelfmoord van een mooie jonge vrouw , moeder van twee kindjes die het waarschijnlijk om één of andere reden niet meer zag zitten en uit het leven is gestapt. Als je dat leest dan word je daar toch even stil van....... en dan nog de manier waarop ze het gedaan heeft , door bij haar schoonouders in de diepvries te kruipen......Jezus???. Zo zie je maar terwijl iedereen zich opmaakt om feest te vieren tijdens deze toch mooie periode van het jaar er nog altijd mensen zijn die werkelijk zeer diep in de put zitten en geen andere uitweg niet meer zien , dan uit het leven te stappen. Triest........... zeer triest. Tot morgen
Vandaag is het dan zo ver, mijn "laatste werkdag",al is er van werken niet veel spraak. Nog de lopende zaken afgehandeld tot een uur of 10 en dan naar de personeelsdienst om mijn papieren op te halen...... afscheid genomen van de collega's en nog wat geschenkjes uitgewisseld en dan afspraakjes gemaakt..... om toch op één of andere manier contact te houden maar.....ach ik weet hoe het gaat.....vol goede voornemens , maar na een tijdje verdwijnen al die verwachtingen.......zo was het ook bij het leger en dan zweer je " he!! we houden contact maar na enkele tijd zie je dat het om één of andere reden toch niet meer klikt als te voren. en dat wanneer je elkaar na verloop van tijd terug ziet, je moet constateren dat het niet meer is zoals je..... je hebt voorgesteld. Maar toch heb ik weer die afspraak gemaakt met mijn jongere collega's en hoop ik dat we nu toch nog, dank zij de nieuwe comunicatie "pc " toch nog wat contakt kunnen houden. Spijtig genoeg wonen we nogal ver uit elkaar en dat maakt het er allemaal niet makkelijker op. En zo reed ik omstreeks elf uur het fabrieksterrein af,goed beseffend dat je eigenlijk een einde maakte aan een periode van bijna 42 jaar (een half mensenleven) en je een nieuwe fase van je leven binnen treed ,waar je eigenlijk toch al lang naar uitkeek ,maar je eigenlijk nog niet goed weet hoe je dat gaat invullen. Iedereen wenst je geluk en ze zeggen dan erbij en hopelijk kun je er nog lang van genieten, en als je dat dan hoort kom je nog meer tot het besef dat je eigenlijk wel degelijk aan de laatste fase van je leven begint , waarvan niemand weet hoelang die nog gaat duren. De gezondheid daar gaat het eigenlijk om en dat heb je natuurlijk niet altijd zelf in de hand. Zie maar hoe vlug het is gebeurt als ik vandaag in de krant lees dat Robert Long is overleden aan kanker,nadat hij in september nog een uitgebreide bloedtest had laten ondergaan en er niets aan de hand bleek , maar twee maand later krijgt hij dan wel te horen dat hij terminaal is en aan zijn laatste dagen bezig is. zo vlug kan het gaan. Maar kom we zullen die gedachten vlug opzij zetten en eens goed gaan eten met het vrouwtje. Daaaag
Wat een hondenweer was dat zeg....... dan heb ik liever een beetje vrieskou , maar dat het droog is.
Vanmorgen terug ons ma gaan halen in Mechelen , want de zondag is de dag die ze gewoonlijk bij ons doorbrengt.
Wat een triestig miezerig weer. 
