Ik ben Storms Cecilia, en gebruik soms ook wel de schuilnaam cilleke.
Ik ben een vrouw en woon in Duffel (Belgiê) en mijn beroep is geen.
Ik ben geboren op 20/06/1957 en ben nu dus 64 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Handwerk,lezen.
ik ben invaliede er is veel dat ik niet meer kan sinds de laatste vier jaar daarom ben ik aan deze blog begonnen om een beetje kwijt teraken een foto heb ik nog niet daar ik nog niet zolang een laptop heb.
Mijn hondje Prutske is nu drie weken al bij mij, het is een kleine deugniet maar wel lief. Hij speelt heel graag met kleine knuffels en ook met balletjes. Hij is al goed bekomen en leert redelijk goed wat mag en niet mag. Maar ik moet wel zeggen hij is mijn derde hondje,maar hij is de hevigste van de drie. Alle weken komt mijn poetsvrouw, en die kent hij al goed en dan word hij even door haar geknuffeld. En dan is meneer tevreden! IK hou veel van hem,maar kan er ook wel eens kwaad op zijn. Maar ik ben vlug vergeten waarom ik kwaad was!
Het is weer zover vannacht gaat het zomeruur weer van start!Ja beste mensen,het is dan een uurtje minder slapen.Ik weet niet hoe jullie je daar bij voelen,ik mis dat uurtje wel maar het went na een tijdje wel.Dus mensen niet vergeten,uw uurwerk een uurtje naar voor teschuiven!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Want zomertijd begind!
Lieve kleine hond, lieve kleine Pruts.Vandaag word je negen maanden oud!Wat gaat de tijd toch snel voorbij,het is alsof je nog maar pas bij me bent.Maar dat is ook al zeven maand!Mijn lief klein hondje ,ik hou van U!Uw bazinneke Cilleke
Dit gaat meer over mijn vader,hij heeft mijn moeder 12j.overleeft.Het was een sterke en hard werkende man,heeft bijna nooit ziek geweest.Elke zomer ging hij op vakantie,mijn moeder en ik gingen mee.Want hij had twee hobby's,dat waren zijn duiven en naar Kirchberg in tirol.Dat heeft hij 44j.gedaan,alle jaren naar de bergen waar hij dan ging wandelen.Ik en mijn moeder bleven in het dal,een vader trok de bergen in.Maar als hij twee nieuwe heupen had, is hij met die bergwandelingen gestopt.Maar we zijn blijven gaan,het was onze tweede thuis.Toen moeder niet meer kon in 1993,ben ik met haar thuis gebleven.En vader ging alleen naar de bergen,tot moeder stierf in 1996 dan ben ik terug mee gegaan.Hij zei altijd dat hij op verlof ging zolang hij kon,en alle jaren waren wij weg met de nachttrein en later met de nachtbus.Hoe hij dat bleef kunnen ik weet het niet!Het was nu wel een sterke man,en ik maar mijn pijn verbijten in mijn rug. Maar ik kon toch mijn oude vader niet alleen laten gaan.En als ik in de berglucht was voelde ik minder pijn.Hij was al halfde tachtig en meneer ging nog, hij was ginder toch zo graag en ik ook natuurlijk.Dan kwam het jaar2007!Ik was jarig geweest dat we een paar weken later op verlof gingen,ik had een raar gevoel ik wilde alles afzeggen maar ik moht niet van m'n oudste zus.Maar bij mij bleef dat gevoel,het voelde bij mij aan alsof er iets ging gebeuren.Alles was goed gegaan de reis in de nacht,heel de dag is alles goed gegaan.Tot de avond!Toen wist hij niet meer waar hij was,dan werd alles weer helder en dacht ik het komt van de reis.Ik heb met de huisdokter gebeld en hij vroeg om hem op de hoogte tehouden.Hij heeft het enkele keren gehad,dan zit je daar zover van huis.Dat is het eerste jaar dat ik blij was dat we naar huis gingen,thuis is het dan wat verbeterd maar hij was niet meer als vroeger.Dat jaar voor Kerstmis ging het terug slechter mijn geliefde vader kende mij niet meer.De dokter laten komen en zijn valies gemaakt want ik had het gevoel dat hij naar de kliniek moest.En kwaad dat hij was,zo had ik hem nog nooit gezien!We hadden al een vermoede wat het ging zijn,maar toch schrik je nog als ze zeggen dat het alzheimer-dementie is.Alles is vlug gegaan!Alle dagen was je een stukje van hem kwijt,dan kon hij niet meer gaan en was in zijn wereltje.Daar heb ik dikwijls in mee geleeft!Dan was het zo ver dat hij altijd in bed lag,en hield zijn adem in het oog of hij nog wel ademde.Hij heeft een paar weken in het rusthuis geweest,om dan terug tekeren naar het ziekenhuis.Dat waren de laatste weken van zijn leven!Ik vind het erg dat je dierbare zo moet zien aftakelen!Het is bij hem vlug gegaan,4 maand heeft het geduurd en dan is hij overleden .Op 15 april 2008!Ik ben blij voor hem ,dat het vlug gegaan is.Daar hij allemaal ligwonden had op zijn hielen,en zitvlak en er kwamen er nog bij.Maar hij had in 2007 toch nog in tirol geweest,en in 2008 begon hij aan zijn laaste en langste reis.Een reis waar hij niet van terug keerde!
Vandaag was het vroeg op staan,want mijn poetsvrouw kwam.Ja,de ene week komt zij op een dtnsdag en de andere week op een woensdag.Als Katia komt zo noemt ze,dan is mijn dag wat gebroken.Ze blijft hier een halve dag,en we komen goed overeen.Poetsen is iets dat niet meer gaat,zoals stofzuigen,dweilen en ruiten poetsen.Dat is allemaal te zwaar voor mijn rug,met stof afdoen help ik nog een beetje mee.Het is nu twee jaar dat zij bij mij komt,en heb er geen klachten van.In het begin vond ik het moeilijk,je was gewoon van alles zelf tedoen.En dan moet je het afstaan aan iemand anders,dat is heel moeilijk de eerste maanden.Maar eens dat je in het reine bent gekomen met jezelf,en beseft dat het niet anders gaat dan met hulp leg je je er bij neer.Ik laat ze haar werk doen,want iedereen heeft een andere metode van poetsen.Maar ik ben te vrede,alles is proper en dat is wat er telt. Onder de middag voor ze naar haar andere post gaat,mag ze bij me mee eten, ze moet haar boterhammen niet mee brengen.En ik vind het fijn om niet alleen aan tafel tezitten!En dan smaken mijn boterhammen eens zo goed!!!!!!!!!!
Denk aan je moeder,al doet het veel pijn. Verdriet kan je delen,ook met een vreemde. Praat met je moeder,over jou verdriet. Zij verstaat jou,ook al zie haar niet. Want ver nee,ver is zij niet! Duw haar niet weg, want zij is er echt. Want zij leeft nu verder,diep in jou hart. Blijf wie je bent, verander niet. Want zij heeft jou lief,zoals je nu bent!
Heb ik zelf geschreven in 1996,een paar maand na het overlijden van mijn geliefde MOEDER. Ik mis haar nog elke dag!
We waren een gelukkig gezin,moeder,vader en 4 kinderen.Eerst kwam er een jongen en dan 3 meisjes.Ik ben de jongste van de vier,en tussen mij en mijn broer is 13j. tussen.Hij word dit jaar 69j.,het oudste meisje word 66j. dan de volgende word 62j..En dan kom ik en als je weet hoe oud mijn broer is,dan weet je zeker hoe oud of jong de jongste is.Mijn vader was een metser,en moeder huisvrouw.En beroep op zijn eigen,en zeker met vier kinderen.Mijn moedre was nog jong als ze begon te sukkellen,kreeg diabeti's moest geopereerd worden.En als ik 12j. was en de andere drie uit huis waren,getrouwd zelf een gizin starte werd het erger met moeder.Ik ging nog naar school en op mijn 16j. werken,vader moest ook nog gaan werken hij was altijd vroeg weg.Maar moeder heeft nooit geklaagd en deed altijd haar werk thuis.Dan jaren later werd het erger ze kreeg het aan haar hart.Maar dat was het moment dat ik begon last tekrijgen in mijn rug.Ik moest geopereerd worden,en kon niet meer gaan werken,kreeg de ene depressie na de andere en op een moment kon ik niet meer verder.Maar dat is een verhaal opzich zelf,voor een andere keer!Dus verder over mijn lieve moeder!Zij heeft een paar keer aan het hart gehad haar ogen werden slechter van de suikerziekte.Soms lagen we samen in de kliniek,zij voor alles op punt telaten zetten en ik voor miijn stomme rug.Dan begon ik mij pijn te verbijten om voor moeder tezorgen,ik was toen al 2 maal in de rug geopereerd en ook al de gal kwijt.Vader wist niet meer wat hij moest doen,ik vond dat hij maar met zijn duifjes moest bezig zijn.Hij was een gezonde beer!Dus ik verbeet mijn pijn en zorgde voor moeder.De laatste jaren van haar leven waren de moeilijkste,haar nieren lieten het afweten en ze moest naar de dialyse.Zij was toen 68j. en dat heeft ze nooit aanvaard,ze kwam niet in aanmerking voor een nier.Ze was juist 70j. geworden is ze in coma geraakt,lag daar aan de machine's en de dokter zei "ze is sterk een vechter maar nu zal ze haar weg moette kiezen wij doen wat we kunnen".Alle dagen ging ik van uit Duffel naar Lier,een maand lang en de pijn maar verbeiten.Zij heeft haar weg gekozen,voor haar de beste maar voor mij"ik was een moederskind".Zij is dan haar weg gegaan en overleden op 25 mei1996,dat is nu bijna 17j.geleden.Ik mis haar nog elke dag,en denk aan haar nog elke dag.Zij was zo lief mijn moeder! Over mijn vader dat is ook een verhaal apart.Maar sinds de dood van moeder ben ik nog 5 maal in de rug gesneden,en loop ik nog altijd met pijn ook iets voor later. Groetjes
Vandaag moet ik naar de begravenis van nonkel Jean,een jongere broer van mijn vader.Hij is maandag overleden,maar hij is gelukkig daar hij dement was.Zoals mijn vader als hij is overleden op 86 jarige leeftijd,zijn broer is nu 85 jaar hij heeft nog een mooie leeftijd gehaald.Mijn vader was ook dement,wij hebben nog mooie dagen beleeft,omdat we mee leefde in zijn wereld.Maar soms kon hij kwaad zijn ook,maar dat bracht zijn ziekte mee.Alle dagen ging ik naar hem,en alle dagen was ik een stukje van hem kwijt.Een mens zo zie aftakelen doet pijn, alle dagen dacht ik laat dit de laatste zijn.Bij mijn vader is het heel vlug gegaan,4maand heeft het geduurd en danis hij overleden.Ik had veel verdriet,maar op een andere manier was ik gelukkig voor hem.Bij mijn nonkel is het stilaan begonnen als mijn vader in de kliniek lag,dus dat heeft iets meer dan 5 jaar geduurd.Want iets meer dan een jaar geleden is zijn vrouw overleden,zijn dochter heeft het gezegd tegen hem.Maar alle dagen vrog hij naar zijn Jaenneke!Maar nu ishij gelukkig en heeft geen pijn meer,en kan hij terug naar zijn Jaenneke.
welkom aan iedereen die mijn dagboek of blog wil lezen.Mijn naam is Cilleke,het is de eerste maal dat ik aan een dagboek begin.Ik hoop dat het meevalt,en ik het niet vlug opgeef.Het zal over mezelf gaanen familie,over mijn hondje Mieke een kleine malteser van 11j..Over mijn hobby's zoals lezen want ik ben een boekenworm,en dan nog handwerk haken en kruissteek.En waarschijnlijk ook over mijn geliefde streek Kirchberg-tirol(oostenrijk).Het zal ook een uitlaatklep zijn,omdat ik iemand ben die alles opkrop.Verder leef ik met veel verdriet en pijn,pijn die soms ondragelijk is.Daarom hoop ik dat er mensen zijn, die mijn dagboek lezen zullen en mij verstaan.WELKOM! Cilleke
Ik ben cecilia, en gebruik soms ook wel de schuilnaam cilleke.
Ik ben een vrouw en woon in duffel (belgie) en mijn beroep is geen.
Ik ben geboren op 20/06/1957 en ben nu dus 64 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: handwerken, lezen en het laatste jaar mijn laptop.
de vorige keer in over mezelf heb ik mijn grote liefde vergeten en dat is mijn hondje Mieke een mini malteser het is een schatje ligt altijd aan mijn voeten ik zou niet zonder haar kunnen zij is mijn leven ik hou van haar als een kind
Ik ben Cecilia Storms
Ik ben een vrouw en woon in Duffel (Belgie) en mijn beroep is geen.
Ik ben geboren op 20/06/1957 en ben nu dus 64 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: breien,haken,kruissteken lezen.
Deze beren en poppen heb ik 28 jaar geleden voor een klein meisje in Kirchberg-Tirol in Oostenrijk gemaakt.Nu 28 jaar later is haar dochtertje 2 jaar,en is zij de gelukkige die met dit speelgoed mag spelen.Als ik deze foto van hen kreeg, schrok ik wel eve
Ik vind het maar triestig weer vandaag,koud en donker en daar kan ik niet goed tegen.Als het donker weer is zou ik bijna gans de dag met licht zitten,ik kan er niet tegen als het donker is.Bij mij moet het licht zijn!Het triestigste aan de winter vind ik,dat het vroeg donker is en lang donker blijft.En als je dan alleen bent zijn dat lange avonden.
Prutke lieve kleine hond,soms maak je het veel te bond.Nu lig je rustig te slapen,dat ik er zelf van moet gapen.Dus word het stilaan tijd,om naar ons bedje te gaan.We gaan dan maar alles sluiten,en jou nog eens buiten laten.Dan kun je doen wat je hoeft te doen,en anders ga je maar weer naar dromeland toe!
Ik ben Cecilia Storms
