.

.

Vaarwel

Ik heb de wijn die ik bewaard had

En nu zit ik aan de jenever.
De nevels stijgen naar mijn brein.
Maar ik ben nog voldoende nuchter
Om kort en zakelijk te zijn.

Ik bemmaar blij datikjekwijben.
Je bennefrelijk sjthuk sjegrijn.
Wassalik, salik, ja wassalik,
Jij sjthukfedriet! Me fransjewijn!

.

De olifant

Hij stapt behoedzaam en ziet grijs van zorgen
dat hij geen muis of mier of mens vertrapt.
De rafelige oren vaal gelapt,
een slurf hangt uit, het slimme oog verborgen.

Als zak van Sinterklaas zou hij voldoen,
met in het rommelige vel cadeaus
zoals entreekaartjes voor circusshows,
veel pinda’s, boekensteunen, een klaroen.

Ik weet waarom ik hem zo mild benader.
Hij draagt me naar mijn jeugd terug toen vader
bij ’t olifantenperk dit vers begon:

Nu zal ik u iets wondermoois verhalen:
Heer olifant gaat aan het koffiemalen.
Hij deed het nooit, maar ‘k wist dat hij het kon. 

.

.

Liedje van verlangen

Bij zacht warm moederwijf in bed

en luisteren naar

beschuit en kruimelend gesprek

haar kussens, borsten, buik, mijn

bruine benen warm, de geur

van warme, warme zachte Mam en

het verend grotemensenbed

de zonse zondagochtend lang

lui opstaan met

de koffie klimt al in de gang

en in de keuken

roostert zich het brood

moeders moeders mogen nooit

nooit dood.

.

De kale dis

We zaten aan een tafel van puur goud
En sloegen op de borden van de honger.
Er stonden voor de ramen honderd zonnen,
Voor elk raam één, dus welbeschouwd

Een feestelijk gezicht. Wie was getrouwd
Met wie? Om wie was dit begonnen?
En paste mij nu vrolijkheid of rouw?
Ik wist alleen dat ik verrekte van de honger

En dat er iets te vieren viel. Of niet.
De gastheer was in elk geval een vrek:
Mijn bord bleef leeg. Ik dacht: zelfs al verjaart

Hij hoogstpersoonlijk - ìk vertrek! Maar ik verliet
De zaal niet, want gelijk sprong men mij op de nek,
Schreeuwend van: 'Krentekakker! Hìèr die taart!'

.

Amoebe

Van alle dieren
de gelede, de potige,
de insecten, de mieren -
heb ik het liefst
de vormeloze
de weke -
eencellig,
oneindig,
veelvormig.

Eenvoud in hun liefde
die wiskunde lijkt:
delen door twee
is gelijk aan voortplanten,
is vermenigvuldigen.
Zo wil ik ook wel wiskunde.
Zo wil ik ook
de liefde.

.

De ijswafel

Andante Alighieri, dacht ik, heette
-een mondvol heerlijkheid- de Italiaan
die ons zijn ijswafel had aangedaan,
nooit heb ik in iets lekkerders gebeten.

Gehemeltemuziek ontstond spontaan
na ieder scheppen van zo'n afgemeten
hap kou onder die ook al niet te hete
geelkoperen Vesuvius vandaan.

Dat was een likken en een lekkebekken
om maar vooral niets weg te laten lekken
van hemelse verkoeling die nog wel
zou werken in de hitte van de hel.
Met grote gletschertongen in de monden
liepen we ijstijdperken af te ronden.

.

Eten 10

Mama, wat eten we vandaag?
Stabilisator E 450 kind!
O zalig mams! en wat nog meer?
Misschien wat antioxidant E 301,
Als ik er nog van in huis heb.

O fijn! En mââms...
Ja?
Mogen we ook wat gemodificeerd zetmeel?
Maar kind - we hebben gisteravond
Ook al gemodificeerd zetmeel gehad!

Maar geen voedingszuren, mam,
Dat hebben we in geen weken meer geproefd.
Met conserveermiddel E202,
Hè toe mams, omdat het morgen Zaterdag is?

Nee, daar komt niets van in!
Maar wat zouden jullie zeggen
Van een portie Emulgator
Met kleurstof E160
En smaakversterker?

.

Andermans hond

Ik ging niet wandelen met de hond,
de hond ging wandelen met mij.
Kijk, zei hij, kijk, zo doe je dat:
je snuffelt wat, je kruipt eens
onder groen, je doet daar wat je
daar moet doen, je kwispelt -
nee dat kun je niet - loopt achterna
wat vleugels heeft, je rolt je op je
ene zij, je andere zij, je ene zij,
je mond staat op de tocht, je zoekt
in woorden naar een geur, bij grenzen
naar vreemd vocht, hoort woest geroep
van groepen mensen als blaffen aan,
verstaat alleen je naam
en Lig en Koest en Af.

.

De verliefde asperge

Ik lag met jou in hetzelfde bed
We sliepen wel rechtop
Jij stak er net wat bovenuit
Vandaar jou blauwe kop

Ik was stapel op jouw lange lijf
Dat mag je nu best weten
Ik vond jou echt een reuze wijf
Gewoon om op te vreten

Laatst droomde ik de hele nacht
Aan een stuk door van jou
Jij werd mijn bruid mooi wit
Omdat ik van sleepasperges hou

Plots werd mijn droom bruut verstoord
Ik bloedde aan mijn kuiten
Wij werden allebei vermoord
Door zo’n hovenier van buiten

Wij werden in een kist gelegd
En spoedig daarna gewassen
Mijn rug was krom de jouwe recht
Jij was dus eerste klasse

Wat wreed toch van zo’n hovenier
Ons zo uiteen te rukken
Ik heb jou daarna nooit meer gezien
Want ik lag bij de stukken

Weet je wat ik het gekke vind
Het is eigenlijk heel stom
Terwijl ons leven in de grond begint
Is dat bij de mens net andersom