Ik schrijf net Oscars en op de tv zeggen ze net Oscars!
Typisch geval van synchroniteit.
Een kans van 1 op zoveel miljoen........
Alleen dit gaat niet over de (film) Oscars en ook niet over personen die Oscar heten, maar over een soort vissen.
Ja, zolang ik nog steeds dode vissen uit de bak blijf halen, ben ik daar nog mee bezig.
Er zijn er nog 3 over, een kleine barbus (prachtbarbeel) en 2 corydora's (algen eters). Ook mijn gigantische harnasmeervallen die al zoveel nakomelingen hadden voortgebracht... allemaal dood. Met deze vissen is de ellende allemaal begonnen!
De roze grote Siamese algeneter heeft dagen voor zijn leven gevochten, hangend voor de uitstromer, om zijn huid te verzachten.
Uiteindelijk is hij dan maar in zijn eigen pot, waar hij 7 jaar in heeft gewoond, gekropen om daar te sterven.
Ik durf de vissen ook niet voortijdig te doden, omdat ik steeds hoop dat ze zullen overleven.
Heb zoveel aquaria forums afgezocht, in de hoop dat ik daar iets zou vinden.
Las daar goede dingen, maar ook de grootst mogelijke onzin.
Dat als je vissen had behandeld met Exit, ,je ze daarna sla met spekkies moest geven, dat was goed voor hun huid ?!
Moest opeens aan mijn buurman denken.
Die had ook elke week bergen dode vissen, tot ik er achter kwam dat hij 's avonds niet alleen het licht uit deed, maar ook de pomp en het luchtfilter.
De vissen moesten slapen volgens hem en dat konden ze niet met die herrie en die stroming in het water.
Ondanks alle goede raad bleef hij hier in volharden.
Zelf hou ik het meest van de grote cicliden,
de bultkoppen, die net een gezicht hebben, de Severum, de Jack Dempsey.
Maar het meeste plezier (en last) heb ik gehad van de Oscars.
Ook wel Pauwoogciclide genoemd (Astronotus-ocellatus).
Het zijn grote vissen, veelvraten en rovers, hoewel je vreemd genoeg sommigen wel bij kleine vissen kan houden, als ze er mee op zijn gegroeid.
Het waren super intelligente vissen, die mij echt herkenden.
Vonden het heerlijk om door mij geaaid te worden (niet door een ander) en gingen dan op hun zij liggen.
Aten uit de hand en als ik mijn hand open in het water legde, vleiden ze zich daar in.
Alleen als ik een bepaalde ochtendjas aan had, raakten ze volkomen in paniek.
Het was een lang gewaad, wit met zwarte oosterse motieven (heb hem nog steeds).
Ik denk dat in hun collectieve brein ingeprent was dat dit misschien de tekening van een vijandelijke, voor hun gevaarlijke vis, was.
Maar deze vissen waren ook niet mis, in de paartijd konden ze geweldig vechten en waren zeer woest.
De thermometer en thermostaat waren dusdanig beschermd dat ze die niet kapot konden slaan, anders zouden ze geëlektrocuteerd worden.
Op een dag kwam ik 's avonds laat thuis van een cursus bijenteelt die ik toen gaf voor het Ministerie van Landbouw en Visserij.
Heel leuk, maar ook vermoeiend, snakte naar mijn bed.
Toen ik de deur open deed, stond ik tot mijn enkels in het water en hoorde geklapper van een stel Oscars, die in een heel klein bodempje water lagen te spartelen.
Door hun wilde gedrag hadden ze de hevelaar van de pomp uit de bak weten te meppen en was al het water uit het aquarium gepompt.
Eerst die vissen redden.....
Plonsde door het water naar de keuken om daar de slang aan de kraan te hangen om de bak bij te vullen.
Allemachtig wat een ellende, dat was nou het laatste waar ik zin in had.
Het was dus ook weer eens 1 uur 's nachts. Ik had toen pas nieuwe tapijttegels op de vloer en die dobberden ook allemaal door het huis.
Ook woonde ik op 11 hoog en hoopte maar dat het water niet bij de benedenburen terecht zou komen, die niks vermoedend lagen te slapen.
Tot in de vroege morgen was ik bezig de tapijttegels te verwijderen en dweilen en nog eens dweilen.
16/10/2006 Jacobskruid. Vanmorgen werd ik weer geconfronteerd met een partij dode vissen! Niet alleen witte stip maar ook een secundaire schimmelinfectie werd hun noodlottig.
Droevig werd ik er van, toen ik mijn prachtige regenboogvissen bleek en bedekt met schimmel uit de bak moest vissen.
De helft van het water eruit gehaald en de jerrycans in de auto gezet om vers water te halen.
Helaas hebben we geen waterleiding en het grondwater is ook dodelijk, veel te veel ijzer en de mest die op het land wordt gegooid komt ook in het grondwater. (Maar daar kwam ik later pas achter).
Mijn dochter had van mij, voor in haar vijver, eens wat goudvissen gehad, die hadden veel nageslacht voortgebracht en die nam ik maar weer mee terug. Ze groeiden gigantisch, een groter aquarium aangeschaft, maar ze groeiden maar door en het leek vaak wel meer vis dan water, maar ondanks dat deden ze het uitstekend. Moest wel vaak het water verversen en de pompen reinigen.
Voor elke waterverversing moet ik op pad om ergens water te gaan halen, meestal bij een benzine station.
Het was echter winter en overal waren de buitenkranen afgesloten, in hemelsnaam dan maar het grondwater wat hier uit de kraan komt, ik had er nogal wat werk aan, want heb het eerst allemaal voor de zekerheid door de britta filter gedaan.
Toch foute boel, zag dat de vissen ziekte verschijnselen begonnen te vertonen, waar kon ik nog terecht voor ander water het was ondertussen bijna half 12 's nachts !
Teneinde raad belde ik een dierenarts, die alleen maar vissen behandelt en hier een uurtje vandaan woonde.
Ik kon meteen langskomen met de vissen, dan maakte hij ondertussen vast wat bakken klaar.
Eerst emmers schoonmaken, toen alle vissen gevangen en met 8 volle emmers reisde ik af.
Het was ondertussen 1 uur, het vroor en sneeuwde, ik wist de weg niet en ben ook nog nachtblind.
Op hoop van zegen.
Kwart over 2 kwam ik daar aan, na een paar keer bellen om de weg te vragen.
Alle vissen overgeheveld en weer terug naar huis.
Na een maand belde de goede man om te vragen wanneer ik de vissen kwam halen. Ondertussen had ik wel een paar keer gebeld en de vissen deden het weer prima.
Ik kon echt al die vissen niet terug zetten, maar wat bevriende dierenliefhebbers waren wel bereid om er een stel te nemen.
Ook een vriendin van mij kwam uit Mierlo met de jeep om ook wat vissen te halen .
Ze belde omdat ze in Bocholt met pech stond, dus dan maar in mijn rammelbak haar opgepikt en doorgereden naar de vissendokter.
Vreemd genoeg ging de rammelbak niet harder dan 30/40 km per uur.
Hoe ik ook op het gaspedaal drukte, we kropen als een slak over de weg.
Daar aangekomen was de dokter weggeroepen voor een spoedgeval en moesten we alles regelen met een Poolse meneer die wij niet konden verstaan.
Toen ik mijn auto bij de garage terug ging halen werd er besmuikt gelachen.
Er zat een bierflesje onder mijn gaspedaal. Vrouwen.... hoorde ik ze denken.....
Van de week was ik nog even bij die vriendin en ze liet me vol trots de vijver zien, waar het zwermde van de jongen.
Op de wei had ik een heleboel planten ontdekt die ik daar nog niet eerder had gezien.
Eerst dacht ik dat het een soort distel was, maar toen ik er een paar gele bloemetjes in ontdekte, schrok ik behoorlijk, het was Jacobskruid, zeer giftig voor mens en dier en zeker voor paarden.
De schep genomen en urenlang (met mijn onlangs gebroken been ) staan scheppen om het gevaarlijke spul met wortel en tak te verwijderen.
Een mooi aquarium is een rustgevend wereldje op zich in je huiskamer, behalve nu..........
Als kind wilde ik zo graag huisdieren hebben , maar dat gaf een groot conflict met mijn altijd poetsende moeder.
Ze poetste zelfs elke keer de handgreep van de koelkast als die open was gedaan.
Dus geen honden, katten, vogels of ander stof afgevend gedierte in huis.
Dat was voor mij als enig kind een groot gemis.
Na veel gezeur ging ze dan uiteindelijk akkoord met een aquarium met vissen. Als ik beloofde dat ik dan geen andere dieren ,zoals : meelwormen, kikkervisjes, maden, slakken, torren, rupsen enz. enz. meer in huis zou halen.
Ik verstopte ze op de gekste plaatsen, maar ze kwamen onvermijdelijk hier of daar weer te voorschijn, tot groot afgrijzen van mijn moeder. Mijn vader schafte een aquarium voor me aan en we richtten dat samen in .
Vergeet nooit dat ik mijn eerste visjes mocht halen, ik was helemaal blij!
Een collega van mijn vader kweekte visjes, maar was ook een verwoed schaker. Hij schaakte vaak met mijn vader en mijn vader had dat mij weer geleerd. Nu mocht ik visjes van hem hebben, maar moest daar wel een paar potjes voor schaken met hem.
Dat duurde uren, want hij kon maar niet winnen. Ik kreeg daar genoeg van , wilde zo snel mogelijk met mijn visjes naar huis, dus liet hem nu maar winnen.
De goede man was zo blij dat hij zijn armen in de lucht gooide en daarmee de kristallen kroonluchter, die boven de tafel hing, van het plafond sloeg, die vervolgens boven op het goede theeservies viel.
Die dag kon ik mijn visjes wel vergeten .
Maar het is er toch van gekomen.
Het aquarium stond op mijn kamer, maar daar was het ook niet veilig voor het gepoets van mijn moeder ,want dat nam ze ook regelmatig onder handen. Het gevolg was dat ze de thermostaat dusdanig had gepoetst, dat de damp van het aquarium afkwam en alle vissen en planten dood waren.
Nou daar wist ik wel wat op .Toen mijn aquarium opnieuw was ingericht, bevestigde ik elektriciteit draad in het stopcontact van mijn kamer, ging de hoofdschakelaar uit zetten, bevestigde de uiteinden van de draad aan de deurknop. Plakte een groot stuk papier met een doodshoofd op de deur met de vermelding:"Niet betreden Levensgevaar!" en ging de hoofdschakelaar weer aan zetten.
Toen ik uit school kwam zat daar een huilende moeder en een heel boze vader, die me een flink pak voor mijn broek gaf en het aquarium was passé. De arme mensen hebben heel wat afgezien met zo'n kind !
Jaren later kwam ik te werken op Medische Entomologie op het Tropen Instituut te Amsterdam. Daar kreeg ik een aantal muggenkamers toegewezen en in die muggenkamers bevonden zich goten met water om de luchtvochtigheid op peil te houden. Het enorme souterrain van het Tropeninstituut was het domein van de instrumentmaker, maar het stond daar helemaal vol met aquaria ,
Dus al gauw waren de goten van de muggenkamers bevolkt met de nodige vissen ,de wanden hingen vol met orchideeën, kortom de muggenkamers waren omgetoverd tot tropische paradijsjes.
Toen ik op mezelf ging wonen stonden ook daar bakken van 2/3 meter, waarvan een paar zeeaquaria, echt een droom om te zien !
Ook hier heb ik weer een paar aquaria en ik vind het heerlijk om daar mee bezig te zijn en ze optimaal te houden.
Een week geleden kreeg ik 7 grote vissen (barbussen ,van een soort die ik niet kende) van iemand die ze niet meer wilde hebben.
De vissen hadden binnen een dag allemaal witte stip (peperstip!), zeer besmettelijk voor de andere vissen en de een na de ander ging dood.
Vissen die ik al 8 jaar had, dreven met hun buik naar boven, ze kregen ook nog een secundaire schimmelinfectie.
Water verversen, vitaminen, het mocht niet baten .Toen 2 geneesmiddelen in het water gedaan, die je kan combineren, tegen de stip en de schimmel.
Normaal is zondag de dag waarop ik mijn aquaria doe, maar vandaag kijk ik vol afgrijzen naar een bak met groen blauw water en een stel vissen die op sterven na dood zijn en helemaal gek worden van de jeuk.
Ik ga er maar met mijn rug naar toe zitten om op de pc het nieuws door nemen.
Daar ontdek ik een foto die diepe indruk op me maakt.
Een baby, achtergelaten in de goot, in de Birmese stad Yangon.
Geen witte of bonte, maar het liefst grote wildkleurige ratten.Het verschil was dan ook niet te zien met de wilde exemplaren.
Mijn sympathie strekte zich ook uit tot de wilde exemplaren, die ik wel eens brood voerde bij het kanaal en er een paar, met veel geduld, zover had dat ze uit de hand kwamen eten.
Ik heb een grote vrijheidsdrang , dus dieren wens ik ook niet op te sluiten.
De ratten liepen dan ook vrij in huis en vaak zag ik hoe een voorbijganger voor de ramen stopte en daar verbijsterd stond te kijken naar een paar kanjers van ratten die zich op de vensterbank lekker zaten te poetsen in het zonnetje.
De verdelgingsdienst kwam ook al vragen of ze de ratten in mijn huis niet moesten uitroeien en keken me vol ongeloof en verbazing aan als ik ze vertelde dat het wel mijn huisdiertjes waren.
Er was een hele grote bij, waar ik een speciale band mee had. Hij heette Willem en hij was altijd bij me.
Als ik hem van me af plukte om hem eens ergens neer te zetten, sprong hij net zo snel weer terug, om weer plaats te nemen in mijn hals, onder mijn haar.
Dat gaf vaak verschrikte reacties wanneer ik eens in een winkel, restaurant of snackbar was en er opeens een rattenkop met een paar nieuwsgierige kraalogen te voorschijn kwam.
Of zijn staart over mijn schouder hing en je de mensen dan zag denken:"Dat lijkt wel een ratten staart!"
Soms zei ik: "Willempje, wil je een stukje kaas schatje?"
Waarop mijn toenmalige echtgenoot, die ook Willem heette, antwoordde:"Ja graag" en ik weer:"Jij niet, ik heb het niet tegen jou"(Een echtscheiding kon dus ook niet uitblijven) Op een dag was onze lieve Willem (de rat) overleden, toen net de juffrouw van de school, van mijn jongste dochter, op huisbezoek kwam .
Zoals gewoonlijk met de nodige klachten.
Ze zat op een christelijke school en het kind deed haar ogen niet dicht onder het bidden, had verteld dat God van zijn achternaam Verdomme heette en meer van dat soort dingen.
Omdat ik weinig respons gaf, vroeg ze waar Willem (de vader van de kinderen) was.
Waarop de kinderen in tranen uitbarstten en riepen dat hij dood was.
De juffrouw verschoot ervan en zei dat ze dat vreselijk vond op zo'n jonge leeftijd en waar hij nu was.
De kinderen vertelden dat hij nu op de composthoop lag in een kist en dat we hem straks in de tuin gingen begraven.
Toen ze hoorde dat het over onze Willem de rat ging, vertrok ze , om nooit meer terug te komen.
Toen ik hier een kleine 20 jaar geleden arriveerden, waren hier geen ratten en als ze er al waren dan zorgden mijn uilen en fretten, die vrij in het bos liepen en vlogen, wel dat ze verdwenen.
Echter toen mijn laatste fret op 15 jarige leeftijd overleed, kwam hier een haan en een paar kippetjes en ook het graan dat hier en daar bleef liggen.
Als het een natte periode was, trokken de ratten naar het hier hoger gelegen gedeelte en het beviel ze prima.
Ach dacht ik een ratje en een beetje graan minder, daarbij ben ik van mening dat ongedierte en onkruid niet bestaat, dat elk dier zijn plaats en nut heeft in de schepping, wij hebben die benaming gegeven omdat het ons mensen toevallig niet goed uitkomt.
Maar toch begon nu de eerste weerstand tegen die wilde ratten de kop op te steken,
Ze wisten door te dringen tot mijn tamme ratten, doodden de mannen en jongen en verkrachtten de vrouwtjes.
Einde tamme ratten !
De volgende stap was dat ze mijn eendjes en kuikentjes gingen vermoorden, alle bedrading en aanwezige rubber van mijn auto vernielden, richtingaanwijzers deden het niet meer, ruitensproeiers, verlichting niet,enz.
Vaak reisden ze ongemerkt mee in de auto.
Zat eens met een vriendin op een terrasje, waar we de auto voor hadden geparkeerd, toen ze me aan stootte en besmuikt in de richting van mijn auto knikte.
2 Grote ratten lieten zich uit de auto zakken en liepen doelbewust richting restaurant.
Ik probeerde de zaak onder controle te houden, met een stel honden, katten, tonnen waar ze inkropen en er niet meer uit konden.
Nu heb ik een kamer waarin parkieten , rijstvogels, zebravinkjes, valkparkieten, tortelduifjes, kwartels en een paar oude kippen zitten.
Vooral de rijstvogels hebben regelmatig jongen en ik liet aan Heidi en Sam een paar pas uit het ei gekomen jongen zien. Zo teer en weerloos met hun stompe vleugeltjes en bolle dichte oogjes,
Door de dunne huid van hun kleine halsjes, kon je het eten in hun kropjes zien zitten.
Een week later hadden ze al veertjes , de oogjes open en zo schattig om te zien.
Toen Heidi en Sam er weer waren, wilde ik ze laten zien, maar vond tot mijn verbijstering alle nestjes leeg.
Ook mijn lievelingskanarie, die altijd naar me toe kwam en voor me ging zingen, lag dood met zijn kopje afgebeten.
Kwartels waren weg, duifjes ,zebravinkjes, parkietjes en een stel rijstvogels.
Begreep er niets van.
Tot ik 's nachts wakker werd van een grote paniek in de vogelkamer en zag dat er een rat hing aan de hals van mijn oude kippetje van 12 jaar. Die kon ik nog net redden.
Weg waren mijn principes, ongedierte was het en de oorlog werd nu verklaard !
De jacht werd geopend. Uren lang heb ik achter ze aan gezeten.
Ik ontdekte wel 7 grote killers, die door de kamer schoten, waarvan één het zelfs waagde om mij aan te vallen, toen ik hem met het schepnet wilde vangen,
Een wist zich door het gaas te wringen van de ramen ,onbegrijpelijk zo'n groot beest.
Hij bleef dan ook vast zitten, probeerde hem aan zijn staart terug te trekken, toen dat niet ging, duwde ik hem verder naar buiten.
De anderen schoten onder de deur door en zag dat ze verdwenen in een gat wat ze onder de deur hadden gemaakt.
Alle gaten dicht gemaakt, fijner gaas voor de ramen, maar ze kwamen terug, knaagden gewoon een nieuw gat door de vloer en linoleum heen.
2 Weken lang, elke (slapeloze) nacht achter die beesten aan, vangkooien zetten, niks hielp.
Toen besloot ik dat ik nu maar naar het uiterste middel moest grijpen,
helaas......vergif.
Dat stond me zeer tegen, maar het was de vogeltjes of de ratten.
En nu is het weer rustig in de vogelkamer, ze zingen weer en kunnen 's nachts weer rustig slapen.
Maar vind het nog steeds heel moeilijk, dat ik zo in strijd met mijn opvattingen en principes heb moeten handelen!
Vrijdag de 13e , 23 uur hehe, volgens mij ben ik deze dag zonder averij doorgekomen.
Maar meestal gebeuren er op de 13e grotere of kleinere rampen.
En een paar van dit soort dagen staan me nog heel goed bij.
Ook toen was mijn Franse buldog Bonnie loops en omdat ze altijd bij mij in bed ligt (met nog een paar soortgenoten) besloot ik even naar Weert te rijden om daar een broekje voor haar te kopen.
Ik moest ook nog een paar lampjes en een ritsluiting te halen, dus als ik even naar de Hema reed kon ik alles daar in een keer halen.
Toen ik Weert binnen reed, vroeg ik me af of ik een kaars had laten branden.
Altijd check ik alles, tv en pc uit, zelfs de stekker trek ik uit de boiler.
Veel te bang dat er in mijn afwezigheid brand uit zal breken en mijn dieren zitten binnen !
Nam niet de tijd om een parkeerplaats te zoeken, zette de auto voor de winkel en rende naar binnen om zo snel mogelijk alles te halen.
Gelijk met mij ging er een vrouw naar buiten, waarbij het alarm af ging ,de vrouw liep snel door, maar ik bleef verbaasd staan.
Meteen stond er een winkelmeneer naast me, die in mijn tas wilde kijken.
Om te laten zien dat ik het niet was, wilde ik weer naar buiten lopen, zodat hij kon horen dat bij mij het alarm niet af zou gaan.
Die kans gaf hij me niet, hij pakte me beet en trok me terug .
Door een vervelende gebeurtenis in mijn jeugd, kan ik daar absoluut niet tegen en reageerde ook zo heftig dat hij, voor hij het wist, tussen de make up artikelen lag (was mijn vechtsport,waar ik jarenlang op heb gezeten, blijkbaar nog niet vergeten).
Waar ze zo gauw vandaan kwamen weet ik niet, maar werd door politie in de handboeien afgevoerd in een politiebusje.
Ondertussen was ik ook behoorlijk opgefokt, want dacht steeds aan die kaars.
Op het bureau moest ik alle bonnetjes laten zien.
Ik had ze allemaal, behalve van de ritsluiting, die ik boven had gekocht en in de haast waarschijnlijk het bonnetje was vergeten mee te nemen(trouwens op zo iets let je toch niet).
Ik werd vastgehouden, tot ze de hele kassarol hadden nagekeken om te zien of die ritsluiting wel was betaald.
Toen uiteindelijk het verlossende telefoontje kwam, dat ze de betaling hadden gevonden, mocht ik gaan (terug lopen).
Buiten adem bij de auto aangekomen, zag ik dat ze daar ook maar een bekeuring op hadden gedaan.
Reed zo snel mogelijk naar huis en zag een oranje gloed boven het bos toen ik de bocht om kwam.
Het stormde en regende en kreeg in de haast de poort niet snel open, die uit mijn handen waaide en zich met 2 schroeven (die bovenaan uit staken) in mijn voorhoofd boorde.
Terwijl het bloed in mijn ogen liep, stormde ik naar de voordeur ,rukte die open en daar werd ik verwelkomd door een waterval die de voordeur uitstroomde en stond gelijk tot aan mijn enkels in het water. Oh ja ,de oranje gloed was de ondergaande zon !
Gelukkig geen brand, in plaats daar van dobberden de hondenmanden door het huis en stond het hele huis vol water door een wasmachine die door was blijven vullen met water.
Urenlang dweilen dus.
Na het ergste te hebben geruimd, kon ik dan eindelijk gaan eten .
Ik zit net aan tafel met mijn bordje, toen er uit de kast boven de tafel een hele lading borden en glazen naar beneden kwam zetten, dankzij een kat die daar in was gekropen op de vlucht voor het water.
Eten vol glasscherven, dus dan maar niet eten, had geen puf om weer wat klaar te maken.Ondertussen was de houtkachel ook uit en ijzig koud binnen.
Om te kalmeren wilde ik dan maar wat roken en stak een sigaartje aan.
Waarbij er uit de aansteker een grote steekvlam kwam, die mijn haren en wenkbrauwen wegbrandde.
Ben in bed gaan liggen om er pas de 14e weer uit te komen.
Maar het kan altijd erger, eens heeft een vrijdag de 13e me bijna het leven gekost.
Hoera, inzinking voorbij en volle bak er tegen aan!
Effe kijken naar de vissen, ,ja ze zijn er nog, water ziet er ook weer goed uit (medicijn is biologisch afbreekbaar).
Theetje, vitaminestoot, koffietje en sigaartje.
Ja, het voelt weer goed.
Alle eendjes zijn er ook nog (zijn ook geen ratten meer) en kraaien heb ik ook niet gezien de laatste dagen.
Roep even naar mijn Vlaamse gaaien, die ik hier 8 jaar geleden heb losgelaten en die in het oude uilennest (dat ik eens heb opgehangen) nestelen en al nakomelingen hebben gehad.
Moet gelijk denken aan Sammie (mijn Siamees) die eens een paar dagen spoorloos was en vast bleek te zitten in het uilennest.
Balancerend op een ladder naast de beek, heb ik hem weten te bevrijden, zag er daarna wel behoorlijk gehavend uit, want hij klemde zich in paniek aan mijn hoofd vast.
Toen de paarden mij hoorde roepen verlieten ze het keukenraam, waar ze nog steeds stonden te kijken of ik al kwam en denderden de wei in.
Hup, benen in de lucht en een vreugderondje, blijf altijd even kijken naar ze, zo mooi om te zien, word er altijd vrolijk van, alleen daarom zou ik al paarden houden !
Gauw voer en waterrondje en op naar Weert.
Kom meestal terug met de auto tot de nok toe afgeladen, geeft altijd een fijn gevoel ..... beessies hebben weer genoeg te eten.
Aardbeien, salades, appeltaarten, brood, ze hebben weer een goed weekend, maar daarna is alles weer op en begint het verhaal weer van voren af aan.
Wat kratten en brood ronddelen en dan heb ik wel een kopje koffie verdiend.
Lekker achter de pc, die er ook weer zin in heeft.
Dan de dagelijkse stofzuigbeurt, het halve bos ligt hier altijd binnen.
En als het regent, is het helemaal een ramp, want dan is het modder en kan je aan de gang blijven.
Ondertussen is het 16u en tijd voor actie voeren. Mijn vriendin, Resy, van de windhondenopvang, vroeg hulp bij de opsporing van een paar windhonden die gestolen zijn.
Al die actiebrieven die ik ondertussen heb geschreven zijn niet meer te tellen.
Iedereen die in mijn adres boek staat kan er over meepraten....
Weer een verzoek om te tekenen voor de zoveelste actie.
Gelukkig zijn de meeste dierenvrienden en doen dat wel. Helaas zijn deze acties hard nodig.De dieren kunnen niet voor zichzelf opkomen, dus moeten wij hun stem zijn en ik weet dat het toch soms resultaat heeft.
Als een steen in een vijver, uiteindelijk bereiken de rimpelingen de oever.
Ik schrijf brieven naar (Nederland) de Eerste en Tweede Kamer, naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken, Ministerie van Landbouw en Visserij, Balkenende, Veerman, diverse Politieke Partijen enz.enz.
De beschaving van een land/mensen, kan je afmeten aan de manier waarop ze met hun dieren omgaan!
Er zijn mails gegaan naar de regeringen van Japan, Canada, IJsland, Spanje, Noorwegen, Korea en onlangs aan de regering Bush.
Krijg ook meestal keurig een mail terug.
Ik heb niet de pretentie dat een zo'n mailtje iets uithaalt, maar met mij sturen nog duizenden hun mails en dat sorteert toch effect.
Via stukjes in diverse dagbladen probeer ik dit ook.
Heb nog een correspondentie over dit soort zaken gevoerd met de toenmalige koningin Juliana, die in die tijd Beschermvrouwe van de Dierenbescherming was, met het verzoek om invloed uit te oefenen op haar man Prins Bernhard, die het vaak niet te nauw nam met de jacht.
De postzegel voor antwoord, die ik meestuurde, kreeg ik netjes terug, het Koninklijk Huis hoeft geen port te betalen.
Juliana antwoordde dat ze helaas in dat opzicht geen invloed kon uitoefenen op haar man, maar dat ze zelf absoluut niet van de jacht hield. Fijn Mens!
Vroeger voerde ik meer ludieke acties, vastketenen aan proefdieren laboratoria en zo.
Ladingen zwarte ballonnen loslaten met (namaak) dollarbiljetten, met aan de keerzijde foto's van lijdende proefdieren boven een Amerikaans proefdierenbedrijf, waar enorme misstanden heersten.
Was daar binnen geweest als undercover en het was zo ondraaglijk, dat zelfs nu, zoveel tientallen jaren later, die vreselijke beelden nog steeds op mijn netvlies staan gebrand !
Werd ook met dit soort zaken geconfronteerd toen ik op het Tropen Instituut werkte.
De eerste de beste dag werden er bij mij een aantal konijnen gedeponeerd samen met een tube ontharingscrème.Het was de bedoeling dat de dieren werden onthaard en vervolgens de hele nacht werden geplaatst in de hokken met muggen, zodat die zich aan het bloed van de konijnen tegoed konden doen.
Die stakkers werden daar helemaal gek.
Stel je zelf maar eens in hun plaats!
"No Way!"
Zette de konijnen terug in hun hokken, die hadden vanaf nu vrijaf.
Ging zelf alle hokken langs, beurtelings een arm of een been er ingestoken .
Als er bloedspatjes erop verschenen, hadden de muggen genoeg gedronken. ze zuigen zich zo vol tot het er aan de achterkant weer uitkomt.
In het begin zag ik er vreselijk uit, overal waar de muggen hadden gestoken lelijke blauwe plekken, maar na een paar dagen werd dat al minder en was er op het laatst zo aan gewend dat je niets meer zag.
Je moet soms wel wat over hebben voor je principes !
Op 24 november a.s zal ik naar alle waarschijnlijkheid op bezoek gaan bij Koningin Beatrix op paleis Noordeinde. De Koningin ontvangt dan alle fractievoorzitters van partijen die op 22 november in het parlement gekozen zijn, en volgens alle opiniepeilers zitten we daarbij. Het zal voor het eerst in onze geschiedenis én voor het eerst ter wereld zijn dat een vertegenwoordiger van een politieke partij voor de dieren wordt geconsulteerd door een staatshoofd over de stand van het land en ideeën over de kabinetsformatie.
Omdat ik op bezoek zal gaan namens tenminste de 60.000 dierenbeschermers die nodig zijn voor één zetel (en waarschijnlijk nog héél veel meer) wil ik Hare Majesteit heel graag een boek met brieven aanbieden met daarin uw opvattingen over de rechten van dieren in Nederland. Op die manier kan Koningin Beatrix zien hoezeer het onderwerp leeft onder haar onderdanen, en kan ze uw zorgen, suggesties en hartenkreten meenemen in haar overwegingen.
Zoals bekend was Koningin Beatrix beschermvrouwe van de Nederlandse Vereniging tot Bescherming van Dieren, en werd ze voor die functie bedankt in 2001 wegens de voorkeur van onze vorstin voor voortzetting van de drijfjacht op wilde zwijnen op de Kroondomeinen rond het Loo. Later dat jaar beloofde het Hof af te zien van dit zeer dieronvriendelijk tijdverdrijf, omdat de methode ‘niet effectief’ zou zijn , maar inmiddels heeft de Jagermeester van Hare Majesteit het kabinet gevraagd deze jachtvorm toch weer toe te staan, en het kabinet heeft daarin inmiddels toegestemd. Ondanks het feit dat 97% van de onderdanen de plezierjacht onacceptabel vindt. Ook is er kritiek op Hare Majesteit omdat ze nog steeds bont draagt.
Anderzijds staat Koningin Beatrix er om bekend veel te houden van haar hondje Chip en van haar paarden en eet ze naar verluidt één dag per week (op woensdag) geen vlees. Stof genoeg om haar een brief te schrijven over uw opvattingen over de wijze waarop we met dieren zouden moeten omgaan. Stuur me een mail, een brief, een fax of een tekening op A4 formaat, en ik zorg ervoor dat alle ingezonden brieven die tot 23 november binnenkomen worden ingebonden en aangeboden aan Koningin Beatrix. Er is zelfs een uitgever die belangstelling heeft getoond de beste brieven en tekeningen in een boek voor het publiek op de markt te brengen!
Schrijf als u wilt vandaag nog een brief aan Koningin Beatrix. U kunt hem mailen naar koninginbeatrix@partijvoordedieren.nl, u kunt faxen naar 020 203 1045 of uw brief per post sturen naar Partij voor de Dieren, postbus 16698, 1001 RD Amsterdam. Vermeld in de linkerbovenhoek van de envelop “aan Koningin Beatrix” Mag ik op u rekenen? De 24e november is al snel, maar de kans die we hebben als dierenbeschermers is ook uniek. Jarenlang hebben ervan gedroomd dat er eindelijk op het hoogste politieke niveau mag worden meegepraat over de bescherming van dieren en dat we de zittende politiek tot meer snelheid kunnen aanzetten. Nú is het bijna zover. Help allemaal mee, zodat duidelijk wordt hoeveel dierenbeschermers willen dat dieren eindelijk letterlijk tot hun recht komen.
Alvast heel hartelijk bedankt voor uw steun, en ik hoop dat ik een héél dik boekwerk zal kunnen aanbieden aan Hare Majesteit op de 24e.
Met diervriendelijke groet, Partij voor de Dieren
Mr. Marianne Thieme, voorzitter
P.S. Stuur deze brief alstublieft door aan alle dierenbeschermers in uw omgeving. Samen kunnen we Nederland heel veel diervriendelijker maken!
Spelregels. Alle inzendingen worden eigendom van de Partij voor de Dieren. Alle brieven die voldoen aan de minimale eisen van welvoeglijkheid en respect worden in gebonden vorm aangeboden aan Hare Majesteit Koningin Beatrix. Brieven die mogelijk worden gepubliceerd in andere media, zullen alleen worden geduid met initialen.
Steun de verkiezingscampagne van de Partij voor de Dieren!
Maak uw gift over op rekeningnummer 21.24.86.934 o.v.v. ‘verkiezingskas’. Iedere bijdrage is van harte welkom. Alvast hartelijk dank!
DIERENVRIENDEN, Voor de dieren in de opvang doen we alles, energie, tijd, liefde en geld is voor hun...echter met dit laatste redden we het niet en hebben we dringend hulp nodig! Wilt U ons hier in steunen, het kleinste bedrag is WELKOM !
Indien u een bedrag aan onze stichting wil schenken mag u dat doen op volgend rekeningnummer. Het geld wordt integraal besteed aan de dieren en hun verzorging, onderkomen en voeding.
Stichting/VZW The Animal Orphanage
Registratienummer Kamer van Koophandel: 41068459
Nederland :
ING 5270919 IBAN NL53INGB0005270919 BIC INGBNL2A
t.n.v. A.M.M. Booms
Someren, Nederland.
voor een Minibetaling (€ 1,30) kan je onderstaande link klikken. Help ons HELPEN !!!
Ik ben Leny, en gebruik soms ook wel de schuilnaam De Bosheks.
Ik ben een vrouw en woon in Planeet Aarde (Heelal) en mijn beroep is Medisch Entomoloog.
Ik ben geboren op 22/05/0000 en ben nu dus 2013 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Flora en Fauna, Muziek,Kunst,Humor,Boeken,PC,Paarden/Mensport,Films,enz..
Op deze planeet zijn we allemaal gemaakt uit hetzelfde genetische materiaal,dwz.dat alles wat leeft,eigenlijk onze broeders en zusters zijn!Zoals St.Franciscus ook de dieren aansprak met broeder wolf,zuster vogel en zuster bloem.HOU VAN ALLES WAT LEEFT!!!
Lieve Blogvrienden,
Ik ben Leny, en gebruik soms ook wel de schuilnaam De Bosheks.
