Weblog oktober
"De laatste der Mohikanen" leven nog, van alle vissen nog 4 over. Hopelijk gaan deze vissen het tenminste nog redden. (en ze hebben het gered!)
Bij het aan doen van de lichten ontdekte ik dat er een paar stoppen waren uitgesprongen.
Die groep deed toch al moeilijk de laatste tijd, wasmachine enz. kon ik er niet meer op draaien want dan sprongen de stoppen uit.
Het probleem is dat op deze groep ook mijn storkpomp draait en als die het niet meer doet hebben we geen water meer.
Heb het hier niet zo op de bedradingen, optrekje is al 40 jaar oud en de bedrading niet veel jonger.
Loopt ook nog tussen de wanden door en ik kan dus niet zien of er hier of daar niet aan geknaagd is.
Meestal kan ik achter het probleem komen door alle stekkers en apparaten die op die groep staan uit te zetten, daarna één voor één weer aan en zo kom ik er dan meestal achter waar het probleem zit.
Nu niet, zelfs toen ik alles had uitgezet bleven de stoppen uitspringen, dan de waterpomp met een verlengsnoer maar zolang op een
andere groep gezet, moest toch de dieren water gaan geven en zo'n grote partij drinkt veel, vooral de paarden en de varkens.
Nadat ik de buitenboel van eten en drinken had voorzien, moest ik maar eens op onderzoek uitgaan.
Afwasmachine van zijn plaats gesleept en in de aanrechtkastjes gekeken, daar zitten zelfs stopcontacten (!?), of ik iets aan de bedrading kon ontdekken, niks, was weggewerkt in de muur.
Dan maar de badkamer leeg slepen en in de kruipruimte, waar de waterpomp staat, gaan zoeken.
Ik kom daar zelden, dus er wonen grote families spinnen en dat zijn nou net de enige dieren waar ik niet veel van moet hebben.
Vooral de grote spinnen, die rondrennen ben ik eigenlijk een beetje panisch van.
Als kind had ik juist altijd veel plezier met spinnen. We namen een tak van een heg, maakte daar een boog van en vingen daar spinnenwebben in.
Als je boog dan mooi vol was, deden we daar bloemblaadjes op en als bekroning een vette kruisspin.
Mijn moeder had het niet op spinnen, dus als er één werd ontdekt ging ik die voor haar vangen en buiten zetten. Want ik wilde niet dat die werd dood gemaakt.
In Indonesië gelooft men dat na het in huis doden van een spin, je huis getroffen wordt door grote armoede en rampspoed.
Ik kan me niet meer herinneren wanneer en waarom ik zo bang geworden ben door spinnen.
Mijn dochter nam eens een prachtige spin voor me mee, diep paars met oranje poten en buik.
Wetend dat bij mij wel eens wat ontsnapt, mocht ze die weer mee retour nemen.
Vond die angst voor spinnen best wel kinderachtig en ook een beetje hysterisch. Er zijn geen andere dieren waar ik bang voor ben.
Hooiwagens vind ik niet eng ( die spinnen met die dunne lijfjes en lange poten), hoewel ik onlangs heb gelezen dat die giftig zijn, maar mensen niet kunnen bijten. Heb eens heel geboeid wel 10 minuten zitten kijken naar een gevecht tussen 2 hooiwagens, het ging er heftig aan toe. Eén voor één trokken ze elkaar de poten uit.
Het einde van het gevecht was dat er eentje weg strompelde met nog maar één poot en de ander al zijn poten kwijt was.
Ik vind ook een vergroting van een kop van een spin er heel angstaanjagend uit zien.
Moest mezelf maar eens wat therapie geven met die spinnen!
In de hoek van de kamer hangt een grote wajangpop, met daar achter een hangplant en een geliefde plaats voor spinnen.
Op een dag had een jonge kruisspin (Araneus diadematus) daar een web gemaakt en zat daar als een koning in zijn domein.
Dit was het aangewezen moment om met de therapie te beginnen, die spin mocht daar blijven en ik zou hem elke dag zachtjes over zijn rug aaien.
De eerste keren stond het kippenvel op mijn armen. Maar de spin deed niet meer dan een beetje op en neer springen in zijn web en na verloop van tijd begon ik hem zelfs wel leuk te vinden en noemde hem Japie.
Trouw aaide ik hem iedere dag en hij groeide goed.
Als ik voorzichtig een draad van zijn web aanraakte kwam hij gauw kijken of dat geen vlieg of zo was en als ik hem aanraakte begon hij in zijn web, dat ook steeds groter werd, op en neer te dansen.
Ook de winter was hij goed door gekomen en ondertussen zo groot als een stuiter.
Toen ik naar Weert was, had een vriend gedacht mij een plezier te doen en eens flink gestofzuigd en OH JEE ook Japie was verdwenen in de stofzuiger!
Onmiddellijk de stofzuiger open gemaakt en vond hem terug in de stofzak als een zielige stoffige knikker.
Met een fijn kwastje voorzichtig het stof van hem afgeborsteld en weer terug gezet in de hoek op de hangplant en zowaar hij herstelde zich en begon vol ijver een nieuw web te spinnen.
Hij hervatte zijn leventje en had genoeg te eten in zijn hoekje, waar ik hem elke dag even gedag kwam zeggen en een aaitje gaf.
De therapie werkte uitstekend, helaas alleen voor Japie, want was nog steeds heel bang voor renspinnen.
Met het voorjaar kwam mijn dochter langs en besloot, terwijl ik buiten bezig was, om de ramen eens te gaan lappen. Toen ik binnen kwam lag Japie verdronken in een emmer met sop.
Echt waar, ik vond het vreselijk, miste hem wekenlang. (Ondertussen hangen er alweer een paar nieuwe 'Japie's'!)
Mijn dochter begreep dat wel, want ze had zelf als kind een vreemd huisdier, een pissebed, die ze Jean Pierre noemde.
Op een morgen kwam ze huilend naar beneden, Jean Pierre was dood!
Vraag me af of er op de wereld een pissebed heeft geleefd waarom gehuild is.
Tot Morgen,
Leny.
23-11-2006 om 22:01
geschreven door debosheks 
|
Ik ben Leny, en gebruik soms ook wel de schuilnaam De Bosheks.
