NIEUW: Blog reclamevrij maken?
SCHUINE TEKSTEN
Inhoud blog
  • 312: Bruder Lustig
  • 311: Signeergesprek
  • 310: Rook
  • 309: Ode aan mijn bh
  • 308: Alfa
  • 307: Vijgen voor Pasen
  • 306: Wereldsmart
  • 305: Jonge ouderen
  • 304: De Boekenkrijg
  • 303: www.zot.com.bébé
  • 302: Echte fictie
  • 301: Mundial
  • 300: De Felle
  • 299: Westlof
  • 298: Lam Gods
  • 297: Jacky
  • 296: Hop paardje hop!
  • 295: God?
  • 294: Acoliet
  • 293: PP
  • 292: Netwerk
  • 291: Leffaards
  • 290: Het varkensei
  • 289: Geheim
  • 288: Geknipt
  • 287: Geloof
  • 286: Stommeling
  • 285: Een aardig ding
  • 265: VRESELIJK
  • 284: Kloon
  • 283: Allojjo
  • 282: Schaakstuk
  • 281: Communicatie
  • 280: Figuur
  • 279: Hairbag
  • 278: Lijstjes
  • 277: Jos, Joste, Gejost
  • 276: Melk?
  • 274: Frinch fraais
  • 273: Mager Heineken
  • 272: Appartemens
  • 271: Gestopt
  • 270: Ik zou u schrijven
  • 269: Koksmonoloog
  • 268: Een photo
  • 267: Getetter & Getoeter
  • 266: Water
  • 264: Beu
  • 263: Acteur
  • 262: Vederlands
  • 261: Etters & Engelen
  • 260: Men spele...
  • 259: Kwaak
  • 258: Geschoold
  • 257: A la recherche
  • 256: WJZBJZ
  • 255: Eindelijk
  • 254: 'Het' gezin
  • 253: Repetitieruis
  • 252: Kiespijn
  • 251: Reis Hiernamaals
  • 249: Gezondheid
  • 248: Speeltijden
  • 247: Rood licht
  • 246: Ruis
  • 245: Weg
  • 244: Mom
  • 243: HET JAAR ELF
  • 242: Kloon
  • 241: In de put
  • 240: Huid & Haar
  • 239: Zomer 11
  • 238: Duimen maar
  • 237: Poirot
  • 236: Smoke
  • 235: Collateral
  • 234: Nachtraven
  • 233: Undercover
  • 232: Frietpeace
  • 231: Kopie-Kopie
  • 230: Gezeid is gezeid
  • 229: Vreemde man
  • 228: Een stuk
  • 227: België
  • 226: Mijn meesters
  • DRAMA
  • 225: GVD
  • 224: Veldinterview
  • 223: Sprook
  • 222: Zappa
  • 221: Een bod op God
  • 220: Curryculum Vitae
  • 219: Tovenaar
  • 218: Perspest
  • 217: Animatietype
  • 216: Ruim
  • 215: De erwt
  • 214: Podiumbeest
  • 213: Mobiliteit
  • 212: Twee tijgereieren
  • 211: De kus
  • 210: Wolf
  • 209: Een reus
  • 208: Opsporingsbericht
  • 207: K met zuurpruim
  • 206: Volksverlakkerij
  • 205: Doppedrop
  • 204: Kap
  • 203: Affiche
  • 202: Regen
  • 201: Stuk
  • 200: Hair
  • 199: Wie A zegt
  • 198: Bijsluiter
  • 197: TV
  • 196: Arno
  • 195: Letters & Letteren
  • 194: Taalkunde
  • 193: Onder de zon
  • 192: Besparen
  • 191: De goede man
  • 190: Van die dagen
  • 189: Zwarte zwaan
  • 188: Questionnaire
  • 187: Say cheese
  • 186: Loteling
  • 185: Een zwaluw
  • 184: Grijs
  • 183: Claus
  • 182: Liefhebber
  • 181: Monumenten
  • 180: Erger
  • 179: Landbouw
  • 178: Bijna
  • 177: Onafhankelijkheid
  • 176: Zo fout als wat
  • 175: Wei-gevoel
  • 174: Merk
  • 173: Mens
  • 172: Pikant
  • 171: 50 vragen
  • 170: Jinx
  • 169: Wiskunst
  • 167: Met alle Chinezen
  • 166: Mooiste woorden
  • 165: Rijm
  • 164: Internetman
  • 163: EVBO
  • 162: Hondenleven
  • 161: Carrière
  • 160: Coureur local
  • 159: Kip ik heb je
  • 158: Politiek programma
  • 157: Design
  • 156: Kreeft
  • 155: Nicotine
  • 154: Gastronomen
  • 153: Verleiden
  • 152: Opinie
  • 151: 1e hulp in gevallen
  • 150: Verzamelwoedend
  • 149: Fakir
  • 148: Cliché
  • 147: Iets anders
  • 146: Uit de kunst
  • 145: Appartemensen
  • 144: Wereldwoeden
  • 143: Ongerijmd
  • 142: Dagboek van 1 dief
  • 141: Vioolkist
  • 140: Ouden van dagen
  • 139: Automatische piloot
  • 138: Leugendetector
  • 137: Hotel Milan
  • 136: De Diepe Gedachte
  • 135: De weg vragen
  • 134: Mag ik overvaren?
  • 133: Leven op Mars
  • 132: Vogelvlucht
  • 131: Faer♠er-gevoel
  • 130: Lolbroek
  • 129: Sollicitatie
  • 128: De Q van Proust
  • 127: Volg je nog?
  • 126: Kerstmisdaad
  • 125: Hartstuk
  • 124: Mozart in november
  • 123: Heb je gedronken?
  • 122: Frambozen in melk
  • 121: Appelschudder
  • 120: Quo Vadis?
  • 119: Niespijn
  • 118: Rog
  • 117: Opiniepeiling
  • 116: Vragen aan 1 engel
  • 115: Garnaal
  • 114: De collectie
  • 113: Grot met klaprozen
  • 112: Rechtspraak
  • 111: Eierensmelting
    Zoeken in blog

    Foto
    Aan de sneeuwzee in Vlaanderen, februari 2012
    Foto

    Jowan & Joris in Stotendorp Heule

    Foto

            Red shoes Wilma

    Foto

    Younger me, already salt 'n pepper

    DEZE KANT BOVEN (Sjors DNO)
    SCHUINE TEKSTEN
    28-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.256: WJZBJZ

    WJZBJZ

    - Laten we er de spons over vegen.

    - Wacht: een minuutje hé!

    - Hé?

    - Niet zo vlotjes. Er moet nog iets…

    - Moeter of magger?

    - Eh?

    - Ben je een…

    - Zeveraar. Moet je een tater op je toeter?

    - Hola! Gaan we geweld gebruiken?

    - O, een alliteratie ofte stafrijm.

    - Goed geheugen, gij.

    - Daag me niet uit, hé oen!

    - Tenen? Lange?

    - Tien, slimme.

    - Dank, slome.

    - Dat is over de rooie.

    - Dus… ?

    - Hier! Pak-an!

    - Andere kleur, zwarte gordel, sorry: pardaf!

    - Aaaaaaaah…

    - WJZBJZ, uilskuiken.


    01-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.255: Eindelijk

    EINDELIJK

     

    We waren er helemaal niet op voorbereid: dat onze wereld niet zou vergaan in de twaalfde maand van het jaar 2012. Wat nu? Doen alsof er geen vuiltje aan de lucht was? Neuzen die bloeden? De Eindknal kwam er niet. We voelden ons bedrogen. Alles viel te herbeginnen. En het was niet eens een tabula rasa: we moesten doodgewoon doorploeteren. De oude wereld zou verder vierkant in het rond draaien, zoals altijd. Nou, dat bedierf de pret toch ietwat. We hadden zo graag gehad dat de Maya’s en de Jehova’s en nog een heel stel andere kwakzalvers en kosmopolieten een heel klein beetje gelijk hadden gekregen. Een heel klein stukje. Dat er een stuk van Israël in zee afbrokkelde bijvoorbeeld. Dat Egypte eens flink dooreen geschud werd. Dat Khadaffi-nostalgiekers in drijfzand verzwonden werden. Dat die magere clown uit Syrië door een diepe aardgleuf opgeslokt werd. Een Syrisch Repelsteeltje, weet je wel. Dat het Schoon Verdiep in Antwerpen in gruzelementen viel, zodat al die dwepers die denken dat Antwerpen gelijk is aan Vlaanderen, weer met hun lemen voeten op de grond belandden. Het is ons echter niet gegund. We moeten verder met de uitvinders van het warm water, de ideeëndieven, de tafelspringers, de Beroerde Vlamingen, de ik-heb-zoiets-van-meninghebbers, de reclamekakelaars, de ridicule voetbalafgodjes, de betuttelaars. Tja, de aardkloot. Wat een hemellichaam!


    02-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.254: 'Het' gezin

    ‘HET' GEZIN

    Herfst 2012. Mijn afstudeerstudenten Lerarenopleiding Secundair Onderwijs kiezen ervoor om Het gezin Van Paemel (1903) te spelen voor hun slotproject Drama. Ik schrik me een hoedje. Ik hou niet van sociale bloedbaden (te erg), van het Oost-Vlaamse dialect (nog erger), van Vlaemsche papeters (slurp). Maar troost is nabij: de studenten schrijven hun eigen versie van het stuk, zonder de kern van de zaak uit het oog te verliezen. In het AN: het Aanvaardbaar Nederlands. In your face, Buysse! We hebben er officieel maar één luttel uur per week voor, maar dat breiden we uit tot ettelijke uren. Er doen zich ook nog andere ingrepen voor. Mijn studenten passen de namen aan. Ze introduceren de tablet in het gezin, de microgolfoven, Afghanistan en een lesbisch koppel. Dat wordt dus de microgolfovenversie van Het gezin Van Paemel. Ping!! Dit alles in het Cultureel Centrum De Brouckère in het studentenstadje Torhout, op een boogschot van het kasteel van Wijnendale. Twee werelden: de Torhoutse Van Paemels (pikante mosterd) versus de Wijnendaalse baron en barones en aanhorigheden (dure wijn). 12-12-12 wordt de magische datum, pakweg twintig dagen voor deze wereld schijnt te zullen vergaan. Twaalf studenten op de echte planken. Hopelijk straks niet ertussen. Elke dag bid ik tot mijn afgod dat er toch niet eentje ziek zou worden. Met gekrulde tenen duik ik de donkere maand december in. Break a leg.

    PS Een volle zaal plus een staande ovatie - anderhalf uur om nooit meer te vergeten, na een spannend semester.


    27-10-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.253: Repetitieruis

    REPETITIERUIS

    Retevervelend en zo godgenageld dummiesachtig: ze verwoorden in het journaal een nieuwsitem, ze schakelen dan over naar een deskundige of betrokkene ter zake die dit herhaalt, en daarna komt er vaak nog een getuige of een slachtoffer aan het woord om dit ten derden male te herkauwen. Nadat je dit tot driemaal toe hebt ondergaan, herhaalt de nieuwslezer(es) tot slot nog eens de belangrijkste items, waarbij het dan gebeurt dat dit andermaal gepaard gaat met een quote van de deskundige/getuige/betrokkene/slachtoffer. Dat is bijna zo vreselijk als het irritante reclamegegil dat om de haverklap films onderbreekt.

    Als iemand me tweemaal hetzelfde vertelt, dan luister ik al niet meer de tweede keer. Dan koester ik al moordplannen. Dan heerst in al mijn oorschelpen hevig geruis – en er komt geen landing in Normandië van. Integendeel: ik verklaar de oorlog aan alweer een verse vijand. Repetitieruis: het hoort niet, het luistert nauw. Repetitieruis: het lelijke stiefzusje van de getallen drie en zeven – de aantallen keren waarmee iets gebeurt of moet gebeuren in sprookjes en in de Bijbel. En zelfs daar heb ik moeite mee, tot zevenmaal toe, wis en drie.


    15-10-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.252: Kiespijn

    Vlaanderen kleurde op 14 oktober 2012 zwart-geel. Wat een wespennest we nu hebben. Hadden die van de televisie het verstand gehad in de recente voorbije jaren de volslanke gevatte BDW niet zo vaak en uitdrukkelijk ten tonele te voeren en de heldenstatus te geven, o.a. in De Slimste Mens (waar alle gevatheden voorbereid zijn  - afgesproken spel), dan was dit allemaal niet gebeurd. Gezien op televisie. Stom kiesvee. Kiespijn.


    03-09-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.251: Reis Hiernamaals

    REIZEN HIERNAMAALS

    Ik gaf les aan mijn toekomstige begrafenisondernemer.

    Anno 1976 doceerde ik Engels aan de afdelingen Toerisme en Vertaler-Tolk in het HTI (Hoger Technisch Instituut) in Brugge. DD volgde er de richting Toerisme. Zijn pa was begrafenisondernemer in mijn gemeente. Enkele jaren later volgde zoon DD hem op; de onderneming was ondertussen uitgegroeid tot een wereld van touringcars, autobussen, vervoer, reizen en… dood.
    Ik zie hem nog zitten, naast zijn toekomstige vrouw. Hun dochter en zoon zullen later belangrijke rollen spelen in het culturele leven van onze gemeente. Hij is de man die mijn teraardebestelling of crematie in goede banen zal leiden. Ik heb daar enkele ideeën over.

    Als het een urne wordt, dan graag een exemplaar zonder oor of handvat.

    Tekst: HIER HEB JE GEEN VAT OP.

    Als het een grafsteen wordt, dan graag de volgende mededeling: ZO, DAT WAS HET.

    Maar het liefst ben ik verstrooid, in de wind.

    Het afscheid moet niet in een kerk gebeuren. Toen ik jong was, verloor ik te vaak het bewustzijn in dergelijke religieuze hallen. Gewoonlijk ontwaakte ik dan in de pisgeur van een zijingang. Ik geef de voorkeur aan een tochtige halfopen ruimte vlak bij de strooiweide.

    Er mag een volle maaltijd volgen, met goede wijn, verse vis of mals vlees.

    Geen gedoe met speciale teksten of muziek. Doe maar wat Rachmaninov.

    DD zal er wel bij varen.


    24-07-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.249: Gezondheid

    MEDISCHE ENCYCLOPEDIE VOOR ONGELOVIGEN

    De zon is een weldoener. Zij bakt mensen bruin. Hoe doet zij dat? Wel: zij bakt de overtollige calorieën onderhuids; zo wordt iemand die vaak in de zon loopt lekker bruin. Nog iets gezonds. Vanuit de keel van de mens loopt een buis (om zo te zeggen: kabel) dwars door het lichaam tot beneden. Het uiteinde daarvan noemen we de aars. Die buis selecteert van in den beginne al bij de keel welk voedsel in het lichaam mag en wat onmiddellijk naar het stort gaat. Ter hoogte van de maag is er namelijk een tweesprong. Ja: God was vernuftig toen hij de mens ineenknutselde. Het is alleen een beetje vreemd dat hij de lichaamsdelen voor afval en genot zo dicht bijeen heeft geïnstalleerd, ja: zelfs ineen. Een normale loodgieter zou dat anders oplossen. De mens is ook bijzonder goed uitgerust waar het soepelheid betreft. Bij de knieën, ellebogen, polsen, enkels en vingerkootjes bevinden zich kleine hoeveelheden gelatine, op peil gehouden door inname van melk en bier. Hoe ouder men wordt, hoe meer dat peil in de gaten moet worden gehouden. Desgewenst kan men daartoe tankstations bezoeken, waar men met een leiding via de navel het gewenste bij kan tanken. Op de heupen krijgt men het pas na vele draaibewegingen. In diverse heupwinkels wordt men zo geholpen. Het bloed wil vaak kruipen waar het niet moet. Aan dit euvel wordt verholpen door de zg. 'huid'. Bij inkervingen moet echter vlug opgetreden worden. Het hoofdhaar dient om te camoufleren dat men kaal wordt. Daaronder bevinden zich de hersenen (altijd meervoud). Jammer genoeg gebruikt de mens er maar 23 % van. Vandaar de spreuk: missen is menselijk. Of is het: mensen is misselijk? Gezondheid! (Dokter Buijckpijn)
     


    23-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.248: Speeltijden

    SPEELTIJDEN

    In de middeleeuwen van mijn jeugd werd er al druk geacteerd. Op de speelplaats van mijn lagere school was meermaals per dag een strijd aan de gang tussen de cowboys en de indianen. Als je niet voor een van de twee partijen koos, schoot er maar een figurantenrolletje voor je over. In het slechtste geval werd je aangeschoten wild. Toen ik iets ouder werd, pakweg 11, sloop er een detective op de speelplaats rond. Hugo speelde, moederziel alleen, dat hij moeilijke zaken oploste, vergrootglas in de hand. Later belandde hij warempel bij de gerechtelijke politie. Ikzelf ging me ook te buiten aan fictie. Ik fantaseerde tegen mijn buurjongen zo uitbundig over marsmannetjes en zwevende creaturen in de kosmos dat hij ’s nachts slapeloos lag te woelen en om zijn papa riep. Die papa belde drie dagen later bij mijn papa aan: of ik a.u.b. die wilde kosmosverhalen stop wilde zetten teneinde weer rustige nachten te hebben! In die tijd trok er om de zoveel jaar ook een zeer gelovige stoet door mijn stadje: de Credostoet. Witte rokken, zwarte kappen, wierook, heiligenbeelden, getingel van bellen, weet je wel. Mijn pa stapte erin mee, met bruinverbrande benen waar de olie afdroop. Hij was een van de stoute Romeinen die Jezus slaag moest geven. Voorop liep mijn klasgenoot Didier, het zoontje van de schooldokter. Die smaakte de eer en het genoegen om een nepschaapje rond zijn nek te draperen en samen met nog een wollige schaapjesdrager (het zoontje van de notaris) de Credostoet te openen. Didier had zelf ook schapenkrulletjes op zijn schedeltje. Terug naar school. Soms werden er op de speelplaats nog andere stukken gespeeld. Toen een brandweerman (‘spuitgast’) over zijn boeiende beroep was komen vertellen, speelden we een week lang het pauzevullend stuk Brand! Schaapjesdrager Didier speelde ook een tijdlang een heilige martelaar, na een vreselijke les Gewijde Geschiedenis bij meester Gilbert. We mochten hem slaan en schoppen. Nou, dat waren nog eens (speel)tijden!


    09-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.247: Rood licht

    ROOD LICHT       

     

    Wanneer de razende drukte van het verkeer even stolt op bevel van verkeerslichten, en iedereen massaal (diagonaal?) over mag steken: is dat geen prachtig theater? Het is het leven zelf, life, live on stage, walking shadows. Het drama zou nog ten top gedreven kunnen worden door botsingen tussen voetgangers. Of, erger nog: een auto die zich vergist (gek toch hoe we ‘auto’ vermenselijken) en zo’n mens van vlees en bloed in levenden lijve van de sokken rijdt. Mocht er een zitzaal of tribune bij voorzien zijn, dan zou die elke dag eivol zitten. Veel derdeleeftijders zouden plotseling naar het theater gaan zien. Kijken naar mensen (en de verhalen vermoeden in en achter die mensen) is immers een van de meest verspreide hobby’s ter wereld. Je hoeft alleen maar je eigen verhalen aan de overstekende personages toe te voegen. Je krijgt er de belichting zo bij, in rood en groen en oranje. Een prettig nevengegeven: het betreft hier gratis voorstellingen. Met acteurs zo uit het leven en de werkelijkheid geplukt. Het is realistisch, geëngageerd theater. Er steekt beweging in, en tempo. Er is een hallucinante diepgang. En van de diversiteit alleen al kun je ’t warm krijgen. Typisch dramatisch is ook de manier waarop we de dingen benoemen. Voor ‘verkeerslichten’ gebruiken we bijvoorbeeld wel vaker de uitdrukking ‘rode lichten’. Weinigen zeggen: ‘Aan de groene lichten moet je rechtsaf’.  Of: ‘Aan de verkeerslichten rechtdoor.’ Het is net alsof iedereen nog een laatste waarschuwing tegen de dood mee wil geven: rood is dood! Drama! Groen mag je doen, dus daar zwijgen we over. Er moet immers iets gebeuren: auto’s moeten (willen) stoppen, mensen moeten (kunnen) (diagonaal ook?) oversteken. Dan kunnen de verhalen beginnen. In de vorm van een knooppunt, een kruispunt, of rotonde. A propos, mochten we nu inderdaad diagonaal mogen oversteken, zonder op onze zebrastrepen te staan: ware dat ook niet het zo felbegeerde stukje artistieke vrijheid van de actrice/acteur, de regisseur en de auteur? Die –eur en -iceberoepen die zo bekendstaan om hun vrijgevochtenheid? Hoe dan ook: de kortste afstand tussen twee punten is nog altijd een zachte ronding. Denk daar maar eens heel erg grondig over na, terwijl u in de auto voor de rode lichten staat en tientallen acteurs en actrices aan uw neus voorbij ziet gaan.


    30-03-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.246: Ruis

    RUIS                                          

    We zijn het nooit te weten gekomen of het nu echt of echt echt was: de acteur die plotseling minutenlang onderhevig was aan kuitkramp. In de beide gevallen loste hij het alleszins heel goed op (voor zover het dus opgelost moest worden…). Ofwel acteerde hij die kramp perfect. We kregen als toeschouwer mee die kramp. Ofwel bedde hij die onverhoedse fysieke aanval heel goed in zijn spel in, zodat het publiek de indruk kreeg dat het erbij hoorde. Het was hoe dan ook een bijna adembenemende fase in het stuk. We schoten met z’n allen kuit. We merkten hoe zijn tegenspeler/medespeler ook verbijsterd op de zaak zat toe te kijken, maar … dat hoorde er wellicht ook bij? Of niet?

    Extreme gevallen van ‘ruis’ (storende factoren) kunnen toeslaan. Motto: accidents will happen.  Een bloemlezinkje: hooikoortsig niezen, boeren, winden, hikken. Het zal je als spreker of speler maar overkomen, soms microfonisch versterkt. En hoe ga je om met publieksruis? Storingen vanuit de zaal? De klassiekertjes: kuchen, hoesten. Decleir is er boos om. Of, breder: externe onverwachte onberekenbare factoren: een kermis naast de zaal, elektriciteitspanne, om het kwartier een passerende trein, de dreun van voorbijdenderende stadsbussen, paardengetrappel van toeristenkoetsen, loeiende sirenes, een honderddagenviering van driehonderd lallende ex-kinderen … Nou, een actrice/acteur is een topsporter. Die kan op professionele manier al die gevallen van ruis voorzien en bezweren, desnoods invoegen en gebruiken. Zelfs Mick Jagger stopt drie maanden voor een optreden met roken. Dan maar duimen dat hij niet de hik krijgt bij het vertolken van Start me up.

    Als ruis gezellig geroezemoes wordt in de foyer tussendoor of achteraf (of wat voor foyer moet doorgaan), dan kan het stuk niet meer stuk. En er kan natuurlijk al helemaal niets tegen op wat in het struikgewas ruist. Ze kunnen er van meespreken in Ruiselede, in de lage streken van West-Vlaanderen. Ik ben er ooit bij nacht en ontij verdwaald nadat ik een fraai staaltje van amateurtheater had bijgewoond. Er ruiste plotseling iets hevigs achter mij: ik werd aangerand door een andere auto. Of hoe ruis ook nog na kan blijven werken na een stuk.


    22-02-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.245: Weg

    WEG

    De dinsdag is de druiloor onder de dagen. Het regent. Men zit maar zijdelings in het leven. Men wil deze dag overslaan. Wie geen moord te plegen heeft, blijft droog. Wel valt een gestage stroom auto’s naar de containerparken aan de periferie van mijn stad te constateren. Dinsdagen zijn zo droevig dat er dan vooral weggegooid wordt. Zelfs zich van overbodige dingen ontdoen heeft iets oubolligs. Af en toe lijkt het er op dat iemand het liefst meteen ook maar zichzelf in de container wil storten. Men voelt zich schroot, nat en dood. Ikzelf, die vandaag het liefst onder een pseudoniem tussen de mensen zou komen, drijfhout in de vaart der volken en de stuwende stormen des levens, blijf met alsnog geopende kofferklep aarzelen boven een laatste bananendoos met ‘oude’ boeken. Vooruit, weg ermee, niet bladeren, wegschrapen, buitengooien, afbladderen. Ik sta voorover gebogen dappere synoniemen te mompelen. Even flink zijn. Eigenlijk schuil ik onder de kofferklep even tegen de striemende regen. Er bestaat geen weg terug voor deze boeken. Jack London, Charles Dickens, Geschiedenis van het schaakspel, De verdwijning van sir Adam en iets met een bruine wikkel om waarop in schuine hoofdletters CHARELKE  geschreven staat. Ze zijn oud, die boeken. Ze zeggen iets over mij. Ze moeten weg.
    ‘Alles is afval,’ schrijft Tom Lanoye in een miniboekje dat hij me lang geleden cadeau doet ter gelegenheid van de poëziewedstrijd Gent-Wevelgem (‘Van oor tot oor’, als ik me goed herinner: een zelfgemaakt dun ding met gele cover). Akkoord hoor.
    Voorjaar 2009 verlaat ik ook na twee decennia definitief mijn schrijfhonk ofte binnenverblijf in de stad. Ik heb in die periode zo vaak de containerparken aan de periferie van mijn stad bezocht, dat er weer adem- en werkruimte vrijgekomen is thuis. Tabula rasa in mijn binnenverblijf; tabula rasa thuis. Alleen in mijn werkruimte op mijn hogeschool sta ik mezelf nog geordende slordigheid toe. Maar ook daar aarzel ik op gezette tijdstippen niet: alles loopt kans weggeflikkerd te worden in een van de vele sorteerbakken die het hogeschoolinterieur ontsieren. (Gek hoe milieubekommernis horizonvervuiling en interieurbezoedeling in de hand werkt.) Ik begin te houden van de doffe klappen waarmee bundels papier in de containers ploffen. Stof en oudheid stinken naar vrijheidsberoving en claustrofobie.


    24-01-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.244: Mom

    MOM (MM)

    N mns mg zch grg vrmmmn.

    Ht mmbkks s vn ll tdn.

    Vrgr dd mn dt mt tkkn, bldrn n mddr: cmflg, wtjwl.

    Dt kn vl rdnn f dlndn hbbn.

    Sdrt d bkdrkknst kn dt prfct p ppr.

    Mn vrschft nkl klnkn, n mn bkmt n schlnm ft psdnm.

    Ndr ht mm vn n ndr nm kn mn dn schrvn wt mn wl.

    Rlk s ht nt, wl hndg n hrlk.

    Nbvngn t spln n dz wrnd dr lttrn!

     

    Palindromen spelen met onze voeten.

    Afko’s verzwijgen meer dan ze prijsgeven.

    Rijmen zijn maar achterklap op rijm.

    Anagrammen hutselen alleen wat door elkaar.

    Lipogrammen discrimineren een bepaalde klank.

    Pangrammen willen altijd alles.

    Een mombakkes echter overleeft het echte aangelaat:

    kijk maar naar Max Havelaar na meer dan 150 jaar.


    28-12-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.243: HET JAAR ELF

    HET JAAR ELF                                                       Sjors DNO

    (Gemengde gevoelens)

    { Een journaalroman over dat aardige jaar 2011 }

    Wordt het jaar elf een scharnierjaar in de eenentwintigste eeuw? Horen we het tandenknarsen van een nog jonge eeuw of zwaaien de poorten naar verandering gezwind en geolied open? Gemengde gevoelens overheersen: misschien vallen er lessen te trekken uit de Arabische Lente die een bloedhete zomer werd, de Japanse natuurramp die ook het menselijk falen evoceerde, de binnenlandse euforie (bij velen) van veranderend stemgedrag die in regeringloosheid verzandde, de yeswecanslogan die afgezwakt moest worden om de Verenigde Staten voor faillissement te behoeden. 

    Het getal 11 is van oudsher ‘gekleurd’. Het wordt, zeker na 11 september 2001, ook als een bijzonder wrang getal gezien. Het is het eerste meestergetal binnen de Kabbala. Elf is in het dagelijkse spraakgebruik het gekkengetal. Elf overschrijdt het geheel van de tien geboden. Binnen de dertiendaagse scheppingscyclus van de Maya’s staat het getal elf voor tijdelijke dissonantie en chaos. Je zou daarbij kunnen denken aan de elfde september, toen de Twin Towers, die samen het cijfer elf vormden, tot verbijstering van velen instortten. Ook in de numerologie is 11 het eerste meestergetal. 11 heeft in zich de 1, maar ook de 2, omdat 1 + 1 = 2 is. Daarom wordt de 11 als een lastig, moeilijk getal gezien met tegengestelde tendenties in zich. Dat wijst op innerlijke strijd; 11 wordt dan ook als de strijder gezien.

    Dit is Het Jaar Elf geweest:

    Bijlagen:
    HET JAAR ELF.pdf (1.3 MB)   


    27-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.242: Kloon

    KLOON 

    Ik droom van een theaterstuk waarin twee schommels op het podium staan.
    Ze bewegen zacht in de wind, terwijl het publiek de zaal binnenkomt en na het hoffelijke babbeltje met de buren op de zitplaatsen voor, achter, rechts en links gaat zitten. Er mag wat geknars en geknierp te horen zijn: de schommels hebben wat olie nodig, zoals alle schommels. Uit het leven gegrepen! Dan komt op de linkerschommel een viersterrenmeisje zitten. Neen: ze heeft geen lolly in haar mond. Even later neemt op de rechterschommel bijvoorbeeld Elvis Presley plaats. Of een buurvrouw. Of een astronaut. Dan ontspint zich natuurlijk een gesprek. De schommels kunnen daarbij een leuke bijrol vertolken: simultaan-synchroon, als tegenliggers, één in beweging en één bevroren … We komen te weten dat het viersterrenmeisje de helft van een tweeling is. Elvis Presley ((laten we die versie eens nemen) is een lookalike die in het werkelijke leven sedert kort lesgeeft in Nederlands en Engels. Hij heeft dat diploma door studie in de gevangenis verworven. Tijd zat. Voorheen was hij namelijk een geducht gangster, met bivakmuts en masker op. Zijn gelijkenis op de wereldbekende heupzanger exploiteert hij niet. Hij slaat er geen munt uit en gaat nooit naar elvismeetings. In mijn stuk zou ik ook graag echte duiven en mussen laten fladderen en scharrelen. Broodkruimels zullen hierbij noodzakelijke rekwisieten zijn. De regisseur moet natuurlijk een dirigent zijn. Hij moet metronomisch gevoel hebben om de schommels te beheersen. Misschien mag er ook een grote metronoom voor of achter op het podium. Het viersterrenmeisje, zo leren we, zou graag apothekeres worden. Dan zou ze een pil uitvinden die belet dat de ene mens op de andere mens gelijkt. Ze heeft daar dus – volgens het stuk – een paar redenen voor. Zelf gelijkt ze ook op de Egyptische koningin Nefertiti, vrouw van Achnaton. Dat vormt echter geen noemenswaardig probleem. Elvis prijst haar om haar klassieke schoonheid en haar dubbel geperforeerde oorlelletjes. Nu moet ik nog een titel vinden.
    Hoe zal ik mijn stuk gaan noemen? Niets schommelachtigs. Wat dacht u van ‘Kloons’? ‘Bring in the kloons?’ ‘Waltzing kloons?’ Ach, titels!


    28-10-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.241: In de put

    IN DE PUT

    In Onbeschaafd Nederlands gezegd en geschreven: ik heb er mijn buik van vol. Waarvan? Van die wegenwerken, ook getiteld Wegwerkzaamheden. (Wat een spuuglelijk monstrueus lang woord). Ik hoef u de betreffende omleidende of stuitende taferelen allicht niet te beschrijven. De minister van asfalt en beton zit volledig aan de grond en in de put. Alle wegen die ooit naar Rome leidden, brengen u nu naar de hel of een vagevuur ergens in het hol van Pluto of in de verafgelegen negorij Waarbennekiknu. Overal zijn menselijke mollen aan het werk. Van zohaast een mollenpeloton zijn werk heeft verricht, duiken er verse eenheden op. Het zijn ook vaak echte mollen, want niet altijd zijn ze zichtbaar. Soms trekken ze zelfs tenten op, om hun onzichtbaarheid nog te vergroten. Soms vervangen ze zichzelf door een oranje pop die eenarmig met een vlaggetje staat te zwaaien. Onnodig terug te zwaaien. Of met een colafles urine te gooien. Op vele wegen die dan uiteindelijk toch weer naar Rome leiden, ontwaar je dan nog vage gele strepen. Dat zijn de remsporen van de mollenkolonies. Van het Woeden der Wegwerkzaamheden, spaar ons, Heer.


    25-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.240: Huid & Haar

    HUID EN HAAR

    Wat drijft iemand om in de huid van een ander te kruipen? Waarom is men bereid zich als iemand anders te gedragen en spelend vreemd te gaan? Als uk wou ik een berenvel. Dat stond jarenlang nummer 1 op mijn verlanglijstje. Nummer 2 was een machine om wind te maken. Vermomd als beer zou ik, onherkenbaar, mijn medemensen de stuipen op het lijf jagen. Het liefst bij storm en ontij. De goede man bracht me echter geen berenvel. Nooit. Evenmin een windmachine. Ik ben nog altijd boos op hem. Overigens is hij zelf ook iemand die een rol speelt. Draagt hij immers geen pruik, valse baard en snor en theatrale kleren?
    Tijdens de voorbije Ronde van Frankrijk zag ik op tv opvallend veel pruiken, hoofddeksels en vermommingen langsheen de Franse wegen. Vooral de geweimensen en de Noormannen scoorden hoog. Ik zag ook twee pausen. Het is blijkbaar de behoefte van de mens zich een andere mens aan te meten. In huid, met haar. Schrijvers, undercoveragenten, advocaten, travestieten en acteurs: zoek het verband. Sommigen mogen beroepshalve liegen of zich anders voordoen dan ze in het werkelijke leven zijn. Sommigen mogen zich ook verkleden om hun beroep uit te oefenen. In een uniform mag je zelfs in bepaalde omstandigheden iemand … nou eh: onklaar maken. Carnaval, Halloween en Driekoningen zijn ook bekende openluchttheatertoestanden. Meer is dan toegestaan voor de vermomde. Rekruteren liefhebbers- of beroepsgezelschappen later bij voorkeur uit deze beschilderde losbollen, snoepmoordenaars of Wijsjes uit het Oosten? Jong geleerd, oud gedaan, tweede huid nog niet afgedaan?
    Ikzelf heb een knullige acteercarrière. Ik mag dan al theaterteksten en andere dingen schrijven, maar mijn actieve rol wat acteren betreft, beperkte zich tot een wit laken. Misschien betrof dit een afgeleide van het berenvel uit mijn prillere jeugd. In de jeugdbeweging speelde ik als negenjarige een spook in een dodendans, natuurlijk onder een wit laken. Daarbij zwierde ik per ongeluk en in mijn enthousiasme een fles limonade van een tafel. Mijn acteercarrière werd abrupt onder dat witte spooklaken gesmoord; ik kreeg een oplawaai vanjewelste van een zg. ‘leider’, versie jaren zestig, dwars door dat laken heen, waar hij mijn kop vermoedde. Daarna en daardoor ben ik aan het schrijven geslagen. Ik lieg dat ik zwart zie. Ik vind personages uit, met huid en haar. En ik voel me er beregoed bij.


    19-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.239: Zomer 11

    ZOMER 11

    Een uiterst vermoeide ober aan de Vlaamse kust brengt me terminaal sloffend mijn drankje.
    Boven het terras tapet muisgrijsheid het zwerk dicht. Mensen met herfstjassen aan overbevolken de horecabedrijven al van in de vroege voormiddag. Een horecavrouw hangt een mosselspandoek over de breedte van enkele ramen en jaagt zodoende op staande voet twee boze klanten weg, die eerder al boos waren omwille van de norse bediening door de ober. Zal het nu ook weldra gaan regenen?
    Dichtbij situeert zich de bekendste vismijn van de kust. Vele steenworpen verder nemen de politici van het druilerige koninkrijkje België de draad van hun ‘onderhandelingen’ weer op. Telkens weer worden ze gefilmd en geïnterviewd door een horde mediamensen, alsof het echte helden betreft. Wat drijft ze tot deze uitzichtloosheid, dat valsdappere geglim- en gegrimlach, die duffe werklunches, de nachtelijke vergaderingen, de eindeloze repetitie van immer dezelfde moeë clichés? Veel centen leiden naar macht, schijnt het. Ze hebben momenteel geen macht. Ze zijn amechtig. Het moeten dus de centen zijn. Volgt dan de macht? Neen. Wie al meer dan een jaar tot geen vergelijk of consensus komt, wordt machteloos.
    Terug naar de kust. Vooraleer ik aan zand toe ben, geef ik me over aan de klassieker: mosselen. Dat spandoek heeft misschien zijn effect niet gemist. Maar ik verorber de lekkertjes wel in een ander horecabedrijf, inderdaad ook omwille van die ober plus panoramafnuikend spandoek. Het blijft echter zo muis-, ja: olifantengrijs dat ik naderhand veroordeeld ben tot enkele koppen koffie in het hinterland. Ondertussen hoor ik in de auto op radio Culture drie Franse enthousiastelingen het proza van Ernest Hemingway loven en prijzen dat het bijna niet meer mooi is. Deze oorlogsliefhebber heeft met zijn journalistieke pen volgens het superlatievende trio de literatuur een bepalende en deugddoende zwik gegeven. Deze zomer memoreerde men ook zijn zelfdodingsdag, een halve eeuw geleden.
    Schrijver dezes trekt zich tegen valavond terug in zijn stulp, om verder het jaar elf in de gaten te houden en daarvan gewag te maken. Vooraleer ik aan thuiskomst toe ben, moet ik me noodgedwongen overgeven aan een onvervalst donder-en-bliksemtempeest. Het ‘doet zo lelijk’ dat het mooi is. Ik detecteer hierbij tot tweemaal toe een voorwerp uit vervlogen tijden: een regenkapje. Zo’n ding veroorzaakt ondanks zijn bedoeling altijd haast. De vrouwen eronder (geen man torst dit ooit) laveren ijlings tussen de druppels door.
    Ook dit is het jaar elf, nou: de zomer.


    25-07-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.238: Duimen maar

    DUIMEN MAAR

    Duimapplaus moet vreselijk zijn. In het Nederlandse Gebarenboekje vindt u de exacte beschrijving van het gebaar. Pakweg vierhonderd toeschouwers blijven na afloop van een voorstelling zitten, heffen ostentatief hun handen voor hun gezicht en tikken tergend hun duimnagels op elkaar. Stel u dat onwezenlijke geluid voor in een mooie pluchen zaal, terwijl de acteurs vlak na hun buiging beduusd en verbouwereerd de zaal in staan te kijken. Duimen zijn belangrijk. Ze onderscheiden door hun gebruik onder andere de mens van de aap. Geheven duim: oké. Duim down-under: bukken, man, de tomaten komen eraan! Het bekendste strijkorkestje ter wereld is dat van de duim tegen de wijsvinger. Het is het strijkje dat het prijskaartje of het kostenplaatje begeleidt, om het met een interviewcliché te zeggen. Mooi woord overigens, ‘duim’, voor de meest worstachtige onder onze vingers. Zijn er bekende gevallen van zo’n duimapplaus in de theaterwereld? Geroep en gefluit vallen meestal ten deel aan stukken of prestaties die men niet snapt of die niet goed gebracht werden. Zelfs Tsjechov kon erover meespreken, in zijn begindagen als theaterauteur.
    Vooraf duimen voor een goede afloop gebeurt ook maar beter niet. Je mag het lot niet tarten. Dan worden benen gebroken. ‘Jinxen’ is gevaarlijk: iets op een of andere manier uitdrukkelijk wensen. Misschien is het beter de fingers stiekem crossed te houden en stilletjes te hopen dat niemand uit zijn rol valt, dat er zich geen hoestola’s in de zaal voordoen, dat de elektriciteit het niet begeeft, dat de grimeur op tijd is en dat oom Wanja de slappe lach niet krijgt.


    PS De voorstelling Klein Duimpje van het kindertheatergezelschap Kindly yours kreeg wel een kleine doch krachtige staande ovatie. Het was een stuk om duimen en vingers bij af te likken.


    23-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.237: Poirot

    POIROT

    Wie is de bekendste Franssprekende Belg in het buitenland? Hercule Poirot, oui. Hij wordt heden ten dage weer ten tonele gevoerd middels een BBC-serie op een van de Vlaamse televisiezenders. David Suchet geeft hem gestalte. Hoewel het strookt met wat schrijfster Agatha Christie van het personage maakt, is het toch jammer dat men er in de Suchet-versie zo’n verwaande fat van maakt. Het inktzwarte krulsnorretje is erover; de nichterige pasjes nog meer. De zwartgeverfde karige haren (‘Ik geef mijn haar zijn natuurlijke kleur terug’, dixit het personage) en de lakschoentjes doen aan decadente commedia dell’arte denken, of aan de professor in Dood in Venetië. Nu, de Belgische detective draaft dan ook op in scenario’s die als een poppenkast in elkaar gezet worden. De intriges en de moordpartijtjes gebeuren tussen dienbladen met sherry op en in lounges van hotels en pensions. De slachtoffers vallen gewoonlijk nogal bloedloos te gronde. Er zijn weinig sporen van geweld, want bovenal houdt Poirot van orde en netheid. Hij handelt zoals elke televisiedetective: hij maakt zijn handen niet vuil, duikt in en uit taxi’s, auto’s en treinen, luistert goed naar slager, bakker, butler en kamermeisje en forceert op die manier via zijn zelfverklaarde geniaal werkende cellules grises dat beetje geluk dat ook een goede keeper moet hebben. Morse, Barnaby, Taggart, Frost, Lynley, Dalziel, Rebus, Lewis, Holmes: illustere linksrijders, sommigen onder ze stevig op drank, koffie of vast voedsel gefocust. Niet zo Hercule Poirot: hij nipt zuinigjes van crème de menthe of warme chocolade en neemt treinen en taxi’s.

    Acteurs die Hercule Poirot vertolkten:


    22-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.236: Smoke

    SMOKE

    Zag je onlangs nog iemand een sigaret opsteken met een lucifer? Roken is al uit den boze; de lucifer oogt oubollig. Wanneer de lucifervlam plotseling gedoofd wordt door een oude windvlaag uit het westen, dan bevinden we ons in een oude film. Zenuwachtige lipstickvrouw met lange filtersigaret versus man onder hoed met kortere machoversie tussen de lippen. Tussen twee windvlagen in last de vlam van de lucifer een verbond tussen de vrouw en de man, want ook de ogen spreken boekdelen. Het wordt een interessante schroeiplek op deze blauwe planeet, lang voor de ozongaten. De sigaret als vredespijp. Oude filmhelden en –heldinnen roken als schoorstenen. Peuken en afgebrande lucifers worden achteloos op de grond gegooid, soms verder onder de voetzool doodgetrapt, zelfs in mooie hotelkamers. Achtergronden die hier tot de verbeelding spreken: de Arc de Triomphe, een straat met lindebomen in Berlijn, een vliegveld in Casablanca. Het is donker, naoorlogs of ten minste Koude Oorlog. De wereld hangt af van die lucifervlam, want de mensheid hangt andermaal in de touwen. De blauwe planeet kan ieder ogenblik weer in puin vallen, zoals al voorheen gebeurde. De troost en wellicht ook de oplossing zitten ‘m in het aanstrijkgebaar van de man die de lucifer hanteert, de vlam, de lengte van de sigaretten en de rest is geschiedenis, nou: wordt geschiedenis. De eindgeneriek toont alsmaar nieuwe namen. Vers vlees. Geroosterd op de grill van ’s mensen historie. Rook, leven, liefde en dood. Rookt God?




                                                  COPYRIGHT JORIS DENOO
    ZIELSVERWANTE LINKS
  • Een blauwe plek
  • Moord !
  • Meester in de Vakken
  • De ongecomponeerde noot
  • Poëzie
  • Romaneske boeken
  • Satisfiction
  • Romans & Theater
  • Vreeslijke verhalen
  • Miljarden flarden

    Blog als favoriet !

    Foto

    Foto

    Sjors DNO eind vorige eeuw in een sneeuwstorm in Chicago


    Mail

    Druk op de knop


    Archief per jaar
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2010
  • 2009
  • 2008
  • 2007
  • 2006
  • 2005

    Foto

    Foto

    Foto

                       IK ALS UK
    Foto

    Me reading HARDZIEK, romandebuut Sarah Denoo

    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!