NIEUW: Blog reclamevrij maken?
SCHUINE TEKSTEN
Inhoud blog
  • 345: Gillers
  • 344: Heiligenleven
  • 343: BW-V
  • 342: Kuur
  • 341: Eerlijke vlinder
  • 340: Avond in VL
  • 339: Goj
  • 338: Zwart gat
  • Detectiepoëzie
  • 337: Curieusneus
  • 336: Hair
  • 335: Upperdog
  • Presentaties Upperdog
  • 334: De Bom
  • 333: Poldercrimi
  • 332: Klein Thailand
  • 331: Opdoffers
  • 330: Wind
  • 329: Hongerije
  • 328: Café
  • 327: Alle regen
  • 326: Hondenleven
  • 325: H... H... H...
  • 324: Roeping
  • 323: Houten koppen
  • 322: Mooilijk
  • 321: Perte totale
  • 320: Goede man
  • 319: Enig kind
  • 318: Fibo
  • 317: Dialoog
  • 316: Etaoin shrdlu
  • 315: Roland
  • 314: Bermkip
  • 313: Men
  • 312: Bruder Lustig
  • 311: Signeergesprek
  • 310: Rook
  • 309: Ode aan mijn bh
  • 308: Alfa
  • 307: Vijgen voor Pasen
  • 306: Wereldsmart
  • 305: Jonge ouderen
  • 304: De Boekenkrijg
  • 303: www.zot.com.bébé
  • 302: Echte fictie
  • 301: Mundial
  • 300: De Felle
  • 299: Westlof
  • 298: Lam Gods
  • 297: Jacky
  • 296: Hop paardje hop!
  • 295: God?
  • 294: Acoliet
  • 293: PP
  • 292: Netwerk
  • 291: Leffaards
  • 290: Het varkensei
  • 289: Geheim
  • 288: Geknipt
  • 287: Geloof
  • 286: Stommeling
  • 285: Een aardig ding
  • 265: VRESELIJK
  • 284: Kloon
  • 283: Allojjo
  • 282: Schaakstuk
  • 281: Communicatie
  • 280: Figuur
  • 279: Hairbag
  • 278: Lijstjes
  • 277: Jos, Joste, Gejost
  • 276: Melk?
  • 274: Frinch fraais
  • 273: Mager Heineken
  • 272: Appartemens
  • 271: Gestopt
  • 270: Ik zou u schrijven
  • 269: Koksmonoloog
  • 268: Een photo
  • 267: Getetter & Getoeter
  • 266: Water
  • 264: Beu
  • 263: Acteur
  • 262: Vederlands
  • 261: Etters & Engelen
  • 260: Men spele...
  • 259: Kwaak
  • 258: Geschoold
  • 257: A la recherche
  • 256: WJZBJZ
  • 255: Eindelijk
  • 254: 'Het' gezin
  • 253: Repetitieruis
  • 252: Kiespijn
  • 251: Reis Hiernamaals
  • 249: Gezondheid
  • 248: Speeltijden
  • 247: Rood licht
  • 246: Ruis
  • 245: Weg
  • 244: Mom
  • 243: HET JAAR ELF
  • 242: Kloon
  • 241: In de put
  • 240: Huid & Haar
  • 239: Zomer 11
  • 238: Duimen maar
  • 237: Poirot
  • 236: Smoke
  • 235: Collateral
  • 234: Nachtraven
  • 233: Undercover
  • 232: Frietpeace
  • 231: Kopie-Kopie
  • 230: Gezeid is gezeid
  • 229: Vreemde man
  • 228: Een stuk
  • 227: België
  • 226: Mijn meesters
  • DRAMA
  • 225: GVD
  • 224: Veldinterview
  • 223: Sprook
  • 222: Zappa
  • 221: Een bod op God
  • 220: Curryculum Vitae
  • 219: Tovenaar
  • 218: Perspest
  • 217: Animatietype
  • 216: Ruim
  • 215: De erwt
  • 214: Podiumbeest
  • 213: Mobiliteit
  • 212: Twee tijgereieren
  • 211: De kus
  • 210: Wolf
  • 209: Een reus
  • 208: Opsporingsbericht
  • 207: K met zuurpruim
  • 206: Volksverlakkerij
  • 205: Doppedrop
  • 204: Kap
  • 203: Affiche
  • 202: Regen
  • 201: Stuk
  • 200: Hair
  • 199: Wie A zegt
  • 198: Bijsluiter
  • 197: TV
  • 196: Arno
  • 195: Letters & Letteren
  • 194: Taalkunde
  • 193: Onder de zon
  • 192: Besparen
  • 191: De goede man
  • 190: Van die dagen
  • 189: Zwarte zwaan
  • 188: Questionnaire
  • 187: Say cheese
  • 186: Loteling
  • 185: Een zwaluw
  • 184: Grijs
  • 183: Claus
  • 182: Liefhebber
  • 181: Monumenten
  • 180: Erger
  • 179: Landbouw
  • 178: Bijna
  • 177: Onafhankelijkheid
  • 176: Zo fout als wat
  • 175: Wei-gevoel
  • 174: Merk
  • 173: Mens
  • 172: Pikant
  • 171: 50 vragen
  • 170: Jinx
  • 169: Wiskunst
  • 167: Met alle Chinezen
  • 166: Mooiste woorden
  • 165: Rijm
  • 164: Internetman
  • 163: EVBO
  • 162: Hondenleven
  • 161: Carrière
  • 160: Coureur local
  • 159: Kip ik heb je
  • 158: Politiek programma
  • 157: Design
  • 156: Kreeft
  • 155: Nicotine
  • 154: Gastronomen
  • 153: Verleiden
  • 152: Opinie
  • 151: 1e hulp in gevallen
  • 150: Verzamelwoedend
  • 149: Fakir
  • 148: Cliché
  • 147: Iets anders
  • 146: Uit de kunst
    Zoeken in blog

    Foto
    Aan de sneeuwzee in Vlaanderen, februari 2012
    Foto

    Jowan & Joris in Stotendorp Heule

    Foto

            Red shoes Wilma

    Foto

    Younger me, already salt 'n pepper

    DEZE KANT BOVEN (Sjors DNO)
    SCHUINE TEKSTEN
    02-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.254: 'Het' gezin

    ‘HET' GEZIN

    Herfst 2012. Mijn afstudeerstudenten Lerarenopleiding Secundair Onderwijs kiezen ervoor om Het gezin Van Paemel (1903) te spelen voor hun slotproject Drama. Ik schrik me een hoedje. Ik hou niet van sociale bloedbaden (te erg), van het Oost-Vlaamse dialect (nog erger), van Vlaemsche papeters (slurp). Maar troost is nabij: de studenten schrijven hun eigen versie van het stuk, zonder de kern van de zaak uit het oog te verliezen. In het AN: het Aanvaardbaar Nederlands. In your face, Buysse! We hebben er officieel maar één luttel uur per week voor, maar dat breiden we uit tot ettelijke uren. Er doen zich ook nog andere ingrepen voor. Mijn studenten passen de namen aan. Ze introduceren de tablet in het gezin, de microgolfoven, Afghanistan en een lesbisch koppel. Dat wordt dus de microgolfovenversie van Het gezin Van Paemel. Ping!! Dit alles in het Cultureel Centrum De Brouckère in het studentenstadje Torhout, op een boogschot van het kasteel van Wijnendale. Twee werelden: de Torhoutse Van Paemels (pikante mosterd) versus de Wijnendaalse baron en barones en aanhorigheden (dure wijn). 12-12-12 wordt de magische datum, pakweg twintig dagen voor deze wereld schijnt te zullen vergaan. Twaalf studenten op de echte planken. Hopelijk straks niet ertussen. Elke dag bid ik tot mijn afgod dat er toch niet eentje ziek zou worden. Met gekrulde tenen duik ik de donkere maand december in. Break a leg.

    PS Een volle zaal plus een staande ovatie - anderhalf uur om nooit meer te vergeten, na een spannend semester.


    27-10-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.253: Repetitieruis

    REPETITIERUIS

    Retevervelend en zo godgenageld dummiesachtig: ze verwoorden in het journaal een nieuwsitem, ze schakelen dan over naar een deskundige of betrokkene ter zake die dit herhaalt, en daarna komt er vaak nog een getuige of een slachtoffer aan het woord om dit ten derden male te herkauwen. Nadat je dit tot driemaal toe hebt ondergaan, herhaalt de nieuwslezer(es) tot slot nog eens de belangrijkste items, waarbij het dan gebeurt dat dit andermaal gepaard gaat met een quote van de deskundige/getuige/betrokkene/slachtoffer. Dat is bijna zo vreselijk als het irritante reclamegegil dat om de haverklap films onderbreekt.

    Als iemand me tweemaal hetzelfde vertelt, dan luister ik al niet meer de tweede keer. Dan koester ik al moordplannen. Dan heerst in al mijn oorschelpen hevig geruis – en er komt geen landing in Normandië van. Integendeel: ik verklaar de oorlog aan alweer een verse vijand. Repetitieruis: het hoort niet, het luistert nauw. Repetitieruis: het lelijke stiefzusje van de getallen drie en zeven – de aantallen keren waarmee iets gebeurt of moet gebeuren in sprookjes en in de Bijbel. En zelfs daar heb ik moeite mee, tot zevenmaal toe, wis en drie.


    15-10-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.252: Kiespijn

    Vlaanderen kleurde op 14 oktober 2012 zwart-geel. Wat een wespennest we nu hebben. Hadden die van de televisie het verstand gehad in de recente voorbije jaren de volslanke gevatte BDW niet zo vaak en uitdrukkelijk ten tonele te voeren en de heldenstatus te geven, o.a. in De Slimste Mens (waar alle gevatheden voorbereid zijn  - afgesproken spel), dan was dit allemaal niet gebeurd. Gezien op televisie. Stom kiesvee. Kiespijn.


    03-09-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.251: Reis Hiernamaals

    REIZEN HIERNAMAALS

    Ik gaf les aan mijn toekomstige begrafenisondernemer.

    Anno 1976 doceerde ik Engels aan de afdelingen Toerisme en Vertaler-Tolk in het HTI (Hoger Technisch Instituut) in Brugge. DD volgde er de richting Toerisme. Zijn pa was begrafenisondernemer in mijn gemeente. Enkele jaren later volgde zoon DD hem op; de onderneming was ondertussen uitgegroeid tot een wereld van touringcars, autobussen, vervoer, reizen en… dood.
    Ik zie hem nog zitten, naast zijn toekomstige vrouw. Hun dochter en zoon zullen later belangrijke rollen spelen in het culturele leven van onze gemeente. Hij is de man die mijn teraardebestelling of crematie in goede banen zal leiden. Ik heb daar enkele ideeën over.

    Als het een urne wordt, dan graag een exemplaar zonder oor of handvat.

    Tekst: HIER HEB JE GEEN VAT OP.

    Als het een grafsteen wordt, dan graag de volgende mededeling: ZO, DAT WAS HET.

    Maar het liefst ben ik verstrooid, in de wind.

    Het afscheid moet niet in een kerk gebeuren. Toen ik jong was, verloor ik te vaak het bewustzijn in dergelijke religieuze hallen. Gewoonlijk ontwaakte ik dan in de pisgeur van een zijingang. Ik geef de voorkeur aan een tochtige halfopen ruimte vlak bij de strooiweide.

    Er mag een volle maaltijd volgen, met goede wijn, verse vis of mals vlees.

    Geen gedoe met speciale teksten of muziek. Doe maar wat Rachmaninov.

    DD zal er wel bij varen.


    24-07-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.249: Gezondheid

    MEDISCHE ENCYCLOPEDIE VOOR ONGELOVIGEN

    De zon is een weldoener. Zij bakt mensen bruin. Hoe doet zij dat? Wel: zij bakt de overtollige calorieën onderhuids; zo wordt iemand die vaak in de zon loopt lekker bruin. Nog iets gezonds. Vanuit de keel van de mens loopt een buis (om zo te zeggen: kabel) dwars door het lichaam tot beneden. Het uiteinde daarvan noemen we de aars. Die buis selecteert van in den beginne al bij de keel welk voedsel in het lichaam mag en wat onmiddellijk naar het stort gaat. Ter hoogte van de maag is er namelijk een tweesprong. Ja: God was vernuftig toen hij de mens ineenknutselde. Het is alleen een beetje vreemd dat hij de lichaamsdelen voor afval en genot zo dicht bijeen heeft geïnstalleerd, ja: zelfs ineen. Een normale loodgieter zou dat anders oplossen. De mens is ook bijzonder goed uitgerust waar het soepelheid betreft. Bij de knieën, ellebogen, polsen, enkels en vingerkootjes bevinden zich kleine hoeveelheden gelatine, op peil gehouden door inname van melk en bier. Hoe ouder men wordt, hoe meer dat peil in de gaten moet worden gehouden. Desgewenst kan men daartoe tankstations bezoeken, waar men met een leiding via de navel het gewenste bij kan tanken. Op de heupen krijgt men het pas na vele draaibewegingen. In diverse heupwinkels wordt men zo geholpen. Het bloed wil vaak kruipen waar het niet moet. Aan dit euvel wordt verholpen door de zg. 'huid'. Bij inkervingen moet echter vlug opgetreden worden. Het hoofdhaar dient om te camoufleren dat men kaal wordt. Daaronder bevinden zich de hersenen (altijd meervoud). Jammer genoeg gebruikt de mens er maar 23 % van. Vandaar de spreuk: missen is menselijk. Of is het: mensen is misselijk? Gezondheid! (Dokter Buijckpijn)
     


    23-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.248: Speeltijden

    SPEELTIJDEN

    In de middeleeuwen van mijn jeugd werd er al druk geacteerd. Op de speelplaats van mijn lagere school was meermaals per dag een strijd aan de gang tussen de cowboys en de indianen. Als je niet voor een van de twee partijen koos, schoot er maar een figurantenrolletje voor je over. In het slechtste geval werd je aangeschoten wild. Toen ik iets ouder werd, pakweg 11, sloop er een detective op de speelplaats rond. Hugo speelde, moederziel alleen, dat hij moeilijke zaken oploste, vergrootglas in de hand. Later belandde hij warempel bij de gerechtelijke politie. Ikzelf ging me ook te buiten aan fictie. Ik fantaseerde tegen mijn buurjongen zo uitbundig over marsmannetjes en zwevende creaturen in de kosmos dat hij ’s nachts slapeloos lag te woelen en om zijn papa riep. Die papa belde drie dagen later bij mijn papa aan: of ik a.u.b. die wilde kosmosverhalen stop wilde zetten teneinde weer rustige nachten te hebben! In die tijd trok er om de zoveel jaar ook een zeer gelovige stoet door mijn stadje: de Credostoet. Witte rokken, zwarte kappen, wierook, heiligenbeelden, getingel van bellen, weet je wel. Mijn pa stapte erin mee, met bruinverbrande benen waar de olie afdroop. Hij was een van de stoute Romeinen die Jezus slaag moest geven. Voorop liep mijn klasgenoot Didier, het zoontje van de schooldokter. Die smaakte de eer en het genoegen om een nepschaapje rond zijn nek te draperen en samen met nog een wollige schaapjesdrager (het zoontje van de notaris) de Credostoet te openen. Didier had zelf ook schapenkrulletjes op zijn schedeltje. Terug naar school. Soms werden er op de speelplaats nog andere stukken gespeeld. Toen een brandweerman (‘spuitgast’) over zijn boeiende beroep was komen vertellen, speelden we een week lang het pauzevullend stuk Brand! Schaapjesdrager Didier speelde ook een tijdlang een heilige martelaar, na een vreselijke les Gewijde Geschiedenis bij meester Gilbert. We mochten hem slaan en schoppen. Nou, dat waren nog eens (speel)tijden!


    09-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.247: Rood licht

    ROOD LICHT       

     

    Wanneer de razende drukte van het verkeer even stolt op bevel van verkeerslichten, en iedereen massaal (diagonaal?) over mag steken: is dat geen prachtig theater? Het is het leven zelf, life, live on stage, walking shadows. Het drama zou nog ten top gedreven kunnen worden door botsingen tussen voetgangers. Of, erger nog: een auto die zich vergist (gek toch hoe we ‘auto’ vermenselijken) en zo’n mens van vlees en bloed in levenden lijve van de sokken rijdt. Mocht er een zitzaal of tribune bij voorzien zijn, dan zou die elke dag eivol zitten. Veel derdeleeftijders zouden plotseling naar het theater gaan zien. Kijken naar mensen (en de verhalen vermoeden in en achter die mensen) is immers een van de meest verspreide hobby’s ter wereld. Je hoeft alleen maar je eigen verhalen aan de overstekende personages toe te voegen. Je krijgt er de belichting zo bij, in rood en groen en oranje. Een prettig nevengegeven: het betreft hier gratis voorstellingen. Met acteurs zo uit het leven en de werkelijkheid geplukt. Het is realistisch, geëngageerd theater. Er steekt beweging in, en tempo. Er is een hallucinante diepgang. En van de diversiteit alleen al kun je ’t warm krijgen. Typisch dramatisch is ook de manier waarop we de dingen benoemen. Voor ‘verkeerslichten’ gebruiken we bijvoorbeeld wel vaker de uitdrukking ‘rode lichten’. Weinigen zeggen: ‘Aan de groene lichten moet je rechtsaf’.  Of: ‘Aan de verkeerslichten rechtdoor.’ Het is net alsof iedereen nog een laatste waarschuwing tegen de dood mee wil geven: rood is dood! Drama! Groen mag je doen, dus daar zwijgen we over. Er moet immers iets gebeuren: auto’s moeten (willen) stoppen, mensen moeten (kunnen) (diagonaal ook?) oversteken. Dan kunnen de verhalen beginnen. In de vorm van een knooppunt, een kruispunt, of rotonde. A propos, mochten we nu inderdaad diagonaal mogen oversteken, zonder op onze zebrastrepen te staan: ware dat ook niet het zo felbegeerde stukje artistieke vrijheid van de actrice/acteur, de regisseur en de auteur? Die –eur en -iceberoepen die zo bekendstaan om hun vrijgevochtenheid? Hoe dan ook: de kortste afstand tussen twee punten is nog altijd een zachte ronding. Denk daar maar eens heel erg grondig over na, terwijl u in de auto voor de rode lichten staat en tientallen acteurs en actrices aan uw neus voorbij ziet gaan.


    30-03-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.246: Ruis

    RUIS                                          

    We zijn het nooit te weten gekomen of het nu echt of echt echt was: de acteur die plotseling minutenlang onderhevig was aan kuitkramp. In de beide gevallen loste hij het alleszins heel goed op (voor zover het dus opgelost moest worden…). Ofwel acteerde hij die kramp perfect. We kregen als toeschouwer mee die kramp. Ofwel bedde hij die onverhoedse fysieke aanval heel goed in zijn spel in, zodat het publiek de indruk kreeg dat het erbij hoorde. Het was hoe dan ook een bijna adembenemende fase in het stuk. We schoten met z’n allen kuit. We merkten hoe zijn tegenspeler/medespeler ook verbijsterd op de zaak zat toe te kijken, maar … dat hoorde er wellicht ook bij? Of niet?

    Extreme gevallen van ‘ruis’ (storende factoren) kunnen toeslaan. Motto: accidents will happen.  Een bloemlezinkje: hooikoortsig niezen, boeren, winden, hikken. Het zal je als spreker of speler maar overkomen, soms microfonisch versterkt. En hoe ga je om met publieksruis? Storingen vanuit de zaal? De klassiekertjes: kuchen, hoesten. Decleir is er boos om. Of, breder: externe onverwachte onberekenbare factoren: een kermis naast de zaal, elektriciteitspanne, om het kwartier een passerende trein, de dreun van voorbijdenderende stadsbussen, paardengetrappel van toeristenkoetsen, loeiende sirenes, een honderddagenviering van driehonderd lallende ex-kinderen … Nou, een actrice/acteur is een topsporter. Die kan op professionele manier al die gevallen van ruis voorzien en bezweren, desnoods invoegen en gebruiken. Zelfs Mick Jagger stopt drie maanden voor een optreden met roken. Dan maar duimen dat hij niet de hik krijgt bij het vertolken van Start me up.

    Als ruis gezellig geroezemoes wordt in de foyer tussendoor of achteraf (of wat voor foyer moet doorgaan), dan kan het stuk niet meer stuk. En er kan natuurlijk al helemaal niets tegen op wat in het struikgewas ruist. Ze kunnen er van meespreken in Ruiselede, in de lage streken van West-Vlaanderen. Ik ben er ooit bij nacht en ontij verdwaald nadat ik een fraai staaltje van amateurtheater had bijgewoond. Er ruiste plotseling iets hevigs achter mij: ik werd aangerand door een andere auto. Of hoe ruis ook nog na kan blijven werken na een stuk.


    22-02-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.245: Weg

    WEG

    De dinsdag is de druiloor onder de dagen. Het regent. Men zit maar zijdelings in het leven. Men wil deze dag overslaan. Wie geen moord te plegen heeft, blijft droog. Wel valt een gestage stroom auto’s naar de containerparken aan de periferie van mijn stad te constateren. Dinsdagen zijn zo droevig dat er dan vooral weggegooid wordt. Zelfs zich van overbodige dingen ontdoen heeft iets oubolligs. Af en toe lijkt het er op dat iemand het liefst meteen ook maar zichzelf in de container wil storten. Men voelt zich schroot, nat en dood. Ikzelf, die vandaag het liefst onder een pseudoniem tussen de mensen zou komen, drijfhout in de vaart der volken en de stuwende stormen des levens, blijf met alsnog geopende kofferklep aarzelen boven een laatste bananendoos met ‘oude’ boeken. Vooruit, weg ermee, niet bladeren, wegschrapen, buitengooien, afbladderen. Ik sta voorover gebogen dappere synoniemen te mompelen. Even flink zijn. Eigenlijk schuil ik onder de kofferklep even tegen de striemende regen. Er bestaat geen weg terug voor deze boeken. Jack London, Charles Dickens, Geschiedenis van het schaakspel, De verdwijning van sir Adam en iets met een bruine wikkel om waarop in schuine hoofdletters CHARELKE  geschreven staat. Ze zijn oud, die boeken. Ze zeggen iets over mij. Ze moeten weg.
    ‘Alles is afval,’ schrijft Tom Lanoye in een miniboekje dat hij me lang geleden cadeau doet ter gelegenheid van de poëziewedstrijd Gent-Wevelgem (‘Van oor tot oor’, als ik me goed herinner: een zelfgemaakt dun ding met gele cover). Akkoord hoor.
    Voorjaar 2009 verlaat ik ook na twee decennia definitief mijn schrijfhonk ofte binnenverblijf in de stad. Ik heb in die periode zo vaak de containerparken aan de periferie van mijn stad bezocht, dat er weer adem- en werkruimte vrijgekomen is thuis. Tabula rasa in mijn binnenverblijf; tabula rasa thuis. Alleen in mijn werkruimte op mijn hogeschool sta ik mezelf nog geordende slordigheid toe. Maar ook daar aarzel ik op gezette tijdstippen niet: alles loopt kans weggeflikkerd te worden in een van de vele sorteerbakken die het hogeschoolinterieur ontsieren. (Gek hoe milieubekommernis horizonvervuiling en interieurbezoedeling in de hand werkt.) Ik begin te houden van de doffe klappen waarmee bundels papier in de containers ploffen. Stof en oudheid stinken naar vrijheidsberoving en claustrofobie.


    24-01-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.244: Mom

    MOM (MM)

    N mns mg zch grg vrmmmn.

    Ht mmbkks s vn ll tdn.

    Vrgr dd mn dt mt tkkn, bldrn n mddr: cmflg, wtjwl.

    Dt kn vl rdnn f dlndn hbbn.

    Sdrt d bkdrkknst kn dt prfct p ppr.

    Mn vrschft nkl klnkn, n mn bkmt n schlnm ft psdnm.

    Ndr ht mm vn n ndr nm kn mn dn schrvn wt mn wl.

    Rlk s ht nt, wl hndg n hrlk.

    Nbvngn t spln n dz wrnd dr lttrn!

     

    Palindromen spelen met onze voeten.

    Afko’s verzwijgen meer dan ze prijsgeven.

    Rijmen zijn maar achterklap op rijm.

    Anagrammen hutselen alleen wat door elkaar.

    Lipogrammen discrimineren een bepaalde klank.

    Pangrammen willen altijd alles.

    Een mombakkes echter overleeft het echte aangelaat:

    kijk maar naar Max Havelaar na meer dan 150 jaar.




                                                  COPYRIGHT JORIS DENOO
    ZIELSVERWANTE LINKS
  • Een blauwe plek
  • Verhalen
  • Meester in de Vakken
  • Plankenkoorts
  • Poëzie
  • Romans
  • Moord!
  • Romans & Theater
  • Vreselijke verhalen
  • Miljarden flarden

    Blog als favoriet !

    Foto

    Foto

    Sjors DNO eind vorige eeuw in een sneeuwstorm in Chicago


    Mail

    Druk op de knop


    Archief per jaar
  • 2019
  • 2018
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2010
  • 2009
  • 2008
  • 2007
  • 2006
  • 2005

    Foto

    Foto

    Foto

                       IK ALS UK
    Foto

    Me reading HARDZIEK, romandebuut Sarah Denoo

    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!