NIEUW: Blog reclamevrij maken?
SCHUINE TEKSTEN
Inhoud blog
  • 345: Gillers
  • 344: Heiligenleven
  • 343: BW-V
  • 342: Kuur
  • 341: Eerlijke vlinder
  • 340: Avond in VL
  • 339: Goj
  • 338: Zwart gat
  • Detectiepoëzie
  • 337: Curieusneus
  • 336: Hair
  • 335: Upperdog
  • Presentaties Upperdog
  • 334: De Bom
  • 333: Poldercrimi
  • 332: Klein Thailand
  • 331: Opdoffers
  • 330: Wind
  • 329: Hongerije
  • 328: Café
  • 327: Alle regen
  • 326: Hondenleven
  • 325: H... H... H...
  • 324: Roeping
  • 323: Houten koppen
  • 322: Mooilijk
  • 321: Perte totale
  • 320: Goede man
  • 319: Enig kind
  • 318: Fibo
  • 317: Dialoog
  • 316: Etaoin shrdlu
  • 315: Roland
  • 314: Bermkip
  • 313: Men
  • 312: Bruder Lustig
  • 311: Signeergesprek
  • 310: Rook
  • 309: Ode aan mijn bh
  • 308: Alfa
  • 307: Vijgen voor Pasen
  • 306: Wereldsmart
  • 305: Jonge ouderen
  • 304: De Boekenkrijg
  • 303: www.zot.com.bébé
  • 302: Echte fictie
  • 301: Mundial
  • 300: De Felle
  • 299: Westlof
  • 298: Lam Gods
  • 297: Jacky
  • 296: Hop paardje hop!
  • 295: God?
  • 294: Acoliet
  • 293: PP
  • 292: Netwerk
  • 291: Leffaards
  • 290: Het varkensei
  • 289: Geheim
  • 288: Geknipt
  • 287: Geloof
  • 286: Stommeling
  • 285: Een aardig ding
  • 265: VRESELIJK
  • 284: Kloon
  • 283: Allojjo
  • 282: Schaakstuk
  • 281: Communicatie
  • 280: Figuur
  • 279: Hairbag
  • 278: Lijstjes
  • 277: Jos, Joste, Gejost
  • 276: Melk?
  • 274: Frinch fraais
  • 273: Mager Heineken
  • 272: Appartemens
  • 271: Gestopt
  • 270: Ik zou u schrijven
  • 269: Koksmonoloog
  • 268: Een photo
  • 267: Getetter & Getoeter
  • 266: Water
  • 264: Beu
  • 263: Acteur
  • 262: Vederlands
  • 261: Etters & Engelen
  • 260: Men spele...
  • 259: Kwaak
  • 258: Geschoold
  • 257: A la recherche
  • 256: WJZBJZ
  • 255: Eindelijk
  • 254: 'Het' gezin
  • 253: Repetitieruis
  • 252: Kiespijn
  • 251: Reis Hiernamaals
  • 249: Gezondheid
  • 248: Speeltijden
  • 247: Rood licht
  • 246: Ruis
  • 245: Weg
  • 244: Mom
  • 243: HET JAAR ELF
  • 242: Kloon
  • 241: In de put
  • 240: Huid & Haar
  • 239: Zomer 11
  • 238: Duimen maar
  • 237: Poirot
  • 236: Smoke
  • 235: Collateral
  • 234: Nachtraven
  • 233: Undercover
  • 232: Frietpeace
  • 231: Kopie-Kopie
  • 230: Gezeid is gezeid
  • 229: Vreemde man
  • 228: Een stuk
  • 227: België
  • 226: Mijn meesters
  • DRAMA
  • 225: GVD
  • 224: Veldinterview
  • 223: Sprook
  • 222: Zappa
  • 221: Een bod op God
  • 220: Curryculum Vitae
  • 219: Tovenaar
  • 218: Perspest
  • 217: Animatietype
  • 216: Ruim
  • 215: De erwt
  • 214: Podiumbeest
  • 213: Mobiliteit
  • 212: Twee tijgereieren
  • 211: De kus
  • 210: Wolf
  • 209: Een reus
  • 208: Opsporingsbericht
  • 207: K met zuurpruim
  • 206: Volksverlakkerij
  • 205: Doppedrop
  • 204: Kap
  • 203: Affiche
  • 202: Regen
  • 201: Stuk
  • 200: Hair
  • 199: Wie A zegt
  • 198: Bijsluiter
  • 197: TV
  • 196: Arno
  • 195: Letters & Letteren
  • 194: Taalkunde
  • 193: Onder de zon
  • 192: Besparen
  • 191: De goede man
  • 190: Van die dagen
  • 189: Zwarte zwaan
  • 188: Questionnaire
  • 187: Say cheese
  • 186: Loteling
  • 185: Een zwaluw
  • 184: Grijs
  • 183: Claus
  • 182: Liefhebber
  • 181: Monumenten
  • 180: Erger
  • 179: Landbouw
  • 178: Bijna
  • 177: Onafhankelijkheid
  • 176: Zo fout als wat
  • 175: Wei-gevoel
  • 174: Merk
  • 173: Mens
  • 172: Pikant
  • 171: 50 vragen
  • 170: Jinx
  • 169: Wiskunst
  • 167: Met alle Chinezen
  • 166: Mooiste woorden
  • 165: Rijm
  • 164: Internetman
  • 163: EVBO
  • 162: Hondenleven
  • 161: Carrière
  • 160: Coureur local
  • 159: Kip ik heb je
  • 158: Politiek programma
  • 157: Design
  • 156: Kreeft
  • 155: Nicotine
  • 154: Gastronomen
  • 153: Verleiden
  • 152: Opinie
  • 151: 1e hulp in gevallen
  • 150: Verzamelwoedend
  • 149: Fakir
  • 148: Cliché
  • 147: Iets anders
  • 146: Uit de kunst
    Zoeken in blog

    Foto
    Aan de sneeuwzee in Vlaanderen, februari 2012
    Foto

    Jowan & Joris in Stotendorp Heule

    Foto

            Red shoes Wilma

    Foto

    Younger me, already salt 'n pepper

    DEZE KANT BOVEN (Sjors DNO)
    SCHUINE TEKSTEN
    01-06-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.345: Gillers

    GILLERS

     

    ‘Ik moest vlees nemen met een tweede gelijkspel op rij, ja, jammer hé, maar de bal is rond.’ ‘Kijk: ik weet het antwoord, ik zou het zo kunnen zeggen, het zit in mijn achterste, maar het komt er niet uit.’ ‘Ik heb geprobeerd om het ei te doen keren, helaas.’ ‘Het is weer achter de boeg, maar er rest nog veel werk voor de winkel.’ ‘Afschrikkelijk hoe ik uitgezien heb! Die laatste col heeft mijn benen afgesneden.’ ‘Pak mijn tv af en ik ben een vogel voor de wind.’ ‘Ik heb het op een woordje gegooid met de afgevaardigde en het is door de kerk: er komt een tussenkomst vanwege overhand.’ ‘Ja ja, dat kennen we: eerst jarenlang ruzie en dan trouwen met mekaar. Les systèmes se touchent.’ ‘Iedereen kan niet de eerste zijn. Maar ja, winnen is belangrijker dan deelnemen.’ ‘Ik hou dat reserve voor als er een appeltje uit de kast valt.’ ‘Dat wordt verschrikkelijk de mode, de hele dag van vandaag.’ ‘Ik zat op mijn tanden, maar met een laatste jump sprong ik erover.’ ‘Nu kan ik u nog niet veel meedelen, maar ik zal niet nalaten u daarover later mondeling te spreken of te telefoneren.’ ‘Het moet me nauw van het hart dat dat niet de juiste methode is om de varkens te beperken.’ ‘Ja, maar na het koetje kwam ook het kalfje over de brug: zo had ik twee vliegen in een slag.’ ‘Op slag van rust ging de arbiter van zichzelf; het was eens geen voetballer die horizontaal van de groene mat ging.’ ‘Ik kan er niet meer mee leven: ik kom er echt manisch-expressief van.’ ‘Ge moet geen zand op laag water zoeken. Ge zoekt het veel te ver. ’t Is hier dat het brandt.’ ‘Alleen mijn intimiti weten wat ik wil bedoelen.’ ‘Een stemming komt hier niet te berde. We moeten er zo uit geraken. Brussel is ook niet op een dag gebouwd.’ ‘Heb je De verborgen geschiedenis van Donna Tartt gelezen? Nee, maar ik heb al een boek.’ ‘Het is open elke weekdag. Donderdag en vrijdag wel gesloten.’ ‘Waarom zullen we duur doen? (Luchtballonslogan ooit zwevend boven een megawarenhuis in wondermooi Zuid-Vlaanderen). ‘Zijn lever ligt ook op zijn tong. Hij zou die beter drie keer ronddraaien voor hij iets uitkraamt.’ ‘Ik vind dat echt integrerend wat je daar zegt. Het verzacht de pil.’ ‘Inderdaad: de kogel is door het hart.’

    Deze en nog vele andere oneliners werden gehoord en opgetekend ten tijde van het bewind van BV’s via het medium televisie. Ook sporthelden deden een stevige duit in het zakje. Analfabetisme kreeg een extra dimensie en werd kanalfabetisme.


    01-05-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.344: Heiligenleven

    KORTE BIOGRAFIE VAN EEN HEILIGE LEERLING

     

    Hij zou door het vuur gaan voor Onze-Lieve-Vrouw. Iedereen had het altijd maar over Jezus. De Heilige Maagd was fel verwaarloosd. Men aanbad haar te weinig. Daarom zou hij haar speciaal vereren, met al de krachten die in zijn jonge lijf huisden. Deze roeping duurde drie weken. Ze verdween even vlug als ze gekomen was. Een nieuwe roeping diende zich namelijk abrupt aan. Nadat hij door een iets oudere jongen op een vernederende manier beentje gelicht was en daarna nog het polsenprikkeldraad ondergaan had, legde hij zich toe op het martelen van heiligen. Want die hadden hem grondig in de steek gelaten. Hij bedacht bijvoorbeeld de Jezus-Sebastiaan-Petrus-Dracula combinatie. Die ging als volgt in z’n werk. Een veel te katholiek heilige deed hij eerst bij vrieskou al diens kleren uit. Dan spietste hij hem op een scherp aangepunte paal, als een reuzengroot potlood. Vervolgens nagelde hij dat vege lijf aan een kruis. De doornenkroning werd vervangen door scalperen. Daarna zette hij dat kruis ondersteboven op een termietenheuvel. Ten slotte doorboorde hij het reeds fel gehavende lichaam met pijlen. De dood trad ondanks alle geweld langzaam in. Een opstel over een brandweerman die zijn eigen huis niet wou blussen maakte een eind aan deze periode. De meester gebruikte dodelijke rode pijlen en bloederige striemen. Drie punten op de tien. Daarna verdween zijn fascinatie voor heiligheid. Hij werd heiden. 


    01-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.343: BW-V

    BW-V

    Ik reikte op een decemberavond eind vorige eeuw een postume prijs uit aan eerwaarde heer dichter Guido Gezelle (omdat ik toen zelf de Gezelle Poëzie Prijs gewonnen had): de man was West-Vlaming Van Het Jaar 1999, categorie cultuur natuurlijk. Ensor deed toen ook mee. Willy Leloup, toenmalig conservator van het Gezellemuseum, nam de trofee in ontvangst. Tijdens zijn levend leven viel Guido Gezelle niet zo vaak in de prijzen. Hij was zelfs niet eens zo bekend als nu. Maar prijzen… ach. Een prijs aan iemand toekennen is ok anderen niet bekronen. En er wonen toch wel fameuze kleppers in deze platte provincie hier: schrijvers, politici, koks, schilders… West-Vlaanderen is allang Mest-Vlaanderen niet meer. We zijn, ju ju, een druk volkje dat naarstig voortdoet. We hebben al BW-V’s gehad van in het parlement tot in de gevangenis. We hebben slagvelden en we hadden zelfs even een vreedzame taalvallei. En waar werd de Wapenstilstand getekend? En waar beten de Fransen eens in het zand (nou: modder) van de Kouter? En waar hield het Belgisch leger ooit stand? Streuvels, Gezelle, Permeke, Ensor, Claus, Snoek. Mooi rijtje voor een gezelschapsspelletje ‘Ken uw klassiekers’. McEnroe, Sampras, Gezelle: wie past niet bij deze gezellen? McEnroe kan niet schrijven, Sampras is geen West-Vlaamse tennisspeler. Schiet over Gezelle. Beroemde West-Vlaamse steden: Oostende, zijn springtij, Kortrijk, zijn begraafplaats, Brugge, zijn fotoapparaten, Ieper, zijn oorlog, Poperinge, zijn vergezichten als er geen hopstaken staan. Ja, voorwaar: het is een voordeel in westelijk Vlaanderen te wonen. Je wordt niet gevraagd voor debiele tv-spelletjes. Je moet niet in de ‘juiste’ cafés in Antwerpen of Brussel gaan zitten apegapen om een boek gepubliceerd te krijgen of geld te zamelen voor een stomme film. Iedereen laat je gerust. Ze kennen je niet. Gezelle, Ensor, Permeke, Streuvels, weet je wel. Sedert Mathilde haar Blijde Intrede deed, hebben we er ook een BW-V bij: de oud-burgervader van Hopstad. Hij was in de mis. Hij stond op de foto’s. Hij knikte goedkeurend in het Brusselse stadhuis. Het was gezien. Het was niet onopgemerkt gebleven. Maar nu…

    ‘The west is the best’, zong wijlen Jim Morrison van The Doors. Hij had gelijk. We zijn zelfs de enige Belgische provincie met een zee en een kust. Ze komen hier van heinde en verre hun Niveadozen lozen en hun frigoboxen parkeren. We grenzen aan twee landen waarvan de vlaggen sterk op elkaar lijken. Met onze kont schurken we tegen de camembert aan; onze wang schuurt even langs de gouda. Waar kun je nog beter zijn?   


    01-03-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.342: Kuur

    KUUR

    Ik ging naar de dokter in mijn inktzwarte Saab. De geneesheer was een zeer mooie vrouw van 88. Ze rookte een sigaar en nipte af en toe van een glas tequila. ‘Wat is er met jou aan de hand, Denoo Joris?’ vroeg ze, terwijl ze het sigarenbandje lospeuterde en in de asbak deponeerde. Ik zei naar waarheid: ‘Wel, mevrouw de geneesheer, ik onderga momenteel een opstoot van wereldsmart. Er staat water in de machinekamer van mijn hart.’ Ze knikte en hoestte begrijpend. ‘Dat rijmt hé.’ ‘Dat is toeval. Ik heb er niet om gedaan. Het is vanzelf gegaan. Oei, alweer.’ ‘Ik schrijf je iets voor, ouwe jongen. Weliswaar niet op rijm.’ ‘Mag ik de woning verlaten?’ vroeg ik ongerust. ‘Reken maar,’ glimlachte ze.

    In mijn bemotregende Saab vouwde ik even later het voorschrift open. In onleesbaar handschrift stond erop: ‘Drie weken rust in hotel California in de woestijn. Patiënt moet als een vip behandeld worden.’ ‘Eindelijk een begrijpende arts,’ mompelde ik. Ik verhuisde mijn parelhoenders naar het asiel, pakte in en vertrok met het vliegtuig.

    Twintig sigaretten later stond ik voor hotel California. En ja, ik merkte het subiet: dit was op maat gemaakt voor mij. Hier zou mijn wereldsmart wegsmelten als sneeuw voor de zon en kon ik dat water uit de machinekamer van mijn hart hozen. Het waaide ook heerlijk. Wat zeg ik: het woei! Dat geeft het beter weer. Ik kreeg een ruime kamer met bubbelbad en zicht op de woestijn. In die woestijn was niets te zien, maar dat heb ik graag zo: het oog wil ook eens rust, in plaats van om de haverklap tegen de lelijke muren van het zoveelste bankgebouw op te botsen.

    De eerste avond al raakte ik in gesprek met Jodie Foster, in de oesterbar. Ze bleek de kamer vlak naast die van mij te betrekken. Haar dokter had haar drie weken pauze voorgeschreven. Take three. Tijd voor een break. We dronken samen enkele flessen Californische wijn en slurpten menige oester tegen ons zevende gehemelte. Aan een andere tafel zaten Neil Young en Van Morrison gezellig ruzie te maken. ‘Het ware beter, Jodie,’ zo sprak ik, ‘dat wij elkaar tijdens deze drie weken alleen aan tafel zien. Zielenrust gaat boven alles. En ik wil verse energie opdoen en van de woestijn en zijn winden genieten.’ ‘Dat is best oké, Denoo Joris,’ knikte Jodie. ‘Ik begrijp dat volkomen. Trouwens: ik heb zelf gezelschap. Ik heb mijn konijn Dubbeloor meegebracht.’ ‘Dat konijn mag van geluk spreken.’

    En aldus geschiedde. Elke dag at ik, met mate, zeevruchten, T-bonesteaks, haaienvin, kaviaarpatatjes en sushi met de BA (Bekende Amerikaan) Jodie Foster. Voor de rest lieten we elkaar met rust. Des avonds ondernam ik woestijnwandelingen. Overdag las ik aan de bar enkele bladzijden uit Under the Volcano, een boek over een aan alcohol en aftershave verslaafde ex-consul in Mexico. Het werden mooie weken. En het woei stevig. Ik leerde diverse Amerikaanse wijnen en bourbons kennen. Ik luisterde naar oude muziek uit mijn jonge jaren van onverstand. Ik schreef twee ouderwetse lange brieven die ik niet verzond. Ik ging in de woestijn zitten om met mezelf te praten. Dat was heel leerrijk en aangenaam. Soms wuifde Jodie Foster even vanuit haar raam. Een keer gingen we samen zwemmen. Na drie weken was ze plotseling foetsie, zonder afscheid van me te nemen. Wel trof ik een grote ruiker gele rozen op mijn nachttafel aan. Terstond begon ik te schrijven aan een boek: ‘Mijn leven met Jodie’.

    Na drie fantastische weken nam ik het vliegtuig terug naar huis. Er was maar één schaduwkantje aan deze periode: toen ik uit de woestijn van de US of A terugkwam, ging mijn lieve dokter dood. De doodsoorzaak was ouderdom. Nu mocht zij voor altijd haar woning verlaten.


    13-02-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.341: Eerlijke vlinder

    EERLIJKE VLINDER            

    De kaaskleurige maan verdween aan de hemel en in de plaats daarvan kwam de eierdooier van de zon in de lucht dobberen. De dieren van de nacht verdwenen of gingen slapen. De dieren van de dag ontwaakten. Alleen de mot wist niet goed meer waar hij het had. Het daglicht deed hem wat pijn aan de ogen. En wat meer was: die kleuren! Had je dat ooit gezien!? Daar kwam een pracht van een vlinder aangefladderd. Mooier kon een gevleugelde niet zijn. De mot wreef zijn ogen uit en monsterde zijn eigen evenbeeld in de weerschijn van een raam.

    ‘We heb je van je leven!’ riep hij ontgoocheld uit toen hij zichzelf bekeek. ‘Lieve God! Waarom mocht ik geen vlinder zijn en ben ik maar een doodgewone mot?’
    De vlinder streek naast hem neer.
    ‘Ach ach motje,’ zei die troostend. ‘Het zijn niet de kleuren die het hem doen, niet de kleren, niet de snit, maar alles wat vanbinnen zit. Soms voel ik me best wel mottig, hoor.’ 
    ‘Maar jij bent zo mooi en leuk. En ik zo grijs en saai,’ zuchtte de mot. ‘Je weet toch wat ze zeggen: vlinders in de buik. Wat een aardig compliment voor jou. En ik moet het maar stellen met motregen en kou.’
    ‘Tja,’ zei de vlinder, ‘zo zit de wereld in elkaar. De een krijgt poeder en een schattig pakje, de ander moet het stellen met wat stekelhaar. Trek het je niet aan, wees blij dat je leeft, en dat een ander motje om je geeft.’
    ‘Jij bent tenminste een eerlijke vlinder,’ zei de mot. ‘Ik zou je een knuffel willen geven.’
    ‘Mot je horen,’ zei de vlinder. ‘Ik vind jou ook niet minder. Maar pas op voor mijn poeder, anders zwaait het er wat van mijn moeder.’ 

    Zo was er altijd wat. De vlinder en de mot draaiden niet meer rond de pot. Ze knuffelden even en vlogen dan tevreden een nieuwe dag tegemoet.


    22-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.340: Avond in VL

    EEN AVOND IN VLAANDEREN


    Een dikke verboden rookkolom stijgt op. Kerstboomverbranding in een achtertuin. Binnenkort paaseierensmelting. Eerst nog de epidemie van Driekoningen. Zevenentachtig half verklede kinderen bellen aan en proberen wat te zingen. Een man zapt zichzelf in slaap. Iemand zegt tegen iemand: ‘Ge kunt ze kussen’. Een dronken fietser valt net niet. Hond met biefstukoren wandelt met man aan lijn. Het is driekwartmaan. Om de anderhalve seconde wordt iemand geboren of vermoord. Iedereen wordt vanavond een avond ouder. Iemand plant haar kerstboom tot volgend jaar. Zij weet nog niet wie van de twee zal sterven. Zij of de boom. Een renner eet drie rijsttaartjes: de voorjaarsklassiekers staan voor de deur. Zijn vrouw is zwanger van een voetballertje dat binnenkort halfdood geschopt zal worden. Om halfelf gaat de telefoon niet. Ook de smartphone zwijgt als vermoord. Hij had moeten gaan. Hij had niet moeten gaan. Internetters en gamers wrijven zich de slaap uit hun konijnenogen. Met een bibberend muishandje plukken ze een icetea uit de frigo. Iemand gaat vroeg slapen en heeft een nachtmerrie omdat hij te veel cappuccino’s heeft gedronken. Hij droomt dat hij Dutroux onder de guillotine terecht moet stellen, maar dat lukt niet: de helft van het grijnslachende gelaat van Dutroux schiet over. En hij leeft nog. De man besluit nooit meer te slapen. Een oude politicus wordt wakker door kindergekrijs. Hij kan echter de borst niet geven, dat is slecht voor zijn hart. Een meisje droomt dat het kan vliegen. Een rijwoning schiet in brand. Even verderop gebeurt een weekongeval. Eens iets anders dan een weekendongeval. Een hond krijgt de stuipen, maar niemand ziet het. Een stiefvader leest voor uit een verzamelbundel sprookjes. Het kind heeft hoge koorts, en het is het zijne niet. Een egel komt stiekem drinken uit het kommetje van de poes. Houden egels van melk? ‘Ge kunt ze ook kussen,’ zegt iemand tegen iemand. Een ander iemand zit twijfelend en weifelend aan de telefoon. Zal hij of zal hij niet? Bij de hulplijn neemt niemand op. De apotheker van wacht krijgt een hartinfarct. Hij had de vervaldatum overschreden. Een toneelstuk krijgt duimapplaus van het publiek. Een meisje van tien schrijft bij kaarslicht haar eerste gedicht. Ofwel sterft ze onbekend, ofwel wint ze de Nobelprijs. ‘Onbekend is onbemand,’ zegt een dronken filosoof in een praatcafé. Het is de laatste avond van de cafébaas: volgende week probeert hij zijn geluk met een croissanterie aan de kust. Iemand groet u van harte. Levenslustig Vlaanderen valt in slaap.


    01-01-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.339: Goj

    GOEDE OUDE JORIS

    (Het goj of gentile kwaliteitslabel)

    Oude Joris dronk goede rode wijnen. Aan galg en rad ontsnapte hij, ofschoon hij zwart en scherp verkoos aangaande tint van zijn gemoed en smaak van zijn gedachten. Oude Joris pamperde zijn knoken met mooie kleren, milde mosterd en de juiste oliën uit de goede noten. Prut was niet aan hem besteed. Echte mortel vroeg zijn kathedraal. Oude Joris trok zijn neus niet op voor vis. Hetzelfde dient gezegd van centen. Boter was zijn motto; de gladheid van de aal droeg zijn voorkeur weg. Hij werd een vinnige oude van dagen. Oude Joris droeg zijn linkerhart rustig tikkend door de jaren heen. Hij was een tijdbom als eenieder, maar leefde in gedoogzones van kwaliteit en welbevinden. Oude Joris bezat ook de boeken. Uitgelezen stonden ze te kijk. Hij bliefde nu geen letters meer, maar hield ze zindelijk te boek. Meer kon hij niet voor ze betekenen. Oude Joris hield van wind en regen. Ook dat aspect boeide hem zeer. Onweer baarde hem geen grote zorgen. Integendeel: gedonder en gewapper waren voor hem het spetterende einde. Oude Joris vond een zee ondersteboven een woestijn en dit laatste landschap dan weer omgekeerd een zee. Idem dito voor de boomkruin en de ondergrondse wortel. Alles was spiegeling. Oude Joris gaf in alle rust de geest. Ontsnapt aan vuur- en waterproef. Gekleed op zijn paasbest, op een zeer goede vrijdag, zijn hart verdeeld in links en rechts. De boeken waren neergelegd. Het motregende die dag. Lucht en aarde zagen grijs. Goede Oude Joris: goede reis.

     




                                                  COPYRIGHT JORIS DENOO
    ZIELSVERWANTE LINKS
  • Een blauwe plek
  • Verhalen
  • Meester in de Vakken
  • Plankenkoorts
  • Poëzie
  • Romans
  • Moord!
  • Romans & Theater
  • Vreselijke verhalen
  • Miljarden flarden

    Blog als favoriet !

    Foto

    Foto

    Sjors DNO eind vorige eeuw in een sneeuwstorm in Chicago


    Mail

    Druk op de knop


    Archief per jaar
  • 2019
  • 2018
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2010
  • 2009
  • 2008
  • 2007
  • 2006
  • 2005

    Foto

    Foto

    Foto

                       IK ALS UK
    Foto

    Me reading HARDZIEK, romandebuut Sarah Denoo

    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!