Foto
Zoeken in blog

Beoordeel dit blog
  Zeer goed
  Goed
  Voldoende
  Nog wat bijwerken
  Nog veel werk aan
 
Inhoud blog
  • praktisch
  • bloemen
  • vogel
  • de jonge
  • lied
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Altijd in beweging met van alles en nog wat...

    22-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.beek
    Een gedicht van Rhijnvis Feith 1753-1824

    AAN ENE BEEK

    Ik juichte in de armen van een gade,
    Ik treurde hooploos op haar graf!
    Nu dool ik langs uw oever henen,
    En droom 't verleden, dat nog vleit.
    'k Ontwaak en alles is verdwenen,
    En 'k sidder in mijne eenzaamheid.
    Vol zielrust, maar weemoedig tevens,
    Volg ik uw rolling na en ween;
    En al de vreugd en smart mijns levens
    Vliên zachtjes met uw golfjes heen.
    Niet bang meer zal ik op u staren,
    Ras heeft mijn oog hier uitgeschreid,
    Men plengt geen traan, men telt geen baren,
    Op d'oceaan der eeuwigheid.
    Zo dan nog steeds door de eigen oorden
    Uw lieflijk murmlend water stroom',
    En soms een jongling aan uw boorden
    Het zoet ontwerp zijns levens droom',
    o ruis hem dan ook zacht in 't harte,
    Opdat hij wijsheid van u leer:
    ‘Uw leven vliegt bij vreugd en smarte
    Onmerkbaar heen, en keert niet weer!’

    schrijver

    22-04-2012 om 16:48 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    21-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vraag
    Een gedicht van Hermanus Asschenberg(h) 1726-1792

    Vraag zonder antwoord.

    De Prins van Luik, die ook als Bisschop word geacht,
    Reed, prachtig uitgedost, naar 't land, met eedle Heren
    En Krijgsliên, die aan hem verstrekten tot een wacht,
    Om alle overlast te weren.

    Dit zag een boer, die lachte en schaterde als ontzind.
    De Prins werd dit gewaar en deed hem bij zich komen.
    Hij sprak: zeg de oorzaak mij, mijn vrind!
    Waarom ge uw vreugd niet kunt betomen?

    De boer zei: 'k lach alleen, mijnheer!,
    Door 't denken wat toch zij, die hier, in vroeger jaren,
    Vóór u, ook Prins en Bisschop waren,
    Wel zeggen zouden van die staatsie, pracht en eer,
    Die zij in hunne tijd nooit zagen?
    Maar, zeker, 'k lach om u geenszins.

    'k Doe 't, sprak de Vorst, ook niet als Bisschop, maar als Prins,
    En 't kan me, als Prins, op 't hoogst behagen.

    'k Geloof jouw woord, ter goeder trouw,
    Zei Kees: maar, zeg mij, zonder dralen:
    Indien de duivel eens mijnheer de Prins kwam halen,
    Waar toch de Bisschop blijven zou?

    Poezij (1793)

    21-04-2012 om 18:26 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    20-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zeggen
    Een gedicht van Victor A. dela Montagne 1854-1915

    Ze zeggen, de farizeërs

    Ze zeggen, de farizeeërs
    dat ik U te veel bemin,
    en dat ik het hoofd verlieze
    en rake verward van zin.

    Zij juichen: hoe zoet de kussen
    van bloeiende lippekens zijn,
    de volle schaal smaakt zoeter
    met schuimende zuiderwijn.

    Zij huichlen: vernederend rusten
    voor kennis en wetensdorst,
    al heeft ook uw hoofd tot kussen
    de golvende vrouwenborst.

    Zij jubelen: leve de vrijheid,
    al vormen de band rond uw hals,
    twee poezele vrouwenarmen,
    twee armen blank en mals.

    't Is waar, mijn liefde is oneindig,
    maar is het verwijt verdiend?
    en heet hij genoeg te beminnen
    die niet te veel bemint?

    Gedichten (1913)

    schrijver

    20-04-2012 om 21:05 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    19-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.klacht
    Een gedicht van Willem de Merode 1887-1939

    Klacht om Abisag

    Hoe zult gij hier kunnen rusten?
    Al de onnut gespaarde lusten
    Stromen nog met zacht geruis
    Door uw ongerepte leden,
    Die nu met hun heerlijkheden
    Zijn besloten in dees kluis.

    Altijd hebt gij u onthouden
    Aan onmachtigen; ach, de oude
    Koning, die gij bijstand bood,
    Had geen kracht meer in zijn lenden
    Om op jeugds reeds lang ontwende
    Wijs te dansen in uw schoot.

    Als zijn hart uw boezem voelde,
    Gij uw jeugd aan hem verkoelde,
    Gloeide hij alsof een steen
    Hitte aan het vuur ontleende.
    Maar koud tot 't verkalkt gebeente
    Werd hij als hij lag alleen.

    Toen een jonge prins u minde,
    Werd als vlieg hij van eens blinde
    Aangezicht fluks weggevaagd.
    Uwer borsten rode toppen
    Werden hard als rozenknoppen
    Waar geen bloeien meer in daagt.

    En toen kwam de harde donkre
    Met zijn oog u tegenfonklen,
    En, niet wetend wat gij deed,
    Hebt, vreesachtige en wankle,
    Ge u verborgen in zijn mantel
    Als een graf- en bruiloftskleed.

    Onberoerde en versmachte,
    In de helle sterrenachten
    Fluistren wij en zuchten: slaap!
    Troost u dit, dat op hun sponde
    In verrukkelijke zonde
    Om u wenen man en knaap?

    Nalezing X (1938)

    schrijver

    19-04-2012 om 16:35 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    18-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.verlaten
    Een gedicht van Gentil Antheunis 1840-1907

    Verlaten

    De wind zucht droevig in de schouw.
    'k Zit hier alleen, het hart vol rouw,
    Te denken.
    Ik zocht naar liefde en vond bedrog.
    Wat heil kan mij het leven nog
    Wel schenken?

    Het leed versmoren in de wijn,
    't Gedacht verstompen, dronken zijn,
    Kan 't baten?
    De drank bereidt ons niets dan gal,
    En morgen vond ik mij weeral
    Verlaten.

    Geen liefde meer, geen hope meer.
    ‘Hebt gij mij ook, o Heer, o Heer!
    Verstoten?’
    De wolke zwart daarboven drijft;
    Het licht verdwijnt, de hemel blijft
    Gesloten.

    Alleen, alleen, zo gans alleen!
    Hier helpt geen klagen noch geween
    Noch smeken!...
    Welnu! het nijdig lot getard!
    Al moest, in mijne boezem, 't hart
    Nog breken.

    Uit het hart! (1874)

    schrijver

    18-04-2012 om 19:02 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    17-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.liefde
    Een gedicht van Herman de Gorter 1864-1924

    Liefde, des mensen wezen, heeft drie delen

    Liefde, des mensen wezen, heeft drie delen:
    Liefde voor de Mensheid, de Vrouw, zich zelve.
    Hoewel alle die liefden schijnen vele,
    Zijn ze éne Liefde, - pijlers tot één gewelve.

    Wanneer men de Mensheid liefheeft, dan heeft men
    De Vrouw lief, of de Man, en ook zich zelve.
    En omgekeerd. Als de gedachte' één geest bewelven,
    Zijn alle die soorten van liefde één.

    Een heeft de ene minder, de andre meer,
    Alle mensen in verschillende mate,
    Zoals de sterren hebben hun gelaten
    Verschillende van licht, minder of meer.
    Maar toch zijn ze alle samen het heelal,
    Zo éne Liefde in vormen zonder tal.

    De Arbeidersraad III (1931)

    schrijver

    17-04-2012 om 13:35 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    16-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zo...

    Zo….

     

    Het is weer zo

    Ineens is het ho…

    Geen enkel gedicht spreekt me

    vandaag echt aan

    Ja, ik wil dat hier iets komt te staan

    Dus tik een paar woorden niet ver hier vandaan

    Ik tik ze op mijn toetsenbord

    En als ik het zat wordt

    Dan haal ik mijn vingers terug

    En dan is er een gedicht

    Maar het zegt weinig terug

    Soms kan het ook een loze kreet zijn

    En ik doe ook geen water bij de wijn

    Want dan zou het slappe rommel zijn

    Daarom blijft het hierbij

    Misschien is het digitaal papier wel blij

    Dat er nog eens een bladzij

    Omgeslagen wordt

    En dat  er een loper wordt uitgelegd

    Van weinig zeggende woorden

    Het zijn geen muzikale akkoorden

    Maar je kunt er gelukkig niemand mee vermoorden

    Dat gebeurde in het verre noorden

    En de moordenaar heeft geen spijt

    Maar was wel met zijn geweer vol vlijt

    Een drama wat misschien bij weinig mensen slijt

    Of misschien dat de tijd de wonden heelt

    Maar het ergste is als het een moordenaar niet kan schelen

    Dat er zoveel mensen niet meer zijn in het heden
    Hier zet ik wat rozen neer
    Ik geef de overledenen hun eer!


    Bloemen

     

     

    16-04-2012 om 19:48 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    15-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.lezen
    Een gedicht van Prudens van Duyse 1804-1859

    Hij konde lezen.

    Een herder ging al vroeg door 't land,
    En vond een net gevouwen
    Papiertje, nam 't met rappe hand,
    En dacht wat raars te aanschouwen.

    Alleen vond hij tot zijn verdriet
    Er schrift op; de arme herder
    Versmeet het: lezen kon hij niet,
    En treurig ging hij verder.

    Nu kwam een andre wandelaar
    Een stond daarna getreden.
    Hij werd het briefje ras gewaar,
    En las er op deez' reden:

    ‘Vriend, vóór de eik, die eeuwenoud
    Zijn takken uit blijft strekken,
    Dicht bij een vliet, in 't diepste woud,
    Zult gij een schat ontdekken.

    Ik hadde vriend noch maagschap meer,
    Wie ik die konde schenken.
    Wees rijk, doe goed, bedank de Heer;
    Wil mijner soms herdenken!’

    De lezer ging met vlugge tred,
    Ontdekte 't aangewezen',
    En stortte een vurig dankgebed.
    Wel hem, dat hij kon lezen!

    Gedichtjes voor kinderen (1849)

    schrijver

    15-04-2012 om 19:33 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    14-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ruiker
    Een gedicht van Albert Verwey 1865-1936

    Met een ruiker

    Tussen haar zusters, de verkoren rozen,
    Verbergt zij kuis en bang de zaligheid
    Die haar verwart en mijmerend doet blozen
    Nu zij vermoedt waartoe ze is voorbereid.

    De bloemen op haar haastige adem beven.
    Waarom die vrees?...want ze is mij teer verwant
    En heeft mij daarom argeloos gegeven
    Dit warme speelgoed, haar verliefde hand.

    Tussen twee werelden (1917 - 1927)

    schrijver

    14-04-2012 om 18:36 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    13-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.sonnetten
    Een gedicht van Jacqueline van der Waals 1868-1922

    Sonnetten zijn vol liefde

    Sonnets are full of love
    Chr. Rossetti

    Sonnetten zijn vol van liefde, dus ik zal
    Mijn hoogste liefde ook in sonnetvorm uiten,
    Niets weet ik dan die liefde, niets staat buiten
    Niets boven haar - zij is mij 't een en 't al.

    Zo liefde zwijge, waar ze in d'enge hal
    Van aardse min de liefste aan 't hart mag sluiten,
    Of stijgend, waar gedachte en woorden stuiten
    Verstommen voor Gods stille woordenval....

    Daar, waar de liefde liefdes doel verloor,
    Of waar de liefde twijfelt aan zichzelven,
    Daar spreekt haar stem en vult de luchtgewelven
    Met klang en klaagt de hoge heemlen door...

    Sonnetten zijn vol liefde en liefsverlangen,
    Hoe dieper droefenis, hoe zoeter zangen.



    ---------------------------------------------------------
    Christina Rossetti: Engelse dichteres (1830-1894)

    Nieuwe verzen (1909)

    schrijver

    13-04-2012 om 13:38 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    12-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.rozen
    Een gedicht van Marie Boddaert 1844-1914

    Zwarte rozen.

    Ik droomde een droom deez' nacht van zwarte rozen:
    Zij rezen geurenloos in starre pracht.

    - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

    Daar was noch zeeëstem noch loverkozen -
    De stille maan ging door de bleke nacht.

    Om 't blank verloorne voelde ik rouwe en klacht
    In 't hart der zwarte rozen lang bevrozen.
    Vol hovaardije breedden zij hun dracht,
    In droeve ontaarding zelf door haar verkozen.

    En 'k zag hoe hare donkre stenglen dronken
    't Leven van alles waar haar schaduw strekte...

    O, in dien teedre maannacht zacht ontblonken
    Die zwarte rozen zegloos somber vlekten!

    En 't werd me of ik in mense'-ontaarding staarde,
    Zijn zwarte zelfzucht vlekkend weerloze aarde.

    schrijver

    12-04-2012 om 15:42 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    11-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.inkeer
    Een gedicht van Adama van Scheltema 1921-1947

    Inkeer

    Wat lelijk heel die heide,
    Wat lelijk doet dat veld,
    Wat triest dat geen van beide
    Mij meer iets moois vertelt!

    Elk bloempje aan de wegen
    Leek eens een mooi verhaal -
    Nu drupt het in de regen
    En zwijgt het allemaal.

    ‘k Loop in herinneringen
    als een wanhopig kind,
    Dat ziet de oude dingen
    En de oude weg niet vindt.

    Maar hebben zich mijn zinnen
    In schone schijn verward –
    Zij zien verbaasd naar binnen
    In ‘t eigen mensenhart: -

    En langzaam gaan mijn ogen
    Naar dieper beeltenis -
    Ontdekken zij de logen
    Van wat daarbuiten is?

    schrijver

    11-04-2012 om 18:40 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    10-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.lied
    Een gedicht van Gentil Antheunis 1840-1907

    't Lied der Minne

    Kent gij 't lied der minne,
    't Schoonste lied van al?
    ‘t Klinkt door woud en velden,
    't Dreunt door berg en dal;
    't Vloeit van hart tot harte,
    't Zingt van mond tot mond,
    't Leeft van eeuw tot eeuwe,
    Land en wereld rond.
    Ja! waar dringt het niet?
    Ja! wie zingt het niet,
    't Zoete lied
    Der minne?

    Zij zaten daar getweeën,
    Zij zaten er reeds lang;
    Zijn oog blikte in haar ogen,
    De blos gloeide op haar wang.
    En geen van beî kon spreken,
    Want liefde heeft geen taal;
    En toch was 't hun, als klonk daar
    Een hemels schoon verhaal.
    Dan liet zij 't hoofdje zijgen
    Tot op zijn borst... en toen,
    Toen plukte hij, ontheven,
    Haar eerste liefdezoen.

    Zij zaten nog getweeën,
    Nu een gelukkig paar,
    Zij 't oog gericht ten gronde,
    Hij 't oog gericht tot haar.
    En eensklaps had zij hijgend
    Haar gade vastgekneld...
    Hij vroeg haar: ‘Zeg mij, liefste,
    Wat is 't dat u ontstelt?
    Wat! tranen zelfs! Vergeet niet
    Hoe diep gij wordt bemind!’
    Hij hoorde snikkend staam'len
    Van ‘moeder, vader, kind!’

    Zij zaten nu gedrieën....
    Hij trotser dan een vorst,
    Zij, schoner nog, beschouwend
    Het wichtje aan haar borst.
    Ja, 't sliep daar tussen beiden,
    En wijl hij spreken wou,
    Deed zij hem angstig teken
    Dat hij toch zwijgen zou.
    Maar eer zij kon verhind'ren,
    Schuw over 't kind gebukt,
    Had hij op hare lippen
    Een vuur'ge zoen gedrukt.

    Dat is 't lied der minne,
    't Schoonste lied van al;
    't Klinkt door woud en velden,
    't Dreunt door berg en dal;
    't Vloeit van hart tot harte,
    't Zingt van mond tot mond,
    't Leeft van eeuw tot eeuwe
    Land en wereld rond.
    Ja! waar dringt het niet?
    Ja! wie zingt het niet,
    't Zoete lied
    Der minne?

    Uit het hart (1874)

    schrijver

    10-04-2012 om 16:19 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    09-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zwerver
    Een gedicht van Jan Veth 1864-1925

    De zwerver spreekt

    Op stille tocht en eenzame ommegangen,
    Voel ik mij dichtst bij die mij zijn gebleven
    Als sterren in dit al te duistre leven,
    En 'k leef in hen en ken geen vreemd verlangen.

    Liefde is het louterst, die van brandend prangen
    Noch bang begeren weet, - wier durend streven
    Is: lichtende gedachtenbeelden weven,
    Op liefdes zoet stramien uit strijd gevangen...

    Toch, soms, - als wolkenveren in heldre luchten, -
    Waart door mijn klaar gemoed een teder duchten,
    Dat mijn zó stil beminden leed geschiedt...

    Dan: om hun haardsteên heimlijk te beveilgen,
    Waak ik 's nachts aan de poorten mijner heilgen,
    En 'k bid voor hen, maar zij, zij weten 't niet.

    schrijver

    09-04-2012 om 19:44 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    08-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.meid
    Een gedicht van Frans de Cort 1834-1878

    De meid van hierover.

    Zodra als de haan en de leeuwrik te zaam,
    Wen 't daagt in de Oosten, me wekken,
    Dan spring ik het bed uit, en loop naar het raam,
    En haast me het open te trekken.
    En 't raam van hierover gaat insgelijks op,
    En achter het klimmende lover
    Ontwaar ik de vriendelijk knikkende kop
    Der lieflijke meid van hierover.

    Dag, Sander! Dag, Mieken!.... Daarmee is het uit,
    Meer zeggen we niet tot elkander.
    En 's avonds, als 't klokje ten Angelus luidt,
    Dan is 't weer: Dag, Mieken! Dag, Sander!
    Doch zeg ik maar luttel, zo denk ik te meer,
    En wat voor kastelen ik tover,
    Verraden wellicht mijne blikken, zo teer,
    Der lieflijke meid van hierover!

    Wel lastig maar eerlijk verdient ze haar brood,
    En zingende zit ze te naaien.
    Heur haar, dat is blond, hare wangen zijn rood,
    Hare ogen, die weet ze te draaien!

    Er slendren veel heertjes al pinkend voorbij,
    Maar zij mijne plunje ook wat grover,
    Toch kijkt ze naar hen niet zoozeer als naar mij,
    Die lieflijke meid van hierover!

    Ik heb haar zo lief! En of zij van me houdt,
    Dat vraag ik niet later dan morgen:
    En zegt ze van ja, dan maar seffens getrouwd,
    En God zal voor beiden wel zorgen.
    En make geen wijn ons het hart er ooit warm,
    En zij 't in ons huisje zo pover,
    De koning te rijk zal ik zijn in de arm
    Der lieflijke meid van hierover!

    Liederen (1868)

    schrijver

    08-04-2012 om 21:06 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    07-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.geven

    Een gedicht van Karel van de Woestijne 1878-1929

    Geven, geven!

    Geven, geven! Alle vrachten
    rijzen in het hoogste want,
    en de leegte legt een zachte
    weemoed in de moede hand.

    Geven, géven! Laat de huizen,
    sluit de ramen, dek de haard:
    de open heemlen zijn de sluizen
    voor uw ongeduld'ge vaart.

    'k Ben geleegd; ik ben verleden;
    'k wórde dood: ik heb gevoed.
    Al wat komt is mijn verleden,
    waar 't gewerd uit mijne bede en
    lacht uit mijn vergeten bloed.

    Het bergmeer (1928)

    schrijver

    07-04-2012 om 22:04 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    06-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.uren
    Een gedicht van Edward Koster 1861-1937

    Ik kan uren

    Ik kan uren
    Zitten turen
    Naar het wisselend zilveren spel
    Van de stippen,
    Die er glippen
    Over 't water bij de wel.

    Ik kan uren
    Zitten turen
    Naar 't krioelen door het mos
    Van de diertjes
    En de miertjes
    In het boom-gekroonde bos.

    Ik kan uren
    Zitten turen
    Naar het grillig twijggewoel,
    Dat zich spiegelt
    En zich wiegelt
    In een zonnig-eff'ne poel.

    Ik kan uren
    Zitten turen
    Naar der wolken hoge drom,
    Statig zeilend,
    Of verwijlend
    Aan de helle hemeldom.

    Ik kan uren
    Zitten turen
    Naar de vochte maneschim,
    Mat vergloeiend,
    Zacht vervloeiend,
    Dalend, dalend naar de kim.

    Gedichten (1888)

    schrijver

    06-04-2012 om 19:25 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    05-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. oude sproke
    Een gedicht van Marie Metz-Koning

    Een oude sproke

    Daar is een oude sproke, van een roos
    Die eenmaal in de duizend jaren bloeit;
    Maar die in wildernis van dorens groeit
    En die daar leeft een al te korte poos.

    Daar is een oude sproke, van een man
    En van een vrouw die bij de dorens staan;
    Wanneer hun hand ten plukken uit wil gaan
    Is die geboeid in angst van toverban.

    En als hun bleke vingers toch vergaan
    En in de dorens even samen zijn,
    Dan ligt de roos gedood in dorenpijn
    Dan zien ze elkander als ontwaakten aan.

    Daar is een oude sproke, van een kruis
    Dat staat waar wegen van elkander gaan;
    Van ogen, die in moeheid toegedaan
    Toch in zich vinden 't vredig Vaderhuis.

    schrijver

    05-04-2012 om 15:52 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    04-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.lentelicht
    Een gedicht van Henriëtte Roland Holst-van der Schalk 1869-1952

    Te lopen in het jonge lentelicht

    Te lopen in het jonge lentelicht,
    dat nu elke dag langer openbloeit, -
    naar de steilte te heffen het gezicht,
    daarheen waar hoog, eenzaam een vogel roeit,

    of maar naar de top van de populier,
    waarin de merel zijn avondlied zingt, -
    lied, waar al het geluksverlangen in klinkt,
    dat nu rumoert door mens en dier, -

    zo te lopen, vaak vol bekommering
    over de wereld, het duistre gebeur

    in haar; kleine, nietige enkeling
    vol zwakheid en vol twijfel en getreur,

    en dan op eens, vol moed weer en vol drang
    te helpen en ook nog soms, vol lentezang.

    schrijver

    04-04-2012 om 12:00 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    02-04-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.doof
    Een gedicht van W.J. van Zeggelen 1811-1879

    Oost-Indische doofheid

    'k Wil 't wel weten dat Klorinde
    Me in het hart bestorven ligt;
    'k Val wat blo, en toch 'k beleed haar
    Mijn gevoel door lonk en dicht.
    Maar ja wel! Ze is niet hardhorend
    Of onvatbaar, zo 'k geloof -
    Voor mijn zuchten en mijn zangen
    Blijft nochtans Klorinde doof.

    'k Dacht: ik was nog al kapabel;
    'k Werd begerig naar een ambt,
    'k Heb vol moed de grote heren
    Met verzoeken aangeklampt:
    Ach, wat hielpen al mijn beden,
    Die men stil ter zijde schoof,
    'k Had geen wagen om te kruien
    En... de heren bleven doof.

    'k Had een tante, 't mens had centen,
    Of ik op 't legaatblad stond?
    'k Hoopte 't wel, maar mijn vertrouwen
    Had, helaas, een zwakke grond.
    Andre neefjes wisten beter
    Om te springen met de sloof;
    Nu ging 'k ook mijn best aan 't vleien -
    't Was te laat; mijn moei was doof.

    Doofheid is een ramp van 't leven,
    Die wel medelij verdient;
    Met geduld zou 'k willen schreeuwen
    Aan het oor van vrouw of vriend;
    Maar bij enklen, 'k wil 't bekennen,
    Staan geduld en ijver stil,
    'k Heb geleerd; het doofst van allen
    Is hij die niet horen wil.


    1846.

    De dichtwerken (1886)

    schrijver

    02-04-2012 om 11:17 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)


    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Archief per maand
  • 09-2020
  • 08-2020
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 08-2018
  • 07-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 08-2017
  • 07-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 07-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2006


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!