Foto
Zoeken in blog

Beoordeel dit blog
  Zeer goed
  Goed
  Voldoende
  Nog wat bijwerken
  Nog veel werk aan
 
Inhoud blog
  • praktisch
  • bloemen
  • vogel
  • de jonge
  • lied
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Altijd in beweging met van alles en nog wat...

    16-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.kusjens
    Een gedicht van J.J.L. ten Kate 1819-1889
    KUSJENS.

    Wilt gij weten, lieve Schone,
    Zielvermeestrend als Dione!
    Hoeveel kusjens ik verlang,
    Als ik, van uw arm omstrengeld,
    Door de zoetste min verengeld,
    Hijgende aan uw boezem hang?
    Tel dan (zo gij 't moogt) de zuchtjens
    Van de zwoele lenteluchtjens,
    Die hier, fladdrende of en aan,
    Dartlen door de lindeblaân;
    Tel het heir der bloesemknoppen,
    Dat bij zefiers lentegroet
    Van zijn zwachtels zich ontdoet,
    Of de vruchtbre pareldroppen,
    Die de blonde Aurore weent,
    Als ze, omgord van al haar luister,
    Na het scheemrend avondduister
    't Aardrijk nieuwe kracht verleent;
    Tel de zilverblanke vlokken,
    Die de norse wintervorst
    Bibbrende afschudt van zijn lokken,
    Als hij 't veld met sneeuw omschorst;                                      
    Tel de starren die er glansen
    Aan het onbewolkt azuur
    Van de dichtbestrooide transen
    In het zwijgend avonduur,
    Of de golfjens, die er dansen
    Op de kristallijnen vloed,
    Die hier kabbelt aan mijn voet:
    Even zoveel malse kusjens,
    Gloeiend van de teerste lustjens
    En bevrucht met ambrozijn,
    Blijf ik van uw lipsatijn
    En uw donzen rozenwangen,
    Lieve! in zulk een stond verlangen.


              1836.

    ---------------------------------------
    Dione - mooie moeder van de godin Aphrodite
    Zefier - (god van de) gunstige westenwind
    Aurore - (godin van de) dageraad
    Ambrozijn - godenspijs

    schrijver

    16-09-2014 om 21:46 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    15-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.taal
    Een gedicht van Guido Gezelle 1830-1899

    DE VLAAMSE TALE IS WONDERZOET

    De vlaamse tale is wonder zoet,
    voor die haar geen geweld en doet,
    maar rusten laat in ‘t herte, alwaar
    ze onmondig leefde en sliep te gaar,
    tot dat ze, eens wakker, vrij en vrank,
    te monde uitgaat haar vrije gang!
    Wat verruwprachtig hoortoneel,
    wat zielverrukkend zingestreel,
    o vlaamse tale, uw kunste ontplooit
    wanneer zij ‘t al vol leven strooit
    en vol onzegbaar schoonzijn, dat,
    lijk wolken wierooks, welt
    uit uw zoet wierookvat!

    -------------------------------
    verruwprachtig - kleurrijk

    schrijver

    15-09-2014 om 21:41 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    14-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.lippen
    Een gedicht van J.H. Leopold 1865-1925

    De lippen van het water...

    De lippen van het water leggen zich
    verliefd, verlustigd op de rondom open
    gewelfde kring; zij komen toegeslopen
    en dringen op en rekken zich...

    Gesneden in de alabasten rand
    is er een vers van een zo uitverkoren
    zoetheid van woorden, dat de zin verloren
    wegdeinde in dit bedwelmende verband.

    Een strofe, die in jubel zich verhief
    en dan zich strengelde en zich ging winden
    tot een beschaduwing van de beminde,
    van het besloten, zinsbetoovrend lief.

    En zwijmend onder alle heerlijkheden
    benadert nu een weke en vochte mond
    de kostlijke syllaben, snikte en vond
    er zijn besterven, stom teruggegleden.

    schrijver

    14-09-2014 om 19:24 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    13-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.germanismen
    Een gedicht van Nicolaas Beets 1814-1903

    GERMANISMEN.

    Gij hebt mij, lieve Buren!
    Uw t o o n s t u k niet te sturen;
    Ik zing niet gaarne op D u i t s;
    Houdt, daar gij mij door ’t oor boort
    Met uw afgrijslijk v o o r w o o r d,
    Uw l i e d e r t a f e l s thuis.
    Verlost mij van de d a a d z a a k,
    Waarover ik mij kwaadmaak,
    Gewis niet zonder grond!
    En w i j s, om mij te grieven,
    Niet h e e n naar de o m l o o p s b r i e v e n,
    Die gij mij onlangs zondt.
    Och, dat de Nederlanden
    Toch s p o r e l o o s verbanden
    Wat v o o r t g a a t uit uw huis,
    In plaats van d o o r  t e  v o e r e n
    Wat burgeren en boeren
    Tot schande strekt of kruis.
    Ons Neerduits was welluidend,
    Zolang gij ’t niet b e d u i d e n d
    Met valse klanken schondt;
    Ons Neerduits was verstandig,
    Zolang men ’t niet onhandig
    Verplooide naar uw mond;
    Ons Neerduits zal slechts leven,
    Zolang wij ’t niet vergeven
    Met vruchten van uw grond.

    Gedichten III (1905)

    schrijver

    13-09-2014 om 21:43 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    12-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de dichter
    Een gedicht van Karel van de Woestijne 1878-1929

    DE DICHTER

    Geen zomer-schaâuwe is schoon als 't beeld, in volle teilen,
    der welv'ge melk die ront, van roerig licht ommaald.
    Mijn schamel huis, waar zoel een geur van peren draalt,
    weegt teerder in mijn schroom dan 't hele herfst-verwijlen.

    En, waar van 't winter-dak een schone mane daalt,
    'n weifelt ijl een hele lente in hare wijle,
    o mijn gezóende blik, en moe van eigen-peilen?
    - Geen zoen is goed, dan die vergeten zorg verhaalt...

    Aldus wie zijn geluk in 't noden van een teken
    gelijk een geurig brood meewarig-blij durft breken,
    en nut de zuurste zemel-korst in heil'ge waan;

    om bij het heil dat weende en 't vreemde leed dat lachte,
    en in de hoede van uw deemstren, o Gedachte,
    eens, als een schone vraag, glim-lachend heen te gaan.

    De Boom-Gaard der Vogelen en der Vruchten (1903 - 1905)

    schrijver

    12-09-2014 om 21:19 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    11-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.letterschrift
    Een gedicht van Willem Bilderdijk 1756-1831

    Het letterschrift

    Hoe! met een ganzenschacht, gegrepen in de vingeren,
    Beveelt ge aan 't vluchtig woord: Rust op dees broze stof!
    Ge aanschouwt het in de zwaai der dode letterslingeren,
    En de eigen klank keert weer, die oor en boezem trof.
    De spreker ging voorbij; zijn adem is gebleven:
    Hij stierf; zijn adem leeft, zijn ziel kleeft vast op 't blad;
    Ja, teelt zich-zelve voort, om 't aardrijk door te zweven;
    Vermaant, getuigt, beveelt, in d'enkle vederspat.
    ô Hemelgift der Taal, gij band der stervelingen!
    Verlichaamd slaapt ge in 't schrift; men roept u, en ge ontwaakt,
    Om aarde en oceaan en eeuwen door te dringen:
    Ja, stift en beitelslag maakt steen en graf bespraakt.
    Neen, Puniër noch Schyt kon zulk een wonder scheppen
    Dat in d'aanschouwbre trek de onzichtbre stem besluit,
    Die d'adem ruisen deed, en tong en lippen reppen,
    Verbond de zichtbre vorm aan 't hoorbre spraakgeluid.
    Wat raast de dwaasheid dan van vroeger beeldentekens,
    Ten dekkleed uitgedacht voor Leerverborgenheên!
    Geen andre schrijvenskunst dan de echte kunst des sprekens!
    Uit God zijn ze afgedaald, en beide zijn slechts één.


    1819.

    schrijver

    11-09-2014 om 21:20 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    10-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.horzel
    Een gedicht van Helen Swarth 1859-1941

    De horzel van mijn onrust drijft mij voort

    De horzel van mijn onrust drijft mij voort,
    Zodat ik nooit mijn vrede weer kan vinden.
    Wil stil ik dromen in den geur der linden,
    Verledengeur, die teder nog bekoort,
    Zoo toornt de horzel en zijn angel boort
    Mij in de keel, tot tranen mij verblinden
    En 'k zwervend weer moet zoeken wie mij minden
    Zoo drijft de horzel mij van oord tot oord.

    Geheimvol daalt de nacht - laat me eindlijk slapen!
    Ik hoor den horzel kloppen aan mijn slapen,
    Mijn brandende ogen steekt de horzel wond.
    Lang, sarrend traag blijft hij mijn hoofd omgonzen,
    Dan in mijn hartekamer hoor ik bonzen,
    En 't is de horzel, die geen uitweg vond.

    De Gids (jrg 84) (1920)

    schrijver

    10-09-2014 om 21:55 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    09-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.woorden

    Een gedicht van Willem Kloos 1859-1938

    Als 't latere geslacht dees woorden leest

    Als 't latere geslacht dees woorden leest, -
    Want dit geslacht zal lachen om dit vers,
    De zotte poppen van de pratte pers
    In de aller-aller-eerste plaats, dán 't Beest

    Voor niets méér dan een groot gevoel bevreesd,
    Dat zich Beschaafd Publiek noemt, dat een kners
    Hoort in een gil of klacht, en van elk vers
    Rijm-zottertje maakt een familie-feest; -

    En ook véél andren zij dit hier gezeid
    (Mensen met hart zijn schaars in deze tijd)
    Maar zo één is, dan heb ik 't hèm gewijd:

    Wees hard, èn koud, èn vreemd, met iedereen,
    En ween nooit mee, 'dat gij niet later ween',
    Rond u-zelf krimpend, op de grond, alleen.

    Verzen (1894)

    schrijver

    09-09-2014 om 21:33 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    08-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.kreet

    Kreet

     
    Er zijn kreten
    Er zijn valse kreten
    Maar ook hartenkreten
    Doe vooral geen mensen
    erge pijn
    Ieder mens mag er zijn
    In het schrijven mag je verblijven
    En jezelf aanvoelen
    Soms met woorden of letters kroelen
    Laat een gedicht een eerlijk gezicht zijn
    Dan is er ook geen nodeloze pijn!
     Rozen plaatjes

     

    08-09-2014 om 19:28 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    05-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dood
    Een gedicht van Johan Danser 1893-1920

    De vreemde dood.

    Mijn peinzen kan de vreemde dood nìet loven
    Die me u welhaast voor steeds genomen had:
    Uw lichaam dat mijn droom ontroerd bezat,
    Uw bleek gelaat welks lach mijn smart kan doven.

    Dan had ik u nooit bevend meer omvat,
    Nooit meer uw haar gestreeld, zijn geur gesnoven,
    Met u nooit meer door zomers blijde hoven
    Gedwaald of laat door de avondlichte stad.

    - Neen 't is niet wreed dat na een zalig zwerven
    Door vreugde en hoop en stilte en droefenis
    Wij eindelijk een koele rust verwerven,

    Maar nu: mijn ziel is bang en ongewis,
    Ik kan uw warmte, uw zachtheid nog niet derven,
    Uw liefde die zo zoet-vertroostend is.

    Gedichten (1922)

    schrijver

    05-09-2014 om 21:25 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    04-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.woord-jazz
    Een gedicht van Paul van Ostaijen 1896-1928
    WOORD-JAZZ OP RUSSIES GEGEVEN

    Donkozakken  Donkozakken
        Rogoschin lachen
                  Rogoschin mes
                        Rogoschin mes-lachen
        Wolga ____________________ Wolga
    amper bloed gutsen van de Filippovna
        moe-verzadigd kind haar hart
        Smerdjakoff lachen lachen lachen
                        Smerdjakoff doodt de dood
        In de verte
                   over de tarwe-Oekraine
                   over de tarwezee-Oekraine
                   over het begeerte-geel der zomeroekraine
        dansen de Donkozakken      Donkozakken
                  dansen de gogolgnomen
        gogolgnomen gogolgnomen in zich-zelf gelovig
        Wolga ____________________ Wolga
        Stappen doorstikken steppe
                  gogolgnomen gieten geen gulpen van ietwat licht
                  over lwan
                                       Karamasoff
        Rogoschin lacht een scheermes
                   dood de Filippovna
        Donkozakken     Gogolgnomen     stapdoorstikte steppe
                Topazenoeral
                en het vallen der perziese prinses
                in het wollen wolgawater
        van het russies kabaret
                               B a l j e f f   B a l j e f f
        Wolga    wolga
             steppe    steppe
               tarwezeeoekraine

                        N e e n !

        er is geen stad over Petersburg
                        waar Rogoschin's mes ligt
                        steeds bereid steeds bereid
                                  bereid

        Nachtstappen naar de uiteindelike Heimat
                        daar eten zilveren schalen gogolgnomen
                                  rijstepap


        Wolga                    steppe                 mes

    schrijver

    04-09-2014 om 21:36 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    02-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.herinnering
    Een gedicht van Johan Danser 1893-1920

    Herinnering

    Velen die 'k noodde in mijner dromen woon
    en die er 's levens wondre beelden zagen
    hoorde ik elkander met verwondring vragen:
    ‘Hij roemde zo, is dit dan al zijn schoon?’

    En andren lachten luid: ‘Hoe ongewoon!
    Hoe vreemd, hoe dwaas: hoe kan hem dat behagen!’
    en keerden weer naar de eigen grijze dagen.
    Doch geen van hen gaf mij 't verwachte loon.

    En 'k schreide zacht wijl sinds wij beiden scheidden
    geen warme hand mij leidde bij mijn dwalen,
    mij die alleen zo droef ben en zo zwak.

    Maar toen de luchters weer hun schijnen spreidden
    trad ik stil met herinnring door mijn zalen,
    en 't was me als hoorde ik weer uw stem die sprak.

    De Beweging (1914)

    schrijver

    02-09-2014 om 16:19 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    31-08-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zwijgen

    Een gedicht van Pol de Mont 1857-1931

    Hier moet en zult gij zwijgen

    Hier moet en zult gij zwijgen
    o gij, waar geen van weet,
    een poosje zwijgen en slapen,
    mijn Leed!

    Een poosje moet gij sparen
    uw tandjes, zo scherp en wreed;
    niet bijten meer, niet knagen,
    mijn Leed!

    De hoge beuken reuzelen
    zo stil in de stille lucht,
    en de kalmus, aan mijn voeten,
    't is net, alsof hij zucht.

    En het water, aan mijn voeten,
    dat ligt zo glad, zo stil... —
    Hier moet gij zwijgen, slapen,
    mijn Leed, ik wil, ik wil!

    0! Mocht ik in 't zelfde water,
    zonder dat een het weet,
    mij laten glijden en zinken
    en slapen met u, mijn Leed!

    Wel even zou het water
    opspringen hoog en breed...
    Dan zou bet toegaan en slapen
    over mij en mijn dode Leed...

    0! Kon ik met eigen handen,
    gij, die 'k toch nimmer vergeet,
    u wurgen en werpen in 't water,
    mijn leed, mijn knagend Leed.

    Zomervlammen (1922)

    schrijver

    31-08-2014 om 17:20 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    30-08-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ogen
    Een gedicht van Gentil Antheunis 1840-1907

    Groene Ogen

    Wie kent er het lied of de sage,
    Wie kent ze niet allebeî;
    Van ene waternimfe,
    Die heette Lorelei?
    Zij zat op een rots langs het water,
    En lokte met ogen en mond
    De arme eenvoudige schipper,
    Tot dat hem de maalstroom verslond.

    Ik ken ene vrouw of een maged,
    Zo snood als de nimf van het lied;
    Haar schoonheid is even verleidend,
    Maar zingen behoeft ze niet.
    Men ziet ze langs straten en wegen,
    Men vindt ze op het feest, in de kerk;
    Zo glanzend en diep zijn haar ogen,
    Haar boezem zo koud als een zerk.

    Zij zingt niet zo als de nimfe;
    Maar sterker dan woorden en zang
    Bedwelmen haar groen-blauwe ogen,
    En nemen het hart in bedwang.
    Dan drijft u op hare stappen
    Een onweerstaanbaar gevoel;
    Haar blik lonkt zo lokkend en machtig,
    Haar harte blijft immer koel.

    En met haar groen-blauwe ogen
    Heeft ze een maal gezien naar mij;
    Sinds hoor ik in 't diepst mijner ziele
    Een wondere melodij.
    Des dages, door 't woelige leven,
    En ook in de stille nacht,
    Klinkt immer en immer en immer
    Een stemme zoo heimlijk en zacht.

    Zo heimlijk en zacht is die stemme;
    Toch bruisen mijn zinnen en bloed;
    Zo week is de blik dezer ogen;
    Toch brandt hij met zengende gloed.
    Ik wil aan de tover ontsnappen
    En 'k volg steeds, bedwelmd en gedwee...
    Eensdaags zal dat oog mij verslinden
    Als de afgrond der kuilende zee.

    Uit het hart! (1874)

    schrijver

    30-08-2014 om 14:07 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    29-08-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.profundis
    Een gedicht van Guido Gezelle 1830-1899

    De Profundis

    De profundis! klonk de bede,
    De profundis! zuchtte 't huis,
    't huis, en al die knielden mede,
    in godvruchtig stemgedruis.

    Uit de diepten roepe ik, Heere,
    hoor, ik bidde u, naar mijn stem!
    wil uwe oor te mijwaart keren,
    die om bijstand biddend bem!

    Sloeg gij al mijn zonden gade,
    Heer, wie 'n zou niet ondergaan?
    Neen, bij u daar is genade,
    Heere, uw spreken houdt mij staan!

    Staande blijve ik op uw spreken
    en ik hope in u, o Heer!
    van het vroegste morgenbreken,
    tot des avonds wederkeer.

    Want bij u is medelijden,
    is verzachten des gekwels,
    groter als het wederstrijden,
    als de boosheid Israëls.

    Heere, dat hij ruste in vrede,
    zei de priester, ende wij:
    Dat hem, in alle eeuwigheden,
    't hemels licht geschonken zij!

    De profundis! zong de bede,
    De profundis! zuchtte 't huis,
    zuchtten al die knielden mede,
    met verstervend stem... geruis.

    Kerkhofblommen (1858)



    schrijver

    29-08-2014 om 22:05 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    27-08-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kruis
    Een gedicht van Rhijnvis Feith 1753-1815

    HET KRUIS VAN JEZUS CHRISTUS.

    Der eeuwen eeuwigheid zweve, eeuwig grensloon, voort;
    Door hare oneindigheid wordt, Kruis! uw lof gehoord,
    En worm en seraf juicht, en rijst door u in waarde,
    Waar immer leven werd verspreid,
    Verhoogt ge, o Kruis! de zaligheid,
    En zonnen tanen bij uw heerlijkheid, o Aarde!

    Wat zien wij, stof, van u op onze donkre baan? -
    Slechts wat het hart behoeft, om tot zijn God te gaan.
    Al 't vorig' blijft ons nacht, een heilig, godlijk duister.
    Maar Englen, Serafs knielen neer,
    Aanbidden starend eeuwig meer!
    En schittren schoner in den weerglans van uw luister.

    0, Kruis! gij marteltuig van God en mens vervloekt,
    Daar 't zinlijk oog de Slaaf of Booswicht slechts aan zoekt,
    Aan u zien wij Gods Zoon, de vlekkeloze, hangen!
    Hij, Hij is 't offer, gij 't Altaar -
    De wereld hoort verbaasd die maar,
    En eeuwig lofgezang heeft Dood en Hel vervangen.

    Mijn geest, o wonder Kruis! gevoelt uw majesteit;
    Maar beeft en siddert aan de grens der eindigheid,
    En zinkt in 't niet terug. - Wat Engel op u staarde,
    Geen Engel heeft 't geheim verklaard:
    “God, God in 't vlees geopenbaard,
    En stervend voor het heil van een verloren aarde!"

    Maar dit, dit voelt mijn hart, hoe diep mijn geest ook zwicht;
    Van u, o Kruis! dauwt rust, van u straalt koestrend licht
    En 't kinderlijk Geloof blijft aan uw zegen kleven.
    Het valt voor u ootmoedig neer,
    En vindt in God een Vader weer,
    En hoort in uwe nacht 't gesuis van 't eeuwig leven!

    Bloemlezing (1913)

    schrijver

    27-08-2014 om 21:53 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    26-08-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.drinklied
    Een gedicht van Jacob Westerbaen 1599-1670

    Drinklied

    Heer, hoe doet ons Bacchus razen
    als hij steigert naar de top
    van ons zwakke hersenkop!
    Heer, wat doen de stomme glazen
    als er twee of drie dozijn
    in het lijf gegoten zijn!

    Als de wijn begint te stijgen
    naar het hoge zinnenslot,
    dan zo wordt een wijs man zot,
    dan zo moet de rede zwijgen.
    Straks het brein op stelten gaat
    als er Bacchus'lucht in slaat.

    D'een rondeelt en snurkt van rijmen,
    d'ander zit en luistert toe,
    geen van beiden wordt het moe.
    D'een moet vrijen, d'ander lijmen:
    als de wijn is in de neus,
    wordt het volkje amoureus.

    Dan zo wil men likken, zoenen,
    al was 't maar een spinnerok
    of een houten bezemstok;
    dan zo viert men hoed noch schoenen,
    't plompste volkje wordt beleefd
    als het wel gepepen heeft.

    Vrijsters met uw mooie kleren,
    loopt vrij weg en binnen gaat,
    komt er iemand in uw straat
    met een nat zeil aan laveren:
    zulke schipper, zo een man
    houdt het op de vrijster an.

    Die wil dan terstond aan 't nollen
    en straks naar uw konen vat,
    zonder dat hij uw rabat
    of uw lobbe vreest te sollen.
    Of gij grauw of donker ziet,
    dronken lui en achten 't niet.

    't Schijnt het een gemeen gebrek is,
    als de zinnen van de wijn
    altemaal betoverd zijn,
    dat een mens dan veeltijds gek is:
    zelden beurt het dat een man
    wijs kan blijven bij de kan.

    schrijver

    26-08-2014 om 22:00 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    25-08-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.daarboven
    Een gedicht van Frans Bastiaanse 1898-1947

    Als die daarboven

    Wij allen zijn als die daarboven:
    Wij leven zelden hier beneên;
    Wij zien de volle korenschoven,
    Geblakerd bouwland om ons heen; -

    De blauwe lichtpracht van rivieren,
    De gele bloemen aan de kant,
    De vlucht van reigers en plevieren
    Langs drassig moer en zandig strand; -

    De meeuwen op de brede wieken,
    Boven de duinpan, verontrust,
    Wanneer, in 't vroegste morgenkrieken
    De zee wordt zichtbaar aan de kust:

    Dààr, tussen die twee laatste duinen,
    Een strakke, grijsarduinen lijn,
    Die straks, wanneer de neve'len ruimen,
    Een blinkend blauw juweel zal zijn! -

    Maar heilig licht, wordt gij aanbeden
    In 't klare van de aardse dag;
    Er is nog iets, dat wij-beneden,
    Aanzien met heiliger ontzag:

    Wanneer, o dag, uw duizend kleuren
    Te nacht door duisters zijn gedempt,
    Die sterren uit de afgrond beuren
    Dan - door geen ander overstemd -

    Zingt ons van die bestarnde sferen
    Verlangens lokkend, eeuwig lied...
    Hoger dan dat steeg ons begeren,
    Bevredigender werd ons niet.

    schrijver

    25-08-2014 om 21:38 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    24-08-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.augustus
    Een gedicht van Adriaan van der Hoop 1802-1841

    24 Augustus 1838.

    Vier Neêrland, feest! 's Lands eer en steun verjaart!
    Vier Neêrland, feest! Waai vrolijk driekleurstander,
    Als vreugdbanier met brede golven uit!
    Hoog klop' het hart van elke Nederlander!
    De lucht weergalm van 't schaatrend feestgeluid!
    Der Vorsten roem, het sieraad van Europe,
    Die burgerdeugd met Konings fierheid paart,
    In nood en dood de steenrots onzer hope,
    De dierbre Vorst, 's Lands eer en steun verjaart!

    Vier Neêrland, feest! Waar ook in andre streken
    De bandloosheid, op Vorstenrecht verwoed,
    De helse toorts van 't oproer tracht te ontsteken,
    De Vrijheidszon praalt hier in volle gloed.
    Als hier de Vorst in 't lotboek van zijn leven,
    Een jaar van deugd en plichtsvervulling gaart,
    Dan wordt alom de feestzang aangeheven:
    De Koning leef! - 's Lands eer en steun verjaart!

    Vier Neêrland, feest! Ontrol de heilge bladen,
    Waarop het lot der volken wordt verkond;
    Vermeld uw kroost Oranjes grootse daden,
    Zo rijk aan glans als 't licht van d'ochtendstond.
    Juich in die roem! De vreugd, die hart en ader
    Met hemelrein en zoet genot doorvaart,
    Is die van 't kind, dat feest viert met zijn Vader.
    De Koning leef! 's Lands eer en steun verjaart!

    Vier Neêrland, feest! De vreugdelamp ontbrande
    En vorm de nacht ten stralenrijke dag!
    De Oranjevaan praal met de olijfgierlande
    Als 't beeld der vreê met Hollands fiere vlag.
    Het heldenheir, dat als met ijzren muren
    De weelge tuin van Nassaus Leeuw omschaart,
    Zing bij de vlam der weidse vreugdevuren:
    De Koning leef! 's Lands eer en steun verjaart!

    Vier Neêrland, feest! Begroet ô scheepskartouwen
    Uit koopren keel de grijze Palinuur,
    Wiens vlag ter eer de trouwste der getrouwen,
    De Wees van 't IJ, Van Speijk verging in 't vuur.
    Verhef de lof van Nassau, Waterhelden,
    Op wie het land als onverwinbre staart,
    En ruise uw lied langs Nereus pekelvelden:
    De Koning leef! 's Lands eer en steun verjaart!

    Vier Neêrland, feest! In 't diep des tijdstrooms zonk er
    Het vierdedeel eens eeuwkrings na die dag,
    Toen, na een nacht van wanhoopbarend donker,
    Het Vaderland de vrijheid dagen zag!
    Toen Hollands duin op 't zout der Noorderbaren,
    Hem naadren zag, als Held zijn Vaadren waard,
    Die eens het lied zou lokken uit de snaren:
    De Koning leef! 's Lands eer en steun verjaart!

    Vier Neêrland, feest! Maar 't oog op God geslagen,
    Die 's Konings hart als waterbeken leidt,
    Die hem op aard de Heersers-staf doet dragen,
    En 't hermelijn bekleedt met majesteit!
    Op Hem vertrouwt: d' ontzachbre Wareldrichter!

    Tot Hem klink bede en heilwens hemelwaart:
    Vervul ô God, het uitzicht van de Dichter!
    Wees met de Vorst, die door Uw gunst verjaart!

    schrijver

    24-08-2014 om 13:27 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    23-08-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.mijn moeder
    Een gedicht van René de Clercq 1877-1932

    MIJN MOEDER

    Mijn moeder was een heilige vrouw -
    o daar ligt blijdschap in die rouw -
    mijn moeder was heilig, en rein, en zoet
    als de melk van haar borst... O mijn moeder was
    goed!
    En schoon, schoon oud! Niet één groef in haar
    wang,
    haar ogen al ziel en haar woorden al zang!
    Gij hoordet, gij zaagt haar, en vroegt, mijn vriend:
    ach, jongen, waar hebt gij zo'n moeder verdiend?
    En toch, gij wist nog niet half wat ze deed
    uit verborgen zorgen; hoe hard zij streed
    in de nederigheid van haar weduwsmart,
    met een roos op 't gelaat en een doorn in het hart!
    Haar kinderen schonk zij het brood uit haar mond,
    tot het laatste bloed uit haar warme wond....
    Mijn moeder!... Zoete gedachtenis,
    beheers wat er goeds in mijn leven is!

    23-08-2014 om 21:12 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)


    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Archief per maand
  • 09-2020
  • 08-2020
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 08-2018
  • 07-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 08-2017
  • 07-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 07-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2006


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!