Foto
Zoeken in blog

Beoordeel dit blog
  Zeer goed
  Goed
  Voldoende
  Nog wat bijwerken
  Nog veel werk aan
 
Inhoud blog
  • praktisch
  • bloemen
  • vogel
  • de jonge
  • lied
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Altijd in beweging met van alles en nog wat...

    28-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.slagveld

    Een gedicht van Albrecht Rodenbach 1856-1880

    OP HET SLAGVELD.

    Door de kruitwolk en des slagvelds gruwelen,
    zoekend stapt de Non waar hulp en troost biên.
    Bloedig stort alom de krijgsman neder.

    Lijk een engel komt zij toegevlogen,
    knielt, verzorgt hem, biddend of met zoete
    woorden hem vertroostend, helpt hem sterven...

    Ginter verre donderen de kanonnen,
    spuigend. - Stervend stort de maged neder. -
    Ruiters stormen henen, lijken trappelend. -

    Meer dan ene name zal men roemen,
    meer dan ene held na 't bloedig kampen;
    U niet, Vrouwe, groter dan de krijgsheld!

    Och, 't is waar, wie kent uw name, Nonne,
    en of gij eens arme werkmans kind waart
    of der ridders die ter kruisvaart togen?

    Gedichten (1909)

    schrijver

    28-09-2016 om 10:50 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    26-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.lichaam

    Een gedicht van Piet van Renssen 1902-1936

    Ons lichaam rust wanneer wij eindlijk slapen

    Ons lichaam rust wanneer wij eindlijk slapen,
    Maar meer de ziel van het langdurig waken.
    Dan rijst zij traag uit haar kortstondig thuis
    Om tot de droom, die leven heet, te ontwaken.

    Opwaartsche wegen, jrg 9 (1931-1932)

    schrijver

    26-09-2016 om 21:56 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    24-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.herfst

    Een gedicht van Karel van den Oever 1879-1926

    Herfst

    Het beukenbos is bruin als oud-geroest ijzer
    en er staat een eik vol gouden munt,
    de bewaasde vijver ligt vol puin van blâren
    gelijk in mijn hart 't verdriet van de dag.

    En er zit een mus eenzaam op een tak
    zoals ik-zelf woon in dit land.

    O mijn hersens, verkankerd van 't verdriet,
    en mijn bloed verouderd in mijn lijf...

    De vliegzwam gloeit als een bloedvlek in 't bos
    en 't bos ruikt als een lijk;

    mijn voeten gaan over 't mollig mos
    als over week, rot vlees...

    En ik denk aan Jezus-Christus, mijn God,
    die stierf op een dood hout uit 't bos,

    o, Jezus-Christus!...

    Verzen uit oorlogstijd (1914 - 1919)

    schrijver

    24-09-2016 om 22:39 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    23-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.slaap

    Een gedicht van Piet van Renssen 1902-1936

    In onze slaap gaan wij tot God terug

    In onze slaap gaan wij tot God terug.
    Ontwaakt, begrijpen wij opnieuw te zwerven.
    Het leven houdt ons tegen tot wij sterven.
    Dan keren wij voorgoed tot God terug.

    Opwaartsche wegen, jrg 9 (1931-1932)

    schrijver

    23-09-2016 om 21:45 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    22-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vagebond

    Een gedicht van Willem de Merode 1887-1939

    De vagebond

    De dagen zijn te lang, en krap mij toegemeten
    De dove rust des slaaps, van dalend licht tot licht
    Zo spoedig kan ik niet verdromen en vergeten.
    'k Ontwaak, een zieke gloed op 't benig aangezicht.

    En elke dag, als nu, zet ik mijn doelloos zwerven,
    Mij zelve honende, opnieuw en immer voort.
    Mijn hart slaat jachtiger, hoe meer mijn krachten sterven,
    En 'k jaag, als waar 'k een dier, mij aan met tierend woord.

    Ik liep vandaag genoeg, ik kan geen pad meer treden.
    De korte klinkerstraat ter deur is haast te veel.
    Mijn handen zijn te slap om 't smekende gebeden
    Brood uit de bedelzak te brengen naar de keel.

    In 't half gedempte licht ten deel der boerenhoeve,
    Sterk' mij een beter maal, de matte melodij
    Van trieste zang zij 't loon; men verge van den droeve
    Geen luchtiger dan die: zijn vreugde is zelfs niet blij.

    Bij 't dampbeslagen licht der kleine stallantaren
    Brengt men mij tinnen kroes en toegedekte teel.
    En wat hun zatheid mij verachtelijk wou sparen,
    Wordt tot een koningsmaal, zo uitgezocht en êel.

    De knechten korten mij, wijl ik vol statie tafel,
    Den tijd met groven scherts en goedgemeende raad.
    Ik duld hun spotternij op vodden en gerafel,
    Als een goedmoedig vorst zijn hofnar kallen laat.

    Wat zou hun schalke jok mijn rustigheid verstoren,
    Daar ik mij zelve kwets en altijd dieper wond?
    Gehoord, vergeet ik 't reeds, maar nimmer gaat verloren,
    Waarmee 'k de ellendigheid der eigen ziele schond.

    En nooit ontsnapt mijn mond de bitterheid van 't leven:
    Heel de aarde tot bezit en nergens heul en rust.
    Doch weegt het leed tè zwaar, dan glimlach ik maar even,
    En hun nieuwsgierigheid is weer in slaap gesust.

    Dan klim ik, als een prins, ten geurige alkove
    Van hooi een paardendek als zachte peluw mee.
    En als 'k mijn kleumse leên tot milde warmte stove,
    Schikt aan mijn voeten zich de goede hond gedwee.

    Zo sluimer ik een wijl. Als 't licht de kim komt roden,
    Lekt reeds zijn lauwe tong de slaap van mijn gezicht.
    En zuchtend rijs ik weer, en ga, en dank de boden.
    Doch, brommerig en slaaps, slaan zij de deuren dicht.

    O wijde wereldrijk, weer zwerven mijne voeten,
    Weer ga 'k, met tranend oog, uw wijde einder toe.
    Och, mocht 'k dees avondstond die diepe rust gemoeten,
    Die nimmer einde neemt: ik ben zo moe, zo moe.

    Gestalten en Stemmingen (1911-1915)

    schrijver

    22-09-2016 om 21:40 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    21-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.graan

    Een gedicht van Aart van der Leeuw  1876-1931

    HET GRAAN

    Zon en wind zijn de gezellen
    Van de helle vreugd,
    Die hun moedwil op doet wellen
    In de bloem der jeugd —

    Waaiend haar, gekreukte kleedren
    En een losse strik,
    Zelfs de ziel draagt lichte veedren
    Als een leeuwerik. -

    Maar zich 's middags neer te vleien
    In het warme graan,
    Al die gouden arenrijen
    Rond zich te zien staan,

    En het wonder te begrijpen
    Van het nauw verbond
    Tussen hun geduldig rijpen
    En de trouwe grond,

    Zal dit niet een weelde blijken
    Voor de wandelaar,
    Die zichzelf mag vergelijken
    Met een vruchtbaar jaar?

    Zon en wind zijn de gezellen
    Van de helle vreugd,
    Doch de zoete korrel zwellen,
    Liefde, doet Uw deugd.

    Opvluchten (1921)

    schrijver

    21-09-2016 om 21:55 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    20-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.korenwanner

    Een gedicht van Heiman Dullaert 1636-1684

    EEN KORENWANNER  AAN DE WINDEN

    Ik offer vermiljoene rozen,
    En leliën en violetten
    En bloemen vers geplukt, die blozen,
    Waar op de dauw haar paarlen zetten;
    En strooi ze met gewassen handen
    Op uw altaar, o lichte veugels!
    Gebroederen, die alle landen
    Der wereld met uw snelle vleugels
    Doorreist, en met een duislig ruisen
    Het schaduwrijke loof beweegt,
    Waar door gij zachtjes heen komt bruissen,
    Wanneer gij al de vlakten veegt.
    Ei, azem met uw droge asem
    In 't winterkoren dat ik wan,
    Opdat de lucht met vochte waassem
    Mijn dorsvloer niet beschaden kan!

    ------------------------------
    veugels - winden
    duislig - zacht-speels

    Mengeldichten

    schrijver

    20-09-2016 om 21:36 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    19-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.verlangen

    Een gedicht van Helene Swarth 1859-1941

    Verlangen.

    In de nachtlijke stilt' van mijn dromen,
    Als geen windeken ruizen in 't groen,
    Als geen vogelken fluit in de bomen,
    Wekt mij telkens hetzelfde visioen.

    Langs de ronding der reuzige bogen,
    Stort haar zilveren stromen de maan,
    Op de golven, zich heffend ten hogen,
    Waar de sterren te vonkelen staan.

    Ach! de maan is zo hoog aan de kimme!
    Ach! zo laag, in haar bedding, de zee!
    Hoe zij smacht', hoe zij tracht', hoe zij klimme,
    Onverhoord blijft haar brandende beê.

    En zij kán tot haar liefste niet komen
    En haar liefste niet dalen tot haar...
    - In de nachtlijke stilt' van mijn dromen
    Stijgt mijn ziel met de ziedende baar.

    Doch al rijze ook mijn zwellend verlangen,
    Als de wellende golven der zee,
    En al stapele ik zangen op zangen,
    Ik bestijg er mijn hemel niet mee!

    Beelden en stemmen (1887)

    schrijver

    19-09-2016 om 22:04 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    18-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.moeheid

    Een gedicht van Hans Lodeizen 1924-1950

    spinnenwebben van moeheid

    spinnenwebben van
    moeheid dragen over
    grandioze zeeën zijn
    ellendig hart. en toch
    zal alles zo blijven

    Gedichten 1948

    schrijver

    18-09-2016 om 10:11 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    15-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.oord

    Een gedicht van Emanuel Hiel 1834-1899

    Huiverig oord.

    De bloemen, die slank daar rijzen,
    zijn bleek gelijk de dood;
    ene enkle staat in 't midden,
    als bloed zo vurig rood.

    Doch kuste haar niet de zonne:
    nooit zag zij die stralengloed,
    de bloeme is de aarde ontsproten
    en die dronk mensenbloed...

    Dietsche Warande,  jrg 5 (1892)

    schrijver

    15-09-2016 om 21:36 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    14-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.op een

    Een gedicht van Hendrik Tollens  1780-1856

    Op een zelfmoorder.

    Hij dacht zich door een korte dood
    Te redden uit zijn bange nood:
    Hoe heeft hij zich bedrogen!

    Hier stak hij, achter struik en heg,
    Zich voor het oog der mensen weg;
    Daar boven staat hij moedernaakt:
    En wat hem 't hier heeft bang gemaakt,
    Is derwaarts met hem heengetogen:
    Hoe heeft zich de arme dwaas bedrogen!

    Gezamenlijke dichtwerken,  delen 7-9 (1856)

    schrijver

    14-09-2016 om 22:47 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    13-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.handen

    Een gedicht van Alice Nahon 1896-1933

    Onze handen

    Eenvoudig als onze handen zijn
    bij vaal verdriet en gulden feest
    zo zijn wij, lieve, met elkaar
    zelden geweest.

    Tussen der woorden hovaardig spel,
    onze handen, zij alleen,
    die wisten van elkander wel
    ’t geheim van ons getween.

    Die hebben ’t schoonste deel gekend
    van ’t heimwee waar een mens in mint;
    die wisten niet waar waken endt
    of waar de droom begint.

    En wijd van alle valse schijn,
    zo zonder teken, zonder woord,
    hebben ze, zuiver als ze zijn,
    elkander toebehoord.

    Mijn jongen, toen uw leste kus
    vaarwel zong door mijn blonde haar,
    deden ons beider handen nog
    van ’t komen schoon gebaar.

    En toen de leste trein vertrok,
    wuifden zij elkander toe;
    die zwijgend hebben liefgehad,
    die minnen elkaar voorgoê.

    Och, mochten, moe van dool en pijn,
    wij eens aan avondraam,
    eenvoudig als onze handen zijn
    zwijgend tesaam.

    (postuum 1936)

    schrijver

    13-09-2016 om 15:01 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    12-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.niet

    Een gedicht van René de Clercq 1877-1932

    NIET MET ELKENDEEN

    Sluit niet tegen uw geweten,
    om de macht een slecht verbond.
    Die uit elke teil kan eten,
    is een echte hond.

    Die naast elke knie kan knielen,
    heeft een slavenaard.
    Slechts een volk van hoge zielen
    is der vrijheid gaven waard.

    De Noodhoorn (1932)

    schrijver

    12-09-2016 om 22:07 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    10-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.lied

    Een gedicht van J.W.F Werumeus Buning

    LIED

    Eens heb ik rouw gedragen
    Om die ik had bemind;
    Toen waren al mijn dagen
    Tot droevigheid gezind.

    Daarna werd mij in dromen
    Een helderheid bekend,
    En mij werd afgenomen
    Al zorgen en ellend.

    Al na een duistere avond,
    Ter helle middernacht.
    Mocht ik een lied vernemen
    Dat gaf mij nieuwe kracht.

    Ik hoorde een engel blazen
    Op zijn kleine trompet;
    Ik zag een engel blazen
    Op een kleine trompet.

    Al in een groenen morgen
    Ontwaakte ik, mijn bed
    Was tussen bloem en palmen
    In helder licht gezet.

    En was het wel de morgen?
    Ik sluimerde weer in,
    Dit slapen zonder zorgen
    Was mij een nieuw begin.

    En toen ik dan ontwaakte
    Vond ik een nieuw gebed
    De klank was in mijn oren
    Dier hemelse trompet.

    Al wat ik u kan zingen,
    Het is maar een klein lied.
    Wie kleine engelen horen,
    Kennen een ander niet.

    Ik weet, God zal nog spreken
    Met grotere trompet.
    De engelen des hemels
    Zijn daartoe neergezet.

    Maar ik, die de grote trompet niet ken,
    Zing met een zalig oor
    Naar de kleine trompet wier vreugd ik ken,
    En waaraan ik mijn leed verloor.

    1926

    Dagelijksch Brood (1940)

    schrijver

     

     

     

     

    10-09-2016 om 21:38 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    09-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.stad

    Een gedicht van Karel van de Woestijne 1878-1929

    Stad

    Verloren tijd, hoe schoon vind ik u weer,
    waar elk herinnren wordt een nieuw verlangen.

    o Steden-laan, wat zijn uw meisjes schoon.
    Eens was ik jong, en 'k ben niet jong gebleven...

    Ik wandel bij de bomen die mijn jeugd
    beveiligd hebben en haar jonge liefde.

    Water is de adem van een meisjes mond
    De stad is heet en droog als een begeerte.

    Er is, tussen de dubble glans der laan,
    er is een maan, er is een andre maan.
    De een is de maan; de andere is gene maan.

    Het paard wringt als een zilvren vis. En de ijlte is rood
    maar roder zet de galm des voermans de ijlte uit.
    Hitte.

    Mijn vriend, gij hebt de geur der grote magazijnen.
    Zo zijn er meisjes, schraal en met een witte neus.

    Leeg schelpje aan nachtlijke ebbe: ik; maar de stad
    in duizend dake' als duizend diamanten.

    Ik scheer de muren; - als een rechthoek ligt
    naast mij mijn schaduw als een vals gedicht.

    Menigte, uw geur bijt mijne lippen stuk.
    o Menigte, gij doet mijne woorden bloeden.

    Waarom te wenen in dit stenen woud?
    Gij zult regeren als gij weet te lachen.

    Jaag naar huis, o hart: gij vindt er
    volle schotelen aan leed.

    Stad: eind-punt; vierkant; rust en zekerheid.
    'k Zet me op een paal; ik wacht de roep der ijlte.

    Substrata (1924)

    schrijver

    09-09-2016 om 21:40 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    08-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vreugde

    Een gedicht van Paul van Ostaijen 1896-1928

    VREUGDE

    Onder de gloedende zoen van mijn levenscheppende vreugde ligt de stad;
    vreugde in mij, niet om welke oorzaak ook, maar om zich zelf:
    zo is elke grote liefde. Mijn vreugde is een absolute liefde.
    Dat weet ik: ik ben een schepper die een warme golf over de stad laat varen.

    Op schaliedaken ligt maanlicht dol in vreugde, goud-gelukkig.
    Ik weet: moest de verzoeking mij op een hoogte brengen
    van al de schaliedaken zou ik maanlicht stromen zien:
    een ziedende zee van zilveren golven uit licht lopend goud.

    Veni Creator van het leven: vreugde om de vreugde!
    Voel ik nu niet rusten de lippen van mijn geliefde op mijn mond?
    Alles stroomt naar mij toe, - gelijk het maanlicht schept een zee: haar eigen leven, -
    nu ben ik een beeld der volle vreugde.

    Mijn moeder heeft mij tans bekeken met haar warmste ogen;
    nooit was de handdruk van mijn vriend hechter als deze al is mijn vriend ook ver,
    en nooit zoende mij zó een geliefde als deze die ik niet ken.
    Van de avondlike bomen valt licht vol schittering.

    Een koets zou over mijn lichaam kunnen heenrijden,
    dit zou mijn vreugde niet even kwetsen.
    Mijn vreugde zou gaan en het klingelen der sukkel-belletjes
    door het geschal van bazuinen vertalen.


    16 februarie 1918

    Ik en de stad

    schrijver

    08-09-2016 om 22:07 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    06-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vlas

    Een gedicht van E.Laurillard 1830-1908

    Vlas.

    'k Was buiten aan 't dolen. De zomernatuur
    Ontplooide haar kracht allerwegen;
    En tuinbed en boomgaard en akker en wei, -
    't Sprak alles van God en Zijn zegen.

    't Was alles zo feest'lijk, zo rijk en zo schoon;
    Het rondzien was zuiver genieten,
    En deed aan de trillende snaren der ziel
    Een zacht Hallelujah ontvlieten.

    Ik zag naar de winde, die klom op de heg,
    Als dacht ze: „dat mag niet gebeuren,
    Dat groei zonder bloem in het land wordt gezien
    't Moet alles versierd zijn met kleuren."

    Ik zag naar de kelkjes, vol geur en vol zoet,
    Waar 't snorrende bijken op aasde;
    En 'k staarde op de wei met dat mollige groen,
    Waar 't vee tot de knieën in graasde.

    Maar, liep zo mijn blik door heel 't landschap in 't rond,
    Waar alles in groeide en in gloeide,
    Het langst bleef mijn oog op een vlasveld gericht,
    Dat lief'lijk al blauwende bloeide.

    't Is prachtig, dat reine, dat tedere blauw,
    Op 't groen van de stengels gewiegeld;
    Verbond bovendien, dat de trouw van de Heer,
    Bij 't hopen der mensheid, weerspiegelt.

    En waar ooit mijn oog op dat kleurenverbond
    Der bloeiende vlashalmen staarde,
    naar was 't me, of 'k een stuksken van 't hemels azuur
    Gespreid zag op 't groen onzer aarde.

    UIT 'S LEVENS ERNST EN KLUCHTEN (1883)

    schrijver

    06-09-2016 om 19:14 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    05-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.wanneer

    Een gedicht van Abraham van Collem 1885-1933

    Wanneer het zomer werd

    Wanneer het zomer werd sloeg aan mij uit
    Het rode harst van dennen in de zonne,
    Ik wasemde de dampen uit van kruid,
    Waarvan de lente vezels had gesponnen.

    Gestadig werd mijn hoofd verheugd met licht,
    Ik ruiste zoals windbestoven blaren,
    Ik stond gelijk een windzuil opgericht,
    Gereed langs hemel, zee en aard te varen.

    Ik heb gegeten van de hemelspijs,
    Die opgedekt staat aan het ochtendverre,
    Ik ging met gouden wolken op de reis,
    En zat te kijken van de gele sterren.

    Ik ben tot nacht geworden en tot dag,
    De maan en sterren heb ik ingenomen,
    En bij de schemer die ik wiegen zag,
    Vreemde gestalten heb ik aangenomen.

    Nu ben ik niets meer en ik los mij op
    In deze verzen van doorleefde woorden,
    Wellicht hoort gij daarin mijn hartenklop,
    En wordt bekoord door wat eens mij bekoorde.

    Liederen der Gemeenschap

    schrijver

    05-09-2016 om 21:31 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    04-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.overpeinzing

    Een gedicht van Herman de Gorter 1864-1924

    Overpeinzing na het lezen van Einstein's theorie

    I

    De drie laatste begrippen in 't heelal,
    Die nog vast stonde' in dat donker kristal,
    Tijd, ruimte, massa, zijn dat dus niet meer.
    Ze zijn beweeglijk en - als alles - teer.

    Welk een gedachte! Welk een nieuw geluk!
    Welk een bevrijding van een hoge druk!
    Welke slagen toegebracht aan een God,
    De laatste slag, vernietigende God!

    Er is dus in 't heelal niets absoluut.
    Een tirannie van één bestaat er niet.
    Van enkelen is ook geen heerschappij -
    Allen zijn gelijk, slechts 't geheel is vrij.
    Maar dit is eindeloos in tijd.....

    Welk een steun voor het machtig socialisme,
    En voor het gouden eeuwig communisme!

    schrijver

    04-09-2016 om 21:56 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)
    02-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.katknuppelen

    Een gedicht van J.P. Heije 1809-1976

    Katknuppelen.
    Wel dat's aardig, wel dat's raar...
    Roer je knuppels, eêle bazen!
    Hoor dat mauwen en dat blazen:
    't Is een schone pret, niet waar?
    Als de boôm vliegt uit het vat,
    Is zij zeker dol, de kat!

    Flinke boertjes, jonge maats!
    Als ik tóveren kon leren,
    Zou ik 't bordje gauw verkeren;
    'k Stak jou voor de kat in plaats! -
    Vraag je, wat ik wéten wou...
    Hoe je 't dàn wel vinden zou?

    Fij! het is een boos plezier. -
    't Beest is ons tot nut geschapen,
    Niet tot spel voor ruwe knapen...
    Kom, verlos het arme dier!
    Wie een beest zó kwellen kan,
    Die wordt een ondeugend man!

    Al de volksdichten (1865)

    schrijver

    02-09-2016 om 05:40 geschreven door Dora


    >> Reageer (0)


    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Archief per maand
  • 09-2020
  • 08-2020
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 08-2018
  • 07-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 08-2017
  • 07-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 07-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2006


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!