Na het krijgen van een chemokuur is Dora ziek en misselijk vanaf de woensdag tot en met de zaterdag. Het begint te beteren vanaf zondag. Dan wordt het elke dag beter. De eerste dagen na de chemo heeft ze een totaal gebrek aan smaak. Al wat zij probeert te eten of te drinken smaakt hetzelfde, ttz. naar niets. Het best verdraagt zij, en het heeft ook nog de beste smaak, is soep en gekookte aardappelen met groenten. Brood eten is een hele opgave en ze heeft er totaal geen smaak aan. Al wat ze drinkt smaakt ook naar niets, behalve appelsap dat smaakt echt naar appelsap. Ze is ook heel snel moe, en heeft moeite om 's avonds haar ogen open te houden. Bij het wandelen , dat wij steeds blijven doen, heeft ze veel moete om meer dan 5 km. aan een stuk te stappen. Bij thuiskomst 's avonds is ze dan ook heel moe, maar tevreden dat ze toch weer, ondaks haar kanker, iets heeft gepresteerd. Morgen 19 april krijgt ze haar derde chemo. Ze is kalm en denkt niet aan de nare week die voor haar ligt.
Dinsdag 8 maart was dan het uur van de beproeving. De eerste chemo. Wij moesten ons aanmelden in het Sint Augustinus ziekenhuis rond 09.00 uur. Er moesten nog verscheidene gesprekken en onderzoeken door de Oncologen plaats hebben. Over deze mensen niets dan lof. Voor elke patient werd er ruim detijd genomen, en alles werd klaar en duidelijk uigelegt. Dan de eerste infus en werden de baxsters eraan gehangen. Er was een rode bij, vuil chemisch spul, dat indien het op je lichaam terecht komt brandwonden toebrengt. En dat moet dan in haar aders. Ook het verplegend personeel was fantastisch. Elke handeling die ze deden, elk zakje dat werd aangebracht werd klaar en duidelijk uitgelegt. Na verscheidene uren doorgebracht te hebben in het daghospitaal konden wij huiswaarts keren. Dora is reeds meer dan 20 jaar onderhevig aan migraine, en nu moet die nu toch juist de kop opsteken, enkele dagen voor de eerste chemo. De week die volgde was zeer moeilijk. Ze was misselijk van de migraine en van de chemo. Maar wat een vrouw heb ik. Geen enkele klacht kwam over haar lippen. Ze had zelf nog tijd om mij, onze zoon en haar tweelingzuster te troosten. Alsof wij die ziekte hadden en niet zij. Dinsdag de chemo, en tegen zondag eindelijk lichte beterschap. Aangezien wij ook fanatieke wandelaars zijn ( wij zijn aangesloten in een wandelclub), hebben we toch die zondag een wandeling gedaan. Daar waar ze anders tot 30 km afstapt, was ze nu door de chemo en haar kanker veen sneller moe. De rustpauzen duurden langer, maar ze speelde het toch klaar om 14 km te stappen. Het deed ons goed, wij zijn niet van plan de kanker ons leven te laten leiden.
Zoals vermeld in mijn vorig bericht zijn wij beide Griekenland liefhebbers. Ook voor dit jaar hadden wij enkel reizen naar Griekenland op ons programma staan. Echter op maandag 24 januari van dit jaar ging Dora naar de gynicoloog. Ze had een gezwel ontdekt in haar linkerborst. Bij haar thuiskomst vertelde ze mij het slechte nieuws. De operatie was voorzien voor woensdag 2 februari. De dokter beloofde wel, indien mogelijk, om haar borst te behouden. Die week vloog voorbij want wij moesten onmiddellijk naar de kliniek St. Augustinus in Wilrijk voor verschillende onderzoeken en testen. Was dan daar plots dinsdag 1 februari toen ze binnen moest. Het was een bange nacht afwachten tot ik eindelijk op woensdag 2 februari bij haar mocht. God zij dank, een fantastische chirurg had er voor gezorgd dat ze haar borst kon behouden. De uitslag was echter minder goed. Het was een kwaadaardig gezwel en er waren nog zes chemo's, 25 bestralingen en nog eens 8 andere bestralingen nodig om een grote kans op volledige genezing te hebben.
Mogen wij ons even voorstellen. Mijn echtgenote en ik zijn woonachtig te 2060 Antwerpen in de Seefhoek dus. Hier wonen wij reeds meer dan 30 jaar. Ikzelf noem Jos, ben 62 jaar oud en ben een gepensioneerde hoofdinspecteur van politie van Antwerpen. Mijn echtgenote Dora wordt nu zaterdag 09 april 60 jaar jong. Wij houden enorm veel van reizen en zijn zeer gehecht aan Griekenland. Wij zijn beide ook lid van de Griekse dansgroep Kapa en hebben de Griekse taal redelijk onder de knie. Dit zijn wij dus. Bijgevoegd een foto in originele Griekse klederdracht.
Mogen wij ons even voorstellen. Mijn echtgenote en ik zijn woonachtig te 2060 Antwerpen in de Seefhoek dus. Hier wonen wij reeds meer dan 30 jaar. Ikzelf noem Jos, ben 62 jaar oud en ben een gepensioneerde hoofdinspecteur van politie van Antwerpen. Mijn echtgenote Dora wordt nu zaterdag 09 april 60 jaar jong. Wij houden enorm veel van reizen en zijn zeer gehecht aan Griekenland. Wij zijn beide ook lid van de Griekse dansgroep Kapa en hebben de Griekse taal redelijk onder de knie. Dit zijn wij dus. Bijgevoegd een foto in originele Griekse klederdracht.
