Mijn lief ging eergisteren naar de dokter en nam een staaltje ochtendurine mee. Vandaag mocht hij bellen voor de uitslag. Dokter zoekt de resultaten op en dan hoor ik haar uitroepen :

-Herman! Wat heb jij uitgespookt? Jouw suiker staat alarmerend hoog!(iets waarvoor hij helemaal niet op controle was gegaan en waarmee hij ook nooit problemen heeft gehad).

-WIJ (nee : GIJ, schat!) hebben een potje gepakt waarin honing heeft gezeten, Dokter. Dat stond bij de lege confituurpotjes…zou het daarvan kunnen komen? En als ik  zulke hoge suikerwaarden  heb, zou ik daar dan geen last moeten van hebben?

Dokter barst in lachen uit en beaamt dat bij zulke hoge cijfers inderdaad wel iets te  merken zou zijn. In elk geval moet Herman volgende week nog een routine bloedonderzoek laten uitvoeren. Als ik had geweten dat hij een van die lege potjes had gepakt, had ik dat nog eens extra afgewassen!

Die foto wou ik toch nog maken vooraleer de vreemde vogel een begrafenis zou krijgen of in de pot zou belanden… Dus sprong ik opnieuw op de fiets en maakte hetzelfde bosritje. Vandaag is er vreemd genoeg geen wandelaar te zien, hoewel het even mooi weer is als gisteren. Zaterdag is blijkbaar nog steeds boodschappen- of autowasdag, denk ik.

Leo C is in de boomgaard aan het werk, maar hij weet ondertussen dat de gecrashte vogel een frankolijn is : een  Zuid-Afrikaanse fazantachtige. Hoogstwaarschijnlijk werd die voor de jacht uitgezet, omdat dit met inlandse fazanten verboden is. De klauwen waren bijgeknipt, zodat hij niet kon scharrelen naar voedsel en dus van voederplaatsen afhankelijk zou zijn, waar hij dan weer gemakkelijk geschoten kon worden. Dat verbod geldt alleen voor inlandse fazanten, maar exoten zoals deze frankolijn mogen dan weer niet ingevoerd worden. Hoe daaraan ontsnapt is, is een ander raadsel…

Mijn pietje zit dan ook nog eens goed in het vlees en tenzij ik hem zou opeisen, zouden ze hem aan een vriend/kok geven om te bereiden.

Ik heb alleen de foto’s mee naar huis gebracht, want met  zo’n vogel leeghalen  en pluimen heb ik –op één enkele kip na- geen ervaring. Die kip van destijds was trouwens zo taai als leder, hoewel het een jong dier was. Waarschijnlijk had ik ze te snel na de slacht klaargemaakt. Dus hoop ik dat die kok “mijn” frankolijn op een smakelijker manier op tafel zet.

Hierbij dus de plaatjes...                 

Een geweldige smak tegen de glazen terrasdeur doet me van mijn stoel opspringen.

Een houtduif, die zich te pletter heeft gevlogen, denk ik. Maar de kamikazevogel die op het terras ligt te trekkebenen is een voor mij onbekende soort. Ik ga voorlopig niet te dichtbij om hem geen extra stress te bezorgen : misschien komt hij seffens bij en kan hij verder vliegen.

Enkele minuten later ligt hij helaas roerloos en met gesloten ogen. Van op een afstand meende ik er een roofvogel in te herkennen, maar nu ik hem goed kan bekijken geraak ik er niet wijs uit : 30 à 35 cm groot, bek van een kip , witte poten en een prachtig verenkleed : lichtgekleurde veertjes met zwarte rand,  een zwartbruine brede, gespleten, korte staart. En “fazantachtige” vleugelpennen. Mijn vogelboek brengt geen uitkomst; het dichtstbij komt nog de kwartelkoning(maar die heeft zo geen sterke staart) en het auerhoen (zo goed als uitgestorven). Als dit een zeldzame soort is, moet ik het melden in het Bezoekerscentrum van Zoerselbos en ik ga op zoek naar een geschikte kartonnen doos. De vogel wordt voorzichtig in de doos gelegd en ik fiets met mijn raadselachtige vondst naar het Bezoekerscentrum.

Leo Cautereels, een autoriteit voor wat Zoerselbos en Zoerselse geschiedenis betreft, zit in de woonkamer. Hij is stomverbaasd als hij de onfortuinlijke vogel ziet, onderzoekt hem minutenlang en kan hem niet thuisbrengen. Er wordt een vogelencyclopedie bijgehaald, maar ook hij komt niet verder dan wat ik al dacht : een hoenderachtige, maar nooit gezien…

Toch goed dat ik het diertje naar hier bracht, hij is duidelijk ook geïntrigeerd, gaat het verder laten onderzoeken en mij opbellen als het resultaat bekend is. De plaats en tijd van het vliegongeluk wordt nog genoteerd en dan fiets ik door de late herfstzon terug naar huis. Ik heb het bospad genomen en moet geregeld slalommen om de vele wandelaars te ontwijken.

Stom, dat ik geen foto heb genomen van mijn rare vogel, denk ik nu…

Toemaatje : het woord “hoender” is niet direct iets wat je dagelijks in de mond neemt, getuige daarvan volgende anekdote …

Toen onze zonen nog zoontjes waren, bezocht Herman samen met hen de Antwerpse dierentuin, met een speciale rondleiding “achter de coulissen”. Bij thuiskomst rolde het er over-enthousiast uit : “Mama-mama! We hebben HOEREkuikens gezien!!!”

Opgetogen nam ik het dikke pak mee naar huis, met de plechtige belofte het na gebruik persoonlijk aan onze costumière terug te bezorgen.

Sms naar Adam : “Echte soutane gevonden! Laat maar weten hoe ze naar Holland moet”.

Adam speelt binnenkort een pastoor uit de vorige eeuw en omdat het Miertheater uit Schagen (Noord-Holland) niet over zulk priesterkleed beschikt, had ik voorgesteld om eens bij ons Dionteater  te informeren. Een culturele uitwisseling zou ik het nu niet direct noemen, maar een mens moet ergens beginnen, nietwaar?

Sms van Adam , die zich duidelijk al helemaal in zijn rol inleeft : “Halleluja!”

Toen ik het kledingstuk eens goed bekeek  was mijn eigen halleluja er eentje in sourdine...De soutane was authentiek, dus minstens vijftig jaar oud en hoogstwaarschijnlijk nog enkele decennia meer. Vele kleine reparaties, en één ontbrekend knoopje daargelaten, ziet ze er vanop enige afstand zelfs nog redelijk goed uit. Ik stelde vast dat er een extra zoom ingestikt was, die ik fluks lostornde tot de oorspronkelijke lengte, aangezien Adam qua lichaamslengte een echte Nederlander is. Bij alle authenticiteit zijn er met de jaren ook ettelijke liters authentiek pastoorszweet en evenveel toneelpastoorszweet (minstens even straf) in die doorleefde dracht getrokken …

Costumière Michke had wel gezegd dat ik de soutane best wat zou laten luchten, maar dit probleem zou met luchten alleen niet opgelost geraken. Menselijke transpiratie blijkt het hardnekkigste parfum…die soutane hing daar al jaren ongebruikt en toch nog zo doordringend rieken!

Mijn ventje zei : “Zeg maar dat ze die in Holland nog eens naar de droogkuis brengen”. Maar ik moést trachten er eerst nog wat aan te doen. Het waardige maar stinkende kleed werd in de tuin opengehangen en ik ging met een Febrèze-verstuiver ten aanval op de oksels. Na enkele vergeefse veldslagen en wegens gebrek aan munitie liet ik de overmaatse vleermuis dan maar enkele uren uitwapperen. Misschien moest ik kwaad met kwaad verslaan? Ttz : een sterke geur met een andere sterke geur overtroeven?

Het sterkst geurende in onze tuin is rozemarijn, dus sneed ik hele bosjes af en stak ze met wasknijpers als bosjes groene okselharen vast in de armuitsnijdingen.

Drie dagen hangt de soutane nu al uit te waaien. Zeven keer haalde ik ze voor de regen al heen en weer uit de tuin, onder het afdak en terug, want ik denk niet dat het goed is om ze nat te laten worden. Liefst van al zou ik ze natuurlijk in de wasmachine steken om ze eens lekker helemaal op te frissen, maar dat durf ik niet. Vandaag heb ik de rozemarijn weggehaald en een buske Rexona op het rampgebied verstoven en nu begint het precies toch iets te beteren…

Geloof het of niet : ik vind de tijd niet om te schrijven. Terwijl : als ik effectief gauw wat zou intikken er altijd wel een gaatje zou zijn, maar die schrik voor het witte blad is en blijft steeds aanwezig, en bijgevolg ook het uitstel, hoe graag ik dit ook doe…Ik weet het : ik ben een raar geval.

En àls ik nu dagelijks een kleinigheid zou schrijven, dan onthield ik natuurlijk ook beter wat er allemaal gebeurde. Maar goed, hier volgt een rommeltje van een weekoverzicht :

Kleinzoon werd vijf jaar, wat naar behoren gevierd werd bij hem thuis met ouders en grootouders, ’s anderendaags zaten we alweer aan de feesttafel ,bij vrienden ditmaal. Dat waren gelukkig al twee prettige en stressloze dagen, maar eens thuis ben ik het merendeel van mijn  vrije tijd met mijn toneeltekst bezig geweest. Vanaf zaterdag kwamen de 2 jongste kleinkindjes logeren, terwijl hun papa en mama met de motorhome naar een tweedaagse loopwedstrijd in de Ardennen  reden. Het weer wilde vorig weekend niet echt mee, maar de kindjes hebben zich geamuseerd en hun gewillige papie en mamie flink afgebeuld. Zondag was het opendeurdag bij de gemeentelijke brandweer.Er stonden springkastelen, een trampoline, een schminkstand, een blusoefeningspel, de kinderen mochten met een van die grote rode brandweerwagens meerijden, er was eten en drinken : we hadden er geen kind aan…

Dit was de tweede maal dat ik me verbaasde over hoe geduldig kinderen in de rij willen wachten om geschminkt te worden. Het duurde drie kwartier vooraleer onze kleintjes aan de beurt waren en ik hoorde geen zuchtje of klacht. Spiderman en K3 vlogen nadien als een opgedraaide veer het springkasteel in. Maura kwam wel om de paar minuten heel bezorgd vragen of haar glittertjes er nog op zaten en ze wilden allebei met hun schmink gaan slapen om het ’s anderendaags aan hun ouders te laten zien. Dario veranderde de volgende morgen van gedacht: bij hem mocht alles afgewassen worden, maar bij Miss Glitter moest ik dan weer heel voorzichtig zijn om nog wat te kunnen bewaren. Gelukkig merkte mama de decoratie dadelijk bij haar aankomst op!  

Na hun vertrek hebben we de rest van de bovenverdieping aangepakt : er moest nog een kamertje en de overloop gevloerd worden. Hoewel goed gevorderd moesten we het werk een dag staken, omdat Herman dinsdag naar Duitsland moest voor een vergadering. Dat werd dan weer een studiedag voor mij en omdat het droog bleef, moest het gazon er ook nog eens aan geloven. Voordeel van deze natte zomer : het grasveld ligt er einde augustus  prachtig groen bij.

Woensdag : verder vloeren, plinten plaatsen en spleetjes vullen. Geradbraakt maar zeer tevreden met het resultaat ’s avonds in de zetel ploffen en tv kijken. God, wat zijn er al veel van die dikke spinnen! Ik zie er elke dag wel een door de living rennen. Normaal, want de tuindeuren staan hier haast altijd open.

Donderdagvoormiddag : eerste schooldag, die mijn “wandelvriendin” en ik vieren met onze klassieke 8-km toer rond de trappistenabdij. Het was heerlijk wandelweer! Namiddag : in de tuin met mijn toneeltekst en toegegeven : ook met de nieuwste Humo. Avond : eerste repetitie van dit seizoen. Ik had geen flauw idee hoe het (tekstkennis) zou gaan in samenspel met de twee andere speelsters. Het viel mee : We hebben enkel het eerste bedrijf gedaan en – haha!- daarin heb ik niet zoveel tekst. Ik zet me al schrap voor maandag : deel twee! Dat is een stevige boterham voor mij.

Vrijdag. De beslissing was gisteren al gevallen : de barbecue voor ons Voke zijn 88^ste verjaardag zal toch niet bij ons doorgaan, omdat de weersvoorspelling bar slecht is. Ik zat er al ruim een week mee in mijn maag… een veertigtal familieleden, dat is een hele aanpak , zeker als je je nog niet helemaal OK voelt. De nasleep van de zomergriep speelt me nog parten : hoest, stemprobleem…En dan die grote tent opzetten, tafels, stoelen, glazen en servies afwassen en klaarzetten, desserts maken, dranken koelen, alles met het risico dat de regen de hele namiddag naast de tent en de pergola kletst en de aanwezige kinderen niet in de tuin zouden kunnen spelen… Ik zag het dit jaar echt niet zitten. Ook al grillen mijn schoonbroers en bereiden 2 zussen de slaatjes voor. Gelukkig zagen mijn ouders in dat het in de voorspelde omstandigheden niet ideaal zou zijn om het hier te doen. Mijn voorstel om allerlei hapjes voor te bereiden en taarten te bakken werd dadelijk aanvaard en het zal dit jaar dus een drink in hun huis worden, waar iedereen binnen plaats kan vinden. Vrijdagavond reden we weer maar eens richting stad naar een optreden van de Vaganten, een groep die luisterliedjes zingt en waarbij neef Chris basgitaar, dwarsfluit en mondharmonica speelt. Het werd een heel aangename avond.

Ziezo : we zijn bij zaterdag gekomen. Voormiddag boodschappen, namiddag taarten bakken, rijstpap koken (= voke zijn lievelingsdessert), kleine worstenbroodjes en minipizza’s maken, die dan morgen nog even in de oven mogen. Het staat nu allemaal koel. Mijn biscuit is niet zo mooi gerezen als gewoonlijk…het zij zo. Morgen moet ik die nog versieren en dan zorgen dat het allemaal ongeschonden in Edegem geraakt. Ik ben geweldig opgelucht dat de zaak op deze manier opgelost is, zus Greet zou nog scones bakken en Jeske maakt wraps. Er zal daar niemand met honger buitengaan.

Gezien de hoeveelheden noeste arbeid die hier de voorbije dagen zijn geleverd door zowel Herman als mezelf, kan het niet anders of de griep is overwonnen.

Toegegeven : dat laatste stukje haag snoeien was er wat over, maar ik wou het hele boeltje zo graag af hebben, dat ik na afloop mezelf bijna bovenop het afval kon draperen.

Versierd met groensnippers tot in de verste plooitjes van mijn –zeer letterlijk- aantrekkelijk lijf en overdadig geurend naar kerstboom, compleet met rode bollen vanwege de dazenbeten, mijn armen stijf als kandelaars door het hanteren van de haagschaar, kon ik  helaas deze thematische uitrusting niet bewaren tot over enkele maanden en was maar al te blij om die ’s avonds met een verfrissende douche van mijn afgebeulde lijf te kunnen spoelen.

De avondboterhammen smaakten als nooit tevoren, nu ook de eetlust er terug is en we sloten af met een koffie …met twee pralinekes. De pralinekes die voor Gillian bestemd waren. De pralinekes waarvan wij er nu elke dag twee gaan eten, tot de doos leeg is.

Waarom, o waarom, heb ik niets concreets ingezet op onze weddenschap vorige week ? Nu blijkt dat ik gelijk had, zegt Herman dat 2 pralinekes per dag mijn winst is…evengoed eet hij ze mee op natuurlijk. Ik had er op zijn minst een sacoche moeten uithalen, doeme toch!

Voor wie nieuwsgierig is naar de weddenschap : toen Adam en Tineke hier vorige week logeerden, leidden de kronkels van het gesprek ons tot de “tonsuur” : dat geschoren rondje dat de priesters voor  het 2^de Vaticaans concilie nog op hun kruin hadden. Ik beweerde dat het askruisje daarin  gestempeld werd, ipv op het voorhoofd, zoals bij leken het geval was. Herman, nochtans een misdienaartje van het moment dat hij af de borst was, verklaarde mij zowat gek.

En tóch gewonnen! Hèhe! Had ik nu maar….

De afgelopen weken stonden bol van de verschillende activiteiten. Er was zoveel te doen dat bloggen er eens te meer overschoot. Als ik mijn laptop al openklapte, was het om mijn mail na te zien en hoogstens een spelletje te doen, omdat de fut er niet was voor méér.  Toch gaven die dagen ook veel voldoening, omdat de werken op de verdieping eindelijk opschoten, wij onze Nederlandse vrienden een paar dagen te logeren kregen, evenals de twee jongste kleinkindjes. Ook voor de laatste week van augustus en begin september staat onze agenda reeds vol. Toen Herman na zijn terugkomst van Estland een afspraak had gemaakt met een Engelse vriendin om haar –na herhaalde uitnodigingen- eindelijk enkele dagen te gaan bezoeken, was ik daar blij om, hoewel ik het moment niet zo gelukkig gekozen vond. Daags nadat we de tickets voor de ferry hadden gekocht, kwam het nieuws van de rellen in Engeland…onze vriendin woont aan de rand van Londen. Mijn stressniveau steeg met de dag…

Woensdag de 17^de zouden we vertrekken. Eerst moest de tuin nog een maaibeurt krijgen, het scheren van de hagen zou moeten wachten tot na onze terugkeer. De motorhome was in orde, de bandenspanning ongewijzigd (oef!) en na nog een kilo goeie Belgische pralines te hebben ingeslagen, evenals de benodigdheden voor het dessert bij Gillians barbecue-voor-40-man twee dagen later, vertrokken we onder een grijze hemel. Het  voorspelde warme zomerweer liet op zich wachten : het was somber, winderig weer en tot mijn ergernis was ik opgestaan met lichte keelpijn en een kriebel in de neus.

Na alle voorbije pech zat ik gespannen als een veer op de passagiersplaats, maar de camper deed het  voorbeeldig en eens voorbij Gent werd het verkeer rustiger en begon ik wat te ontspannen. We waren van plan om in de buurt van de Ferryhaven te overnachten. De oversteek was gereserveerd voor 7u50 de volgende morgen. Even voorbij Dunkerque stopten we op een parking om de mogelijke overnachtingsplaatsen nog even te overlopen; we kozen voor de parking vlakbij de ferryhaven. Toen we van de parkeerplaats wilden vertrekken, startte de motorhome niet…niks! Nada! Geen geluid, geen enkel lichtje van de hele kerstboom te zien… Inwendig kromp ik ineen…Ik zei geen woord, mijn lief ook niet veel, hij opende de motorkap op zoek naar het euvel. Ik was vastbesloten om me er niet mee te bemoeien, liet het maar over me heen komen, maar dan wel in de vaste overtuiging dat dit voor mij absoluut de laatste druppel was. Na wat gefrutsel onder de kap, ging ik toch maar even morele steun geven, want medelijden had ik wel met Herman. Er stond een sterke, gure wind en ik begon mij hoe langer hoe kouwelijker te voelen. Omdat hij het niet kon oplossen, werd ten langen leste de bijstandsverzeking opgebeld. Die zei ons om eerst het nr 17 te bellen, dat moet zo gebeuren op de Franse autosnelwegen. In afwachting aten we dan maar onze avondboterhammen. De Franse garagist luisterde nauwelijks naar wat Herman hem vertelde : dat het een verbinding met de batterij kon zijn en na wat pogingen om die bij te laden (wat overbodig was, want ze was ok) besloot hij om de camper weg te slepen naar zijn garage omdat er volgens hem serieuze problemen waren met de startmotor of een ernstig elektrisch probleem. Herman blijft denken dat het eenvoudiger is… Als we in de garage aankomen wordt onze verzekering terug opgebeld. Ik zie het gezicht van de garagist betrekken als hij na zijn verslag te horen krijgt dat er een Belgische takelwagen gaat komen om ons samen met de wagen te repatriëren. De man had waarschijnlijk gehoopt om naast het slepen ook  een vette reparatierekening te kunnen presenteren…

Na anderhalf uur verschijnt de takelwagen uit De Panne(what’s in a name), die ons naar huis zal slepen. De energieke man luistert naar Hermans vermoeden en in een wip heeft hij de oorzaak  gevonden en opgelost : 2 kabeltjes naar de batterij zaten los! In gedachten was ik al terug thuis, had Gillian al op de hoogte gebracht van het feit dat we niet naar Engeland zouden komen en was blij dat ik met de erger wordende verkoudheid thuis zou kunnen uitpuffen.

Maar de snelle reparatie heeft mij blijkbaar even een boost gegeven en ik bel meteen naar Gillian om te zeggen dat alles door zal gaan als gepland. Wij rijden dus verder naar Calais, waar we op de grote parking de nacht zullen doorbrengen. Ondertussen is het toch al 10 uur geworden en we gaan slapen, want moeten blijkbaar al om kwart na 7 inchecken.

De nacht is echter verschrikkelijk. Ik word hoe langer hoe zieker, krijg koorts, hoofdpijn, steken in mijn gewrichten, een hevige druk op mijn ogen, zelfs mijn tanden doen pijn. Als ik lig word de druk op mijn ogen groter, dus probeer ik rechtop zittend wat te slapen…lukt natuurlijk niet. Had ik maar een pijnstiller: ons eerstehulpkistje bevat alleen wat voor wondverzorging. Koppijn hebben wij nooit. Herman slaapt gelukkig gewoon door ondanks dat ik elk uur naar het toilet gestrompeld ben.

Wachten op de ochtend duurt dan wel erg lang. Ik moet niet lang aandringen om rechtsomkeer te maken, hoewel hij teleurgesteld is dat de reis niet doorgaat. Nu is mijn maag ook nog van slag en het glas water dat ik dronk is er even snel weer uit, zo gaat het de hele terugweg. Ik kan gewoon niet in de passagierszetel blijven zitten en ga op bed liggen terwijl wij naar huis rijden, een emmer veilig in de aanslag.

Nu zijn we drie dagen verder en sedert gisterenavond gaat het een heel stuk beter. Nog wat slapjes en zonder eetlust (maar dat vind ik niet erg). Herman heeft zich afgelopen dagen nuttig gemaakt met klussen, ik kon gisteren mijn toneelrol weer doornemen, alles komt goed. Onze tickets kunnen we blijkbaar nog een heel jaar gebruiken, dus dat reisje gaat vroeg of laat nog door.

Maar het zal NIET met de motorhome zijn!

Het laat zich raden dat het mini-aanrijdinkje mijn weerzin tegenover de motorhome nog vergroot en ook Herman is nu wel overtuigd om hem te verkopen, hoewel ik weet : als het alleen van hem afhing, zou hij het gevaarte liefst van al behouden. Het valt trouwens nog te bezien of hij zo vlot te verkopen is als onze garagist suggereerde.

Die nacht kan mijn onderbewustzijn flink verder kluiven aan de hele toestand, zodanig dat ik om drie uur wakker schiet en alle puzzelstukken plots logisch in elkaar lijken te passen. Wij zijn bedrogen denk ik, hoewel ik het niet wil geloven, ik wil de garagist niet wantrouwen, maar er lijkt maar één waarheid te bestaan, ook al wil ik die liever negeren : De wagen opgekrikt, zonder wielen, op een moment dat men mij niet meer in de garage verwachtte; de volle, nieuwe banden 200 km tevoren; de volgens hem ”zo goed als lege banden bij aankomst in België”… De Sherlock Holmes in mij trekt zijn gevolgen : onze dure nieuwe banden zijn eraf gehaald en er werden er oude opgezet. Omdat ik toch niet meer kan slapen, glijd ik uit bed, pak een zaklamp en ga de banden inspecteren. Natuurlijk kan ik niet uitmaken of het al dan niet de onze zijn. En banden hebben geen identificatienummer, veronderstel ik.

In het daglicht zien de banden er scherp ingesneden en onverdacht uit en dat is ook Hermans conclusie. Mijn nachtelijke schrik is waarschijnlijk loos alarm geweest. Toch had ik er graag meer zekerheid over gehad, bv. door de bandencentrale eens te laten controleren; die banden waren speciaal in Duitsland besteld en niet goedkoop.

 En heel graag had ik geweten of het normaal is dat de wielen eraf worden gehaald als er onder zo’n wagen moet gewerkt worden… Is er iemand die daar wat van af weet ?

De motorhome werd einde van die panneweek bij onze garagist afgeleverd. Mijn lief vertrok voor ruim een week naar de Europeade in Estland en ik reed met onze kleine auto naar de garage, voorzien van een grote valies en een paar plooibakken om zoveel mogelijk uit de motorhome te halen.

Daags nadat ik de spullen eruit had gehaald, besefte ik, dat ik mijn MP3-speler niet had meegebracht. Waarschijnlijk zou de motorhome al op de brug staan, zodat ik er niet meer in kon, maar ik waagde het erop, sprong op de fiets en reed onaangekondigd naar de garage.

De garagist was met een gast aan een andere wagen bezig, maar de motorhome stond met de neus omhoog op een grote krik en tot mijn verbazing : zonder wielen. “Vreemd”, dacht ik “Er was toch niets mis met de banden…Ah! Misschien kan de garagist anders niet goed aan de onderkant, of zit dat wiel in de weg voor de steun van die grote krik”, maar ik zei er niets over. Eigenlijk was ik gegeneerd omdat ik daar alweer stond voor iets dat ik vergeten was.  Toen ik me daarvoor verontschuldigde, stelde hij voor om de auto naar beneden te laten, maar ik zei dat ik wel via de krik in de wagen zou klauteren als dat mocht. Ik pakte vlug mijn MP3-speler, bedankte en reed weer naar huis om mijn toneeltekst in te spreken. Zo zou ik al wandelend gemakkelijk mijn rol kunnen repeteren.

Dinsdagvoormiddag zouden wij de motorhome gaan ophalen. De kosten waren niet min, dat hadden we verwacht, maar onze vriendelijke garagist verzekerde ons dat we op beide oren konden slapen : de auto was veilig genoeg om opnieuw grote ritten mee te doen. Ik kon het niet laten om te vermelden dat –indien er vraag van klanten zou zijn- wij hem liefst zouden verkopen. Hij zei dat de doorverkoopwaarde zeer goed was en dat hij ons op de hoogte zou houden. Toen we vertrokken, raadde hij ons aan om regelmatig de bandenspanning te checken, want dat die banden vooraan bij aankomst slechts 2,5 bar hadden. Hij had ze nu tot 4,5 gevuld (ze mogen 5 hebben en wij hadden ze de laatste dag in Zwitserland nog gecheckt : alles was toen normaal). Wij waren stomverbaasd : die voorbanden waren nieuw, er was slechts een goeie 1000 km mee gereden. Had de Franse dépanneur ze om een of andere reden afgelaten???  Het raadsel bleef onopgelost.

Wij reden naar huis, niet zonder een tussenstop bij de supermarkt. Ik kwam er eerst aan, reed de ruimste van de twee parkings op en ging ervan uit dat Herman met de motorhome ook daar zou gaan parkeren. Op de andere staat het meestal vol en is het moeilijk keren met zo’n groot ding. Terwijl ik met het winkelkarretje naar binnen rijd, zie ik de motorhome voorbijrijden in de richting van de kleine parking…Tssss…waarom doe je dat nu, man!, schud ik inwendig mijn hoofd. Het duurt en duurt vooraleer hij binnenkomt, ik werd zelfs al wat ongerust. Niet onterecht zo blijkt, want als we bij de kassa komen, spreekt een man hem aan, dat er dan toch een kras op zijn nieuwe auto zit en dat we na het winkelen de zaken moeten regelen.

Wij gaan kijken. Wat Herman al wist, maar ik nog niet : er zit een wit streepje van 7 cm op de hoek van de achterbumper, verder geen deuk, niks… De nieuwe auto ziet er voorts onverzorgd uit, maar dat doet niets terzake : als je schade hebt opgelopen, moet die inderdaad vergoed worden. Als het mijn wagen was, zou ik een som vragen en het zelf oplossen, niet een hele bumper laten vervangen voor een wit streepje, hopelijk reageert die bestuurder ook zo. Herman blijft op hem wachten, terwijl ik - redelijk opgedraaid want verdomme-die-motorhome-weer! –al met de boodschappen naar huis rijd.
                                                                                      (wordt vervolgd)

3 uur ’s nachts. Ik ontwaak met een vreselijk vermoeden. Mijn lief, pas één dag thuis en nog moe van de voorbije Europeade, wil ik er niet voor wekken, maar ik lig zo gespannen als een veer en met bonkend hart naast hem, zodat hij even later toch wakker wordt van een lichte aanraking. Ik moèt het hem vertellen of ik ontplof! Zoals steeds blijft hij er rustig bij en zegt dat we het morgen zullen onderzoeken, dat hij er niet wakker van gaat liggen.

Ietwat gesust, word ik rustiger, maar kan het toch niet nalaten om alvast een en ander na te zien. Klaarwakker ben ik; in de garage zit nog een propere lading in de wasmachine, die ik dan al maar onder de koepel ga ophangen. Een duif in de boom vlakbij roefelt verschrikt van :“Hola! Is’t al tijd om op te staan?”.

Ik klap mijn laptop open en doe een spelletje op Facebook. Och ja, waarom zou ik er niet meteen een stukje over schrijven? Het hoe en waarom van mijn ontzetting volgt als ik meer weet.

Nu probeer ik nog even of ik weer onder zeil geraak…er komt al licht in de lucht.

Terwijl ik nu geniet van rust en stilte, verliep de tweede week van juli enigszins anders…

We keerden terug van een zalige vakantieweek in Zwitserland, tot we pech kregen met de motorhome. Hierna volgt verslag van die bewuste dag, zoals ik het in mijn vakantiedagboek noteerde.

Dinsdag 12 juli ’11

Om 7u50 zijn we al op. Stralend weer! We wassen ons vluchtig en rijden verder. Op de col du Bonhomme eten we ons ontbijt. We zijn nog slechts 500 km van huis.

10 uur : er knapt iets, alsof je uit koppeling schiet en even later merkt Herman dat de motor niet meer trekt. PANNE! Op de N59, haast een snelweg…we kunnen nog net naar de zijkant op een redelijk veilig plekje uitwijken. Om 10u 15 bellen we naar Ethias-reisbijstand. Ben benieuwd hoe en wanneer we hier gaan weg geraken. We staan hier in de blakende zon. Als ik denk aan de volle koelkast en al onze spullen… Afwachten maar.

10u47 : telefoon en Français van de lokale Assistance om nog eens te vragen waar we zijn. Ze zullen een dépanneuse sturen over 30 à 45 minuten.

10u50 Er stopt een camionette van de Wegendirectie. Na onze info geven ze onze gevarendriehoek terug en plaatsen kegels in afwachting van de dépanneuse. Die is er nog veel sneller dan men ons beloofd had!                       

13 u We zitten in de garage te Ste Marguerite, nabij St-Dié. De koppeling is stuk en dat duurt minstens een week om te herstellen, want de garagist heeft het druk. Er volgen  verscheidene telefoontjes met Ethias en zijn vertegenwoordiger hier (die gesprekken zijn wel in het Frans, maar men is erg behulpzaam) . Wij hebben de keuze : of repatriëring van de motorhome, of hem hier laten repareren. We kiezen voor repatriëring. In dat geval zullen ze een taxi sturen en gaan we per 1^ste klasse trein naar huis. Zo om de tien minuten krijgen wij zeer vriendelijk  info per telefoon, hetzij van assistance hier, hetzij van Ethias. Om 16u57 zouden we een TGV hebben van Colmar naar Brussel, vanwaar we dan met een taxi naar huis zullen gebracht worden.

Om 14 uur komen we aan bij het station van Colmar, na een 60 km lange taxirit met een zeer vriendelijke chauffeur die nogal wat wetenswaardigheden over de streek vertelt.                                                      

Er zijn twee loketten open, maar hoewel vriendelijk is men hier heel erg traag… Wanneer  het eindelijk onze beurt is (gelukkig gaat onze trein pas over 3 uur) vindt de bediende weliswaar onze gereserveerde tickets, maar vraagt betaling van 240 €. Als ik zegt dat het voor Europe Assistance is, haalt hij er een jonge vrouw bij, die hem allerlei van een scherm begint voor te lezen, wat hij netjes met een pen op een formulier invult. Maar vriendelijk? Jazeker! We eten een belegd broodje en wat van de kersen die we gisteren bij het Lido in Luzern hadden gekocht. Die hebben we samen met de Gommerkaas en nog enkele etenswaren in een koelbox meegebracht naar het station. Het is 31°! Weer veel teveel voor mij. Gelukkig was de taxi zeer comfortabel en heerlijk koel. De motorhome wordt waarschijnlijk vrijdag gerepatriëerd. Ik sms met de kinderen en Voke. Wout wilde ons al in Brussel komen oppikken, de schat, of ons anderszins helpen met de bijstandsverzekering, maar gelukkig loopt alles prima.

Het is bloed-en-bloedheet. Het station van Colmar is van 1905 en het meest bijzondere eraan vind ik de “tweeling”glasramen uit 1996. Thuis eens opzoeken wat het hele verhaal erover is.

Lélijke mensen dat hier rondlopen, het heeft geen naam… En aangestoten dat ze zijn! Ocharme ook zeer veel gehandicapten en extreem dikke mensen. ’t Is een heel verschil met Zwitserland.

Om 16u20 : melding dat onze trein 30 minuten vertraging zal hebben.                                                                                                                                  
Om 17 u : melding van 1 uur vertraging. Ondertussen vallen we zowat van ons houten bankje van de hitte!

Het wordt hoe langer hoe gekker…ik heb het gevoel dat ik droom, of in een verhaal van Stephen King zit, of in een Fellini-film : Extreem lange mensen, vele zeer opzichtige homo’s, vrouwen met stokkendunne armpjes en zeer dikke buiken, zwarten in opzichtige traditionele print-jurken. Zelfs de bedienden zijn dik-dun-groot-klein met paarse hemden, witte kepi waarrond een brede rode band, hoe verzinnen ze het? Zijn dit allemaal ingehuurde figuranten om ons uit ons evenwicht te brengen? Er passeert een mannetje met short, O-benen, raar petje en een minuscuul cadeauzakje, dat hij als een precieus taartendoosje ver voor zich uitdraagt. We geloven onze ogen niet. Nu weer een man met een gemuilkorfde pitbull aan de lijn, een vrouw met een tulband, een hond aan de lijn zonder oren… De kleren hier lijken alle wel bijeengezocht in de kostuumruimte van Dionteater, maar dan wel door een heel foute kleedster. Ik denk dat ik hallucineer.

Het is nu 17u40 en we gaan op een bank op het perron zitten, vermits het binnen net even heet als buiten is, maar de lucht wordt wit, dus gelukkig geen directe zon meer.

Om 18 uur rijden we het station van Colmar uit in het heerlijk koele 1^ste klasserijtuig, weliswaar geen TGV zoals beloofd, maar er is ruimte om te dansen, want zeer dun bezet. En het stopt maar niet !!! Door onze wagon komt een stokoude Quasimodo gesjokt met een grote doorzichtige plasticzak vol madeleinekes…ràààr!

In Brussel moeten we even zoeken naar onze chauffeur:  Een norse jongeman, die mij zelfs geen blik waardig keurt en er met Herman vandoor stevent naar de staanplaats. Een poos rijdt hij 160 km/u .Ik zwijg .Iedereen zwijgt. Maar om kwart over twaalf komen we heelhuids thuis.

Morgen komt onze jongste enkele dagen thuis vanuit Oostenrijk voor het huwelijk van Wout en Frauke op vrijdag. Hij heeft slechts één dag om hier al zijn administratie te regelen : nieuwe ID-kaart, autokeuring en –herstelling. Hopelijk komt alles tijdig in orde, want maandag moet hij al opnieuw aan het werk in Sankt-Johann!

Aiaiai...ben vergeten hoe je die foto's onmiddellijk zichtbaar maakt op mijn blog. Met aanklikken op onderstaande bijlagen lukt het natuurlijk altijd.

Een eerste kort stukje schrijven en al meteen, hoewel ongewild, tegen schenen gaan stampen, dat is niet zo best om te beginnen… Dus even iets rechtzetten. Natuurlijk was ik de vrienden van ons “blogclubje” niet vergeten : Bojako, Huismusje, Hotlips, Ludovikus, Myette en Natoken. We volgen elkaars blog al ongeveer van bij de start van Sennet. Zeven zeer verschillende karakters met even uiteenlopende achtergronden, die door het bloggen bevriend geraakten en al verscheidene jaren elke eerste vrijdag van de maand een namiddag samenkomen om nog eens “live” bij te kletsen. Zij waren de eersten die mij aanspoorden om door te gaan met bloggen, maar die ook begrepen dat het voor mij op dat moment even genoeg was, zegden dat er geen druk mocht achter zitten en dat ik mijn tijd maar moest nemen.

En als we dan toch aan het rechtzetten zijn : Sorry,  aan  iedereen die af en toe  kwam lezen en door het plaatsen van een reactie lieten horen, dat ze hier graag even vertoeven. Het is gevaarlijk om namen te noemen, want ik zou mensen vergeten, maar toch een speciale dankjewel aan Affodil, Bomma, Jan, Lieve, Michelly, Thea,  Dany, kinderen, andere familieleden en vrienden : het was altijd een positieve prikkel om te zien dat jullie hier waren.

Ter verontschuldiging wil ik toch nog even aanvoeren dat ik gisteren twijfelde om te schrijven “…MINSTENS twee trouwe zielen…”, maar omdat er eerder in die zin al “AllerMINST” zat, vond ik het van het goede teveel en trapte zo ongewild op andere echte trouwe zielen.

Blablablaaaa….Het kwaad is geschied, maar Mus zei al dat ze me vergeeft, ik hoop jullie ook : AL mijn lieve lezers.

Vandaag dacht ik al een stuk verslag van onze Zwitserlandreis te plaatsen, maar dat zal iets voor morgen worden. Zolang het hier nog droog is, trek ik het bos in voor een wandeling met de MP3. Er staat geen muziek op , maar een opname van mijn volgende toneelrol, want op 1 september vangen de repetities aan en moet de tekst gekend zijn.

Dit is allang geen dagboek meer.

Ik heb het gevoel dat ik het niet meer kan, schrijven… Als ik dat al ooit kon.

De inspiratie is weg en de goesting is weg, hoewel er genoeg gebeurt, maar ik krijg het niet meer in een vorm gegoten.

Daarom is het beter dat ik dit blog afsluit.

Misschien komt de zin om de draad weer op te pikken nog wel eens terug, maar ik kan nu best helemaal afsluiten in plaats van die halfslachtige en karige berichten van de laatste tijd.

Dank aan ieder die dit blog trouw, of zelfs maar af en toe bezocht en grappige of meelevende reacties plaatste!

Langs deze weg stuur ik een hartelijke virtuele knuffel aan al mijn lieve lezers.

...maakten de Vaganten deze Nederlandstalige versie.
Ik vind ze heel mooi en niet alleen omdat neef Chris er dwarsfluit bij speelt

Vandaag kwam het er nog eens van : onze dinsdagochtendwandeling door het bos.

Sedert het begon te sneeuwen maakte ik samen met Ria nog enkele mooie wandelingen, Nora had het echter te druk met zonen-in-de examens en kerstvoorbereidingen . Toen begon het te vriezen en werd het wandelen te riskant. Een gebroken arm of been hadden we er nu ook weer niet voor over.

Ik miste de beweging in de frisse buitenlucht echt heel erg. Ria vertrok al voor Nieuwjaar naar Spanje voor de rest van de winter . Vandaag hebben Nora en ik met ons tweetjes terug de Trappistenwandeling kunnen maken.

Voor alle duidelijkheid : wij hebben geen enkele trappist gezien, noch  in vaste noch in vloeibare vorm. Stàppen doen wij! En babbelen natuurlijk ook een beetje … Acht kilometer doorheen de bossen rondom de trappistenabdij, dat betekent anderhalf uur genieten in de natuur.

De paden waren slijkerig en het was mistig-mysterieus, maar niettemin heerlijk om na lange tijd binnen zitten eindelijk nog eens een frisse neus te halen.

Na zeven pogingen, lukte het me toch om van ons tweetjes een foto met mijn GSM te maken J

Om halfacht gisterenavond hoorden we tot onze grote opluchting dat de A330 op Melsbroek geland was.

Ik stond op dat ogenblik bij de chinees aan te schuiven : anderhalf uur wachten op onze frikoo astemblieft! Heel de kempen had zijn avondeten bij onze chinees besteld geloof ik.

De vele klanten die er stonden of zaten te wachten, bleven echter zeer geduldig. Misschien dachten ze in het licht van de Haïtiaanse ellende dat het een groot geluk is als je alleen maar wat langer moet wachten op overvloedig eten.

Wij hadden die namiddag opnieuw “Yerma “gespeeld en ondervonden dat het publiek bij een matinee toch wel anders is dan dat van een avondvoorstelling : veel ouderen, die soms luidruchtig en ongepast commentaar leverden: voor de hoofdrolspelers in de gevoelige scènes was het moeilijk concentreren. Regisseur Hadewich heeft zelfs gedreigd iemand uit de zaal te laten zetten. Gelukkig hield de man zich nadien wat rustiger.

Desondanks werd het een goede opvoering. Zelf vond ik dat Judith en Pieter nu eens niet als enigen over het podium moesten rollen…Nu zit ik met een blauwe kleine teen, ontveld scheenbeen en een zere pols, na een totter tijdens de duistere scènewissel. Gelukkig kon ik direct rechtkrabbelen en doorspelen. Doordat we blootvoets spelen had ik er niet onmiddellijk last van, maar na de voorstelling voelde ik mij  Assepoesters boze stiefzuster : mijn linkerschoen was precies 3 maten te klein.

PJ en Lief genieten op dit ogenblik van een sneeuwvakantie, die hen van harte gegund is. Ze logeren bij Dries, die hen ook leert snowboarden. Ik hoor dat Lief er echt talent voor heeft, PJ moest de eerste dagen forfait geven wegens rugproblemen, maar ik zag hem ondertussen toch al op foto’s van staan en vallen met de grote plank. Ik hoop dat ze zich amuseren en ben blij dat de broers elkaar na maanden weer eens terugzien

Ondertussen is het voor Wout allesbehalve vakantie. Die is nu naar de miserabelste plek op de wereld, om er het B-fastteam en hulpmateriaal te brengen en straks de expats hopelijk veilig van Haïti naar België te vliegen. Gisteren kreeg ik hem online en konden we nog even chatten voor hij enkele uren zou gaan slapen om nadien de terugvlucht te kunnen aanvatten. Hopelijk komen ze straks gezond en wel in ons land van melk en honing aan. Ik hoor zopas op de radio dat de A330 vanuit de Dominicaanse Republiek is opgestegen. Oef! Wout vliegt het laatste deel van de reis, vertelde hij me gisteren. 

Voor Frauke is het in zulke omstandigheden extra druk, zo lang alleen met de kinderen...ook al is ze zeer goed georganiseerd en beweert- en bewijst ze telkens dat ze het allemaal aankan. Morgen vertrekt Wout alweer voor een week naar Parijs om er een cursus te gaan volgen. Gelukkig heeft zij voor volgende maand een skivakantie kunnen reserveren en kunnen ze er met hun tweetjes even tussenuit. Papie en Mamie zijn dan dubbel content, want die mogen voor hun grote kleine schatten zorgen!

Als ondergedompeld worden in een warm bad...zo voelde het meer dan gunstig onthaal van de première “Yerma vraagt een toefeling”aan.

Tijdens de voorstelling was al duidelijk te voelen dat ons publiek “meeging”. Er is vier maanden stevig gewerkt aan dit stuk, zodanig zelfs dat er nauwelijks tijd was om naast het repeteren ook eens een losse babbel met elkaar te doen. Het gevolg was wel, dat ons spel gisteren goed vlotte, maar aan deze enthousiaste reacties van het publiek had ik mij niet verwacht.

Tot mijn grote verrassing en dankbaarheid werd een staande ovatie  ons deel en de commentaren achteraf waren unaniem positief, zelfs  vanuit conservatieve hoek. Dat laatste deed mij nog meest van al plezier, omdat dit bewijst dat, wanneer goed gespeeld, heel veel geaccepteerd kan worden. Zelfs Frans Lawijt-zie mijn blog van 15 december-  wiens vooroordelen ongewijzigd bleven, beweerde dat hij bewondering had voor de manier waarop we het brachten.

Als de toeschouwers tevreden zijn, blijven ze ook langer en talrijker in de cafetaria dan bij een minder geslaagde voorstelling. Gisteren  bleek dat het wat dat betrof dus helemaal goed zat : de gelagzaal zat gedurende vele uren vol en dat is niet slecht voor de kassa van een amateurgezelschap, dat die inkomsten goed kan gebruiken J. Onze vrienden-bloggers waren goed vertegenwoordigd en hun enthousiaste aanwezigheid deed ons hartje veel deugd!

Zondagnamiddag en de twee volgende vrij- en zaterdagen gaan wij er dus met dubbele moed en geestdrift tegenaan.

Zaaltje gereedzetten voor morgen, samen met zussen

Kerstboom-biscuit maken voor 35 man

Laatste kerstkaarten verzenden

Boom optalloren

Nog wat pakjes maken

Enkele uitgestelde telefoontjes plegen

Toneelrepetitie

Douchen !!! en wel vooraleer ik aan al het bovenstaande begin, want ik ruik vast weer naar kabouter (aldus de uitspraak van een kleintje dat ik eergisteren oppaste).

Gisterenavond toneelrepetitie.

Frans Lawijt, de klankman, zit er voor de tweede keer stilzwijgend bij. Hij noteert op aanwijzing van onze regisseur de precieze plaatsen waar er muziek moet ingelast worden.

Aan het einde van de repetitie vraagt een van de spelers :”En Frans, wat denk je ervan?”

Waarop Frans heel timide maar gedecideerd antwoordt :”Tja, ik zal niet zeggen dat er niet goed gerepeteerd wordt, maar euh… volgens mij is ’t vulgair om vulgair te zijn en anders niks.”

De jonge meid die de vraag had gesteld was er helemaal haar kluts door kwijt. Zelf kon ik het me niet aantrekken. Ik weet dat er van dat “anders niks”  niets klopt : er zit echt wel een intens verhaal in, dat om wat doordenken vraagt en die “vulgaire klap” is in sommige kringen dagelijkse realiteit.

Wat raar toch…precies omdat het ruwe maar wel zeer natuurlijke dialogen zijn, had ik me tot hiertoe niet bekommerd om de gekruide teksten, erop vertrouwend dat het publiek zich daar ook niet zou aan storen als het maar goed gespeeld werd.

Toen ik na die repetitie in bed een stuk van mijn tekst voor Herman speelde-hij had er nog niets van gehoord en dit fragment was uit zijn context gerukt- was hij bepaald geschokt. Het moet gezegd : mijn personage heeft absoluut de grofste taal van het hele gezelschap, maar de regisseur laat mij er mijn eigen gang mee gaan en de hele ploeg ligt door mijn interpretatie geregeld in een deuk van ’t lachen, dus vertrouw ik er maar op dat de vrolijkheid van die teksten het haalt op de vulgariteit.

Vanuit conservatieve hoek verwacht ik hoedanook zware kritiek, maar ik durf met de hand op het hart zeggen dat ieder die aan deze productie meewerkt dit niet doet om te shockeren, maar om zichzelf en het publiek te amuseren.

Wie wil komen kijken is alvast gewaarschuwd…

Dit zou ik nu toch wel eens écht willen weten…

Wie leest dit eigenlijk???

Soms zie ik op mijn teller dat er 3, 4 bezoekers zijn, maar zijn dit mijn vrienden, die meestal ook een reactie plaatsen en af en toe nog eens terugkomen zonder bericht achter te laten, of zijn er “geheime” lezers, die misschien vaak komen lezen, maar die voor mij onbekend blijven?

Daarom deze oproep aan iedereen die dit stukje leest :

Ik zou voor één keer eens willen weten hoeveel verschillende lezers dit berichtje hebben gezien. Wil jij, lezer, daarom gewoon op het woordje “reactie” onderaan klikken en eens laten weten dat je hier was, zelfs al schrijf je alleen maar het woord “gezien” als reactie.

Ik beloof op mijn communiezieltje dat ik met deze informatie geen rare dingen ga aanvangen of jullie ermee lastig ga vallen, ik zou nieteens weten hoe ...
Dus : doe me asjeblief dat plezier en...Heel erg bedankt!

(Deze tekst laat ik een poosje bovenaan staan, zelfs als ik ondertussen nieuwe berichten zou plaatsen.)

Worden de uren korter als een mens ouder wordt?

Ik heb er in elk geval dagelijks tekort, het lijkt wel of ik vroeger veel meer kon afwerken op een dag en dat terwijl ik toch niet echt traag ben.

Ligt het aan de computer?

Rare vraag…Een computer zou je op alle terreinen tijdswinst moeten opleveren toch?

Hoewel ik geen kenner ben, voldoet dat masjientje aan al mijn behoeften in die richting en breng ik er vele aangename uren mee door, maar langs de andere kant : ik zit er teveel tijd aan te verlummelen…Doemme toch… Zelfs mijn blog schiet erbij in, ook al is dat dan op diezelfde computer te doen. De laatste weken was ik geconcentreerd op het samenstellen van fotoalbums : een heel plezant, maar enorm tijdrovend jobke. Het ging niet enkel om het uitkiezen en schikken van foto’s, maar ook om het verbeteren, retoucheren en classeren van oude documenten. Daarbij ben ik ook mentaal een stuk in het verleden gecatapulteerd.

Het deed me goed om tussendoor enkele dagen aan zee te gaan uitwaaien. En waaien deed het! En gieten!!!!

Wij moesten toch wel de aller-aller-allernatste  dagen kiezen om aan zee te gaan fietsen en wandelen zeker? Een ding staat vast : onze motorhome is waterdicht, want zoals het die eerste week van december op ons dak heeft geroffeld, zo roffelde het nog nooit (allee…toch niet met mij erin). Toen we geen droge kleren meer overhadden, zijn we maar naar huis teruggekeerd.

Dat natte intermezzo aan zee volgde op de tweede auditieronde in Gent voor de filmrol in “Offline”. Ik had de drie korte scènes goed voorbereid, maar weet nog niet wat het resultaat van de casting gaat zijn. Twee scènes gingen zeer goed, een derde heb ik op 7(zeven!) verschillende manieren moeten doen…Moeilijk!!! Het ging om een emotionele scène, die zeer close-up werd gefilmd. Alle emotie moest in mijn stem zitten, gelaatsexpressie moest absoluut onderkoeld  worden. Dat gegeven kende ik niet op voorhand. Ik heb echt mijn best gedaan, maar het was een zwaar corvee…Probeer maar eens iets heel kwaad, heel droevig of heel blij te zeggen, zonder dat daarvan iets in je mimiek te zien is…

Ze hebben me beloofd om voor Kerstmis wat te laten weten, maar ik betwijfel of ik “Denise” word. Heb er nog een dag en nacht over lopen natobben (en in gedachten naspelen) maar nu is het weggeëbd en wacht ik maar gewoon af. Leerzaam was het in ieder geval wel.

Onze toneelrepetities draaien nu op volle toeren. “Yerma vraagt een toefeling” van Dimitri Verhulst wordt gespeeld vanaf 15 januari.

Voor wie meer wil weten volgt hierna een knipsel uit de website van Dionteater.

zomerbruin verdwijnt
spatjes op een roos palet
mijn nieuw wintervel

Vandaag zouden we een eenvoudig feestje bij ons thuis hebben.

De oudste zus van Herman woont in Spanje en is enkele weken terug in België.

Ze had ons gevraagd om een ontmoeting te regelen met haar andere broers en zussen, dat was dus voor vandaag gepland.

Gisteren belde het voorlaatste koppel af, iedereen had wel een goede reden, maar het voelt helemaal niet prettig, ook al hebben we het op die manier wat rustiger vandaag. Ik kon dus zonder me te moeten haasten naar mijn afspraak bij de pedicure en Herman hoefde zich evenmin af te jagen om tijdig van zijn voormiddagvergadering thuis te zijn.

Misschien moet schoonzus volgende keer zelf maar een feestje bij haar thuis regelen. Pffft…ze komen al zo zelden bijeen, dat je zou denken dat wanneer de gelegenheid zich voordoet iedereen toch wat moeite zou doen en er met plezier bij zijn ?

Dit begint inderdaad meer op een weekboek dan op een dagboek te lijken. Ik krijg de kans niet meer om dagelijks te schrijven, of beter:  ik vind dat ik niet genoeg tijd heb om dat goèd te doen, en als het niet goed kan, dan liever helemaal niks. Zo heb ik vroeger op school door enkele keren een leeg blad af te geven of door te zwijgen nul punten gekregen, omdat ik me niet belachelijk wilde maken door stommiteiten te zeggen of te schrijven. Ja, een domme ijdeltuit was/ is dit meisje. Als ik niet minstens even kan polijsten aan mijn tekst, dan schrijf ik liever helemaal niets.

Dus wordt dit weer een weekverslag. Om aan te sluiten bij vorige week : onze geparkeerde auto vond ik gemakkelijk terug en na de toneelrepetitie ging ik in het huis van mijn ouders slapen, omdat ik ’s anderendaags met zus naar Leuven wilde.

Moeke en Voke waren voor een week naar zee, dus sliep ik daar in een groot leeg huis. Van de vijf slaapkamers kregen er door de jaren heen drie een andere bestemming, dus had ik de keuze uit de logeerkamer op de 2^de verdieping of de slaapkamer van mijn ouders op het 1^ste. Die logeerkamer is kil en kaal en ik koos voor één verdieping lager, ook al omdat er in Moeke en Vokes kamer een digitale wekker staat. Dat was niet zo’n goed idee, want slapen deed ik nauwelijks, het was heel bevreemdend om in het bed van mijn bejaarde ouders te slapen…allerlei gedachten warrelden door mijn hoofd en om kwart voor vier lag ik nog steeds wakker, moest mezelf overtuigen om niet naar boven te trekken.

Desondanks was ik de volgende dag toch redelijk fit en trok met Jeske per trein naar Leuven, om er de unieke Rogier Van der Weyden tentoonstelling in het nieuwe M-museum te gaan bekijken.  Het nieuwe museum is prachtig, het herinnerde mij door de inplanting en architectuur van de verschillende gebouwen en het veelvuldig gebruik van travertijn, zelfs sterk aan het schitterende Paul Gettymuseum  in Los Angeles. De zeer druk bezochte tentoonstelling bracht werken van Van der Weyden vanuit de hele wereld tijdelijk samen. Wij hadden onze tickets online gereserveerd, die waren aan stricte toegangstijden gebonden:  voor ons was dat van 13 tot 14 uur. Gelukkig mochten wij reeds om kwart voor één binnen en stelden vast dat het kwart over drie was, toen we het museum verlieten. Jeske en ik hebben ervan gesnoept! Ik geniet altijd dubbel als ik samen met haar naar een concert, toneelstuk of museum ga, omdat zij mij wijst op dingen die ik anders zou gemist hebben en zo gaat het ook vice versa. Zo’n belevenis wordt voor ons allebei verrijkender. Soms gaan we wel wat teveel op in ons nagenieten, want nadat we uit het station van Berchem kwamen en ons op de bank van het bushokje installeerden, verstreek er bijna een half uur vooraleer we doorkregen dat het abnormaal was dat er nog geen bus was voorbijgekomen. Door werken was die halte tijdelijk verplaatst, de gele aanplakbrief hadden wij in ons enthousiast nababbelen niet zien hangen.

Het was zo goed als etenstijd toen we bij haar thuis kwamen, ik kon dus meteen mee aanschuiven voor paling in ’t groen en kreeg nog een grote zak kastanjes uit de tuin mee naar huis. Daar ben ik nadien meerdere uren mee zoet geweest : eerst de harde schillen eraf prutsen, dan blancheren en vervolgens nog eens twee uren om de fijnere vliezen eraf te halen. Maar er is al een berg lekkere kastanjekoekjes mee gebakken en de rest zit in de diepvriezer om bij wild of kalkoen te serveren.

Mijn ventje stuurde dagelijks enthousiaste sms-jes vanuit Bolzano en ik haalde thuis mijn hartje op aan poetsen en oude foto’s inscannen, waarmee ik een nieuw album wil samenstellen. Mijn blog scheen bovendien kuren te vertonen en ik heb lang zitten sukkelen en sakkeren omdat er blijkbaar iets mis was met de foto’s die ik had geplaatst, gelukkig schijnt nu alles weer in orde.

Donderdag belde zus Rikske van aan zee dat Moeke en Voke vervroegd terug naar huis kwamen omdat er gezondheidsproblemen waren…denk dat ik daardoor wakker heb gelegen in hun bed…

Na doktersbezoek en aanpassing van medicatie lijkt het allemaal weer beter te gaan, maar we maken ons zorgen. Hoelang kan dit nog goed gaan, vraag ik me af. Ik probeer voorzichtig duidelijk te maken om eens een specialist in de arm te nemen, maar een beslist :“Wij hebben alle vertrouwen in de huisdokter”, laat geen verdere discussie toe. En ja, vertrouwen is belangrijk, natuurlijk…misschien wel belangrijker nog dan een medisch perfecte begeleiding…

Mijn ouders zijn nog samen en kunnen hier zelf over beslissen (of één beslist en de ander denkt dat dat goed is), dus moet ik dat respecteren. Op die manier zijn zij al meer dan 60 jaar getrouwd en beiden 86 jaar. Leg je erbij neer, Paz.

Donderdagnacht kwam Herman terug thuis na een vruchtbare vergaderweek. Hij ziet er goed uit, vind ik. Eigenlijk hebben die enkele dagen apart ons allebei goed gedaan, ook al was ik aanvankelijk een beetje ongerust over die eerste-keer-alleen-naar-buitenland.

Vrijdag was het de halfjaarlijkse bijeenkomst met zijn oude buurjongens, zoals steeds werd het een blij weerzien, met ditmaal een boeiende en goed voorbereide historische wandeling door Antwerpen

Ruim negendertig jaar hebben wij twijfels gehad omtrent Hermans exacte geboortedatum.

Toen wij als voorbereiding op ons huwelijk naar zijn parochie gingen om een doopselbewijs te halen, gaf de pastoor ons een afschrift waarop de datum van 24 oktober 1944 vermeld stond. Herman en ik schoten in de lach : “Dat is onmogelijk meneer pastoor : dan zou hij reeds twee dagen vóór zijn geboorte(26 oktober) gedoopt zijn!”

”Kom hier in het register dan maar eens kijken, zei hij:  Hier staat dat hij geboren is op 21 oktober en gedoopt op de 24^ste. Dat er één datum fout zou zijn, is mogelijk, maar twéé?”

Op zijn identiteitskaart heeft altijd 26 oktober gestaan, maar wij bleven jaren in de onzekerheid of dit nu werkelijk de juiste datum is. Herman was immers geboren onder “de vliegende bommen”. Naar verluidt hebben ze zijn ma met een stootkar naar de kraamkliniek gebracht omdat er geen andere vervoermiddelen beschikbaar waren. Zij was 46 jaar en het was haar achtste en laatste kind. Herman is vroeg wees geworden, aan zijn ouders hebben wij dus nooit kunnen vragen wat er precies gebeurd is. Ik gokte erop dat men in die chaotische tijd de aangifte van geboorte misschien te laat had gedaan en om een boete te vermijden een latere datum had doorgegeven…

Nu het raadsel weer eens zijn kop opstak –logischerwijs gebeurt dat telkens omstreeks zijn verjaardag- besloot ik om eindelijk eens uit te gaan pluizen hoe het nu werkelijk zit.

Eerstens telefoneerde ik naar zijn oude parochie, om te informeren of die doopregisters daar nog waren en of ik eventueel een foto mocht komen maken van de betreffende bladzijde. Ik kreeg een “ja” op beide verzoeken en maakte meteen een afspraak om langs te komen.

Toen nam ik contact op met een van Hermans broers, die de familiestamboom opmaakt en over veel gegevens beschikt, om te vragen of hij ook het trouwboekje van de ouders nog had. Dat was niet het geval, maar hij bezat wel een copie van de bladzijde met de geboorte van de kinderen, die mailde hij dezelfde dag nog door.

Tot onze verbazing zagen wij dat Herman niet in de kraamkliniek van de Vinkenstraat was geboren, zoals hijzelf altijd had gedacht, maar in de Sint-Vincentiuskliniek in Antwerpen! Er stond een geveegde stempel in het vakje van “doopsel”, geen datum, maar wel een leesbaar adres…Dat was een grote meevaller, want dit ziekenhuis bestaat nog steeds.

Dus mailde ik naar de nog steeds bestaande kraamkliniek, in de hoop dat men ook daar nog over die oude registers beschikte en waarom ik die zo graag wou inzien en eventueel fotograferen.

Dezelfde dag nog kreeg ik antwoord van de pastorale dienst, dat mijn echtgenoot inderdaad in dit moederhuis was geboren op…21 oktober en gedoopt op 29 oktober…en dat hij FRANCISCUS DW was!!!

Lieve hemel!!! Was ik met een wisselkind getrouwd???? Het raadsel werd steeds groter… 
                

Onmiddellijk teruggemaild dus, dat mijn echtgenoot HERMAN DW was, officiële geboortedatum 26 oktober 1944.

En toen, eindelijk! kwam de bevestiging : geboren op 26 oktober (oef!) en gedoopt op 29 oktober, op dezelfde dag als die andere kleine met dezelfde achternaam! In het register stond zelfs vermeld dat de geboorte plaatshad “rond 8 acht uur ’s avonds”.

Hoe er uiteindelijk met de overschrijving naar het parochieregister dan geknoeid is, mag Joost weten… we zijn nu in elk geval zeker dat hij geen vijf dagen ouder is dan wat altijd zijn officiële geboortedatum geweest is.

Enkele dagen later mocht ik in het ziekenhuis het document komen fotograferen en trok nadien naar de parochie, om ook dat foutief ingeschreven register te trekken.
Een pastoor is daar al lang niet meer, maar de vrouw van de diaken ontving mij op de vroegere pastorij. Ik vertelde haar dat we nu wel zeker konden zijn over de juiste data en dat ik een copie zou doormailen die ze tussen dat register kon steken, als bewijs. Waarop zij, bij het geopende register : “ O, maar dat is niet nodig, ge zijt dus zeker van 26 als geboorte en 29 voor de doop? Dan ga ik dat meteen veranderen !”

En nog voor ik haar kon tegenhouden, overschreef ze die cijfers met een moderne bic!!! Ik had mijn foto’s nog niet eens kunnen nemen... Mijn teleurstelling was immens! Ze heeft nog wel een fotocopie van het geheel genomen, die copie dan weer veranderd in de oude data en aan mij gegeven, maar inwendig kookte ik, ook omdat ze dat mooie oude document zomaar verknoeid had!

De 20^ste verjaardag van de val van de muur die Duitsland in tweeën deelde, gaat niet ongemerkt voorbij. Elke dag van deze week is er wel ergens een documentaire, praatprogramma of film te zien die deze historische gebeurtenis herdenkt.

Een prachtige, pakkende film die op Canvas reeds werd uitgezonden en zaterdag a.s. op Nederland 2 te zien is om 22u40 : “Das Leben der Anderen”…niet te missen!!!

Wij hebben zo onze eigen herinneringen aan het falen van het communistisch systeem.

In het voorjaar van 1989 verliet op zijn eerste reis naar het Westen een piepjonge Roemeense dekofficier zijn schip, zonder identiteitspapieren(die moesten aan boord blijven) en met slechts een paar duizend frank op zak. Vastbesloten om iets van zijn leven te maken in een “kapitalistisch” land liep hij het Antwerps stadscentrum in en keerde nooit terug naar zijn schip. Vanaf dan werd hij als een deserteur beschouwd. De staat had immers zijn (militaire) opleiding betaald en zijn moeder zou voor de gevolgen van zijn vlucht zwaar boeten.

Door omstandigheden - die ik enkele jaren geleden al eens op mijn blog vermeldde(zie mijn archief 10 februari 2006) – leerden wij Adrian kennen en werd hij in ons gezin opgenomen.

Toen het nieuws en de beelden van de val van de Berlijnse muur op TV werden getoond, waren wij allen aan de buis gekluisterd. Natuurlijk was dit gebeuren onderwerp van al onze gesprekken! Wij durfden luidop hopen dat het Ceaucescuregime nu wellicht ook aan het wankelen zou gaan, maar Adrian geloofde daar niets van : “Roemenië is iets héél apart, zei hij, daar wankelt het systeem nog in geen honderd jaar”

Nauwelijks 2 maanden later zagen wij de omwenteling in Roemenië gebeuren en weer zaten wij in ons vredig salon als gebiologeerd naar de oorlogsbeelden op TV te kijken, samen met Adrian en Narcis, een vriend van hem, die tijdens de Kerstdagen met zijn schip in Antwerpen was en bij ons bleef overnachten. Narcis was twee weken eerder uit Roemenië vertrokken  en toen was daar nog niets van onrust te merken. Die Kerstmis was wel heel speciaal voor hen, maar ook voor ons.

De jonge mannen konden hun ogen en oren niet geloven…Adrian durfde nauwelijks geloven dat hij voortaan zijn moeder zonder afgeluisterd te worden kon telefoneren in haar appartement, dat er vrij verkeer buiten de grenzen mogelijk was, om nog maar te zwijgen over de moord op de dictator en zijn vrouw…

Narcis is gewoon teruggevaren en trouwde enkele jaren later met zijn verloofde in Constantza. Wij hebben die bruiloft bijgewoond en enkele weken rondgereisd door Roemenië.

Adrian bleef nog enkele maanden bij ons wonen en is geëmigreerd naar Canada, waar hij na verscheidene tijdelijke jobs een carrière in de IT sector heeft uitgebouwd. Hij is al jaren Canadees staatsburger en wij bellen en mailen elkaar zeer regelmatig. Ook Narcis is enkele jaren later samen met zijn vrouw naar Canada uitgeweken en neemt nog af en toe contact met ons op.

Deze historische verjaardag doet ons heel intens terugdenken aan een periode die voor ons gezin toch wel ingrijpend en verrijkend was, omdat wij geconfronteerd werden met een wereld – nieteens zo veraf- waarin  wantrouwen, onvrijheid en grote tekorten het dagelijks leven uitmaakten en het contrast met ons eigen comfortabele vrije leven.

Waarschijnlijk is hij ergens tussen 21 en 26 oktober 1944 geboren. Officiëel staat zijn geboortedatum als de 26^ste genoteerd, maar omdat zijn doopsel al de 22^ste in de registers beschreven staat, weten we niet wanneer hij precies jarig is. Ik neem me al jaren voor om nog eens terug naar de parochie te gaan, het doopregister in te kijken en er een foto van te maken.

Zaterdag kwamen de kinderen brunchen om Papies verjaardag te vieren. Jade en Dries hebben we gemist, maar het was sowieso al een vrolijke drukte. De avond tevoren was de algemene ledenvergadering van Dionteater en die speelde ’s nachts nogal door mijn hoofd, niet dat het er zo heftig aan toe ging, zoals andere jaren weleens het geval is, maar toch kon ik sommige flarden van gesprekken niet uit mijn gedachten bannen. Bovendien moest er nog een en ander voorbereid worden voor de brunch, hoewel ik vrijdag al de ganse dag had staan kokkerellen en boodschappen.

Een brunch is gemakkelijk op het moment dat de gasten er zijn, maar vraagt minstens evenveel voorbereiding als een diner vind ik. Zeker als je alles zelf wil bereiden. Dus zat ik die nacht afwisselend de volgorde van mijn werklijstje te overlopen en de vergadering na te kauwen. Ik ondervind dat ik met de jaren minder stressbestendig word. Hoe goed ik ook voorbereid ben, als de volgende dag al in de voormiddag iets belangrijks op mijn agenda staat, slaap ik nauwelijks of niet. Ik ben het niet meer gewoon;  misschien moest ik wat meer ondernemen ?

Iets om te onthouden : de kleintjes niet té veel verschillende prikkels te geven. Herman ondervond nu zelf dat ze te opwonden geraken wanneer hij ze telkens nieuwe dingen presenteert. Gewoonlijk zijn ze speels maar rustig, toen ze tussen al dat gebabbel ook nog eens met allerlei wisselend speelgoed geconfronteerd werden, was het van het goede teveel en werd hun aandacht eerder afgeleid van het spel dan dat ze er plezier in hadden. Binnenkort hebben we enkele babysit-dagen en we zullen hier zeker op moeten letten. Een mens is nooit te oud om te leren J.

Ondanks mijn klaagzang was het hartverwarmend om de kids-klein-en-groot hier te hebben, want ze zijn stuk voor stuk echte schatten! Rond zes uur waren de laatsten terug naar huis en qua opruimen waren we op korte tijd rond. Ik ging nog een luchtje scheppen en genoot intens van de herfstkleuren voor het donker werd.

Zondag heb ik het verslag van de jaarvergadering van Dionteater uitgetikt en doorgemaild. Mission accomplished.

Het werd een mooie herfstdag en we wandelden door het bos naar de winkelboulevard nabij de autostrade om warme pantoffels te kiezen voor Herman maar vonden niets naar zijn gading.

Toen ik vandaag mijn zomerschoenen naar de zolder bracht, vond ik daar toch wel een paar vergeten wintersloffen van hem zeker!

Opruimen is in meer dan één opzicht goed voor een mens J.

Deze week in de aanbieding :

Herman was het hele weekend op trot voor zijn verenigingen, terwijl ik zo mijn eigen activiteiten had, o.a. het urenlange gesprek waarover ik gisteren schreef en dat hoogstwaarschijnlijk vruchteloos was.

Maar kom : toen manlief in de late namiddag thuiskwam, hebben we ons opgetut, reden nog even langs de bloemenzaak en trokken met bloemekes-en-al naar Turnhout om een jonge kennis te gaan feliciteren die een notariaat had overgenomen : Chique receptie(zelfs met oesters die aan je tafeltje werden geopend! mmmm) Behalve de jonge notaris kenden we niemand in de hele tent, maar we kregen algauw gezelschap van een zeer onderhoudende tafelgenoot, zodat het later werd dan wij oorspronkelijk van plan waren om naar huis te gaan. Onderweg nog Vodka-controle gehad ook. En wéér mocht ik niet blazen…

Zondag was Herman opnieuw voor dag en dauw vertrokken. Ik had een afspraak in de OZ-Fit-trailer om mijn conditie na tien weken training te laten controleren : uithoudingsproef, vetmeting, weging, bespreking van het voorbije en toekomstige programma.

Ik ben géén trap hoger geklommen, maar het scheelt niet veel…volgende keer moet ik die kaap zeker ronden. Over rond gesproken : mijn gewicht was ongewijzigd geblevenL, maar het goede nieuws is dat mijn vetgehalte merkbaar was afgenomen en dat ik een hogere belasting van de fietsproef aankon. Dus ben ik met verse moed aan een nieuwe aangepaste reeks van tien weken wandelen begonnen.

De fitness-controle ging door in Hove, op slechts enkele kilometers van mijn ouderlijk huis, dus combineerde ik beide en bracht moeke en voke nog een bezoekje en natuurlijk geraakte ik niet weg zonder mee avondboterhammen te eten en een aanval te doen op de steeds volop aanwezige pralines en koekjes. Moeke heeft de neiging om altijd meer snoep aan te dragen en aan te bieden . En Paz? Die liet zich wellustig gaan in het smullen van madeleinekes en Leonidaspralinen…Er zal deze week nog flink moeten gemarcheerd worden!

Maandagnamiddag : Mijn trouwring is al jaren véél te spannend, ik krijg hem met moeite nog over mijn ringvinger en eens hij daar zit, krijg ik zo’n gezwollen vleesballonnetje tussen de knokkel en de ring, dat het griezelig om zien is. Die ring ligt dus al enkele jaren ongedragen in een schaaltje: da’s niet de bedoeling van een trouwring, dus moest hij vergroot worden. Onze vroegere buurman is goudsmid in de koekestad (voor onze Nederlandse vrienden : zo noemen wij, Antwerpenaren, onze stad) en die gaat nu dus iets aan die ring doen. Volgende week mag ik hem terug gaan halen.

Vervolgens reden we naar het bioscoopcomplex om naar “De helaasheid der dingen” te gaan kijken. Mooi!!! Schitterende acteursfilm, hard, grauw, maar toch niet deprimerend. Heel trouw aan het originele boek van Dimitri Verhulst ook. De propjes die ik in mijn oren had gestopt voor het overschot aan lawaai van de trailers en reclame, kon ik tijdens deze film rustig uitnemen, want er zaten gelukkig geen knallen of loeiharde muziek in, die mij in dat reusachtig cinemacomplex soms uit mijn zetel doen opspringen van ’t verschieten.

Als avondmaal haalden we een slaatje bij de Quick en toen was het repetitietijd in Dionteater. Ik heb me deze avond echt geamuseerd door me in dit rolletje uit te leven, maar heb nog geen flauw idee hoe het definitieve stuk er gaat uitzien.

Dinsdag : is een blanco vel…ik kan me buiten wat huishoudelijke en administratieve dingetjes niets meer herinneren.

Woensdag : Al in de voormiddag per bus naar Antwerpen, dan per trein naar Gent. Ik moet toch eens onthouden dat een L-trein een LANGZAME trein is en dat ik beter wat langer in het station op een IC wacht, dan de eerste-de-beste in de goede richting te pakken. Maar goed : het heeft wel iets, zo’n boemel en onderweg kon ik me rustig op mijn auditie voorbereiden. Die had plaats in een oud pakhuis in de haven van Gent, waar nu een filmproductiehuis gevestigd is.

Ik had een zeer goed gevoel bij die auditie : een voorbereid stukje brengen en nadien een improvisatie samen met een assistent. Als ik pas binnen hun plaatje, zit ik volgende zomer misschien wel in een Belgische film… Er zijn nog een aantal kandidaten voor dezelfde rol, half november weet ik wat het wordt. ’t Zal ook weer een sociaal drama worden, genre gebroers Dardenne, maar het gegeven lijkt me wel wat. Of het nu wat wordt of niet, ik ben alleszins blij dat ik het geprobeerd heb, want ik vond het echt leuk.

Donderdag : een nieuwe kop!

Ja, dat zou je soms wel willen, Paz… het blijft echter bij een verbeterde versie van je coiffure. Maar allee, we zijn weeral content!

Wat mij vooral geschokt heeft : hoe komt een normaal mens erbij om voor het eigen foute gedrag rechtvaardiging en excuus te vinden in zijn geloof of wereldbeschouwing. Hoe kan het geloof in chakras, auras, reïncarnatie, healings, readings en de zoektocht naar het Ik  iemand zo totaal in de ban krijgen dat de gevolgen voor zichzelf en zijn naasten enorm zijn en onnoemelijk veel verdriet en schade veroorzaken?

Tegen dit soort vermomde hysterie valt niet op te tornen, redelijkheid krijgt geen kans meer.  Ik heb even gedacht om met  wat nuchter gezond verstand en een respectvol gesprek helderheid en inzicht in een scheefgegroeide situatie te helpen vinden, maar hier moet ik aanvaarden dat ik volslagen machteloos ben.

Meer details mag ik hier niet over geven, kan slechts hopen dat –liever vroeg dan laat- ogen open zullen gaan.

En nu : iets helemaal anders…

In mijn blog van de maand mei heb ik bij het bezoek van mijn Amerikaanse vriendin enkele bedenkingen gemaakt bij haar fundamentalistisch katholiek geloof.

Vorig weekend werd ik geschokt door de vaststelling van hetgeen een ànder soort religieus fanatisme kan aanrichten bij overigens intelligente jonge mensen.

Vriendin Bojako spreekt vaak lachend over het bezitten van een reizigersgen…naar analogie vraag ik me af of er ook zoiets als een geloofsgen  bestaat. Als het bestaat, dan zit het zeker niet bij mij, ook al respecteer ik ieders geloof, zolang de persoonlijke vrijheid van zowel gelovige als zijn omgeving niet in het gedrang komt. Ooit dacht ik een vurig katholiek te zijn, had niet de minste twijfels over geloofszaken en was er vast van overtuigd dat dit nooit zou veranderen.

Door mijn ogen en geest open te houden en innerlijk volwassen te worden -een maturiteit die niets met leeftijd te maken heeft, want ik moet rond de veertig zijn geweest- is geleidelijk het besef gegroeid dat ik een zeer aards wezen ben, niet vatbaar voor het bovennatuurlijke  en is zonder heftige persoonlijke crisis mijn geloof weggeëbd.  Sedertdien voel ik mij innerlijk sterk en evenwichtig(er).

Het laatste wat ik wil, is het geloof van anderen aan het wankelen brengen. Als Moeke bidt tot de Heilige Damiaan of mijn overleden broer-die nooit een sint zal worden- opdat haar oogoperatie toch maar zal slagen, dan spreek ik haar niet tegen. Wanneer echter iemand mij probeert te “bekeren”, dan gaan mijn inwendige stekels overeind staan! Iedere keer weer ondervind ik dat die missionarissen van eender welke overtuiging : (antroposofie, katholicisme, pro-en-contra islam, hysterische feministen..) aan mijn lichaamstaal merken dat ik sceptisch sta tegenover hun overtuiging en mij kost-wat-kost in hun kamp willen inlijven. Tenminste : ik denk dat het aan mijn lichaamstaal ligt, hoewel ik daar controle over dacht te hebben, aan mijn mondelinge uitlatingen zal het meestal niet liggen. ’t Kan natuurlijk ook zijn, dat ze mijn houding uitleggen als “belangstellend luisteren” en daardoor blijven inbeuken op mijn weigerige maar integere ziel.  

Morgen meer details, want ik heb het nog lang niet van me afgeschud : de voorbije gebeurtenissen blijven maar door mijn hoofd warrelen…

Hmm…Zeggen dat je niet weet wat te schrijven omdat er zoveel gebeurt en dan bloggen over een boswandeling, klinkt niet echt als of ik een vol en boeiend leven leid. Daarom toch even een opsomming :

Tweemaal per week toneelrepetitie voor “Yerma vraagt een toefeling” , dat in januari op de planken gaat.

Bezoek ontvangen van vrienden en familie, met kokkerellen en lange babbels.

Zelf op zieken- en ander bezoek.

Ledenfeest van Dionteater met etentje.

Voorleesavonden waar we fragmenten uit ons lievelingsboek mochten lezen. 't Waren twee gezellige avonden, weliswaar in zeer kleine kring, maar de "lezers" wisselden nadien hun boeken uit en zelfs mijn ventje is nu gebeten door het leesvirus! 

Dingen regelen voor ons emigrantje, wat nogal wat heen en weer geloop meebracht.(Zopas een enthousiast telefoontje gekregen vanuit Oostenrijk : vorige week nog 28 graden warm, nu een dikke laag Tiefschnee, Dries wandelde twee uur naar boven en kon al "boardend" afdalen tot in het dorp. Volgende week kan het evengoed terug 20° worden, maar dit voorschotje op het seizoen heeft hij toch al gehad) 

Tuinonderhoudswerken bij ons en bij buurman-vrijgezel, die onlangs zonder tuinman gevallen is.

Theatervoorstelling bijwonen van An Nelissen.

Een trui en twee sjaals beginnen te breien, die trui is een cadeautje voor Mariefe en zou deze maand nog naar Amerika moeten gestuurd worden.

Een hals-over-kop babysitbeurt omdat Frauke met spoed naar het ziekenhuis moest. We zijn enkele dagen zeer ongerust geweest maar ze is nu gelukkig terug aan het werk en goed hersteld.

Zes kine-beurten gekregen voor een zeer pijnlijke nek : het gevolg van gespannen in de tandartsstoel te liggen zonder nekondersteuning. Ook dat is gelukkig voorbij.

Een heerlijk weekendje met de motorhome naar Nederland. Storm! Wind! Maar zalig weerzien van onze Noord-Hollandse vrienden, die een drievoudig feest vierden, waarvoor ze mij graag Shirley Valentijn wilden laten spelen voor hun 100 gasten in het Scagon-theater in Schagen. Het werd mijn allerlaatste voorstelling van deze monoloog en ik weet niet wie er het meest van genoot : onze vrienden, hun genodigden, of ikzelf…Het was alleszins een heel fijne afsluiter van drie jaar Shirley spelen.

Moeke en Voke voelen zich geweldig, nu zij een nieuw hoorapparaat heeft, een geslaagde oogoperatie kreeg en beter kan wandelen dankzij haar rollator; op die manier wordt ook Voke’s leven wat minder gestresseerd en dat voelen we duidelijk aan hun gedrag.

Vorige zaterdag nog even naar onze kleine wonderkindjes gaan kijken en nadien toogdienst in Dionteater bij de kindervoorstelling.

Herman is weer helemaal in zijn vergaderfurie gevlogen : letterlijk elke dag van deze week én komend weekend werden aan zijn Europeade-activiteiten opgeofferd en er staat nog meer op de agenda. Ik probeer hem nu duidelijk te maken dat hij me al zo'n dertig jaar sust met "Het zal beteren, zoeteke". Over twee weken wordt hij 65, ik ben benieuwd of het gaat beteren...

En waar ik tot mijn schaamte de laatste tijd veel te veel mee bezig ben : al die stomme spelletjes … Ik speel boerin op Farmville, klik majong-steentjes of action blocks weg, doe woordspelletjes en wil altijd nog één spelletje méér spelen. Verslaafd, ja! Ik moet er gewoon mee stoppen…Hellup!!!