Heer, laat mij in uw grote wereld een simpel veldbloemeke zijn. Zoals voorheen blijft mijn belangstelling uitgaan naar POEZIE, vanuit mijn mens-zijn, de natuur en de Schepping. Ik ben een dankbare mens. ria
Als wij voor een korte periode op vakantie gaan, kiezen wij meestal voor de formule van Bed- and breakfast.
Zeker in Engeland en ook in Frankrijk, vinden wij dit een prettige en geschikte manier van reizen.
Twee maal hebben we zo een trip door het land gemaakt, één maal in de UK en éénmaal in Frankrijk. Op die manier kom je natuurlijk in heel wat verschillende gelegenheden en ontmoet je ook veel verschillende mensen en nationaliteiten.
Eigenlijk wou ik niet vertellen over onze ervaringen, die vrijwel altijd goed, tot heel goed waren, maar wel over het feit dat het bij mij soms kriebelt om dit zelf te doen, in ons toch te grote huis.
Ik ga er direct bijzeggen dat ik, gezien mijn leeftijd er niet meer aan begin, maar soms droom ik er wel over.
Wij hebben twee tot drie slaapkamers die wel aan de eisen zouden voldoen. Die worden nu gebruikt als er iemand uit gezin of familie komt logeren. Geen luxe, maar comfort en gezelligheid.
Dan beeld ik mij in dat ik gastvrouw ben in een B&B en besteed ik veel zorg aan de kamer, een extra bloemetje, mooie kussens wat leuke foto's, een blanke bedsprei enz. Ikzelf word ook wel eens graag verwend dan kan ik het nu eens voor anderen doen.
Veelal genieten onze gasten er van, zeker als iemand alleen is vindt die het gezellig om samen met anderen te kunnen ontbijten.
Zo speel ik af en toe mijn Bie-en-bieke, tot ieders genoegen, ook het mijne, vermits het nooit voor lange perioden is.
Want een B&B, altijd klaar staan voor je gasten en zeven dagen op zeven, is niet te onderschatten. Dat zou voor mij toch echt teveel van het goede zijn. Na veertig jaar werken, mag het nu echt wel wat kalmer.
Als we langere tijd op vakantie gaan huren we meestal een stekje, dat is dan wel voordeliger dan met twee personen op logement.
Ik zoek altijd alles via internet en leg dit dan ook tijdig vast. Slechts één keer hadden we een minder goede ervaring, dat was in Zuid-Wales, een gelegenheid waar we naartoe werden verwezen omdat hetgeen we gekozen hadden volzet was. Alle andere keren waren bevredigend tot zeer goed!
Een oude kleerkast, van toen mijn grootouders langs moeders kant trouwden, staat nog in ons huis.
Mijn moeder bracht ze mee, toen ze hier kwam wonen. Nadat mijn vader stierf, vond ze hier een nieuwe thuis.
Niet alleen is het een kast vol herinneringen, maar tevens gevuld met vele dierbare snuisterijen.
Ik maak me zorgen, om die kast niet dat ze versleten is, of in slechte staat, maar ik vraag me af, naar wie ze gaat, als ik er niet meer ben.
Mijn man zegt, 'misschien de kringloopwinkel' maar dat krijg ik niet over mijn hart; 'teveel herinneringen'.
En plots, zo maar een idee, een mooie kist, voor mij, voor later!
ondertussen geef ik haar nog een goede beurt, gepoetst, geblonken terwijl de boenwas geurt.
ria - 30 juli 2008
Mag ik nog even storen, het gaat over die kleerkast, misschien wil je graag het verdere verloop even horen.
Die kast werd, zoals alles destijds met de hand gemaakt. stevig en solide, zo ging dat...in die oude tijd.
Drie deuren, één met een spiegel en met geslepen boord, het hout ingelegd als parket, echt een juweeltje, zoals voor een jong koppel hoort.
De rug echter die moest vervangen, is niet meer origineel, ik vraag me af, lig ik daar dan in het donker, niet te eenzaam en gevangen?
De spiegel kan mijn redding zijn, naar binnen gekeerd, zie ik dan mezelf liggen, mijn andere ik… daarmee is toch niets verkeerd?
En blijft mijn ziel alleen nog over, dan valt over mij het grote verdikt, hoe ik geleefd heb, rijk of sober; vriendelijk, of chagrijnig, voor anderen of voor het eigen “ik”!
En in Gods spiegel zie ik dan mijne hobbelige, lange leven. Ik vertrouw erop dat Hij, God mij voor al mijn zonden en tekorten, Zijn barmhartige vergiffenis zal geven.
Sinds jaren ben ik fan van Seniorennet en dat zal ik altijd blijven.
Topic's Blogs Vooral over Natuur en Poëzie
wat heb ik al niet allemaal gelezen en volgeschreven.
Dank Pascal en lieve moderators voor alle mogelijkheden die wij hier krijgen.
maar
ik had nog maar pas dit nieuwe blog geopend of ik kwam toevallig terecht op een blog gemaakt met blogspot van google.
Nieuwsgierig als ik ben ging ik op onderzoek... Ik had reeds een emailadres bij google, mijn foto's staan op picassaweb van google. Dus ik opende ook een blog... nieuwsgierig en voldaan!!!
Met wat een gemak kon ik teksten en foto's uploaden, ook van uit mijn oude webpagina's.
Het is nu mijn bedoeling om ook en misschien vooral met dat blog verder te werken, zodat ik daar een samenvatting kan maken uit het beste, van al mijn andere webpagina's en blogs.
De laatste, echt de laatste snuisterijen heb ik vandaag nog uit een paar verdroogde takken groen geplukt. En daarmee is alles, maar dan ook alles weggeborgen. Tot volgend jaar? Wie zal het zeggen?
Ieder jaar, bij elk einde van een seizoen stel ik me deze vraag?
Ben ik ongerust, ben ik bang? Neen, helemaal niet, want wij, mijn man en ik zijn beiden nog goed gezond. Maar je weet nooit. Hoe staat het ook weer in het evangelie: “Wees waakzaam, want ge kent dag nog uur.”
En dat is maar goed ook, dat wij dag nog uur kennen. Waakzaam blijven, is wat ik probeer te doen. Mijn leven ligt in Zijn handen en verder geniet ik van elke nieuwe dag en van iedere nieuwe kans.
De kerstboom, je ziet hem hier, op wieltjes en onderweg naar een nieuw leven. Hij wordt binnenkort uitgeplant in poldergrond, bij onze dochter in de tuin. Een mooie, sterke wortel en een boom die nauwelijks zijn naalden verloor in de warmte van onze huiskamer Zonde om hem op te stoken. Zelf zullen we de volgende jaren een kleinere boom kopen, al dat gesjouw, wordt wel wat veel als je de zeventig voorbij bent.
Terwijl ik dit schrijf is de sneeuw volop aan het smelten en daardoor heeft de tuin zijn magie verloren. Maar zoals ieder jaar rond deze tijd begin ik al opnieuw uit te kijken naar de eerste tekenen van de lente. Krokussen bv. die met hun neusje boven de sneeuw komen uitpiepen.
Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn, en licht in de ogen te dragen, een paar mensen nabij, en een plek waar men brood en wat vriendschap mag vragen.
Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn en hoop in het hart te dragen een paar woorden van troost een paar woorden van trouw een bloem, een lief kind en wat warmte voor koude dagen.
Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn, en met God verbonden te leven, een bereid en een goed hart, een hand op het hoofd van wie lijdt, en de andere hand leeggegeven.
Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn en met blijdschap naar morgen te kijken, een weg te gaan, God mag weten waarheen, Hij is lief en begaan, met ons lot als geen één.
Hij bewaart onze droom als geheim is zijn hand, en geneest alle pijn in dat andere land dat de hemel zal zijn. Niet zoveel is er nodig om heilig te zijn.
Het heeft me enige moeite gekost om uit een bestaande keuze aan webpagina's, aangeboden door Seniorennet, een nieuwe lay-out samen te stellen zoals ik het voor ogen had. Eenvoudig, simpel, maar toch duidelijk. Ik kan nu met een gerust hart gaan slapen en morgen starten met mijn nieuwe site. Goede nacht, ria
Welkom op mijn nieuw blog. In de voorbije jaren heb ik reeds drie blogs gemaakt. De twee laatste die nog actief zijn, wil ik nu samenvoegen in één blog. Natuur en Poëzie zijn twee componenten die U hier zult terugvinden. Maar ook mijn sociale bewogenheid en mijn geloof zijn onderwerpen die ter sprake zullen komen. Misschien kent U mij onder de naam ria, ria2007 en Rio. Deze blogs zijn nog steeds toegankelijk maar worden niet meer aangevuld.
In de voorbije jaren heb ik reeds drie blogs gemaakt. De twee laatste die nog actief zijn, wil ik nu samenvoegen in één blog.
Natuur en Poëzie zijn twee componenten die U hier zult terugvinden. Maar ook mijn sociale bewogenheid en mijn geloof zijn onderwerpen die ter sprake zullen komen.
Misschien kent U mij onder de naam “ria,” “ria2007” en “Rio.”
Deze blogs zijn nog steeds toegankelijk, maar worden niet meer aangevuld. Voortaan heb ik nog één actief blog, onder de naam " EENVOUD "
De deur is altijd open, de koffie staat klaar,
een biscuitje en een brokje poëzie...
Mijn naam is Ria nickname "ria" Ik ben 69 jaar jong echtgenote, moeder en oma.
De natuur en vooral de "seizoenen" zijn mijn stokpaardje. Deze winter met sneeuw en ijs heeft vele herinneringen uit mijn jeugd bovengebracht.
Tot nu toe heb ik een rijk gevuld leven gehad. Waar ik heel dankbaar om ben.
Sinds ik met pensioen ben heb ik mij met mijn hobby's kunnen bezighouden, tuinieren, lezen, schrijven, foto's maken, fietsen en er af en toe op uit trekken.
Sociaal engagement en geloof zijn steunpilaren in mijn leven.
Als lid van ziekenzorg in onze parochie bezoek ik enkele hoogbejaarde, zieke mensen. Zij zijn ondertussen vrienden geworden.
- 19 januari 2009 
