NIEUW: Blog reclamevrij maken?
ONDERWIJS ... TAAL ... EN ANDERE LEUKE DINGEN ... ZOALS KINDEREN ...
Inhoud blog
  • Hogeschoolvos (21)
  • Hogeschoolvos (20)
  • Hogeschoolvos (19)
  • Hogeschoolvos (18)
  • Hogeschoolvos (17)
  • Pauze
  • Hogeschoolvos (16)
  • Hogeschoolvos (15)
  • Verlichte gedichten
  • Hogeschoolvos (14)
  • Hogeschoolvos (13)
  • Hogeschoolvos (12)
  • Hogeschoolvos (11)
  • Hogeschoolvos (10)
  • Hogeschoolvos (9)
  • Hogeschoolvos (8)
  • Hogeschoolvos (7)
  • Hogeschoolvos (6)
  • Hogeschoolvos (5)
  • Hogeschoolvos (4)
  • Hogeschoolvos (3)
  • Hogeschoolvos (2)
  • Hogeschoolvos (1)
  • Biebjong 30: Eenhoorn
  • Biebjong 29: Schaak!
  • Biebjong 28: Hop!
  • Biebjong 27: Hoorspel
  • Biebjong 26: Wuif
  • Biebjong 25: Vallen
  • Biebjong 24: Schoenen
  • Biebjong 23: Stilte!
  • Biebjong 22: Eliott
  • Biebjong 21: Maanreis
  • Biebjong 20: Gans
  • Biebjong 19: Kiezen
  • Biebjong 18: Vis
  • Biebjong 17: Niet nat
  • Biebjong 16: Bloot
  • Biebjong 15: Tingeling
  • Biebjong 14: Windekind
  • Biebjong 13: Jasmien
  • Biebjong 12: Splash!
  • Biebjong 11: Poëzie
  • Biebjong 10: Help!
  • Biebjong 9: Blossen
  • Biebjong 8: Revolutie
  • Biebjong 7: Kind toch!
  • Biebjong 6: Krant
  • Biebjong 5: Stoef!
  • Biebjong 4: Kletskaas
  • Biebjong 3: Appelonia
  • Biebjong 2: Appelen
  • Biebjong 1: Aristide
  • Award?
  • Kersverse boekjes
  • Bieb bieb bieb
  • Wonderklas
  • Van A tot Z
  • Verrekijker
  • HOE IK BRIDGE LEERDE
  • Defence House BV
  • Sybren Polet
  • Lente a/d Leie
  • Kanalfabetisme
  • Abraham op Kulak
  • R-woord
  • Verrekijker
  • Friesland
  • And the winner is...
  • Bij leven & welzijn
  • Too far
  • Muilpeer
  • AMUZEMENTEN
  • Taalstrijd
  • Taaltreur
  • PVO in de klas
  • Staat van medewerking
  • Raf
  • Gedichtendag 2014
  • Kweetet !
  • 2014
  • Ik had jullie willen schrijven
  • Amusant
  • Oprotregeling
  • Sentimental journey
  • Zwanenzang
  • Papa Langkous
  • 175 jaar
  • Etters & Engelen (KT)
  • 13
  • Vives
  • 'Het' gezin
  • IM Virginie V.
  • Ode aan de aldi
  • Verlengingen (55)
  • HET JAAR ELF
  • Hier al verschenen
  • Zomer 2012
  • 175 jaar
  • Een Vlaemsch gezin
  • Verlengingen (54)
  • Schaak!
  • Gedichtendag 2012
  • Wisselkoers 2011-2012
  • Zzoéff!
  • Verlengingen (53)
  • BB A'pen 11
  • Verlengingen (52)
  • Verlengingen (51)
  • Verlengingen (50)
  • Mijn meesters
  • AMUZEMENTEN
  • Taal is een aardig ding
  • D-day
  • Reces
  • Verlengingen (49)
  • Verlengingen (48)
  • Rotkop
  • Lof & Sof
  • Hoegaarden
  • Old skool
  • VREEMDE HEMELVAART
  • Verlengingen (47)
  • Verlengingen (46)
  • Verlengingen (45)
  • Verlengingen (44)
  • Diversiteit
  • Negen
  • Verlengingen (43)
  • I.M.
  • KunstKunst
  • Flashback
  • Verlengingen (42)
  • Aan mijn slechte leraren
  • Aan mijn goede leraren
  • Vakantiegangster
  • De bel
  • Visioen
  • Verlengingen (41)
  • Verlengingen (40)
  • Verlengingen (39)
  • Dofferd tris
  • Dofferd bis
  • Verlengingen (38)
  • Het GND
  • Verlengingen (37)
  • Spelling
  • Dofferd
  • Hete kolen
  • Verlengingen (36)
  • Gedichtendag
  • Verlengingen (35)
  • SPELING
  • Verlengingen (34)
  • Verlengingen (33)
  • Verlengingen (32)
  • Boom der kennis
  • Verlengingen (31)
  • Beurs van boeken
  • Verlengingen (30)
  • Verlengingen (29)
  • Verlengingen (28)
  • Verlengingen (27)
  • Verlengingen (26)
  • Verlengingen (25)
  • Verlengingen (24)
  • DRAMA
  • Kwakkel
  • Verlengingen (23)
  • Verlengingen (22)
  • Verlengingen (21)
  • Verlengingen (20)
  • Verlengingen (19)
  • Verlengingen (18)
  • Verlengingen (17)
  • Verlengingen (16)
  • Verlengingen (15)
  • Verlengingen (14)
  • Verlengingen (13)
  • Verlengingen (12)
  • Verlengingen (11)
  • Verlengingen (10)
  • Verlengingen (09)
  • Verlengingen (08)
  • OBLOMOW
  • Verlengingen (07)
  • Verlengingen (06)
  • Verlengingen (05)
  • Verlengingen (04)
  • Verlengingen (03)
  • Verlengingen (02)
  • Verlengingen (01)
  • Leefbaar Vlaanderen
  • * * *
  • Ken uw klassiekers (2)
  • Ken uw klassiekers (1)
  • Krantenpraat
  • Boekhouder
  • Liberale schoenen
  • GVD ! (Gebed om liefde)
    Zoeken in blog

    Foto
    Noordzee, 2012, -10°C, met strandjutter Wilma
    Foto
    Vertellen over mijn boeken in Savio Gits
    Foto
    Wilma viert kerst 2013
    Foto
    Me reading HARDZIEK, Sarah Denoo
    (M/V): MEESTER IN DE VAKKEN (Sjors DNO)
    JEUGDBOEKERIJ & SCHOOLVOSSERIJ VOOR EX-KINDEREN & KINDEREN OP JONGER FORMAAT
    22-04-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (16)

    After-Krokus: een tweede Visitatiecommissie komt onze Lerarenopleiding Middelbaar Onderwijs inspecteren. Het schijnt dat we bijzonder kritisch zijn.
    Collega’s *E* en *J* zijn een week naar Montpellier, op bezoek bij enkele van onze ‘internationale’ studenten. Het blijft maar duren vooraleer we weer eens gedrieën ‘dineren’.
    Ik ben gevraagd om voor het nationale Lerarenforum op het internet mee te bloggen. Fluks lever ik twee bijdragen: DE HEE EN DE HAA (over onze West-Vlaamse tongval) en DOF MAAR DUIDӘLIJK (әn voorstel om dә doffә e әn andәr tekәn tә gevәn).

    We duiken de bimbambeierenvakantie in met vooruitzichten op alvast een weekje goed weer. Onze bieb/mediatheek blijft enkele dagen open om de studenten de kans te geven hun stages voor te bereiden en/of aan hun didactisch eindwerk te sleutelen. Ik plan voor mezelf educatief schrijfwerk (een nieuwe taalmethode annex leesbieb, we zijn hierbij beland in resp.vijfde en vierde leerjaar van de basisschool), eigen papier- & bloggingwerk plus een trip Zeelandwaarts. Ik ga o.a. een foto nemen van de schriele ‘Dikke van Dale’ in Sluis, want ik ben momenteel een lijvig boek over die ijverige kerel aan het lezen. Ik zal de foto als bladwijzer gebruiken. Een week later ga ik de andere richting uit, Frankrijkwaarts: Bray-Dunes, Zuydcoote, Hondschoote, Les Moëres. O.a. een halve dag strandstappen. Ook die tweede week is de zon van de partij. (Een cliché als een kathedraal met duivenstront op). Ik verlang niét naar mijn hogeschool. Geen nood: volgende week andermaal den boer op, want er is stageweek. Kilometers en spitsuren geblazen. In Vlaanderen mijn land.


    11-04-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (15)

    Februari. Op een van de eerste vrijdagen organiseert onze afdeling voor de studenten uit het eerste en tweede jaar een Dag van de Diversiteit. Het thema: armoede. Het middel: rollenspellen. Een halve dag lang zijn er rijken, gezinshoofden en armen. Hun middagmaal (dat ze zelf moeten ‘verdienen’) is navenant: kommetje rijst, kommetje rijst met wat kip of een rijkelijk diner met vol-au-vent en wijn. Na de middag komen sprekers het over armoede hebben. Hoe reageren de hedendaagse studenten-lerarenopleiding op dit alles? Vreselijk slecht. De meesten althans. Ze verwachten toch nog wel een ‘normale’ maaltijd. Die komt er dus niet. Ze vinden het ‘erover’. Ook de ‘rijke’ studenten met de volle borden en de wijn hebben het moeilijk. De felste kritiek betreft de wijze waarop geld verdiend kan worden. Daarenboven is het Dikketruiendag. Het is bitter koud in de gebouwen. Een ding is zeker: dit wordt een beklijvende ervaring. Het sorteert meer effect dan tien spreekbeurten. Wijze les: life is unfair.


    01-04-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (14)

    En zie: alweer een vers jaar, januari, en ongelofelijk maar waar: dagen van 13, 14 ° Celsius. Terwijl de studenten blokken om hun partiële begaafdheden te bewijzen (sorry voor de wrede woordspeling), trekken wij er met het voltallige korps op uit, naar tweejaarlijkse gewoonte. We logeren in De Lork in het West-Vlaamse Kemmel, parel van het Heuvelland. Hoogtestage. Twee dagen en een korte nacht lang bezinnen we ons over wat we doen. Gastsprekers, workshops, vergaderingen. Maar de catering en het freewheelen zijn ook dik in orde. Voor de rest geen commentaar: het onderwijs kent ook zijn papieren tijgers. Tot mijn grote tevredenheid trekt er intussen een machtige storm over Vlaanderen. Ik ben nu eenmaal een fan van ‘slecht weer’. De lorken buigen, verstrengelen hoog boven de grond in elkaar, kraken en splinteren. Gedruis alom. Symbolisch voor het onderwijs.

    Eind januari word ik gevisiteerd door een knoert van een bronchitis. In die dagen verschijnt ook mijn nieuwe dichtbundel. En doet zich Gedichtendag voor, waar ik dit jaar meer dan ooit bij betrokken ben: in het stadje *T* doen 6 à 7 000 rode en zwarte draagtassen (letterlijk) de ronde. Op de ene prijkt mijn ‘Gedicht voor mijn buurmeisje’, op de andere ‘Gedicht voor mijn buurjongen’. Basisschoolkinderen, scholieren en studenten krijgen er zo een, afhankelijk van m/v. Helaas lig ik dan horizontaal, gloeiend geveld, verscheurd door hoestvlagen. Poëzie kan me niet genezen, alleen troosten. Maar in mijn hoofd ontwikkelt zich ook een vers prozaboek: ‘Voedertijd’. Later meer daarover. Het duurt een volle week voor ik weer het gerochel van het educatieve koffiezetapparaat en het papiergeritsel van de hogeschool waarneem. Ik moet mijn stem weer ontsluieren; het lijkt alsof het honderd jaar geleden is dat ik nog les gaf.


    20-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (13)

    Ik ben aan mijn laatste weken bezig wat mijn contacturen met de derdejaarsstudenten betreft. Na Nieuwjaar gaan ze immers vrijwel uitsluitend de praktijk in. De luttele kennis en vaardigheden die ik ze nog mee wil geven, organiseer ik in spel- en quizvorm. Een van de thema’s luidt: ‘Ken je klassiekers’. Het zijn aangename uren, met wederzijds respect. Zielenzalf. Ik hoop dat ze later in hun carrière datzelfde goede gevoel mee kunnen maken.
    In het vaarwater van die laatste ‘klassieke’ lessen toon ik A Christmas Carol van Dickens, met Patrick Stewart in de hoofdrol. Het is 90 minuten lang muisstil, en er wordt gelachen op de juiste ogenblikken. Ik zal deze groep niet vlug vergeten.

    De sfeer van de Grote Dagen. Liederen vloeibaar en klaar. Sommigen op hun kerstbest (cf. ‘paasbest’): feestverpakking. Voorbereidingen, projecten, uitvoeringen, opvoeringen, plankenkoorts, bezinning, feest … en dit allemaal in de donkerste dagen. Op de laatste vrijdag voor het reces blijft het hogeschoolgebouw verweesd achter, alleen gevuld (cf. kalkoen, stuffing) met samenscholinkjes lectoren. Na nieuwjaar zullen vele studenten hun partiële begaafdheid moeten etaleren en bewijzen. Ouderejaars zullen in lengte van dagen, weken hun ingroeistages realiseren: nieuwe lentes, nieuwe geluiden, mogen we verhopen. Ah, het academisch jaar? A walking shadow, wandering on stage in between an indian summerday and one glorious mayday. A Nightmerry X-mas & een Voorlopig Nieuwjaar, meester Prikkebeen & juffrouw Zonnebloem.


    10-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (12)

    De heksen van de herfst beginnen hun bezems op te bergen, maar Celsius is nog altijd aan het vreemdgaan, alle records verpulverend. We hebben een warmterecordmaand achter de rug: november. Mijn 15 ‘Uitdiepende Dramaturgen’ van het 3e jaar hebben zelf een stukje bedacht en geschreven (met dank aan Steven O.) voor het jaarlijkse kerstvrijpodium in het Cultureel Centrum. Ik heb actrice Bianca V. voor 2 sessies uitgenodigd als gastdocente – ze helpt o.a. het stuk eventjes regisseren: toegepaste kunst. Het valt me op dat (in vergelijking met voorgaande jaren) niemand van de 15 studenten speelangst of plankenkoorts vertoont. Ze vliegen erin. En hoe.

    De tweedejaars zijn al hun 3e oefenstage bezig, in de basisscholen hier en ‘te velde’ in de omgeving. Wij, de docenten, combineren het lesgeven (in het 1e en/of 3e jaar) met bezoeken aan die tweedejaars. Vanmiddag bijvoorbeeld zat ik in een marsepeinles. Het sinterklaasthema heerst alom; vandaar. Het is overigens ook schitterend klaas-en-pietweer: storm, regen, maar ook bijna lenteachtig warm.

    De discussies i.v.m. kennis en/of vaardigheden laaien op. Wat moet primeren? Zijn we andermaal aan een pendelbeweging bezig? Er wordt weer gepleit voor kennis en expertise. Volgens mij moet je ze allebei beheersen en hebben: vaardigheden én kennis. Als je niet naar behoren kunt spreken of schrijven, moet je zwijgen. Of je van een ander medium bedienen om je uit te drukken. Verwar echter zwijgen niet met ‘slimheid’. Niet altijd is zwijgen goud.


    26-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (11)

    Begin december is de jaarlijkse leergierige innovatietweedaagse gepland in een hotel aan de Vlaamse kust. Deelnemers en (gast)docenten zijn collega’s uit onze en andere departementen (niet uitsluitend lerarenopleidingen), die onderling al meer dan een decennium gefusioneerd zijn. Elk departement vaardigt een delegatie deelnemers plus sessieleiders af. Als je merkt hoeveel onderwijs(ervarings)deskundigen bezig zijn met innovaties en scenario’s om het de student/kliënt én vele andere arendsogen naar de zin te maken … Hierbij valt het wel op dat we vele talen machtig moeten zijn. Hopelijk werkt de muzische taal geen verkleutering in de hand, en hopelijk kan de ‘digitaal’ een menselijke glans behouden. Communicatie zal altijd belangrijk blijven. (Van de recente Visitatie onthou ik bv. een interventie van een van onze ondervragers: ‘Student X zendt ’s avonds om 23:14 een e-mail naar docent Y en is iewat verwonderd over het feit dat hij/zij de volgende ochtend op het magische schooluur 08:30 daarop geen antwoord heeft gekregen – nou’. Het betrof een retorische tussenkomst.)

    Het goed gevoel bij docent annex datzelfde gevoel bij de student: daar gingen we in diverse sessies naar op zoek. Multicultureel handelen, proefpassen voor 'aankomende' studenten, communicatie, resultaten boeken met minder contacturen, peilen naar het gemoed van de binnentredende 18-jarige, alternatieven voor de klassieke klus van het eindwerk, competentiegericht leren en ICT, projecten wetenschappelijk onderzoek … alle facetten en bekommernissen van een hogeschool kwamen in boeiende, soms vurige sessies ter sprake. Er waren ook 2 ‘externe’ sprekers. Hun thema was ‘creativiteit’. De ene sprak veel te vlug en verward, de andere verkocht (letterlijk) lucht door onnozelheden met ballonnen. Hij was ook in de waan dat hij de creativiteit uitgevonden had. Na afloop van zijn sessie vielen dan ook her en der de woorden warm water en uitvinden. Spaar ons van would-be stand-upcomedians, gesjeesde zaakvoerders of gefrustreerde ex-docenten. Vooral van combinaties daarvan. Sommigen moeten dringend af van hun vooroordelen ten opzichte van het onderwijs. Wij zijn wel degelijk van boven ook goed wijs. En best wel creatief. En we hebben daar geen nieuwlichtende woordjes of randdebiele spelletjes voor nodig. À propos: leve de zee, leve een verlaten herfststrand waar de wind vrij spel heeft.


    15-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (10)

    De driedaagse ‘Visitatie’ is voorbij; een zeskoppige commissie is gekomen, heeft gezien, gelezen, gehoord en zal oordelen over onze afdeling Lerarenopleiding Lager Onderwijs. Het geeft een dubbel gevoel inspectiematig gevisiteerd te worden door een commissie bestaande uit een Nederlander, enkele ex-onderwijzers (in nieuwe onderwijsfuncties weliswaar) en een studente uit een andere hogeschool. Dan te weten dat dit tevens een accreditatiecommissie is: zij kan adviseren onze hogeschool te sluiten. De mondelinge rapportering als afsluiter en kroon op het werk van de driedaagse leek meer op een proclamatie zonder de resultaten mede te delen.

    Het informatieve en persuasieve netwerk omtrent het jaarlijkse kerstvrijpodium van studenten-docenten is duidelijk opgestart. Zullen er andermaal vrijwillige medewerkers opduiken die anderhalve week lang dag en nacht in touw zijn? Straks op de planken, later ertussen? Koorts! Het collectieve geheugen van onze hogeschool is bevolkt door honderden kerstvrijpodiumherinneringen: ooit in een collegezaal, later in een oude toneel/schoolfeestzaal, nog later in een verdwenen stadscinemazaal, het laatste decennium in een ‘echt’ Cultureel Centrum met alles erop en eraan. Ik denk niet dat we sinds eind jaren ’70 ook maar 1 editie hebben overgeslagen.


    04-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (09)

    Inmiddels … Op de jaarlijkse boekenbeurs in Antwerpen propageren we in de stand van uitgeverij X onze nieuwe taalmethode annex biebboekjes-leesvoer, waar ik verantwoordelijk voor ben. Ook dat is een leven – even buiten de (hoge)schoolmuren, in volle bladervakantie. Verderop zijn nog minstens drie educatieve concurrenten bezig met net hetzelfde. De markt is vrij, maar hard. Ik werk in dat verband samen met een oud-student. Hij was ooit een van onze primussen, werd ook al vlug inspecteur, en is nu uitgever voor het basisonderwijs. Een prettig weerzien: niveau, humor, vakkunde. Gastronomie, bij wijlen. We zullen minstens nog 10 jaar samenwerken, als de gezondheid het toelaat natuurlijk.

    P.S. Op de educatieve stand hoor ik onderwijsmensen afgeven op onderwijsmensen: ‘Dat je die al van ver ‘ziet afkomen’, dat het overal de lastigste klanten zijn, dat dit, dat dat … ‘
    It takes one to know one. Apothekers, boeven en advocaten beweren dat ook van elkaar.


    22-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (08)

    Grote vergaderingen met alle hens aan dek: de externe novembervisitatie nadert. Verleden jaar al schreven we een lijvig Zelf Evaluatie Rapport ter voorbereiding. Het toverwoordje in dat verband is basiscompetentie. Natuurlijk heeft dat ook zijn afko’tje: BASCO.
    ‘Hoe implementeert u het competentiegericht leren in uw vakken, uw examens, uw praktijk, mevrouw, meneer?’
    Wedden dat over pakweg een half decenniumpje het BASCO-woordje weer not done/not spoken is? Andere evangelisten, andere bijbeltjes.

    Onvoorstelbaar hoeveel proza men nodig meent te hebben om een externe visitatiecommissie ervan te overtuigen dat kwaliteit echt wel een kenmerk van het huis is en dat alle basiscompetenties ruimschoots worden geïmplementeerd (dat woord!), in elk contact-uur, in elk stage-uur, in elk didactisch eindwerk, in elke leerlijn. Ontroerend, vertederend, maar ook pijnlijk om te zien hoe we daar een flink stuk van onze bladervakantie begin november aan opofferen, terwijl buiten de indian summer maar van geen ophouden weten wil. Uitslovers? Nou, als het voortbestaan van je eigen hogeschool annex werkgelegenheid voor pakweg 100 universitairen daar van afhangen: nee. Geen uitsloverij. Slachtoffers? Tja … gedachten aan de Inquisitie zijn niet veraf.


    14-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.OBLOMOW

    OBLOMOW IN HANDZAME

    De nieuwe gedichtenbundel van Joris Denoo, uitgegeven door Poëziecentrum, Vrijdagmarkt 36, 9000 Gent.  <  info@poeziecentrum.be  > 

    Oblomow, of burgerlijke tevredenheid kamerbreed uitgestrekt: het blijft een boek met open einder, reikhalzend in tijd en ruimte. Deelname of innige deelneming. Reizen of blijven. Schrijven of beschrijven. Als de Vent de Vorm van zijn leven vindt, schrijft hij geschiedenis: als oblomow, biedermeier, pionier, soldaat, kamikaze of getroffene. Hij vindt voortdurend zichzelf weer uit.

    Voltooid Verwarmde Tijd (1992, Manteau)) beschreef persoonlijke geschiedenis.
    Linkerhart (2000, Poëziecentrum) omschreef een welbepaalde ruimte. Deze bundel werd in manuscriptvorm bekroond met de 5-jaarlijkse Guido Gezelle Poëzieprijs Brugge 1999.
    Oblomow in Handzame doet beide en maakt de accolade naast het binnenverblijf van de dichter en de buitenwereld. De hoge, waaiende bomen in het vlakke Handzame-landschap (West-Vlaanderen) en herhaalde, landerige lectuur van Oblomow (Gontsjarow) inspireerden Joris Denoo tot deze bundel, zes jaar na het bekroonde Linkerhart.

    Voorpublicaties

    De cyclus Oblomow in Handzame werd onderscheiden door SNS-Lux Nijmegen & verscheen ook in Poëziekrant.
    Het gedicht Winkeldochter (uit de cyclus Eltsenien) werd bekroond met de Dunya Prijs Rotterdam. In de laureatenbundel Het Dolpension van de Hemel verscheen ook de cyclus Schrijven naar Zweden.
    Het gedicht Mannen, Tibet werd bekroond met de Poëzieprijs Culturele Centrale Boontje Sint-Niklaas.
    De cyclus Inpakken en wegwezen verscheen in
    DW&B.
    De cyclus Biedermeier verscheen in
    Digther.
    De cyclus Arctic verscheen in
    De Brakke Hond.
    Vlaamse koppen was het openingsgedicht van het themanummer van Yang, 04, dec. 01: Flanders Language Valley Revisited/Over de Vlaamse literatuur zoals zij was, is en ooit nog zal zijn.
    Vrouwen, Seattle verscheen in Ballustrada (Nl).
    De cyclus Vier brieven aan mijn zoon verscheen op NV Poëzie, De Gekooide Roos (Nl), Tortuca (Nl), Poëziekrant en figureerde ook t.g.v. ’90 jaar later’ (mei 2005, In Flanders Fields, Ieper).


    09-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (07)

    De reünie van de oud-studenten lichting 1981 luister ik niet met mijn aanwezigheid op. Die zaterdag ben ik nochtans vrij. Iets in mij belet het me. Ik weet bijvoorbeeld niet meer of ik toen wel zo goed lesgaf. (Je bent jong en thuis wachten er drie pagadders die je uit je slaap houden en je wilt eigenlijk liever een beroemde romanschrijver worden en … you know, life bites). In die tijd scheelde ik qua leeftijd niet zo veel met mijn studenten. (Maar weldra nam ik voorsprong … ). Overigens: reünies zijn nogal vaak gedoemd te mislukken. Ik zag zelf zowel de reünie van mijn collegejaren als die van mijn uniefjaren de mist in gaan, zelfs in de kiem gesmoord worden: de hoopvolle initiatiefnemer mocht telkenmale ongeveer 3 inschrijvingen noteren en blies de hereniging dan maar af.
    Ik hou wel contact met een aantal oud-studenten, en zij met mij. Het is wederzijds. Daar zitten intussen 5 (jeugd)schrijvers tussen, enkele journalisten en enkele acteurs/actrices. Al die schrijvers pleegden hun didactisch eindwerk bij mij. En de acteurs maakten toen al het mooie dramatische weer in mijn lessen expressie. Op gezette tijden ook zie ik mijn onderwijzers/-essen terug of wordt er heen en weer gemaild. Ik volg er een aantal, en dat is goed: ik blijf contact hebben met het werkveld en soms treed ik nog op als tekstleverancier. Jammer dat het anno 2006 moeilijk is om een job als onderwijzer(es) te vinden. Ik vind het erg dat op die manier talenten opdrogen. ‘Voor kinderen is alleen het beste goed genoeg’, zei mijn voorganger R.V. Ze kunnen toch niet allemaal schrijver of acteur worden?


    30-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (06)

    Volgens ‘de Chinezen’ (vergeef me het cliché) moet een mens tijdens zijn leven op aarde een kind (helpen) kopen, een boek schrijven en een boom planten. De boom vormde mijn grootste probleem; het andere was al in orde. En zie: op een mooie dag eind mei, omstreeks de laatste lesdag, kreeg ik van mijn studenten een mispelaar cadeau. Ik plantte die, hij gedijde, ik verplantte die later, en hij bleef gedijen. Van die studenten van toen (‘Siet hier dees mispels van den tijt’) ken ik nog elke naam en elk gezicht, ondanks het patina van de tijd.

    À propos: een summiere rekensom. 30 jaar x ongeveer 160 studenten = 4 800 studenten. Vreemd: hoe verder ik terugga in de tijd, hoe duidelijker ik er velen van herinner. Hun naam, hun gezicht. Er moet blijkbaar tijd over gaan. Mijn grijze lijst betreft een 20-tal oud-studenten waarvan ik weet dat ze gestorven zijn. LG, BD, PK, GL, CV, … Wellicht zijn het er al veel meer.

    Onachtzaamheid, klakkeloosheid, slordigheid, onbeleefdheid … : die woorden vallen wel eens waar ook de woorden ‘jeugd’ en ‘jongeren’ vallen. Het is echter de eerste keer in 30 jaar dat ik zo druk met e-mails word bestookt waarin ik lees dat X niet naar de les zal kunnen komen, maar er alles zal aan doen de opgelopen achterstand in te halen. De afgelopen weken bereikten me ongeveer 10 zulke mailtjes. Het is bijna vertederend om die te lezen. Ik vind ze ook onverdacht, want ik weet van wie ze komen. Ik word ietwat ongemakkelijk bij zoveel eerbetoon aan mijn lessen. Wil iemand asjeblief nog eens ouderwets ‘brossen’?

    Vroeger kreeg je als docent wel eens problemen als je gesignaleerd werd in studentencafés of op hun fuiven. Nu kan je problemen krijgen als je afwezig blijft op de buitenschoolse evenementen. Onze hogeschool organiseert voor de 5e keer de ‘Proms’: een bad in populaire muziek en bier, gekopieerd van ‘de grote wereld’. Docenten worden dringend verzocht daar niet te ontbreken. Dat komt mij wel goed uit: ik pleeg af en toe op een dergelijke manier het leven op aarde te vieren, logistiek gesteund door de horeca. Liederen vloeibaar en klaar, weet je wel. Men heeft eindelijk ontdekt dat ook leraren bestaan uit vlees, bloed, zenuwen, kak, hersens, merg, been, pis, huid en haar.


    22-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (05)

    Een vrijdag, dé 13e. Een vlugge enquête bij mijn vakgenoten. Ja, men kijkt wel uit vandaag: kat, ladder, zout, spiegel. Ook het lerarendom ontsnapt niet aan voldongenheid, bijgeloof en de lotto van het leven. Wat mij betreft: ik rij een tiental kilometer zeewaarts voor een portie mosselen. Een stiekem maritiem feestje. Het onderwijs kent zo zijn mooie momenten, al ‘geef’ ik ook graag ‘les’. Het is vandaag een ongelofelijk mooie zomerdag medio oktober. Wat een geluk.

    Ik heb er geen moeite mee aan te nemen dat bij de huidige studentengeneratie(s) het gemiddelde (klassieke) intelligentiequotiënt hoger ligt in vergelijking met het onze vroeger. Ondanks opmerkingen en bedenkingen van oudere rotten in het werkveld (op stagebezoeken bv.) betreffende ‘het bedroevende niveau van de huidige student’ – wat je zegt, ben je vaak zelf (geweest) – , ondervind ik het anders. Er zit weer verstand in de banken, maar het gaat vaak ook om anderssoortige intelligentie, veroorzaakt door o.a. snellere en andere informatiedragers én door een ander ‘soort’ leven thuis en op stap. Wij, jonge ouderen, oude jongeren, hanteren nogal star en stug steeds weer ons eigen begrippenapparaat, waarmee we vroeger ook zelf werden beoordeeld door diegenen die we wensten te vermoorden.
    Zijn de tijden veranderd? Ja. De middelen? Ja. De mensen? Ja: wij zijn ouder geworden.

    Er is maar 1 reden waarom ik zou stoppen in het onderwijs: de jaarlijks groter wordende afstand tussen mijn studenten en ikzelf, in jaren, cultuur en denken. Ik begon dit te beseffen toen mijn eigen kinderen ‘plotseling’ ouder bleken te zijn dan de oudste studenten die ik in de hogeschool voor mij had (of bij mij … ).

    Noot: hoewel we de laatste jaren niet meer uitsluitend de jonge, klassieke, ‘driejarige’ student krijgen. Er zijn nu tal van circuits en scenario’s om – ook als oudere, als werkende of als levenslang lerende – bachelor of master te worden. Enjoy learning. Enjoy teaching. Enjoy shopping.


    12-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (04)

    Er zijn gemeenteraadsverkiezingen geweest. Sommige van onze studenten stonden op partijlijsten. Groen kreeg klappen, blauw kreeg klappen, zwart scoorde overal landelijk.

    Ik heb tijden gekend. Ik bedoel: ik geef al 3 decennia les. Ik onderscheid fasen.

    1. Lang geleden waren de meeste van mijn studenten ‘iets’-geëngageerd (: rechtvaardigheid, milieu, natuur, begrip, tolerantie, derde wereld, dieren, … )
    2. Iets minder lang geleden begonnen de studenten te verstommen. Het engagement vond je vooral bij de verse generaties docenten.
    3. Niet zo lang geleden konden de studenten nog (vrijwel collectief) lachen om mijn zeispreuk ‘Eigen volk eerst!, riep de Vlaams Blokker, en hij sloeg zijn kinderen dood.’ (Ik zocht een voorbeeld van een zeispreuk en fabriceerde er zelf één). Heden ten dage kunnen ze niet lachen om de student die AMADA met ADAMO verwart, want slechts enkelen kennen laatstgenoemde en niemand weet nog waar die eerste afko voor stond.
    4. Anno 2006 valt er een onbehaaglijke stilte wanneer ik diezelfde zeispreuk eens kwinkslagmatig formuleer – op die manier.
    5. Hoe zal het zijn als ik dit over pakweg 5, 6 jaar herhaal?

    Associaties: het woord Blokker. Vreemd hoe taal ‘leeft’. Oost-Blokker (gaandeweg meer en meer onbekend). Vlaams Blokker (gaandeweg meer en meer onbekend). Een student die ‘hengst’ (hengsten: stug blokken, studeren): een blokker (variant: blokzwijn) uit de jaren ’70, op weg naar Grootste Onderscheiding. Blokken: een bekende volleybalterm. Een blokker van formaat, goed voor de ploeg.

    Ik ‘zit’ met mijn taal. De werkelijkheid is overweldigend. In het onderwijs proberen we de combinatie taal en werkelijkheid te ‘implementeren’. Taal op zich is maar taal. De taal is ook ‘gansch het volk’, dixit Gezelle.

    PS 1 Gemurmelde opmerking van een studente bij een recente taal- en vakoverschrijdende quiz die ik bekokstoofd had: ‘’t Is weer voor de intellectuelen.’ Het was echter helemaal niet zo moeilijk … mochten we nog in de bovengenoemde fasen 1, 2 of 3 zijn geweest …

    PS 2 Mijn conclusie: gedaan met ‘humor’ betreffende deze thema’s. Er kome ernst. Een donkere huidskleur moet er niet donkerder op worden omdat men (m/v) in een ander (westers) land zijn geluk beproeft. Als ik nog iets kan betekenen tijdens mijn laatste decennium aan deze hogeschool, dan zal het o.a. daarmee te maken hebben.


    05-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (03)

    Oorverdoving of woestijnstilte. Hier evolueren elke dag ongeveer een kleine 1 000 mensen. Op bepaalde tijdstippen is het doodstil; schelle bellen zijn de signalen voor grote storingen en volksverhuizingen. Maar vaker is het hier stil. Dit gebouw biedt een staaltje van opbergkunst. Een ‘schoolvoorbeeld’.

    Dilemma. Een van onze allerbeste studentes blijkt haar zes weken lange ingroeistage te moeten realiseren in de hoogste probleemklas van een probleemschool. Aanlokkelijker is natuurlijk een andere school kiezen. Dat wil ze ook veel liever. Ze twijfelt hevig. Maar dan loopt ze kans in die eerste school (en in enkele andere geallieerde scholen in die stad) op termijn geen werk te vinden, omdat ze als laatstejaarsstagiaire deze school gedesavoueerd zou hebben … Daarenboven hoopt de hogeschool in de toekomst nog studenten voor hun stage te kunnen onderbrengen in die school … en zoiets kan alleen als niemand van de aangewezen studenten plotseling beslist toch maar een andere stageschool te nemen … Daarenboven heeft het betreffende schoolhoofd om god weet welke reden geen al te hoge pet op van onze hogeschool. Nog daarenboven heeft een oudere broer van die studente voorheen al afgehaakt als onderwijzer in die school. En nog daarenboven was er vorig jaar aldaar al een heikel moment met een stagiaire die abrupt en zonder te verwittigen haar studies stopzette en daardoor niet meetrok als extra-kracht op bosklas. De hogeschool zou natuurlijk graag hebben dat de studente haar geplande stage volbrengt. Laat het nou net een van onze primussen zijn …

    De eerste stages voor de tweedejaars zijn daar. Dat waar de studenten echt voor gekomen zijn. Extra koorts, extra administratie, extra heen- en weergehol. Ik heb voor de 30e keer gepredikt: gooi ballastwoorden overboord, schrap holle onderwijzerswoorden, vermijd omslachtig taalgebruik, kies het correcte woord voor het betreffende ding en voed het spellingmonster niet met bokkenvlees. Veel concrete voorbeelden, samengeharkt gedurende 30 jaar stagebezoeken. En nu maar duimen dat het kindervlees in zovele klassen er iets aan heeft.

    En ja hoor, wat ikzelf op deze stage bijleerde van een snugger kind: het verkleinwoord van boom is boompje, en van schip is dat eh … bootje.

    Een weerbericht. Indian summer. Tot diep in oktober blijft het warm en zonnig. Koperkleuren alom. Sommige bomen zien er zo intens oker of geel uit, dat het lijkt alsof ze in bloei staan.


    28-11-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (02)

    De wekelijkse middaglunch in het stadje *T* met collega’s *J* en *E* moet nog in zijn plooi vallen. Vorig jaar lukte dat enkele keren op vrijdag, het laatste hoofdstukje van de week. Nu hebben we andere lesroosters. Even rasteren, in naam van de inwendige mens.

    Ik ben voor het 11e jaar op rij hoofdredacteur van ons docenten/studentenblad. Periodiciteit: herfst, lente, mei. De eerste bijdragen (vaak op verzoek) komen vlot binnen (kennismakingsdagen, opstart academisch jaar, … ). De drukker/uitgever (actief in de grote wereld buiten onze hogeschoolmuren) vraagt vooral veel foto’s. Kan-ie krijgen. Dan moet deze jongen een kleiner percentage tekstbekommernis aan de dag leggen.

    Hier en daar weer een voornaam leren kennen die me volstrekt onbekend was. Waar blijven ze het halen. Er worden altijd maar weer nieuwe modellen op de markt gegooid. Soms zitten er prachtige namen tussen. Birde. Fienelot. Body. Lobke. (Maar die kende ik al).

    Ik hok nog altijd in mijn minuscuul werkkamertje drie-hoog naast de spoorweg. Regen en wind razen en gieren er heerlijk in het rond. In een aanpalend identiek kamertje (overblijfseltjes van het internaat-chambrettetijdperk uit de middeleeuwen van het onderwijs, toen de dieren nog spraken, waarschijnlijk West-Vlaams) werkt collega *J*. Hij heeft dezelfde taalvakken als ik onder zijn hoede. Hij is aan zijn allerlaatste actieve academisch jaar bezig. Een uiterst ervaren, belezen en intelligent man. Ik hou hem scherp in de gaten. Hoeveel keer nog hoor ik zijn sleutel in het slot knarsen vooraleer hij voorgoed weggaat? Een monument.


    21-11-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (01)

    2006. Mijn 30e academisch jaar aan de hogeschool voor lerarenopleiding dieselt al naar oktober toe. De eerste lessen, zowel met de mij inmiddels bekende derdejaars als met de voor mij nieuwe tweedejaars (de fresh(wo)men laat ik aan anderen over), vallen mee.

    Tijdens onze eerste sessie ‘Uitdieping Drama’ (15 gegadigden uit het laatste jaar kiezen dit) werken we in een grote ruimte boven de tribune van een nabijgelegen voetbalveld. We repeteren in groepjes een bescheiden dialoog. Op een bepaald ogenblik, na gedane zaken, daag ik de studenten uit (beloning: een boek van mij) om het eerst de spelflater (what’s in a word) op een van de vele reclamepanelen rond het voetbalveld te detecteren. Na 6’43’’ ontdekt K. SUPORTERSVERENIGING en wint het felbegeerde boek.

    De allereerste les die dit jaar wegvalt, heeft te maken met de zelfdoding van de vader van een studente. De crematie gebeurt op de eerste mistige septemberdag van een nieuwe herfst in de provinciehoofdplaats. Ik weet niet of ik mijn geplande vadergedicht van de Vlaamse dichter Armand Van Assche dit jaar in deze groep zal behandelen.

    De horeca (vroeger in de ogen van veel oude onderwijsdinosaurussen een zondig segment uit onze samenleving) doet definitief en fulltime zijn intrede in mijn instituut voor lerarenopleiding. De lekkerzaak *P* heeft haar intrek genomen in het atrium. Van ’s ochtends vroeg drijven warmebakkersluchtjes door de wandelgangen, gecombineerd (gecontamineerd?) met de wasems van sportruimtes en wetenschappelijke labo’s. Een teken des tijds: alles tegelijk in een gezamenlijke versplintering. Uiteraard ziet de middenstand van het stadje *T* dit alles met lede ogen aan.


    07-11-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Leefbaar Vlaanderen

    Leefbaar Vlaanderen

    ‘We zitten met stielmannen’

    Het allerlaatste wat we van ons leven zouden doen, en dan nog zeker weten niét: stemmen voor een partij die zich Vlaams Belang noemt. Wat we wel lieten installeren bij ons thuis: een nieuw slot op onze achterdeur. Kwestie van veiligheid. Niet lang geleden immers waren ten huize van de burgemeester enkele laptops ontvreemd. En een landelijke inbraak-ola kon niet worden ontkend.

    In het holst van de zomer bracht een werknemer van de slotenmakerij T. enkele uren bij ons door in dat verband. We zaten dus met een stielman, die onze achterdeur van een gezellig knarsend slot voorzag, annex drie sleutels. Eilaas, eilaas beschadigde de man hierbij per ongeluk het dubbel glas van deze deur. Hij tekende dan ook na gedane zaken op de bestelbon af dat de job onvolkomen was gerealiseerd, en dat het glas vervangen zou dienen te worden. De verzekering zou dat regelen. In de winter – daarover waren ook alle ter plekke afgestapte buren het eens – zou die barst immers verder evolueren. Gevolg: een Vlaemsche winter die niet voor onze (achter)deur zou blijven staan, maar erdoorheen zou breken. Twee maanden en nog een halve maand gingen voorbij, gekenmerkt door

    1. een factuur voor (het installeren van) dat slot – die we retourneerden
    2. een rappel – die we met begeleidende brief retourneerden
    3. afwezigheid van verzekeringsexpert en slotenmakersbaas

    Het werd een lange mooie indian summer, dat jaar in Vlaanderen. De vogeltjes bleven schijnen, de zon bleef fluiten, sommige boomkruinen zagen zo geel dat het leek alsof ze in bloei stonden.
    Het werd medio oktober. Weldra zouden de grijze en donkere en druilerige hoog- en gedenkdagen aanbreken. Misschien zou het weldra gaan sneeuwen, vriezen, ijzelen, stormen, oude wijven regenen, hagelen.
    Het was een dikke factuur, maar we bleven maar niet betalen, want ‘ze’ bleven maar niet komen. Dat betekende voor ons een voorlopige besparing van pakweg € 250-
    Mooi meegenomen? Ha!

    Op de eerste avond van de Week van de Donkere Manen, zegge en schrijve pril november, de Droevigste Maand van het Jaar, kraakte er iets in de goodwill van Heer Celsius. Het Vlaams Belang had zich na de recente lokale verkiezingen vrijwel overal in het noordelijke deel van dit apenland in de gemeenteraden weten te nestelen. Ook bij ons barstte een en ander. Eerst was er kilte en verkleuming alom. IJzigheid daalde neder. Het werd vroeg donker. De dieren zwegen. Er staken snijdende vriezewinden op, die ons ook de adem afsneden. En toen barstte omstreeks halftien in de avond de transparantie van het glas in onze achterdeur, die uitgeeft op de tuin. We kregen meteen een steraanbieding van gesplinter en gekraak en gerinkel, en na deze turbulente chaos keken we tegen een donker, koud en dreigend gat aan.

    Que faire om halftien op de eerste avond van de Week van de Donkere Manen in zo’n geval?

    Mijn vrouw en ik zijn vindingrijk. Het Vlaams Belang was zo euforisch geweest over de lokale stemmenslag dat ze hun Leefbaar Vlaanderen-verkiezingsborden nog anderhalve maand lieten staan, diagonaal bepleisterd met de mededeling Bedankt kiezers!, tamelijk correct gedrukt. Bij nacht en ontij zijn wij, met de logistieke steun van een socialistische aanhangwagen, eropuit getrokken.

    Heden, lezeres, lezer, hebben wij het voorlopig wederom hartelijk warm. Dankzij Leefbaar Vlaanderen (binnenkant, die we zwart schilderden) en Bedankt kiezers! (buitenkant, waar we een affiche van onze dochter op plakten, die als politiek debutante serieus scoorde voor SP.a) hebben wij thans weer een achterdeur.

    We wachten verder af. Het gaat tussen ons, de slotenmakerij en de verzekeringen. Is dit een politieke afrekening? Sais pas. We hopen dat we binnenkort weer met stielmannen zitten. Ze zullen een winterse cognac van ons krijgen. En goede raad. Voor de goede verstaander. De goede stielman dus.

    En zie, voorwaar: enkele weken na de bladervakantie en de Boekenbeurs slaat het lot toe. Niet het noodlot. Ze komen.


    06-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.* * *

    *** DRIE STERREN ***

    Een verhaal in de serie ‘kinderen’. Het kleine meisje met de drie namen kan haar Pasen houden tot in de herfst, zegt ze. Ze heet Tessa, Viooltje en Merel. Het is een driesterrenmeisje. Soms wil ze ook Koreander genoemd worden. Het is dus soms ook een viersterrenmeisje. Toen ze eens een tweeling op straat zag lopen, zei ze: ‘Die kinderen rijmen.’ Vaak draagt Tessa een wit judopak met een blauw lint. Viooltje kweekt trollen in de tuin. Het belangrijkste kenmerk van trollen, zegt ze met een kennersblik, is dat die onzichtbaar zijn. Dromen doet Merel met een geheim derde oog. Haar andere ogen dienen om te slapen. Koreander heeft al eens een brief aan zichzelf geschreven, die ze met veel belangstelling las. Sprookjes behandelt Viooltje met de nodige omzichtigheid. Ze gelooft er niet echt in, met andere woorden. Wel beleeft ze zelf liever haar eigen verhalen. Sterren plukken is niet haar ding. Ze weet bijvoorbeeld dat elke ster een gestorven mens is. Na honderd jaar dooft elke ster uit; dan verhuist de afgestorvene naar de definitieve eeuwige jachtvelden, waar het leuker is dan op of boven aarde. Zo komt het ook dat de donkere lucht niet al te druk met sterren is bezaaid. Dat is maar goed ook, zegt het drie-viersterrenmeisje, dan is er nog plaats genoeg voor de maan, de zon en enkele planeten. Het minst houdt Merel van blauwe plekken, terwijl Tessa de grootste moeite heeft met rood bloed. Viooltje wil nooit ofte nimmer iets eten wat geprakt is. Koreander eet geen dieren of eieren. Niemand van de vier houdt van appelmoes of rodekool. Ze spelen soms wel eens samen Driekoningen. Niemand merkt het dan dat ze eigenlijk met z’n vieren zijn. Wat wil Merel later het liefst worden? Ze twijfelt tussen astronaut, diepzeeduikeres, heks en paardenfluisteraarster. En ze twijfelt nog meer over de plaats waar ze deze beroepen wil uitoefenen. In dit land, zegt ze, zijn er te weinig bomen, wolken, water en paarden. Haar liefste dier is de kameleon. Ze houdt niet van boeken waar gewone zinnen in staan, of rijmen, of symbolische getallen, of altijd weerkerende zaken. Typisch voor een driesterrenmeisje dat eigenlijk een viersterrenmeisje is. Typisch ook voor de spellingcorrector op de computer dat hij het driesterrenwoord niet kronkelend onderstreept, maar dat wel doet met het viersterrenwoord. Computers die gemaakt zijn door mensen (ex-kinderen) en mensen die gedicteerd worden door computers houden blijkbaar niet van uitzonderingen of dingen buiten categorie. Tot slot nog dit: mocht u denken het viersterrenmeisje tegen te komen, maar dat niet zeker zijn, kijk dan even naar haar zwarte schoenen. Zo herkent u haar gemakkelijk. Doe haar ook de groeten van mij.


    31-03-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ken uw klassiekers (2)

    Ken uw klassiekers (2)

    Gent-Wevelgem en Luik-Bastenaken-Luik zijn klassiekers. ‘Alleen op de wereld’ en ‘Alice in Wonderland’ zijn dat ook. Ik heb het over de geschreven klassiekers. Hun ontstaansgeschiedenis boeit me. 1605: een kleurrijke gevangenisklant (ex-soldaat, ex-slaaf, sjoemelaar) krijgt in de cel ideeën voor een boek over hoe de maatschappij in elkaar zit. Hij heeft er veel tijd om na te denken en te schrijven. Resultaat: 4 herdrukken binnen het jaar en ietsje later vertalingen in het Frans, Duits, Engels en Italiaans. Het is ‘Don Quichot’ van Cervantes, het idealistische windmolenboek dat de draak steekt met ridderromans. 1719: een mislukt zakenman hoort over de avonturen van een stuurman, die na een ruzie met zijn kapitein 5 jaar op een onbewoond eiland bij Chili achterblijft. Die zakenman gebruikt dit gegeven voor een wereldwijde long- en bestseller: ‘Robinson Crusoë’. Cervantes en Defoe kopen zich met de opbrengst van hun boek vrij uit de gevangenis.1726: een gefrustreerde Anglicaanse onderbisschop schopt tegen de schenen van de (staats)kerk en maatschappij. Spot en spanning combineert hij in ‘Gulliver’s Travels’. Schrijver: Jonathan Swift. 1785: geldzorgen drijven een geleerde ertoe vroeger beluisterde fantasieverhalen van een Duitse baron te boek te stellen. Dat jaar publiceert Rudolf Raspe een boekje van amper 50 bladzijden: ‘De wonderbaarlijke avonturen van Baron von Münchhausen’. Succes! 1820: Lord Byron verdringt advocaat Walter Scott met zijn gedichten van de eerste plaats. Financiële zorgen doen Scott ertoe besluiten ook proza te schrijven. Met zijn gedichten verdiende hij veel minder. En hij had net een kasteel gekocht. Gevolg: ‘Ivanhoe’. 1852: Stowe schrijft (eerst in afleveringen, hetzelfde jaar nog in boekvorm) ‘De negerhut van oom Tom’, het boek dat mee leidde tot de afschaffing van de slavernij. 1865: het beroemdste kinderboek ter wereld ziet het licht. Het is geschreven door een stotterende leraar wiskunde: Lewis Caroll, een pseudoniem. Het waren eerst boottocht-verhaaltjes voor drie kleine meisjes: ‘Alice in Wonderland’. In 1878 veroorzaakt een origineel aardrijkskundeleerboek een groot debiet aan tranen: ‘Alleen op de wereld’. Hector Malot heeft het over mijnindustrie, natuur en milieu, kinderarbeid , … maar ook het sentiment druipt eraf. Nog namen: Mark Twain, Jules Verne, Karl May. Wat veroorzaakt nu zo’n klassieker? Geldzorgen, celstraffen, borgsommen of een groot talent voor leugens en overdrijvingen. Maar je moet het heel hard menen.




    ZIELSVERWANTE LINKS
  • Poëzie
  • Een blauwe plek
  • Schuine teksten
  • Moord !
  • De ongecomponeerde noot
  • Romaneske boeken
  • Satisfiction
  • Romans & Theater
  • Vreeslijke verhalen
  • Miljarden flarden

                                           COPYRIGHT JORIS DENOO
    Foto

    Blog als favoriet !

    Foto

    TAAL IS EEN AARDIG DING
    Archief per jaar
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2009
  • 2008
  • 2007
  • 2006
  • 2005

    Foto

                Opa & Wilma 2009


    Foto

                  Opa & Leo 2011
    Foto

    Wat je zegt, ben je zelf


    Foto

           Vallen en opstaan
    Foto

    Eén paar kinderen, graag


    Foto

    Het mysterie van Merlijn


    Foto

    Met Sarah & Hanne in Standaard Boekhandel Kortrijk: presentatie romandebuut HARDZIEK van Sarah Denoo
    Foto

    Me & Wilma 30 june 13
    Foto

    Me & Leo & 'Tutta'

    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!