NIEUW: Blog reclamevrij maken?
ONDERWIJS ... TAAL ... EN ANDERE LEUKE DINGEN ... ZOALS KINDEREN ...
Inhoud blog
  • Hogeschoolvos (18)
  • Hogeschoolvos (17)
  • Pauze
  • Hogeschoolvos (16)
  • Hogeschoolvos (15)
  • Verlichte gedichten
  • Hogeschoolvos (14)
  • Hogeschoolvos (13)
  • Hogeschoolvos (12)
  • Hogeschoolvos (11)
  • Hogeschoolvos (10)
  • Hogeschoolvos (9)
  • Hogeschoolvos (8)
  • Hogeschoolvos (7)
  • Hogeschoolvos (6)
  • Hogeschoolvos (5)
  • Hogeschoolvos (4)
  • Hogeschoolvos (3)
  • Hogeschoolvos (2)
  • Hogeschoolvos (1)
  • Biebjong 30: Eenhoorn
  • Biebjong 29: Schaak!
  • Biebjong 28: Hop!
  • Biebjong 27: Hoorspel
  • Biebjong 26: Wuif
  • Biebjong 25: Vallen
  • Biebjong 24: Schoenen
  • Biebjong 23: Stilte!
  • Biebjong 22: Eliott
  • Biebjong 21: Maanreis
  • Biebjong 20: Gans
  • Biebjong 19: Kiezen
  • Biebjong 18: Vis
  • Biebjong 17: Niet nat
  • Biebjong 16: Bloot
  • Biebjong 15: Tingeling
  • Biebjong 14: Windekind
  • Biebjong 13: Jasmien
  • Biebjong 12: Splash!
  • Biebjong 11: Poëzie
  • Biebjong 10: Help!
  • Biebjong 9: Blossen
  • Biebjong 8: Revolutie
  • Biebjong 7: Kind toch!
  • Biebjong 6: Krant
  • Biebjong 5: Stoef!
  • Biebjong 4: Kletskaas
  • Biebjong 3: Appelonia
  • Biebjong 2: Appelen
  • Biebjong 1: Aristide
  • Award?
  • Kersverse boekjes
  • Bieb bieb bieb
  • Wonderklas
  • Van A tot Z
  • Verrekijker
  • HOE IK BRIDGE LEERDE
  • Defence House BV
  • Sybren Polet
  • Lente a/d Leie
  • Kanalfabetisme
  • Abraham op Kulak
  • R-woord
  • Verrekijker
  • Friesland
  • And the winner is...
  • Bij leven & welzijn
  • Too far
  • Muilpeer
  • AMUZEMENTEN
  • Taalstrijd
  • Taaltreur
  • PVO in de klas
  • Staat van medewerking
  • Raf
  • Gedichtendag 2014
  • Kweetet !
  • 2014
  • Ik had jullie willen schrijven
  • Amusant
  • Oprotregeling
  • Sentimental journey
  • Zwanenzang
  • Papa Langkous
  • 175 jaar
  • Etters & Engelen (KT)
  • 13
  • Vives
  • 'Het' gezin
  • IM Virginie V.
  • Ode aan de aldi
  • Verlengingen (55)
  • HET JAAR ELF
  • Hier al verschenen
  • Zomer 2012
  • 175 jaar
  • Een Vlaemsch gezin
  • Verlengingen (54)
  • Schaak!
  • Gedichtendag 2012
  • Wisselkoers 2011-2012
  • Zzoéff!
  • Verlengingen (53)
  • BB A'pen 11
  • Verlengingen (52)
  • Verlengingen (51)
  • Verlengingen (50)
  • Mijn meesters
  • AMUZEMENTEN
  • Taal is een aardig ding
  • D-day
  • Reces
  • Verlengingen (49)
  • Verlengingen (48)
  • Rotkop
  • Lof & Sof
  • Hoegaarden
  • Old skool
  • VREEMDE HEMELVAART
  • Verlengingen (47)
  • Verlengingen (46)
  • Verlengingen (45)
  • Verlengingen (44)
  • Diversiteit
  • Negen
  • Verlengingen (43)
  • I.M.
  • KunstKunst
  • Flashback
  • Verlengingen (42)
  • Aan mijn slechte leraren
  • Aan mijn goede leraren
  • Vakantiegangster
  • De bel
  • Visioen
  • Verlengingen (41)
  • Verlengingen (40)
  • Verlengingen (39)
  • Dofferd tris
  • Dofferd bis
  • Verlengingen (38)
  • Het GND
  • Verlengingen (37)
  • Spelling
  • Dofferd
  • Hete kolen
  • Verlengingen (36)
  • Gedichtendag
  • Verlengingen (35)
  • SPELING
  • Verlengingen (34)
  • Verlengingen (33)
  • Verlengingen (32)
  • Boom der kennis
  • Verlengingen (31)
  • Beurs van boeken
  • Verlengingen (30)
  • Verlengingen (29)
  • Verlengingen (28)
  • Verlengingen (27)
  • Verlengingen (26)
  • Verlengingen (25)
  • Verlengingen (24)
  • DRAMA
  • Kwakkel
  • Verlengingen (23)
  • Verlengingen (22)
  • Verlengingen (21)
  • Verlengingen (20)
  • Verlengingen (19)
  • Verlengingen (18)
  • Verlengingen (17)
  • Verlengingen (16)
  • Verlengingen (15)
  • Verlengingen (14)
  • Verlengingen (13)
  • Verlengingen (12)
  • Verlengingen (11)
  • Verlengingen (10)
  • Verlengingen (09)
  • Verlengingen (08)
  • OBLOMOW
  • Verlengingen (07)
  • Verlengingen (06)
  • Verlengingen (05)
  • Verlengingen (04)
  • Verlengingen (03)
  • Verlengingen (02)
  • Verlengingen (01)
  • Leefbaar Vlaanderen
  • * * *
  • Ken uw klassiekers (2)
  • Ken uw klassiekers (1)
  • Krantenpraat
  • Boekhouder
  • Liberale schoenen
  • GVD ! (Gebed om liefde)
  • Vieze Madeleine
  • Kleermaker van de maffia
  • Mijn eerste Frans
    Zoeken in blog

    Foto
    Noordzee, 2012, -10°C, met strandjutter Wilma
    Foto
    Vertellen over mijn boeken in Savio Gits
    Foto
    Wilma viert kerst 2013
    Foto
    Me reading HARDZIEK, Sarah Denoo
    (M/V): MEESTER IN DE VAKKEN (Sjors DNO)
    JEUGDBOEKERIJ & SCHOOLVOSSERIJ VOOR EX-KINDEREN & KINDEREN OP JONGER FORMAAT
    09-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (20)

    Op de terugweg naar mijn auto word ik staande gehouden door een veel grotere terreinwagen met een volslanke, blozende man in wiens hoofd bevolkt wordt door blonde/witte haarslierten. Hij torst tevens een kinbaardje van hetzelfde allooi: zilver/wit. ‘Ken je mij niet meer?’ ‘Weet je niet wie ik ben?’ 'Eh ... ' ‘Je geeft les aan mijn dochter.’ Ik, met mijn geheugen dat teruggaat tot de Bronstijd der Volken, geef niet thuis. Verstek. Shit. Dan noemt hij de naam (en achternaam) van zijn dochter. Ze volgt inderdaad het derde jaar bij mij; straks wordt ze onderwijzeres. Ik peil zijn ogen en een Oude Wereld gaat voor mij open. Ik herken *JJ*, enfant terrible van dit stadje in Oude Tijden, jeugdvriend. Haaks op fietspad en autoweg staande, halen we een halfuur lang herinneringen en namen en (wan)daden op. Van een heleboel namen moeten we al zeggen: ‘Dood’. Het valt op. Maar het klopt. Net als ik is *JJ* al decennia geleden uit dit stadje *T* verhuisd. Hij woont op den buiten, ergens in de polders hier vlakbij. Natuurlijk: jager, stroper. Altijd geweest. Beetje te slim voor zijn tijd, zijn mensen. Baldadigheden, bezinning. Plotseling weer ‘in het onderwijs.’ The same old story. Ik denk dat onze verwondering bij het monsteren van elkaars kop en lijf wederzijds was. Het was verdorie meer dan 35 jaar geleden! PS: wéér zo’n intelligente kop. Is er nog hoop? Ik hoop het.


    01-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (19)

    Woensdag 16 mei. Laatste lesdag op de hogeschool, tevens voorexamens spelling, verhandeling, … Maar bovenal: allerlaatste lesdag ever van collega *JT*, zeer gewaardeerde germanist, die in de Lerarenopleiding Secundair Onderwijs het ‘stamvak’ Nederlands doceerde. Jarenlang waren we collega’s: meer dan dertig jaar op deze hogeschool, een decennium lang in dezelfde opleiding, decennia lang ‘bureauburen’ drie-hoog. Een eerder timide man, begiftigd met inzicht, tempo, bevattingsvermogen, logica, intelligentie, taal bovenal. Daarbovenop nog geëngageerd. Kettingroker geweest, nu eerder gedeisd wat dat betreft. Wij (vooral zijn vakgenoten) nemen dus ietwat con sordino afscheid. We weten dat hij dat het liefst heeft op die manier. Drankje (politiek correct wijntje), taartje, gelegenheidsgedicht (van mezelf), wat gevatte aforismen. Overigens: volgende week trekken we met hem en veertien vakgenoten naar Engeland, omwille van zijn ‘pensioen’ (dat anciënne oen-woord). En in september/oktober keert hij nog even weer in verband met de tweede zittijd. De man bulkt van de herinneringen en de cultuur, maar het is zijn behoefte alle papieren, foto’s en andere sporen uit te wissen. Ik beschouw *JT* als de intelligentste man die ik ooit heb ontmoet, samen met nog één iemand. Ook ‘politiek’. Er staat ons jammer genoeg een wereld te wachten waarin zulke geesten niet meer (kunnen) bestaan.


    15-05-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (18)

    Tja, en OZON? De vereniging (met twee stichtende leden – (ex-)collega’s) die weer kennis meer wil benadrukken en tegen de ontscholing protesteert? Ze maakten er ook een themanummer van Onderwijskrant van. Gelukkig, want in de ‘officiële’ pers is het weer zoals gewoonlijk: doodzwijgen, verdraaien, verkeerd citeren, ridiculiseren, naargelang van het eigen gelijk, de vriendjes, de belangen, de overtuiging.

    Eruditie of mediageletterdheid? Volgens mij allebei. Ik schrijf op papier en ik schrijf op het scherm. Idem dito lezen. En nog zoveel meer. Voor beide heb je kennis en vaardigheden nodig. Een indruk: wie de onderscheidende graden (voor bewijzen van kennis) wil afschaffen, haalde vroeger zelf geen graad. Wie ontscholing en zelfontdekkend leren en vaardigheden eenzijdig propageert, zat vroeger zelf op de achterste bank, hopend dat de meester daar zijn vragen niet naar richtte. Wie zelf gestraald is/was als boekenschrijver, zal de huidige media promoten. Wie de school wil ontscholen, deed het zelf niet goed op school. Ook al prijkt het vierletterwoordje prof voor zijn naam. (Niet moeilijk om dat te verwerven: de scholen en uniefs zijn immers ontschoold. Zelfs een volslanke tv-kok claimde dat woordje; hij was ‘scheikundige’). Maar wie heeft goede herinneringen aan zijn scholen? Heel weinig mensen. Want er werd getest. Geconcurreerd. Geëxamineerd. Geëtiketteerd. Het ziet er dus naar uit dat OZON een lange en moeizame strijd zal moeten voeren. Men zal ook aanvoeren ‘dat zij de klok terugzetten’. Dan zou hun antwoord moeten zijn: ‘Ja, naar de tijd dat het Vlaamse onderwijs wereldwijd bekend stond om zijn hoge kwaliteit.’


    06-05-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (17)

    De schoolreizen van vroeger (Zaventem Luchthaven, A’pen Zoo, Dadizele Daiselpark, Ingelmunster Aviflora, Lichtaart Bobbejaanland … ) krijgen verlengingen. Bijna al de afdelingen van de Lerarenopleiding Bachelor Secundair Onderwijs zijn op weekuitstap naar ietwat verdere buitenlanden. Ook de collega’s van de Opleiding Lager Onderwijs trekken eropuit: educatieve daguitstapjes, driedaagse expedities naar Parijs en A’dam. Intussen noteren we andermaal een aantal weerrecords in april: het bleef meer dan 30 dagen droog, de gemiddelde temperaturen lagen veel hoger dan normaal, en de zon realiseerde een fulltime. Wie gaat het eerst aan de klaagmuur staan? Boeren? Studenten?

    Dagtrip naar De Groote Oorlog. Wij hoeven daarvoor niet ver te rijden. Poperinge: Talbot House, Ieper en omgeving: de graven, loopgraven en gedenktekens. De Duitse begraafplaatsen maken het meeste indruk. De volgende dag lees ik voor uit Erich Maria Remarque, Van het westelijk front geen nieuws. Deze Duitse soldaat zat heel kort in De Groote Oorlog, in de streek van Houthulst en Bikschote. Hij werd gewond en gehospitaliseerd in Duisburg. In zijn wereldbekende oorlogsverhaal vermeldt hij ook één keer het militair hospitaal hier in ons eigenste stadje *T* , nu een lerarenkamer in het college. Ik weet niet zeker of hijzelf hier ook kortstondig verpleegd werd. Wellicht wel. De passage over dat lazaret betreft luizen, en hoe je met luizenvet schoensmeer maakt.

    Vier studenten geven op een meiavond een presentatie van hun internationale zeswekenstage in Rwanda. Eén van de studentes heeft er een vrij lijvig dagboek aan overgehouden, een andere student hield een weblog bij. We publiceren het dagboek (met wat taalkundige ingrepen door ondergetekende) in een speciale editie van ons hogeschoolblad. Het is bijzonder leuk en laconiek geschreven.


    22-04-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (16)

    After-Krokus: een tweede Visitatiecommissie komt onze Lerarenopleiding Middelbaar Onderwijs inspecteren. Het schijnt dat we bijzonder kritisch zijn.
    Collega’s *E* en *J* zijn een week naar Montpellier, op bezoek bij enkele van onze ‘internationale’ studenten. Het blijft maar duren vooraleer we weer eens gedrieën ‘dineren’.
    Ik ben gevraagd om voor het nationale Lerarenforum op het internet mee te bloggen. Fluks lever ik twee bijdragen: DE HEE EN DE HAA (over onze West-Vlaamse tongval) en DOF MAAR DUIDӘLIJK (әn voorstel om dә doffә e әn andәr tekәn tә gevәn).

    We duiken de bimbambeierenvakantie in met vooruitzichten op alvast een weekje goed weer. Onze bieb/mediatheek blijft enkele dagen open om de studenten de kans te geven hun stages voor te bereiden en/of aan hun didactisch eindwerk te sleutelen. Ik plan voor mezelf educatief schrijfwerk (een nieuwe taalmethode annex leesbieb, we zijn hierbij beland in resp.vijfde en vierde leerjaar van de basisschool), eigen papier- & bloggingwerk plus een trip Zeelandwaarts. Ik ga o.a. een foto nemen van de schriele ‘Dikke van Dale’ in Sluis, want ik ben momenteel een lijvig boek over die ijverige kerel aan het lezen. Ik zal de foto als bladwijzer gebruiken. Een week later ga ik de andere richting uit, Frankrijkwaarts: Bray-Dunes, Zuydcoote, Hondschoote, Les Moëres. O.a. een halve dag strandstappen. Ook die tweede week is de zon van de partij. (Een cliché als een kathedraal met duivenstront op). Ik verlang niét naar mijn hogeschool. Geen nood: volgende week andermaal den boer op, want er is stageweek. Kilometers en spitsuren geblazen. In Vlaanderen mijn land.


    11-04-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (15)

    Februari. Op een van de eerste vrijdagen organiseert onze afdeling voor de studenten uit het eerste en tweede jaar een Dag van de Diversiteit. Het thema: armoede. Het middel: rollenspellen. Een halve dag lang zijn er rijken, gezinshoofden en armen. Hun middagmaal (dat ze zelf moeten ‘verdienen’) is navenant: kommetje rijst, kommetje rijst met wat kip of een rijkelijk diner met vol-au-vent en wijn. Na de middag komen sprekers het over armoede hebben. Hoe reageren de hedendaagse studenten-lerarenopleiding op dit alles? Vreselijk slecht. De meesten althans. Ze verwachten toch nog wel een ‘normale’ maaltijd. Die komt er dus niet. Ze vinden het ‘erover’. Ook de ‘rijke’ studenten met de volle borden en de wijn hebben het moeilijk. De felste kritiek betreft de wijze waarop geld verdiend kan worden. Daarenboven is het Dikketruiendag. Het is bitter koud in de gebouwen. Een ding is zeker: dit wordt een beklijvende ervaring. Het sorteert meer effect dan tien spreekbeurten. Wijze les: life is unfair.


    01-04-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (14)

    En zie: alweer een vers jaar, januari, en ongelofelijk maar waar: dagen van 13, 14 ° Celsius. Terwijl de studenten blokken om hun partiële begaafdheden te bewijzen (sorry voor de wrede woordspeling), trekken wij er met het voltallige korps op uit, naar tweejaarlijkse gewoonte. We logeren in De Lork in het West-Vlaamse Kemmel, parel van het Heuvelland. Hoogtestage. Twee dagen en een korte nacht lang bezinnen we ons over wat we doen. Gastsprekers, workshops, vergaderingen. Maar de catering en het freewheelen zijn ook dik in orde. Voor de rest geen commentaar: het onderwijs kent ook zijn papieren tijgers. Tot mijn grote tevredenheid trekt er intussen een machtige storm over Vlaanderen. Ik ben nu eenmaal een fan van ‘slecht weer’. De lorken buigen, verstrengelen hoog boven de grond in elkaar, kraken en splinteren. Gedruis alom. Symbolisch voor het onderwijs.

    Eind januari word ik gevisiteerd door een knoert van een bronchitis. In die dagen verschijnt ook mijn nieuwe dichtbundel. En doet zich Gedichtendag voor, waar ik dit jaar meer dan ooit bij betrokken ben: in het stadje *T* doen 6 à 7 000 rode en zwarte draagtassen (letterlijk) de ronde. Op de ene prijkt mijn ‘Gedicht voor mijn buurmeisje’, op de andere ‘Gedicht voor mijn buurjongen’. Basisschoolkinderen, scholieren en studenten krijgen er zo een, afhankelijk van m/v. Helaas lig ik dan horizontaal, gloeiend geveld, verscheurd door hoestvlagen. Poëzie kan me niet genezen, alleen troosten. Maar in mijn hoofd ontwikkelt zich ook een vers prozaboek: ‘Voedertijd’. Later meer daarover. Het duurt een volle week voor ik weer het gerochel van het educatieve koffiezetapparaat en het papiergeritsel van de hogeschool waarneem. Ik moet mijn stem weer ontsluieren; het lijkt alsof het honderd jaar geleden is dat ik nog les gaf.


    20-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (13)

    Ik ben aan mijn laatste weken bezig wat mijn contacturen met de derdejaarsstudenten betreft. Na Nieuwjaar gaan ze immers vrijwel uitsluitend de praktijk in. De luttele kennis en vaardigheden die ik ze nog mee wil geven, organiseer ik in spel- en quizvorm. Een van de thema’s luidt: ‘Ken je klassiekers’. Het zijn aangename uren, met wederzijds respect. Zielenzalf. Ik hoop dat ze later in hun carrière datzelfde goede gevoel mee kunnen maken.
    In het vaarwater van die laatste ‘klassieke’ lessen toon ik A Christmas Carol van Dickens, met Patrick Stewart in de hoofdrol. Het is 90 minuten lang muisstil, en er wordt gelachen op de juiste ogenblikken. Ik zal deze groep niet vlug vergeten.

    De sfeer van de Grote Dagen. Liederen vloeibaar en klaar. Sommigen op hun kerstbest (cf. ‘paasbest’): feestverpakking. Voorbereidingen, projecten, uitvoeringen, opvoeringen, plankenkoorts, bezinning, feest … en dit allemaal in de donkerste dagen. Op de laatste vrijdag voor het reces blijft het hogeschoolgebouw verweesd achter, alleen gevuld (cf. kalkoen, stuffing) met samenscholinkjes lectoren. Na nieuwjaar zullen vele studenten hun partiële begaafdheid moeten etaleren en bewijzen. Ouderejaars zullen in lengte van dagen, weken hun ingroeistages realiseren: nieuwe lentes, nieuwe geluiden, mogen we verhopen. Ah, het academisch jaar? A walking shadow, wandering on stage in between an indian summerday and one glorious mayday. A Nightmerry X-mas & een Voorlopig Nieuwjaar, meester Prikkebeen & juffrouw Zonnebloem.


    10-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (12)

    De heksen van de herfst beginnen hun bezems op te bergen, maar Celsius is nog altijd aan het vreemdgaan, alle records verpulverend. We hebben een warmterecordmaand achter de rug: november. Mijn 15 ‘Uitdiepende Dramaturgen’ van het 3e jaar hebben zelf een stukje bedacht en geschreven (met dank aan Steven O.) voor het jaarlijkse kerstvrijpodium in het Cultureel Centrum. Ik heb actrice Bianca V. voor 2 sessies uitgenodigd als gastdocente – ze helpt o.a. het stuk eventjes regisseren: toegepaste kunst. Het valt me op dat (in vergelijking met voorgaande jaren) niemand van de 15 studenten speelangst of plankenkoorts vertoont. Ze vliegen erin. En hoe.

    De tweedejaars zijn al hun 3e oefenstage bezig, in de basisscholen hier en ‘te velde’ in de omgeving. Wij, de docenten, combineren het lesgeven (in het 1e en/of 3e jaar) met bezoeken aan die tweedejaars. Vanmiddag bijvoorbeeld zat ik in een marsepeinles. Het sinterklaasthema heerst alom; vandaar. Het is overigens ook schitterend klaas-en-pietweer: storm, regen, maar ook bijna lenteachtig warm.

    De discussies i.v.m. kennis en/of vaardigheden laaien op. Wat moet primeren? Zijn we andermaal aan een pendelbeweging bezig? Er wordt weer gepleit voor kennis en expertise. Volgens mij moet je ze allebei beheersen en hebben: vaardigheden én kennis. Als je niet naar behoren kunt spreken of schrijven, moet je zwijgen. Of je van een ander medium bedienen om je uit te drukken. Verwar echter zwijgen niet met ‘slimheid’. Niet altijd is zwijgen goud.


    26-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (11)

    Begin december is de jaarlijkse leergierige innovatietweedaagse gepland in een hotel aan de Vlaamse kust. Deelnemers en (gast)docenten zijn collega’s uit onze en andere departementen (niet uitsluitend lerarenopleidingen), die onderling al meer dan een decennium gefusioneerd zijn. Elk departement vaardigt een delegatie deelnemers plus sessieleiders af. Als je merkt hoeveel onderwijs(ervarings)deskundigen bezig zijn met innovaties en scenario’s om het de student/kliënt én vele andere arendsogen naar de zin te maken … Hierbij valt het wel op dat we vele talen machtig moeten zijn. Hopelijk werkt de muzische taal geen verkleutering in de hand, en hopelijk kan de ‘digitaal’ een menselijke glans behouden. Communicatie zal altijd belangrijk blijven. (Van de recente Visitatie onthou ik bv. een interventie van een van onze ondervragers: ‘Student X zendt ’s avonds om 23:14 een e-mail naar docent Y en is iewat verwonderd over het feit dat hij/zij de volgende ochtend op het magische schooluur 08:30 daarop geen antwoord heeft gekregen – nou’. Het betrof een retorische tussenkomst.)

    Het goed gevoel bij docent annex datzelfde gevoel bij de student: daar gingen we in diverse sessies naar op zoek. Multicultureel handelen, proefpassen voor 'aankomende' studenten, communicatie, resultaten boeken met minder contacturen, peilen naar het gemoed van de binnentredende 18-jarige, alternatieven voor de klassieke klus van het eindwerk, competentiegericht leren en ICT, projecten wetenschappelijk onderzoek … alle facetten en bekommernissen van een hogeschool kwamen in boeiende, soms vurige sessies ter sprake. Er waren ook 2 ‘externe’ sprekers. Hun thema was ‘creativiteit’. De ene sprak veel te vlug en verward, de andere verkocht (letterlijk) lucht door onnozelheden met ballonnen. Hij was ook in de waan dat hij de creativiteit uitgevonden had. Na afloop van zijn sessie vielen dan ook her en der de woorden warm water en uitvinden. Spaar ons van would-be stand-upcomedians, gesjeesde zaakvoerders of gefrustreerde ex-docenten. Vooral van combinaties daarvan. Sommigen moeten dringend af van hun vooroordelen ten opzichte van het onderwijs. Wij zijn wel degelijk van boven ook goed wijs. En best wel creatief. En we hebben daar geen nieuwlichtende woordjes of randdebiele spelletjes voor nodig. À propos: leve de zee, leve een verlaten herfststrand waar de wind vrij spel heeft.


    15-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (10)

    De driedaagse ‘Visitatie’ is voorbij; een zeskoppige commissie is gekomen, heeft gezien, gelezen, gehoord en zal oordelen over onze afdeling Lerarenopleiding Lager Onderwijs. Het geeft een dubbel gevoel inspectiematig gevisiteerd te worden door een commissie bestaande uit een Nederlander, enkele ex-onderwijzers (in nieuwe onderwijsfuncties weliswaar) en een studente uit een andere hogeschool. Dan te weten dat dit tevens een accreditatiecommissie is: zij kan adviseren onze hogeschool te sluiten. De mondelinge rapportering als afsluiter en kroon op het werk van de driedaagse leek meer op een proclamatie zonder de resultaten mede te delen.

    Het informatieve en persuasieve netwerk omtrent het jaarlijkse kerstvrijpodium van studenten-docenten is duidelijk opgestart. Zullen er andermaal vrijwillige medewerkers opduiken die anderhalve week lang dag en nacht in touw zijn? Straks op de planken, later ertussen? Koorts! Het collectieve geheugen van onze hogeschool is bevolkt door honderden kerstvrijpodiumherinneringen: ooit in een collegezaal, later in een oude toneel/schoolfeestzaal, nog later in een verdwenen stadscinemazaal, het laatste decennium in een ‘echt’ Cultureel Centrum met alles erop en eraan. Ik denk niet dat we sinds eind jaren ’70 ook maar 1 editie hebben overgeslagen.


    04-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (09)

    Inmiddels … Op de jaarlijkse boekenbeurs in Antwerpen propageren we in de stand van uitgeverij X onze nieuwe taalmethode annex biebboekjes-leesvoer, waar ik verantwoordelijk voor ben. Ook dat is een leven – even buiten de (hoge)schoolmuren, in volle bladervakantie. Verderop zijn nog minstens drie educatieve concurrenten bezig met net hetzelfde. De markt is vrij, maar hard. Ik werk in dat verband samen met een oud-student. Hij was ooit een van onze primussen, werd ook al vlug inspecteur, en is nu uitgever voor het basisonderwijs. Een prettig weerzien: niveau, humor, vakkunde. Gastronomie, bij wijlen. We zullen minstens nog 10 jaar samenwerken, als de gezondheid het toelaat natuurlijk.

    P.S. Op de educatieve stand hoor ik onderwijsmensen afgeven op onderwijsmensen: ‘Dat je die al van ver ‘ziet afkomen’, dat het overal de lastigste klanten zijn, dat dit, dat dat … ‘
    It takes one to know one. Apothekers, boeven en advocaten beweren dat ook van elkaar.


    22-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (08)

    Grote vergaderingen met alle hens aan dek: de externe novembervisitatie nadert. Verleden jaar al schreven we een lijvig Zelf Evaluatie Rapport ter voorbereiding. Het toverwoordje in dat verband is basiscompetentie. Natuurlijk heeft dat ook zijn afko’tje: BASCO.
    ‘Hoe implementeert u het competentiegericht leren in uw vakken, uw examens, uw praktijk, mevrouw, meneer?’
    Wedden dat over pakweg een half decenniumpje het BASCO-woordje weer not done/not spoken is? Andere evangelisten, andere bijbeltjes.

    Onvoorstelbaar hoeveel proza men nodig meent te hebben om een externe visitatiecommissie ervan te overtuigen dat kwaliteit echt wel een kenmerk van het huis is en dat alle basiscompetenties ruimschoots worden geïmplementeerd (dat woord!), in elk contact-uur, in elk stage-uur, in elk didactisch eindwerk, in elke leerlijn. Ontroerend, vertederend, maar ook pijnlijk om te zien hoe we daar een flink stuk van onze bladervakantie begin november aan opofferen, terwijl buiten de indian summer maar van geen ophouden weten wil. Uitslovers? Nou, als het voortbestaan van je eigen hogeschool annex werkgelegenheid voor pakweg 100 universitairen daar van afhangen: nee. Geen uitsloverij. Slachtoffers? Tja … gedachten aan de Inquisitie zijn niet veraf.


    14-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.OBLOMOW

    OBLOMOW IN HANDZAME

    De nieuwe gedichtenbundel van Joris Denoo, uitgegeven door Poëziecentrum, Vrijdagmarkt 36, 9000 Gent.  <  info@poeziecentrum.be  > 

    Oblomow, of burgerlijke tevredenheid kamerbreed uitgestrekt: het blijft een boek met open einder, reikhalzend in tijd en ruimte. Deelname of innige deelneming. Reizen of blijven. Schrijven of beschrijven. Als de Vent de Vorm van zijn leven vindt, schrijft hij geschiedenis: als oblomow, biedermeier, pionier, soldaat, kamikaze of getroffene. Hij vindt voortdurend zichzelf weer uit.

    Voltooid Verwarmde Tijd (1992, Manteau)) beschreef persoonlijke geschiedenis.
    Linkerhart (2000, Poëziecentrum) omschreef een welbepaalde ruimte. Deze bundel werd in manuscriptvorm bekroond met de 5-jaarlijkse Guido Gezelle Poëzieprijs Brugge 1999.
    Oblomow in Handzame doet beide en maakt de accolade naast het binnenverblijf van de dichter en de buitenwereld. De hoge, waaiende bomen in het vlakke Handzame-landschap (West-Vlaanderen) en herhaalde, landerige lectuur van Oblomow (Gontsjarow) inspireerden Joris Denoo tot deze bundel, zes jaar na het bekroonde Linkerhart.

    Voorpublicaties

    De cyclus Oblomow in Handzame werd onderscheiden door SNS-Lux Nijmegen & verscheen ook in Poëziekrant.
    Het gedicht Winkeldochter (uit de cyclus Eltsenien) werd bekroond met de Dunya Prijs Rotterdam. In de laureatenbundel Het Dolpension van de Hemel verscheen ook de cyclus Schrijven naar Zweden.
    Het gedicht Mannen, Tibet werd bekroond met de Poëzieprijs Culturele Centrale Boontje Sint-Niklaas.
    De cyclus Inpakken en wegwezen verscheen in
    DW&B.
    De cyclus Biedermeier verscheen in
    Digther.
    De cyclus Arctic verscheen in
    De Brakke Hond.
    Vlaamse koppen was het openingsgedicht van het themanummer van Yang, 04, dec. 01: Flanders Language Valley Revisited/Over de Vlaamse literatuur zoals zij was, is en ooit nog zal zijn.
    Vrouwen, Seattle verscheen in Ballustrada (Nl).
    De cyclus Vier brieven aan mijn zoon verscheen op NV Poëzie, De Gekooide Roos (Nl), Tortuca (Nl), Poëziekrant en figureerde ook t.g.v. ’90 jaar later’ (mei 2005, In Flanders Fields, Ieper).


    09-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (07)

    De reünie van de oud-studenten lichting 1981 luister ik niet met mijn aanwezigheid op. Die zaterdag ben ik nochtans vrij. Iets in mij belet het me. Ik weet bijvoorbeeld niet meer of ik toen wel zo goed lesgaf. (Je bent jong en thuis wachten er drie pagadders die je uit je slaap houden en je wilt eigenlijk liever een beroemde romanschrijver worden en … you know, life bites). In die tijd scheelde ik qua leeftijd niet zo veel met mijn studenten. (Maar weldra nam ik voorsprong … ). Overigens: reünies zijn nogal vaak gedoemd te mislukken. Ik zag zelf zowel de reünie van mijn collegejaren als die van mijn uniefjaren de mist in gaan, zelfs in de kiem gesmoord worden: de hoopvolle initiatiefnemer mocht telkenmale ongeveer 3 inschrijvingen noteren en blies de hereniging dan maar af.
    Ik hou wel contact met een aantal oud-studenten, en zij met mij. Het is wederzijds. Daar zitten intussen 5 (jeugd)schrijvers tussen, enkele journalisten en enkele acteurs/actrices. Al die schrijvers pleegden hun didactisch eindwerk bij mij. En de acteurs maakten toen al het mooie dramatische weer in mijn lessen expressie. Op gezette tijden ook zie ik mijn onderwijzers/-essen terug of wordt er heen en weer gemaild. Ik volg er een aantal, en dat is goed: ik blijf contact hebben met het werkveld en soms treed ik nog op als tekstleverancier. Jammer dat het anno 2006 moeilijk is om een job als onderwijzer(es) te vinden. Ik vind het erg dat op die manier talenten opdrogen. ‘Voor kinderen is alleen het beste goed genoeg’, zei mijn voorganger R.V. Ze kunnen toch niet allemaal schrijver of acteur worden?


    30-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (06)

    Volgens ‘de Chinezen’ (vergeef me het cliché) moet een mens tijdens zijn leven op aarde een kind (helpen) kopen, een boek schrijven en een boom planten. De boom vormde mijn grootste probleem; het andere was al in orde. En zie: op een mooie dag eind mei, omstreeks de laatste lesdag, kreeg ik van mijn studenten een mispelaar cadeau. Ik plantte die, hij gedijde, ik verplantte die later, en hij bleef gedijen. Van die studenten van toen (‘Siet hier dees mispels van den tijt’) ken ik nog elke naam en elk gezicht, ondanks het patina van de tijd.

    À propos: een summiere rekensom. 30 jaar x ongeveer 160 studenten = 4 800 studenten. Vreemd: hoe verder ik terugga in de tijd, hoe duidelijker ik er velen van herinner. Hun naam, hun gezicht. Er moet blijkbaar tijd over gaan. Mijn grijze lijst betreft een 20-tal oud-studenten waarvan ik weet dat ze gestorven zijn. LG, BD, PK, GL, CV, … Wellicht zijn het er al veel meer.

    Onachtzaamheid, klakkeloosheid, slordigheid, onbeleefdheid … : die woorden vallen wel eens waar ook de woorden ‘jeugd’ en ‘jongeren’ vallen. Het is echter de eerste keer in 30 jaar dat ik zo druk met e-mails word bestookt waarin ik lees dat X niet naar de les zal kunnen komen, maar er alles zal aan doen de opgelopen achterstand in te halen. De afgelopen weken bereikten me ongeveer 10 zulke mailtjes. Het is bijna vertederend om die te lezen. Ik vind ze ook onverdacht, want ik weet van wie ze komen. Ik word ietwat ongemakkelijk bij zoveel eerbetoon aan mijn lessen. Wil iemand asjeblief nog eens ouderwets ‘brossen’?

    Vroeger kreeg je als docent wel eens problemen als je gesignaleerd werd in studentencafés of op hun fuiven. Nu kan je problemen krijgen als je afwezig blijft op de buitenschoolse evenementen. Onze hogeschool organiseert voor de 5e keer de ‘Proms’: een bad in populaire muziek en bier, gekopieerd van ‘de grote wereld’. Docenten worden dringend verzocht daar niet te ontbreken. Dat komt mij wel goed uit: ik pleeg af en toe op een dergelijke manier het leven op aarde te vieren, logistiek gesteund door de horeca. Liederen vloeibaar en klaar, weet je wel. Men heeft eindelijk ontdekt dat ook leraren bestaan uit vlees, bloed, zenuwen, kak, hersens, merg, been, pis, huid en haar.


    22-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (05)

    Een vrijdag, dé 13e. Een vlugge enquête bij mijn vakgenoten. Ja, men kijkt wel uit vandaag: kat, ladder, zout, spiegel. Ook het lerarendom ontsnapt niet aan voldongenheid, bijgeloof en de lotto van het leven. Wat mij betreft: ik rij een tiental kilometer zeewaarts voor een portie mosselen. Een stiekem maritiem feestje. Het onderwijs kent zo zijn mooie momenten, al ‘geef’ ik ook graag ‘les’. Het is vandaag een ongelofelijk mooie zomerdag medio oktober. Wat een geluk.

    Ik heb er geen moeite mee aan te nemen dat bij de huidige studentengeneratie(s) het gemiddelde (klassieke) intelligentiequotiënt hoger ligt in vergelijking met het onze vroeger. Ondanks opmerkingen en bedenkingen van oudere rotten in het werkveld (op stagebezoeken bv.) betreffende ‘het bedroevende niveau van de huidige student’ – wat je zegt, ben je vaak zelf (geweest) – , ondervind ik het anders. Er zit weer verstand in de banken, maar het gaat vaak ook om anderssoortige intelligentie, veroorzaakt door o.a. snellere en andere informatiedragers én door een ander ‘soort’ leven thuis en op stap. Wij, jonge ouderen, oude jongeren, hanteren nogal star en stug steeds weer ons eigen begrippenapparaat, waarmee we vroeger ook zelf werden beoordeeld door diegenen die we wensten te vermoorden.
    Zijn de tijden veranderd? Ja. De middelen? Ja. De mensen? Ja: wij zijn ouder geworden.

    Er is maar 1 reden waarom ik zou stoppen in het onderwijs: de jaarlijks groter wordende afstand tussen mijn studenten en ikzelf, in jaren, cultuur en denken. Ik begon dit te beseffen toen mijn eigen kinderen ‘plotseling’ ouder bleken te zijn dan de oudste studenten die ik in de hogeschool voor mij had (of bij mij … ).

    Noot: hoewel we de laatste jaren niet meer uitsluitend de jonge, klassieke, ‘driejarige’ student krijgen. Er zijn nu tal van circuits en scenario’s om – ook als oudere, als werkende of als levenslang lerende – bachelor of master te worden. Enjoy learning. Enjoy teaching. Enjoy shopping.


    12-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (04)

    Er zijn gemeenteraadsverkiezingen geweest. Sommige van onze studenten stonden op partijlijsten. Groen kreeg klappen, blauw kreeg klappen, zwart scoorde overal landelijk.

    Ik heb tijden gekend. Ik bedoel: ik geef al 3 decennia les. Ik onderscheid fasen.

    1. Lang geleden waren de meeste van mijn studenten ‘iets’-geëngageerd (: rechtvaardigheid, milieu, natuur, begrip, tolerantie, derde wereld, dieren, … )
    2. Iets minder lang geleden begonnen de studenten te verstommen. Het engagement vond je vooral bij de verse generaties docenten.
    3. Niet zo lang geleden konden de studenten nog (vrijwel collectief) lachen om mijn zeispreuk ‘Eigen volk eerst!, riep de Vlaams Blokker, en hij sloeg zijn kinderen dood.’ (Ik zocht een voorbeeld van een zeispreuk en fabriceerde er zelf één). Heden ten dage kunnen ze niet lachen om de student die AMADA met ADAMO verwart, want slechts enkelen kennen laatstgenoemde en niemand weet nog waar die eerste afko voor stond.
    4. Anno 2006 valt er een onbehaaglijke stilte wanneer ik diezelfde zeispreuk eens kwinkslagmatig formuleer – op die manier.
    5. Hoe zal het zijn als ik dit over pakweg 5, 6 jaar herhaal?

    Associaties: het woord Blokker. Vreemd hoe taal ‘leeft’. Oost-Blokker (gaandeweg meer en meer onbekend). Vlaams Blokker (gaandeweg meer en meer onbekend). Een student die ‘hengst’ (hengsten: stug blokken, studeren): een blokker (variant: blokzwijn) uit de jaren ’70, op weg naar Grootste Onderscheiding. Blokken: een bekende volleybalterm. Een blokker van formaat, goed voor de ploeg.

    Ik ‘zit’ met mijn taal. De werkelijkheid is overweldigend. In het onderwijs proberen we de combinatie taal en werkelijkheid te ‘implementeren’. Taal op zich is maar taal. De taal is ook ‘gansch het volk’, dixit Gezelle.

    PS 1 Gemurmelde opmerking van een studente bij een recente taal- en vakoverschrijdende quiz die ik bekokstoofd had: ‘’t Is weer voor de intellectuelen.’ Het was echter helemaal niet zo moeilijk … mochten we nog in de bovengenoemde fasen 1, 2 of 3 zijn geweest …

    PS 2 Mijn conclusie: gedaan met ‘humor’ betreffende deze thema’s. Er kome ernst. Een donkere huidskleur moet er niet donkerder op worden omdat men (m/v) in een ander (westers) land zijn geluk beproeft. Als ik nog iets kan betekenen tijdens mijn laatste decennium aan deze hogeschool, dan zal het o.a. daarmee te maken hebben.


    05-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (03)

    Oorverdoving of woestijnstilte. Hier evolueren elke dag ongeveer een kleine 1 000 mensen. Op bepaalde tijdstippen is het doodstil; schelle bellen zijn de signalen voor grote storingen en volksverhuizingen. Maar vaker is het hier stil. Dit gebouw biedt een staaltje van opbergkunst. Een ‘schoolvoorbeeld’.

    Dilemma. Een van onze allerbeste studentes blijkt haar zes weken lange ingroeistage te moeten realiseren in de hoogste probleemklas van een probleemschool. Aanlokkelijker is natuurlijk een andere school kiezen. Dat wil ze ook veel liever. Ze twijfelt hevig. Maar dan loopt ze kans in die eerste school (en in enkele andere geallieerde scholen in die stad) op termijn geen werk te vinden, omdat ze als laatstejaarsstagiaire deze school gedesavoueerd zou hebben … Daarenboven hoopt de hogeschool in de toekomst nog studenten voor hun stage te kunnen onderbrengen in die school … en zoiets kan alleen als niemand van de aangewezen studenten plotseling beslist toch maar een andere stageschool te nemen … Daarenboven heeft het betreffende schoolhoofd om god weet welke reden geen al te hoge pet op van onze hogeschool. Nog daarenboven heeft een oudere broer van die studente voorheen al afgehaakt als onderwijzer in die school. En nog daarenboven was er vorig jaar aldaar al een heikel moment met een stagiaire die abrupt en zonder te verwittigen haar studies stopzette en daardoor niet meetrok als extra-kracht op bosklas. De hogeschool zou natuurlijk graag hebben dat de studente haar geplande stage volbrengt. Laat het nou net een van onze primussen zijn …

    De eerste stages voor de tweedejaars zijn daar. Dat waar de studenten echt voor gekomen zijn. Extra koorts, extra administratie, extra heen- en weergehol. Ik heb voor de 30e keer gepredikt: gooi ballastwoorden overboord, schrap holle onderwijzerswoorden, vermijd omslachtig taalgebruik, kies het correcte woord voor het betreffende ding en voed het spellingmonster niet met bokkenvlees. Veel concrete voorbeelden, samengeharkt gedurende 30 jaar stagebezoeken. En nu maar duimen dat het kindervlees in zovele klassen er iets aan heeft.

    En ja hoor, wat ikzelf op deze stage bijleerde van een snugger kind: het verkleinwoord van boom is boompje, en van schip is dat eh … bootje.

    Een weerbericht. Indian summer. Tot diep in oktober blijft het warm en zonnig. Koperkleuren alom. Sommige bomen zien er zo intens oker of geel uit, dat het lijkt alsof ze in bloei staan.


    28-11-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verlengingen (02)

    De wekelijkse middaglunch in het stadje *T* met collega’s *J* en *E* moet nog in zijn plooi vallen. Vorig jaar lukte dat enkele keren op vrijdag, het laatste hoofdstukje van de week. Nu hebben we andere lesroosters. Even rasteren, in naam van de inwendige mens.

    Ik ben voor het 11e jaar op rij hoofdredacteur van ons docenten/studentenblad. Periodiciteit: herfst, lente, mei. De eerste bijdragen (vaak op verzoek) komen vlot binnen (kennismakingsdagen, opstart academisch jaar, … ). De drukker/uitgever (actief in de grote wereld buiten onze hogeschoolmuren) vraagt vooral veel foto’s. Kan-ie krijgen. Dan moet deze jongen een kleiner percentage tekstbekommernis aan de dag leggen.

    Hier en daar weer een voornaam leren kennen die me volstrekt onbekend was. Waar blijven ze het halen. Er worden altijd maar weer nieuwe modellen op de markt gegooid. Soms zitten er prachtige namen tussen. Birde. Fienelot. Body. Lobke. (Maar die kende ik al).

    Ik hok nog altijd in mijn minuscuul werkkamertje drie-hoog naast de spoorweg. Regen en wind razen en gieren er heerlijk in het rond. In een aanpalend identiek kamertje (overblijfseltjes van het internaat-chambrettetijdperk uit de middeleeuwen van het onderwijs, toen de dieren nog spraken, waarschijnlijk West-Vlaams) werkt collega *J*. Hij heeft dezelfde taalvakken als ik onder zijn hoede. Hij is aan zijn allerlaatste actieve academisch jaar bezig. Een uiterst ervaren, belezen en intelligent man. Ik hou hem scherp in de gaten. Hoeveel keer nog hoor ik zijn sleutel in het slot knarsen vooraleer hij voorgoed weggaat? Een monument.




    ZIELSVERWANTE LINKS
  • Poëzie
  • Een blauwe plek
  • Schuine teksten
  • Moord !
  • De ongecomponeerde noot
  • Romaneske boeken
  • Satisfiction
  • Romans & Theater
  • Vreeslijke verhalen
  • Miljarden flarden

                                           COPYRIGHT JORIS DENOO
    Foto

    Blog als favoriet !

    Foto

    TAAL IS EEN AARDIG DING
    Archief per jaar
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2009
  • 2008
  • 2007
  • 2006
  • 2005

    Foto

                Opa & Wilma 2009


    Foto

                  Opa & Leo 2011
    Foto

    Wat je zegt, ben je zelf


    Foto

           Vallen en opstaan
    Foto

    Eén paar kinderen, graag


    Foto

    Het mysterie van Merlijn


    Foto

    Met Sarah & Hanne in Standaard Boekhandel Kortrijk: presentatie romandebuut HARDZIEK van Sarah Denoo
    Foto

    Me & Wilma 30 june 13
    Foto

    Me & Leo & 'Tutta'

    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!