NIEUW: Blog reclamevrij maken?
ONDERWIJS ... TAAL ... EN ANDERE LEUKE DINGEN ... ZOALS KINDEREN ...
Inhoud blog
  • Hogeschoolvos (19)
  • Hogeschoolvos (18)
  • Hogeschoolvos (17)
  • Pauze
  • Hogeschoolvos (16)
  • Hogeschoolvos (15)
  • Verlichte gedichten
  • Hogeschoolvos (14)
  • Hogeschoolvos (13)
  • Hogeschoolvos (12)
  • Hogeschoolvos (11)
  • Hogeschoolvos (10)
  • Hogeschoolvos (9)
  • Hogeschoolvos (8)
  • Hogeschoolvos (7)
  • Hogeschoolvos (6)
  • Hogeschoolvos (5)
  • Hogeschoolvos (4)
  • Hogeschoolvos (3)
  • Hogeschoolvos (2)
  • Hogeschoolvos (1)
  • Biebjong 30: Eenhoorn
  • Biebjong 29: Schaak!
  • Biebjong 28: Hop!
  • Biebjong 27: Hoorspel
  • Biebjong 26: Wuif
  • Biebjong 25: Vallen
  • Biebjong 24: Schoenen
  • Biebjong 23: Stilte!
  • Biebjong 22: Eliott
  • Biebjong 21: Maanreis
  • Biebjong 20: Gans
  • Biebjong 19: Kiezen
  • Biebjong 18: Vis
  • Biebjong 17: Niet nat
  • Biebjong 16: Bloot
  • Biebjong 15: Tingeling
  • Biebjong 14: Windekind
  • Biebjong 13: Jasmien
  • Biebjong 12: Splash!
  • Biebjong 11: Poëzie
  • Biebjong 10: Help!
  • Biebjong 9: Blossen
  • Biebjong 8: Revolutie
  • Biebjong 7: Kind toch!
  • Biebjong 6: Krant
  • Biebjong 5: Stoef!
  • Biebjong 4: Kletskaas
  • Biebjong 3: Appelonia
  • Biebjong 2: Appelen
  • Biebjong 1: Aristide
  • Award?
  • Kersverse boekjes
  • Bieb bieb bieb
  • Wonderklas
  • Van A tot Z
  • Verrekijker
  • HOE IK BRIDGE LEERDE
  • Defence House BV
  • Sybren Polet
  • Lente a/d Leie
  • Kanalfabetisme
  • Abraham op Kulak
  • R-woord
  • Verrekijker
  • Friesland
  • And the winner is...
  • Bij leven & welzijn
  • Too far
  • Muilpeer
  • AMUZEMENTEN
  • Taalstrijd
  • Taaltreur
  • PVO in de klas
  • Staat van medewerking
  • Raf
  • Gedichtendag 2014
  • Kweetet !
  • 2014
  • Ik had jullie willen schrijven
  • Amusant
  • Oprotregeling
  • Sentimental journey
  • Zwanenzang
  • Papa Langkous
  • 175 jaar
  • Etters & Engelen (KT)
  • 13
  • Vives
  • 'Het' gezin
  • IM Virginie V.
  • Ode aan de aldi
  • Verlengingen (55)
  • HET JAAR ELF
  • Hier al verschenen
  • Zomer 2012
  • 175 jaar
  • Een Vlaemsch gezin
  • Verlengingen (54)
  • Schaak!
  • Gedichtendag 2012
  • Wisselkoers 2011-2012
  • Zzoéff!
  • Verlengingen (53)
  • BB A'pen 11
  • Verlengingen (52)
  • Verlengingen (51)
  • Verlengingen (50)
  • Mijn meesters
  • AMUZEMENTEN
  • Taal is een aardig ding
  • D-day
  • Reces
  • Verlengingen (49)
  • Verlengingen (48)
  • Rotkop
  • Lof & Sof
  • Hoegaarden
  • Old skool
  • VREEMDE HEMELVAART
  • Verlengingen (47)
  • Verlengingen (46)
  • Verlengingen (45)
  • Verlengingen (44)
  • Diversiteit
  • Negen
  • Verlengingen (43)
  • I.M.
  • KunstKunst
  • Flashback
  • Verlengingen (42)
  • Aan mijn slechte leraren
  • Aan mijn goede leraren
  • Vakantiegangster
  • De bel
  • Visioen
  • Verlengingen (41)
  • Verlengingen (40)
  • Verlengingen (39)
  • Dofferd tris
  • Dofferd bis
  • Verlengingen (38)
  • Het GND
  • Verlengingen (37)
  • Spelling
  • Dofferd
  • Hete kolen
  • Verlengingen (36)
  • Gedichtendag
  • Verlengingen (35)
  • SPELING
  • Verlengingen (34)
  • Verlengingen (33)
  • Verlengingen (32)
  • Boom der kennis
  • Verlengingen (31)
  • Beurs van boeken
  • Verlengingen (30)
  • Verlengingen (29)
  • Verlengingen (28)
  • Verlengingen (27)
  • Verlengingen (26)
  • Verlengingen (25)
  • Verlengingen (24)
  • DRAMA
  • Kwakkel
  • Verlengingen (23)
  • Verlengingen (22)
  • Verlengingen (21)
  • Verlengingen (20)
  • Verlengingen (19)
  • Verlengingen (18)
  • Verlengingen (17)
  • Verlengingen (16)
  • Verlengingen (15)
  • Verlengingen (14)
  • Verlengingen (13)
  • Verlengingen (12)
  • Verlengingen (11)
  • Verlengingen (10)
  • Verlengingen (09)
  • Verlengingen (08)
  • OBLOMOW
  • Verlengingen (07)
  • Verlengingen (06)
  • Verlengingen (05)
  • Verlengingen (04)
  • Verlengingen (03)
  • Verlengingen (02)
  • Verlengingen (01)
  • Leefbaar Vlaanderen
  • * * *
  • Ken uw klassiekers (2)
  • Ken uw klassiekers (1)
  • Krantenpraat
  • Boekhouder
  • Liberale schoenen
  • GVD ! (Gebed om liefde)
  • Vieze Madeleine
  • Kleermaker van de maffia
    Zoeken in blog

    Foto
    Noordzee, 2012, -10°C, met strandjutter Wilma
    Foto
    Vertellen over mijn boeken in Savio Gits
    Foto
    Wilma viert kerst 2013
    Foto
    Me reading HARDZIEK, Sarah Denoo
    (M/V): MEESTER IN DE VAKKEN (Sjors DNO)
    JEUGDBOEKERIJ & SCHOOLVOSSERIJ VOOR EX-KINDEREN & KINDEREN OP JONGER FORMAAT
    01-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.AMUZEMENTEN

    AMUZEMENTEN                                                                                  JORIS DENOO

    Muzisch omgaan met taal

    Een sessie Muzisch Taalgebruik begin ik met twee afschuwelijke Nederlandse woorden: ‘Ik heb geen hand-out of PowerPoint gemaakt. Ik ben een aanhanger van de Zwitserse eenthemapartij Anti PowerPoint. PP’s zijn niet muzisch. Ze doen zich voor in halfverduisterde leslokalen, via saaie projecties en herhaling van die saaie projecties op papieren hand-outs die je in dat halfduistere leslokaal eigenlijk maar half ziet. En vooraan loopt iemand voortdurend heen en weer door en voor het beeld. Ik weet: er bestaan fantastische leerboeken en leerlijnen en didactische werkbundels, maar ik mis er de taalvreugde in. Ik tref er vaak bloedloos en vreugdeloos getheoretiseer in aan.

    Het is niet omdat je met een stift een snor op je bovenlip schildert, even in de verkleedkoffer graait en met een halve kilogram gel je haar steil achterover harkt dat je muzisch bezig bent. Soms helpt het wel. Haaks op deze goedkope theatrale verkleedpartij staat de taalmuzische grondhouding (attitude, mentaliteit, roeping). Te vaak is taal het Assepoesje van de Muzische Opvoeding. Taal blijft vaak verweesd achter in het verdomhoekje van de creativiteit. U kent het cliché wel: iedere leraar is leraar taal. Taal zit in elk vak. Nou, ik had ongaarne mijn taal van mijn leraren wiskunde geleerd. Muziek, drama, beweging: we kennen dat. Stukje spelen, liedje zingen, gedicht voordragen en uitbeelden, tekening maken, dansje doen en hopla, om het geweten te sussen gooien we dat op een namiddag allemaal samen in één collectieve creatieve kramp. De doorlichters/visitatoren zullen wel tevreden zijn. De bachelorproeven en leerboeken staan bol van dergelijke initiatieven. Wat taal betreft zou dat moeten zijn: onbevangen creativiteit, verwondering, originaliteit, durf, ongewoonheid, plezier, ontvankelijkheid, communicatie, een open mind voor onverwachte of onbekende zaken, het onderhouden van een dagelijks sinterklaas- of paaseierengevoel. Verwondering dus, en sympathie voor dat vehikel van gedachten, gevoelens, gedichten, moppen, raadsels, verhalen en ideeën. Taal(onderwijs) is nog te vaak gevangen als een leeuw in een kooi… van grammatica en ‘zinsleer’. Hier situeert zich dan het slachthuis van de taal. Men neemt een alleenstaande zin, afgezonderd van zijn normale kuddecontext, en men hakt de kop van de romp. Het bloed spuit eruit. Waarom? Waartoe? Wat is de zin van zinsleer waarin we zinnen in tweeën hakken en het onderwerp van het gezegde scheiden? Dan nog niet eens in een natuurlijke context van tekst en communicatie?

    Taal kan onverdacht veel leuker en net zo goed al de doelen bereiken die de grijze meneren dicteren. In mijn sessie Muzisch Taalgebruik geef ik welgeteld 300 seconden verantwoording en uitleg over wat ik ga doen. Daarna voeren we (zo de tijd dit toelaat) elke sessie uit: 120 seconden instructie en opstap, daarna aan de slag: alle leeftijden, collectief, veilig, leuk, gezellig. We bedrijven liefdevol voorlezen, luisteren, spreken, bewegen, kiezen, schrijven, illustreren, improviseren, raden, denken, vergelijken, roepen, fluisteren, tekenen, herkennen, beschouwen, zoeken, dromen en spelen.
    Er heerst collectieve en individuele arbeidsvreugde op elk eilandje. Iedereen doet mee, beschut door de groep. En een stil talent kan niettemin ook plotseling opglanzen, wanneer blijkt dat we in ons midden een dichteres hebben, een regisseur, een actrice, een quizzer, een goede verstaander, een rappe anagrammer, een talenknobbel, een detective, een rekenaar, een stand-upcomedian, een sit-downcopywriter.  

    Ik ben aan mijn sessies AMUZEMENTEN begonnen nadat ik collega’s (moeder)taal en mezelf wel vaker hoorde verzuchten:

    - Nederlands is toch zo’n bestraffend repetitief vak; ik moet altijd alles herhalen.
    - Hebben wij eigenlijk wel een inhoud?
    - Elke dag moet dat krakende vehikel boven de smeerput.
    - Taal bestaat uit honderden details.
    - Ik voel me altijd vermanend en betuttelend: zeg niet… zeg wel…
    - Perfectie is saai; waarom moet ik dat bekakte Nederlands propageren?
    - Wat is de zin van zinsleer, dat slachthuis van de taal? Bloederig en ongezond!
    - Talloos zijn de taallozen.

    Het taalplezier was ver te zoeken. Ik zocht dus andere invalshoeken. Leuke maar daarom niet minder interessante. Een vreselijke les Creatief Schrijven (die ik moest beoordelen) deed voor mij de deur dicht. Ik ontwierp een dertigtal Muzische Taalsessies waar ik (en met mij vele (oud-)studenten) ondertussen met alle leeftijden en in heel diverse opleidingen veel plezier aan beleef. En de grijze meneren zijn tevreden. Kinderen, leerlingen, scholieren en studenten verlangen weer naar Taal. Assepoesje schittert.

    En wel hierom.

    AMUZEMENTEN voegt in leuke sessies met muzische taal de daad bij het woord en het woord bij de daad. Je kunt er zo mee aan de slag; het is helemaal niet zoeken naar woorden.

    AMUZEMENTEN is in de praktijk gebracht in vele sessies met leerlingen, scholieren, studenten en volwassenen. Dat leverde muzische momenten met taal op, in diverse opleidingen en in alle geledingen van de creatieve communicatie.

    AMUZEMENTEN is een uitermate praktische en leuke gids voor wie creatief met taal wil werken. De instructies zijn kort, de oefeningen concreet. Voorop elke sessie geven we u een kontje via een opstapje.

    Bijlagen:
    AMUZEsyll.pdf (627.7 KB)   


    24-07-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Taalstrijd

    TAALSTRIJD

     

    Toen Sananas naar de taalgevangenis werd gebracht, was het geenszins de bedoeling zijn tong eruit te rukken. Hij moest wel van zijn moedertaal beroofd worden, maar, erger nog: een nieuwe taal in plaats daarvan gebruiken. Het was zoals de KGB in Rusland vroeger opereerde: kinderen van dissidenten in weeshuizen onderbrengen en dan daaruit rekruteren voor de KGB, zodat die kinderen later werden wat hun ouders verafschuwden.

    De taalgevangenis bevond zich op het eiland Ei, omgeven door permanent springtij. De wateren eromheen waren bevolkt door palindromische hamerhaaien, zelfverwijzende elektrische sidderalen en metatalige kwallen. Ontsnappen via glottisslagen of gekloofde zinnen was onmogelijk. Een cynisch bord verwelkomde de gevangenen: ‘Wat is mooier dan een dooier?’

    Eerst werden Sananas’ klinkers (ofte sonore klanken) weg gemarteld. Daartoe werd hij op ouderwetse wijze op het reuzenbed uitgerekt aan zijn ledematen, terwijl ter hoogte van zijn teelballen met een lasapparaat en een kolonie mieren werd gedreigd. Weldra waren zijn a’s, o’, e’s, i’s en u’s in alle mogelijke varianten onherstelbaar beschadigd en blijvend onherkenbaar geworden. Dat was al iets. Maar het was nog niet genoeg: veel Arabische talen bijvoorbeeld bedienden zich niet eens of in zeer geringe mate van die overbodige klanken of klinkers. Er moest dus nog steviger gemarteld worden. Nadat de taalbeulen de basisklanken met blijvend letsel geradbraakt hadden, was het de beurt aan de medeklinkers en de meerklanken.

    Ook moest Sananas verder van zijn zinnen beroofd worden. Zijn voetzolen werden beslagen met punaises en daarna omgord met ijzeren schoenen waar een slot op zat. Dagen- en nachtenlang werd zijn cel volgepompt met snoeiharde decibels dialect uit de Vlaamse Ardennen en Limburgse heide, terwijl ook versleten clichés niet van de lucht waren. Een ware kakofonie. Sananas werd knettergek van miljoenen keren ‘Ik heb zoiets van’, ‘Er hangt een prijskaartje aan vast’ en ‘Laat ons duidelijk zijn’ in de ergste dialecten. Ook onderging hij bij herhaling Facebook-geleuter: ‘Oei. Da’s minder’. ‘Tsss…’ ‘Ah, je weet het.’ Bovendien werd er permanent Vlaamse regen veroorzaakt in zijn cel, versterkt door afwisselend geklots en gebulder van zeegolven. Men wou hem zodoende de snelheid van de waterdialecten eigen maken.

    Toen hij al zevenmaal uitgeplast was, voelde hij nog hevige aandrang om te plassen.
    Na drie weken werd de taalgevangene gelucht en onderzocht. Hij stiet alleen nog wartaal uit. Gevraagd naar zijn naam zei hij deze achterstevoren. Tijd dus voor de implementatie van een verse taal. Sananas werd uit de taalgevangenis op Ei ontslagen en op stage gezonden in de politiek om zich te vervolmaken in holle woorden en wartaal. Daarna moest hij in de leer bij enkele advocaten om worstenzinnen en eufemismen te oefenen en bij de tv-nieuwsdienst, waar elk nieuwsitem driemaal herhaald werd: door de nieuwslezer, nog eens door een stem buiten beeld en nog eens door de geïnterviewde. En zie, voorwaar: het duurde geen kwartaal of Sananas had zich de nieuwe taal eigen gemaakt. Hoe meer hij sprak, hoe minder hij zei. En men hoorde dat het goed was.           


    19-06-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Taaltreur

    TAALTREUR               

             

    De bomgenoten bleken samen dezelfde kotsschool in het Ouderwesten van Angelland ondergaan te hebben. Ze spraken eenzelfde krastaal. Gedragzagers mochten ‘m nog zo van latje of jetje geven, er was geen lievemoederend huishouden aan met die twee nietsnuiten. Geen mirakel dus dat ze later vliegtuigen opbloesden en treinen verschaakten. Metaal gehandicapt sluisden ze door eender welke detector – overal hadden ze namelijk vermolmde linksharige en roodhandige tarwanten die hun crime de la crime perfect voorbereidden tot in de verste plintjes. Toen Karel De Gucht ook de keukenhanddoek op Yasser Arafats hoofd verbood, naar aanleiding van diens bezoek aan de Belgische Vereniging van Bommoeders, waren de maten vol. De twee kornieten planden een afslag op het levende lijf van de onvermetele. In de nacht van vrijdag op maandag klapten de bomgenoten toe. De hierboven vernoemde en hieronder niet meer vernoemde Karel De Gucht werd in achthonderd stukjes verkaveld aangetroffen in de omgeving van een gezinsvervangende wagen die de zijne moest zijn geweest. Aan de hand van de reepjes zwaluwstaart en de met rood bloed bespatte nulvingerige witte handschoenen stelde men op het parket vast: ‘Voorwaar, hij was het, hij is er geweest’. Maar in het Ouderwesten konden ze er niet mee lachen. Zonder vlag of stoot werd het naderende vliegtuig van Arafat weer afgelijnd naar het verdere oosten. Er kwam een giganteske autozoektocht naar de daders, waarbij de regenbanden niet werden gespaard. Al wie er verwacht uitzag, werd voorgefouilleerd en weggeleid. Niemand ontsnapte aan deze innige daad van aandacht. En terwijl enkele dagen later de koude terreurwilgen klapperbladerden in de wind, werd de vermoorde bilaterale politicus ter aarde gedragen. Deze onderdegrondstopping werd mede bijgewoond door enkele afwezigen die zich dienaangaande jammerlijk verontschuldigden. Van de wrede bomgenoten werd geen voetspoor aangetroffen. Hoewel hun ondaad lang bleef nadeinzen onder de bevolkerende landgenoten onder en over de taalgrens, verbijsterde men elke aanwijzing. Zelfs een slopjacht in hartje-Brussel bood geen vingerwijziging. Het is zeer het antwoord dat de politie dit schuim der aarde nooit in de ketenen zal kunnen slaan. Het onderzoek wees tot nu toe niet veel zeeps uit. Men verstruikelde zich in allerlei netwerken. Voor eenzelfde geld zaten de twee daders zich nu te verkneutelen bij een van hun bomma’s in een land dat vele onderdaken bood aan dergelijke sujajetten. Wellicht zal deze sluier nooit ofte immer getipt worden. Ondertussen bloeden de zaken van de alarminstallateurs en andere dranghekkens natuurlijk welig. Nog even en we krijgen met z’n allemaal een avondhorloge om de enkel. Is dàt de vrijheid waar we van droomden toen we tot onze trouwe viervoeters gewapend Jeruzalem gingen bevrijden van allerlei ongespuis met kromme zwaarden? Of ben ik hier over aan het drijven? Nee toch? 


    08-05-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.PVO in de klas

    Gedicht bekroond t.g.v. Poëziewedstrijd 'Verwondering' tijdschrift Klasse (2014)

     

    Paul Van Ostaijen in de klas

    (Slagen en verwonderingen) 

    Drukke letters op een blad.
    Dansende woorden als dronken soldaten.
    Maar ikzelf moet altijd schoner schrijven
    en eindelik en typies mogen ook al niet.

    's Morgens groet ook ik de dingen:
    dag linkerbeen, dag zere teen.
    Maar beroemd? Vergeet het maar.
    Eerder betoeterd, zeggen ze allemaal.

    Ja, ik slaap als een rozeke
    en pluk gezwind uit het zoetekoeksdozeke.
    Zucht, krijg ik, wonderkind, daarvoor dan een prijs?
    Nee, nog eerder vliegt een varken door de lucht.

    Wees dan maar dichter; doe maar de woorden
    marsjeren, reeds op je dertiende! Talent,
    beste dames, fijne heren, wordt nooit op z'n tijd
    erkend. Ach, ik word maar gewoon bediende.

    Geen wonder dus dat ik na al dat gedonder
    het woord racecar achterstevoren schrijf
    en uit pure dichterlijke vrijheid vier vogels
    vang en verschuil in het woord valkuil.

    Zij zien het niet en ik slaag voor schrijven.
    Rijm is het enige waar ze nog over kijven.


    26-02-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Staat van medewerking

    Binnenkort ben ik al een halfjaar van de officiële arbeidsmarkt verdwenen. Ik heb ondertussen twee korte romans en vier verhalen geschreven, zesentwintig boeken gelezen, mijn kleindochter leren schaken, Kreta bezocht en een onnoemlijk aantal kleine zaken en dingen gedaan die nu eenmaal bij een mensenleven horen. Iets is me duidelijk geworden: aan het eind van zo'n mensenleven - zelf kunnen we daar vooralsnog geen mijlpaaltje bij neerpoten - zit een (oud?) nijdasje dat steeds strakker aan het tijdstouw trekt. Dat is niet rechtlijnig, maar cirkelvormig, zodat het als een lus werkt. Vergeet dus maar de tijdsfriezen uit de jonge jaren van je lagere school, met de pijlen en de stroken van links naar rechts. Tijd is inderdaad een wervelende kolk, een wurgende spiraal, of een dodelijke lus. Het helpt echter niet om die tijd in vicieuze cirkels aan muren op te hangen, op klokken- en kerktorens te bevestigen of die om je pols vast te binden in de ijdele hoop die te beheersen. De nijdas (zijn gezicht zo gerimpeld als een appeltje uit de vorige herfst) weet beter. 


    15-02-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Raf

    Vandaag hebben we Raf F. begraven. Het is 15 februari. Sprokkelmaand. De wind gierde om de kerk in Varsenare. Raf was eredocent aan onze Vives hogeschool voor lerarenopleiding. Hij was een bijzonder geliefd man. Ik vind hem een van de fijnste en gezelligste collega's die ik heb gehad.


    28-01-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gedichtendag 2014

    Vrijdag 31 januari 2014 lezen Sarah Denoo (dochter/schrijfster) en Joris Denoo (vader/schrijver) in het KVK-café (voetbalstadion KVK, Moorseelsestraat 111, 8500 Kortrijk) een kwartet uit hun voorkeurpoëzie voor. Dat doen dan ook Jozef Allijns (voorzitter KVK), Thomas Jacques (blogger/journalist), Stefaan De Clerck (politicus) en Koen Byttebier (politicus).

    Net op Gedichtendag 14 krijg ik heuglijke tijdingen: ik ben medewinnaar van de 'Verwondering' Poëzieprijs van het tijdschrift Klasse (met het gedicht 'Paul van Ostaijen in de klas') en Holland Park Press (Londen) nomineert mijn gedicht 'Foto van een oude straat'. Vorig jaar was ik in de Holland Park Press literaire wedstrijd ook de 'Dutch runner-up'. Eind februari lees ik voor in Great Western Studios, Alfred Road, London.


    16-01-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kweetet !

    Op donderdag 23 januari 2014 wordt in het Hadewijchauditorium van het Vlaams ministerie van Onderwijs & Vorming KWEETET aan de pers voorgesteld, het eerste full 3D educatief takenplatform voor het basisonderwijs van uitgeverij die Keure. KWEETET.be (LEERet, SPEELet, WEETet) motiveert kinderen moeiteloos om de leerstof te oefenen. Begeleiders (ouders, leerkrachten, logopedisten...) kunnen de resultaten van nabij opvolgen. Bij de ontwikkeling van dit platform werd rekening gehouden met de resultaten van twee jaar onderzoek met de steun van de universiteiten Gent, Leuven en Brussel. KWEETET.be sluit aan bij de methodes voor alle leergebieden van het basisonderwijs. Een team jeugdauteurs onder leiding van Joris Denoo schreef een spannende verhaallijn voor KWEETET.be. Een schitterende cast geeft stem aan de hoofdpersonages, o.a. Linde Merckpoel, Jelle Cleymans en Joyce Beullens. Op de persvoorstelling voert ook Vlaams minister van Onderwijs Pascal Smet het woord over het VAF Gamefonds en het belang van games voor het onderwijs, terwijl Vlaams minister van Innovatie, mevr. Lieten, voor een videoboodschap zorgt. Uitgevers Nic Pappijn en Vicky Vermeulen stellen KWEETET.be voor. Met muzikale omlijsting door The Chambers Players, het huisorkest van KWEETET.

    www.facebook.com/Kweetet 


    22-12-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2014

    2014

    De veerman wenkt.
    Wie niet weg is, is gezien.
    Veertien komt eraan.
    Dertien is ribbedebie
    en krijgt zijn vertrekpremie.
    De beleeftijd van dat getal
    bedroeg alweer goede en kwade dagen,
    boze buien, brede opklaringen en vlagen,
    365 om samen te beramen.
    Moge de Groote Vrede nu eindelijk aanbreken,
    honderd jaar na een ander ouder veertien.
    Laat u niet pramen:
    veertien tikt al tegen de ramen.
    RENO wenst u en de uwen
    een rinkelende twinkelende wisseling
    en een vaardige passage met de veerman
    naar de velden van tweeduizend veertien.

    Namens VIVES-RENO,
    Joris Denoo
    oud-docent Taal 


    17-12-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik had jullie willen schrijven

    IK HAD JULLIE WILLEN SCHRIJVEN

     

    In deze briefroman schuiven twee werelden in elkaar en naast elkaar heen: het kunstenaarschap en het lerarendom. Weemoed en begrip kleuren van herfst tot zomer dit verhaal, dat vorm krijgt in brieven en intermezzi.

     

                                                      

     IK  HAD  JULLIE  WILLEN  SCHRIJVEN        

                     

     Briefroman

      

                           ''t Is toch maar goed, dat niemand,

                            ook m'n vrouw niet, dit dagboek leest,

                            want wat zouden ze wel denken van

                            't opschrijven, 't serieus opschrijven

                            van zulke pure schoolmeesterij?'

     

                             (Theo Thijssen, Schoolland, 1925)

    Bijlagen:
    IKHAD.pdf (375.4 KB)   


    11-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Amusant
    Ik ga deze herfst op minitournee in mijn eigen provincie met mijn leerboek AMUZEMENTEN. (MUZISCHE MOMENTEN MET TAAL) - uitgeverij Acco Leuven/Den Haag. Op uitnodiging van een oud-collega gebeurt dat onder andere in Vives Torhout, mijn eigen 'oude' hogeschool voor lerarenopleiding, waar ik tot september 2013 werkzaam was. Daarna doe ik de workshop in Oostende en andere leuke plekken in deze lage streek waar het momenteel wemelt van de geruchten over De Groote Oorlog. Ik probeer plezierige dingen met taal te doen: na een drieminuteninstructiemoment kan iedereen concreet aan de slag. Ik voeg de daad bij het woord en het woord bij de daad. Goede herinneringen bewaar ik aan de sessies met mijn eigen hogeschoolstudenten. Het helpt natuurlijk geweldig als je zelf ook schrijver bent...

    07-10-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Oprotregeling
    Ik ben al ruim een maand vrijwillig afgezwaaid van mijn hogeschool. Van nu af aan ontvang ik elke maand een uitwuifpremie van Vadertje Staat. Let wel: niet in één keer, maar gespreid over elke maand. Mocht ik immers 'komen te gaan', dan stopt dit. Net win for life. Ik zal die premie alleen maar aan goede daden besteden. Meer zit er niet in.

    01-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sentimental journey

    Vrijdag 28 juni 2013 bekokstoven mijn collega's Pieter VB, Jo V en Danny W een schitterend surprisedagje voor mijn afscheid aan de hogeschool. Na een glas ochtendchampagne bij mij thuis exploreren we Cassel en Saint-Omer. Een droomdag. Gewapend met de geheime slogan 'WEG VAN T... ' geven we ons over aan gastronomie, liquide degustaties, moerassen, boeken, Oud Vlomsch en gehavend Frans. Een dag om nooit te vergeten in het gezelschap van (oud-)collega's die ik bovenal waardeer. Hier schieten voor een keer woorden te kort. De krop in de keel betekent een heel boekdeel.


    28-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zwanenzang

    ZWANENZANG VAN M/V – MEESTER IN DE VAKKEN                                                              

    Het laatste decennium van mijn beroepscarrière als lector Nederlandse taal aan de hogeschool voor lerarenopleiding voel ik me als een otter in het water. Ik krijg er nochtans (zoals veel collega’s) op gezette tijdstippen nog wat hooi bij op mijn reeds ruim bedeelde vork: titularisschap (als niet-pedagoog) van een aanzienlijke ouderejaarsgroep, extra engagement uitdieping keuzevak Drama, hoofdredactie studenten- en docentenblad, inhoudelijk trekker werkgroep Taalbeleid op nationaal niveau, medebetrokkene Muzische vorming, docent optie ‘Omgaan met anderstaligen’ (ik noem het OMA), docent Taalvaardigheid en Expressie voor zowel lager als secundair onderwijs. Er dient geregeld opgedraafd te worden. Sommige zaterdagen zijn niet meer zo sabbatical als voorheen. Bovendien worden bijna elk academisch jaar de organisatie en het programma van ons derde jaar bachelor lager onderwijs (‘curriculum’) telkens weer anders ingevuld. En daarnaast hebben we met de lesgevende collega’s vaak het gevoel geregeerd te worden door een papieren tweede klasse. Perfectie is saai…

    Ik hou echter voldoende grip op de zaak, zodat arbeidsvreugde en welbevinden niet teloor gaan. Een goede agenda is belangrijk; die strikt bijhouden en desgewenst realiseren, is nog belangrijker. Termijndenken, weet je wel. Er schiet bijvoorbeeld nog genoeg tijd over voor dat andere beroep van mij: schrijven en publiceren. Literatuur, met name. Er komt zelfs in deze heuglijke tijden een tussenschotprestatie, zich situerend tussen mijn twee werelden in: ik publiceer bij de universitaire uitgeverij Acco Leuven een praktisch leerboek Taalmuzische vorming voor (hoge)scholen en aanverwanten: Amuzementen – Muzische momenten met taal. Een buitenbeentje in mijn lange reeks literaire fictie. En dat krijgt er (vlak na mijn afscheid aan de hogeschool) een broertje bij in de vorm van Verlichte gedichten – Omgaan met poëzie in het lager en secundair onderwijs (die Keure Brugge). Ondertussen ben ik – jawel – verhaallijnen aan het ontwerpen voor een gaming project bij diezelfde Keure. Mijn uitgever is een oud-student…

    Mijn eigen hogeschool heeft het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw ook een upgrade gekregen wat faciliteiten betreft. Oude en nieuwe gebouwen en voorzieningen communiceren nu perfect met elkaar en lopen naadloos in elkaar over. We hebben altijd geflirt met de termen traditie en toekomst. Vele externe organisaties maken nu gebruik van onze accommodaties. De lampen blijven er laat branden, niet alleen voor het Open Avond Regentaat.

    Het is september 1975 wanneer ik effectief in het onderwijs stap. Op 1 september 2013 stap ik er weer uit. Ik beklaag me die 38 jaren niet. Mijn generatie (en ook die ervoor en erna) heeft op korte tijd veel veranderingen meegemaakt. Alleen al de opeenvolgende afko’s waarmee de lerarenopleiding basisonderwijs in onze hogeschool aangeduid wordt! PS (Post-Secundair), PHO (Pedagogisch Hoger Onderwijs), PA (Pedagogische Academie), LNS (Lagere Normaalschool), ILLO (Initiële Lerarenopleiding Lager Onderwijs), ILSO (idem dito Secundair), BALO (Bachelor Lager Onderwijs), BASO (idem dito Secundair): Latijn voor velen, voor ons epoques met een etiket. Ik hou wel  van die afwisseling, maar niet altijd van die woordkeuze. Vooral bij PS en BALO steigert mijn taalgevoeligheid. En ik ga al helemaal niet akkoord met de term ‘lager’. En ‘middelbaar’ of ‘secundair’ klinken ook al zo tweedehands. Net voor ik afzwaai wordt mijn hogeschool KATHO ook herdoopt: het zal VIVES worden.

    Iedere minister wil via veranderingen en omvormingen zijn of haar stempel drukken en beklijvende realisaties nalaten voor de geschiedenisboeken. Dat voelen we dan ook duidelijk aan den lijve. Alom wordt gefusioneerd. Tussendoor doet de computer zijn intrede, rekenen we plotseling in euro, behoren we tot Europa en wordt er op regelmatige basis aan de spelling gesleuteld. Vakken en hun leerinhouden verdwijnen; nieuwe vaardigheden en manieren van evalueren palmen de roosters en gemoederen in. Onderricht en de organisatie ervan worden anders georganiseerd. Aan de oeroude verhouding leraar – leerling, gebaseerd op orde, tucht en respect, lijkt een einde gekomen te zijn. Anno 2013 maakt een hogeschool middels een enquête de round-up: vele studenten uit de lerarenopleidingen ontbreekt het aan (zelfs elementaire) kennis.  

    Ondanks alle (pogingen tot) gelijkstrijkerij en betutteling van her en der (vooral van de hierboven vermelde papieren tweede klasse) is mijn eigen hogeschool altijd een schoolvoorbeeld geweest en gebleven van autonomie en tolerantie. De docent wordt er gewaardeerd in zijn eigenheid. Zij/Hij is, haaks op de zucht naar uniformiteit en fusie (die vreemd genoeg ook paradoxaal haaks staat op de roep om creativiteit en diversiteit), in hoge mate onafhankelijk. Intern moeien zich weinigen met zijn leerinhouden en de wijze waarop hij die doorgeeft. Als het maar ‘klopt’ met wat de buitenwacht aan papieren tijgertjes de wereld in zendt. En dat klinkt nog veel te pejoratief. Want we weten altijd van wanten. We tellen een behoorlijk aantal bekende vakpublicisten in ons korps. In een notendop: vertrouwen is belangrijk. De docent moet zijn gang kunnen gaan. Ik loof mijn hogeschool daarvoor.

    De term ‘hogeschool’ kan wat stijf klinken, maar sedert de democratisering van het onderwijs biedt ook die hogeschool een staalkaart of doorsnede van onze maatschappij. Ik maak zowel verwende paardrijdende wereldreizende studenten mee als jobstudenten die noodgedwongen zelfs tijdens weekavonden werken. Zelfdodingen. Verslavingen. Affaires. Familiale drama’s. Succesverhalen. Doffe ellende. Er zijn er gehuldigd, verguisd, geprezen, veroordeeld, vermoord, bekroond, gevangen, verongelukt. De hogeschoolstudent ontsnapt niet aan het woeden van de wereld. Een opvallende wijziging doet zich wel voor in de samenstelling van onze groepen lerarenopleiding basisonderwijs: sedert een half decennium zijn de mannelijke studenten erg dun gezaaid. Dan te weten dat o.a. mijn hogeschool vroeger zo’n stevig masculien bastion was, bewaakt door strenge mannen in lange rokken. En het begrip ‘vader’ krijgt al vaker het voorvoegsel ‘stief’ bij zich.

    (Een deugddoenertje zowel als een nadenkertje: I wish I had a father like you. Dit anonieme snippertje, netjes maar ‘onnaspeurbaar’ gekalligrafeerd, tref ik in mijn lerarenschuif aan, enkele jaren geleden. Ik heb er weken over lopen piekeren: vereerd, maar ook verontrust. Ik denk er nog vaak aan: het hangt voor mijn neus op mijn docentenkamertje in de hogeschool. Het zal het enige stukje papier zijn dat ik niet weg zal gooien).

    En, over papier gesproken: in de loop der jaren is er nog iets uit het zicht verdwenen. De vensterbank in de voorhal ligt niet langer vol met papierale brieven van liefjes en lieven, elke dag via de ouderwetse post besteld en aldaar geëtaleerd.

    Niets blijft hetzelfde. Alles verandert. Van dit alles kon ik telkens de polsslag van heel nabij voelen. Ik ben blij in twee eeuwen gewerkt te hebben: zelfs aan het einde van een millennium en aan het begin ervan. Deze tijdsgewrichten hebben de zaken misschien doen accelereren. En ik had ook geluk met mijn hogeschool, pal in het hart van de meest westelijke provincie van dit land. Hoofdzakelijk een lage streek. Skuus voor de woordspeling.

    A propos: ik tel meer dan zesduizend oud-studenten. Een legertje herinneringen dus. Elke dag één zo’n herinnering is goed voor een dikke vijftien jaren mijmering. Maar misschien mag het een ietsje meer zijn, zolang de voorraad gezondheid strekt. Want niets blijft hetzelfde. Alles verandert.

     

    ZWANENZANG


    Ik ben zestig. Mijn ouders zijn vorig jaar ook zolang getrouwd ondertussen. Dat vieren we op een zonnige septemberzondag. En ik zie het einde van mijn hoofdwerkzaamheden naderen: mijn onderwijscarrière in de lerarenopleiding aan de hogeschool KATHO-RENO, campus Torhout.

    Ik heb ettelijke toespraken voor anderen geschreven; ik heb er ettelijke zelf bekokstoofd, o.a. ter gelegenheid van de diplomeringen van onze studenten. Mijn laatste officiële speech in het kader van mijn hoofdberoep is mijn kortste en gaat over mezelf en mijn afscheid aan de ‘Normaalschool van Torhout’.

    Een bekend filosoof zei ooit eens niets. Ik ben geen bekend filosoof. Dus zeg ik iets. Ik heb 38 jaar lang het geluk gehad dat ik een vak doceerde dat tegelijk inhoud en vorm is. Ik mocht in taal over taal spreken en schrijven en het betrof bovendien mijn moedertaal. Dat heb ik graag gedaan. Ik zal dat op een andere manier blijven doen, tenminste als mijn vege lijf dezelfde kathedraal blijft als waarin ik zovele hoogmissen (en soms begrafenissen) heb mogen en kunnen vieren.

    Mijn mijlpaaltjes.

    Anno 1958 ontcijfer ik in de derde kleuterklas het lange woord ‘liefdesverdriet’ in de krant. Mijn mama kan dat getuigen. Ook probeer ik mijn eerste gedicht uit, maar ik ben boos dat ‘knieën’ in het mooie Nederlands niet met ‘gezien’ rijmt, zoals in mijn dialect. (‘Heb je nog entwat gezien? De beer zit op z’n knieën’) Van mijn papa verneem ik dat wij eigenlijk twee talen spreken.

    Anno 1960 reikt de indrukwekkend grote zwarte krullenbol Jozef Noterdaeme me mijn palmares van het eerste leerjaar uit. Mijn prijsboek heet ‘Van een konijntje en een ei’. Een kip wil haar werk niet doen; vooruit dan maar, dul konijn!  Na de prijsuitreiking kijken we naar de film ‘Bambi’.

    Anno 1966 krijg ik van priester-studiebewaker Tisten Vanheule (what’s in a name!? Ik ga later in Heule wonen) – de zwartrok had 79 knoopjes aan zijn soutane – in de allereerste week van mijn allereerste jaar secundair onderwijs twee uren strafstudie omdat ik met ‘Villa des roses’ van Willem Elsschot op mijn knieën lag.

    Anno 1970 draai ik op volle toeren, nou: volleytoeren, in het Torhoutse volleybal. Detente 1m02 met gestrekte zolen.

    Anno 1973 geef ik op een zomertaalkamp in Dendermonde als jobstudent twee weken aanvankelijk Nederlands aan de 14-jarige prins Filip van België. Ik vrees voor het voortbestaan van België, dit druilerige min of meer driehoekige koninkrijkje.

    Anno 1976 geef ik Engels aan de afdelingen Vertaler-Tolk en Toerisme aan het Hoger
    Technisch Instituut in Brugge. Een aantal van mijn studenten zijn bij mijn debuut als leraar in het hoger onderwijs ouder dan ikzelf. Een van die toenmalige studenten zal mijn begrafenisondernemer zijn – reizen hiernamaals: ook toerisme, weet je wel.

    In 1977 publiceer ik mijn eerste literaire boek. Er volgen er nog een flink aantal. Mijn nieuwste zal heten: Pleidooi voor achteruitgang. Onlangs debuteerde ook een van mijn dochters met een roman.

    Vanaf 1978 zijn mijn tweelingdochters elk jaar jarig op een verschillende dag. Het scheelt twintig minuten. Nu zaterdag treed ik met allebei op in Standaard Boekhandel Kortrijk.

    Vanaf 1981 is mijn zoon elke minuut van mijn leven in mijn gedachten.

    Anno 2009 mis ik de zomer compleet door een dubbele beenbreuk op 1 juli. Ik tolereer mezelf horizontaal.

    Anno 2010 winnen twee van mijn bachelorproeven een award. Collega Rik Van den Bergh wint ook. Sedert dan begroeten we elkaar met de term ‘champ’. Zij die gaan verdwijnen, groeten u, champ!

    Anno 2013 hou ik hier voor bekeken. Ik meen mijn eindtermen bereikt te hebben.

    Ik dank jullie voor het gezelschap in dit instituut en zal met meestal ongemengde gevoelens aan mijn jaren op RENO terugdenken. Ik was en ben fier een lid van dit Torhoutse team geweest te zijn.

     

    JORIS DENOO

    2013


    09-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Papa Langkous

    PAPA LANGKOUS

     

    ‘Wat zal ik doen vandaag?’ ‘Wat zal ik doen vandaag?’

    Met mijn kleinkinderen Wilma en Leo kijk ik vaak naar de animatiefilmpjes met Pipi Langkous. Die beginnen met het hierboven geciteerde liedje. Ik word er altijd onmiddellijk vrolijk van. De roodharige besproete ongelijkkousige beresterke Pipi is een olijk en vrij wicht dat elke ochtend een hele lange leuke dag voor zich heeft, vol met avonturen. Zo voel ik me momenteel ook, met dat verschil dat ik inmiddels witte haren tors, meestal blootsvoets loop, elke dag wat moet oefenen om fit te blijven en geen paard heb dat ik met één hand op kan tillen. Toen ik het de afgelopen maanden niet laten kon af en toe een ervaringsdeskundige te vertellen dat ik met pensioen zou gaan, kreeg ik gewoonlijk de volgende reacties: ‘Je zal niet weten wat eerst doen’, of: ‘Het gevoel van niet-meer-moeten is ongeëvenaard’. Zo voel ik het ook, al bevind ik me nog in de uitwuiffase op mijn hogeschool: examens, diplomeringen, een slotfeestje, herexamens, weet je wel. Pipi zou er om schaterlachen.

    Papa Langkous herrijst des morgens uit zijn bedstee (op een zelfbepaald tijdstip) en slaakt een zucht van opluchting. Wat zal hij eens doen vandaag? Geen verplichte vergaderingen bijwonen. Geen papiermolen draaiende houden. Geen roosters invullen. Geen schema’s opvolgen. Geen mails omgaand beantwoorden. Hij zal avonturen beleven. De klok rond. Geen hoofddrol, betuttelaar, directeur van de lege dozen of omhooggevallen pipo zal daarbij een rol spelen. Papa Langkous zal verder boeken schrijven en lezen, een film maken en films kijken, gamen en zo min mogelijk zijn gezondheid schaden. Ongelijksokkig galopperend op een inktzwarte vouwfiets die hij met één hand kan dragen, zal hij weidse zeesteden en zijn eigen provinciestad met zeven Leiebruggen verkennen. Ook de buitenlanden blijven niet gespaard. Zal hij verder Hongaars leren? Of Esperanto? En omdat sporten gezond is, vooruit dan maar: laten we maar weer gaan schaken. Met een bodempje whisky erbij. Nee: vier decennia onderwijs hebben me niet van de wijs gebracht.


    24-02-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.175 jaar

    175 JAAR NORMAALSCHOOL TORHOUT                                     

     

    (Op de valreep voor VIVES)

     

    Hoelang blijft het goed? Wat is de houdbaarheidsdatum van de Torhoutse Normaalschool? 175 jaar klinkt eerbiedwaardig en indrukwekkend. We hebben al een gedenkboek 150 jaar Normaalschool. En nog niet zo lang geleden huldigden we nagelnieuwe studio’s, labo’s en zalen in onze Torhoutse kathodraal in. We kregen er o.a. een sportcomplex bij. Vakkenoverschrijding? Bouwvakkenoverschrijdend werken!

     

    Van Renoveren kennen we hier wat. Op dat territorium tussen spoorlijn en voetbalveld en kerkhof en ons twintigste-eeuwse oude gebouw voltrok zich in de breedte en in de hoogte maar ook vlak voor onze neus een gloednieuwe reus als extra vleugel aan ons instituut. Amper was de grote kathodraal van de centrale diensten op de campus ’t Hoge in Kortrijk verrezen, of zie: hier in hartje Houtland deed zich alweer een nieuwe erectie van bouwkunde voor. De bouwvakkers hadden eindelijk weer iets om naar te fluiten.

     

    Men stootte hierbij om de haverklap op allerlei artefacten in de ondergrond. Dat zijn voorwerpen uit lang vervlogen tijden: ‘prehistorisch’ noemen ze die. Bij het doorgronden en afkalven en zeven van deze heilige Moeder Aarde (noem het een soort voorspel op bouwlust) doken dingen op die dateerden uit de epoque van het monologische lesgeven, toen de verhouding meester - leerling nog in voege was en het pupitergevoel alom heerste. Er werd bijvoorbeeld een krijtlaag ontdekt met fossiele vormen van stofjassen, ezelsoren, katheders en aanwijsstokjes met vermoedelijk dubbelzinnige functie. Een andere meer recente laag bevatte in verpulverde vorm een tiental opeenvolgende onderwijshervormingen annex een tiental boze manifesten aan het adres van evenveel ministers van onderwijs.

     

    Het zijn de bewijzen van goede en van kwade dagen, leenroerige tijdperken en verlichte epoques. In veler herinnering – en in de educatie daarvan – is Torhout misschien een front geweest… van frontaal onderwijs. We kunnen dat gedenken, bedenken, en denken: iedereen is een kind van zijn tijd; het was zo; het is zo. Het front verlegt zich af en toe. Onze Normale Schole is van alle tijden. We staan er, we zijn er, we blijven er. Meer dan ooit is de Torhoutse Normaalschool springlevend. Het blijft lang goed…

     

    Als we kathedralen van onderwijs optrekken, mogen we het ook hebben over traditie en toekomst: clichés zijn gewoonlijk waar, zo waar als we elkaar een goede gezondheid en veel geluk toewensen. We zijn mee met onze tijd. We liggen hier niet buiten westen en we kennen de wijsheid uit het oosten. De trein naar het noorden en het zuiden passeert hier al jaren. Die trein is altijd een beetje reizen. Hij doet aan de lijn. Hier in deze halte hartje Houtland kun je ook al die jaren aan de lijn doen, want hier wordt getraind: de geest, het lichaam. We steken het niet onder stoelen of banken: stilstaan hebben we nooit gedaan. Dat verhaal wordt ons nog altijd verteld door het duo oude gebouw - nieuwe vleugel, de monumentale sculptuur ervoor en bovenal door het team en de ettelijke generaties studenten die deze Normaalschool maken.

    En nu ook door een tweede boek.

     

    Torhout heeft met zijn Normaalschool naam en faam verworven in het onderwijslandschap. Het gedenkboek getuigt ervan. We wensen de eventuele lezer(es) veel aanvankelijk, technisch, denkend en begrijpend leesplezier!

     

    JORIS DENOO

     

    Docent Nederlands, Expressie, Communicatieve vaardigheden & Taalmuzische vorming


    11-02-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Etters & Engelen (KT)

    ETTERS & ENGELEN (KT)

    Kinderen, engelen zonder vakbond, ettertjes zonder stemplicht, hebben me al vaker geïnspireerd om te schrijven. Soms ook inspireren ze me om ze vierkant bij hun lurven te vatten en ze te doen kiezen tussen een half pak rammel of een volle week ouderwets internaat op levertraan en vis en melk met vellen. Kinderen: volwassenen op maquetteformaat? Volwassenen: ex-kinderen? Het hangt er waarschijnlijk van af hoe je je zelf op een bepaald ogenblik voelt. Ooit, lang geleden, maakte ik op één en dezelfde dag drie dingen mee waardoor ik andermaal over kinderen begon na te denken en waardoor ik dit stukje ging schrijven.

    Eén. Mijn vrouw en ik zaten ons blauw te ergeren tijdens een schoolvoorstelling van Midzomernachtsdroom, Schaakspier. Reden: frequent gefluister tussen twee prepubers vlak voor ons. Het stoorde grondig. Vooral omdat Shake’s dialogen veel beter waren. Net op het ogenblik dat we wilden ingrijpen, deed een andere vrouw dat. Maar… met een van onze kinderen, die met een vriendinnetje enkele ongemakkelijke stoelen verder blijkbaar ook stoorzender zat te zijn. ‘… blijft ge maar beter thuis…’, vingen we nog net op. Familiale interpellatie tijdens de pauze: het was natuurlijk weer niet de schuld van mijn dochter. ’t Is altijd de ander.

    Twee. Een shoppingkoffie aan een tafeltje bij het raam van een taverne. Een gezellig plasje inktzwarte troost midden in een propvolle drukke dag. Achter mij zat een wettelijk geregeld koppel. Hun nageslacht, in de vorm van een kind, liep rondjes in de taverne. Plotse, dreigende acceleratie van ruziënde stemmen: een theeënde dame kon die rondjes niet langer aanzien. Of kon ze niet tegen het uiterlijk van de beide verwekkers? De papa had lang haar en de mama zag er ook goed uit. Gekrakeel dus. ‘… blijft ge maar beter thuis…’, ving ik andermaal op. De dienster en de gerant werden er zelfs bijgeroepen. In stilte koos ik partij voor het kind. ‘Je mag hier wel vrij rondlopen, Sofietje’ hoorde ik de stoute papa tegen zijn kind zeggen. ‘Natuurlijk,’ beaamde ik inwendig. ‘Of hinderen uw kinderen u soms?’

    Drie. Ik stapte door de stad op weg naar een Zeer Belangrijk Gebouw. Op het trottoir ving ik een flard van twee woorden op, gewisseld tussen twee vrouwen: ‘Tante Pijn’. Ik dacht onmiddellijk te weten waarover dit ging. Een zekere gok. Een van de twee was verpleegster. Die moest haar nichtje af en toe een spuit toedienen. En dat kind zag ‘Tante Pijn’ niet graag komen.

    En alzo, terwijl de Grote Beslommeringen des Levens zich in die tijd aan mij voltrokken, stond die dag eigenlijk in het teken van kinderen. Allemaal door details: zaalgevezel, een rondje ‘dame-erger-je-niet’, twee woorden in de regen.

    Kinderen? Echte etterbakken. Engelen zonder vakbond. Mensjes op zakformaat, maar er staat reeds een hoofd op en er zit een hart in. Als je ze eenmaal koopt, heb je ze voor lange jaren. Ik wens die twee stoorzenders een babbelzieke tweeling toe die dag en nacht doortatert. Ik geef Sofietje in de Shopping nog een rondje van de baas. En deze week is Tante Spuit zelf ziek. Halleluja voor de engelen!


    01-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.13

    2013

     

    Van dozijn naar dertien.

    Misschien was het vroeger beter

    met een weerman als Armand Pien.

    Nochtans werd de aarde warmer

    en leerden we leven met Sabine

    en een frank minder op de bank.

    Toch laten we nu niet na

    u een milde wisseling te wensen

    tussen twee getallen in deze eurozone.

    Laat de koortskromme van klimaat en centen

    een frisse blos op uw wangen prenten,

    want daar komen Kerst en Nieuwjaar.

    Moge het sneeuwen op deze evenaar.

    Van op de Leerkeerkring van RENO

    wensen we u goede buien

    en grafieken die weer eens pieken.

    Thirteen@Torhout:

    our best wishes voor jong en oud.


    Joris Denoo

    voor VIVES-RENO campus Torhout


    24-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vives

    Mijn hogeschool KATHO Kortrijk gaat in fusie met KHBO Brugge & Oostende. Meteen gaat deze vervelling met een naamverandering gepaard. We worden Vives. Of (sommigen houden van hoofdletters) VIVES. Wikipedia maakt u wijzer.

    Nou, wat mij betreft: ik teken hoogstwaarschijnlijk een stopcontract met Vives, klokslag 1 september 2013. Ik wacht nog de oudnieuwbeslissingen van de regering af, in verband met dat -oenwoord: pensioen. Doén!


    02-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.'Het' gezin

    ‘HET' GEZIN

    Herfst 2012. Mijn afstudeerstudenten Lerarenopleiding Secundair Onderwijs kiezen ervoor om Het gezin Van Paemel (1903) te spelen voor hun slotproject Drama. Ik schrik me een hoedje. Ik hou niet van sociale bloedbaden (te erg), van het Oost-Vlaamse dialect (nog erger), van Vlaemsche papeters (slurp). Maar troost is nabij: de studenten schrijven hun eigen versie van het stuk, zonder de kern van de zaak uit het oog te verliezen. In het AN: het Aanvaardbaar Nederlands. In your face, Buysse! We hebben er officieel maar één luttel uur per week voor, maar dat breiden we uit tot ettelijke uren. Er doen zich ook nog andere ingrepen voor. Mijn studenten passen de namen aan. Ze introduceren de tablet in het gezin, de microgolfoven, Afghanistan en een lesbisch koppel. Dat wordt dus de microgolfovenversie van Het gezin Van Paemel. Ping!! Dit alles in het Cultureel Centrum De Brouckère in het studentenstadje Torhout, op een boogschot van het kasteel van Wijnendale. Twee werelden: de Torhoutse Van Paemels (pikante mosterd) versus de Wijnendaalse baron en barones en aanhorigheden (dure wijn). 12-12-12 wordt de magische datum, pakweg twintig dagen voor deze wereld schijnt te zullen vergaan. Twaalf studenten op de echte planken. Hopelijk straks niet ertussen. Elke dag bid ik tot mijn afgod dat er toch niet eentje ziek zou worden. Met gekrulde tenen duik ik de donkere maand december in. Break a leg.

    PS Het werd een gedenkwaardige avond: volle zaal, staande ovatie.




    ZIELSVERWANTE LINKS
  • Poëzie
  • Een blauwe plek
  • Schuine teksten
  • Moord !
  • De ongecomponeerde noot
  • Romaneske boeken
  • Satisfiction
  • Romans & Theater
  • Vreeslijke verhalen
  • Miljarden flarden

                                           COPYRIGHT JORIS DENOO
    Foto

    Blog als favoriet !

    Foto

    TAAL IS EEN AARDIG DING
    Archief per jaar
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2009
  • 2008
  • 2007
  • 2006
  • 2005

    Foto

                Opa & Wilma 2009


    Foto

                  Opa & Leo 2011
    Foto

    Wat je zegt, ben je zelf


    Foto

           Vallen en opstaan
    Foto

    Eén paar kinderen, graag


    Foto

    Het mysterie van Merlijn


    Foto

    Met Sarah & Hanne in Standaard Boekhandel Kortrijk: presentatie romandebuut HARDZIEK van Sarah Denoo
    Foto

    Me & Wilma 30 june 13
    Foto

    Me & Leo & 'Tutta'

    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!