Geraardsbergen, waar ik 30 jaar onderwijzer was, heeft een interessante blog Klik op de foto voor méér.
Hieronder volgen enkele foto's van tekeningen die ik gemaakt heb. Ze zijn uitgevoerd in wasco, potlood, houtskool, oostindische inkt of kogelpen. Vraagje: wie herkent bepaalde portretten?
Gary Brooker (Procol Harum)
Robert Vaughn (Man from U.N.C.L.E. )
zelfportret uit 1966
Richard Wright (Pink Floyd)
Walt Disney
Sammy Davis Junior
Adam Cartwright (Bonanza)
Rik Van Looy
Gerry Marsden (Gerry and the Pacemakers)
Rudi Carrell & Guy Mortier
Adam Cartwright (Bonanza)
Leonard Cohen
Marleen De Smet heeft een blog die 'fotogedichten' heet. Een aanrader! Klik gewoon op de foto om een kijkje te nemen.
Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Frankies stof tot nadenken en meevoelen Denken en emotie sluiten elkaar niet uit, maar vullen elkaar aan
09-02-2022
Niet naar de overkant
Niet naar de overkant
Waarom wensen jullie me naar de overkant?
Er is hier geen gevaar voor watersnood of brand,
de aarde beeft niet, tornado's zijn ver weg,
argumenten zat waarom ik voortdurend zeg:
Waarom jagen jullie me naar de overkant
Ik vind het hier best gezellig en amusant
ben ik te oud om iets voor ons te beslissen
of willen jullie het recht om je te vergissen?
Wat moet ik in Godsnaam aan de overkant
ik vind mijn leven boeiend en interessant
Er blijft hier op de aarde nog zo veel te doen
nog heel wat toe te voegen op mijn blazoen
Er zijn al zo veel mensen aan de overkant,
de meesten stonden nimmer in de krant.
Routine, werk en berusten was de teneur
Grijs in hun leven de overheersende kleur.
Nooit beslis ik te reizen naar de overkant
en neemt ooit een mens mij stevig bij de hand
dan nog weiger ik hierover met iemand te praten
en al mijn pijn en vreugde zomaar achter te laten.
Langzaam sluip ik naar je toe zonder dat je me kan horen. Knielend ruik ik aan je haar door mijn adem zacht bewogen. Schat, je lijkt me weer zo moe, want je blik die dwaalt verloren en het kwetst me als een schaar tot je tranen weer eens drogen...
Soms is het te veel wat je overkomt: het grijpt naar je keel en je stem verstomt
Nu is alles afgesloten, Onze handen vinden elkaar en troosten elke vinger zacht. Ik heb je lief met trage stoten en je houdt je glimlach klaar die ik koester heel de nacht
Er zitten muizen in de spouw, de pannen op het dak zijn groen, de radio speelt saaie praatjes. Ik erger mij dan bijna blauw en heb nog zo veel leuks te doen: het draaien van mijn oude plaatjes,
noteren van die vele namen, proberen wat ik schilderen kan de tuin verzorgen lijk de buur Die dia's kijken, allen samen: Wie ken ik daar vandaag nog van? En staat zijn huis nu echt te huur?
*
Ik zet de muizenval nu klaar die pannen krijgen ooit hun beurt! Met welke plaat begin ik, schat? In orde, ik heb geen bezwaar: jij steekt de kaars aan die zo geurt ik vul je glas, vertel me wat !
Dageraad met als enige zon: Ik ben wakker, mammie! De walvis van gisteravond brengt de Disneyboot opnieuw tot zinken.
Opa gaat bij de meeuwen werken. Neen, jij zal niet helpen en voor één keer vraag je me gelukkig niet: waarom? Ik hoop dat je dat op een zonnige dag wel zal mogen kunnen.
De regen spoelt strooizout van de ruiten van mijn wagen. Je komt weer thuis en ik vraag niet waarom je het eten van je mama niet wilt eten. Ik vrees dat we onze jas beter hadden opgehangen...
Uren later kilometers daar vandaan klopt een vrouw op de deur En ik vrees dat ze weduwe is sinds onlangs, en ik krijg jammer genoeg gelijk.
Het avondmaal met als enige troost de blijde hoop: Sommige dingen blijven terugkomen maar altijd opnieuw zijn ze anders: mooier of toch weer niet
Bij leesproblemen: ga met je pijltje over de tekst met ingeduwde linkermuisknop ;o)
Herfstnevel
Doorzichtige blanke slierten kil engelenhaar, verdwaald in struiken doelloos op gemaaide velden verrassend opduikend achter een bocht of een heuvelrug. Nooit gehaast, altijd onbeslist. Soms rillend rijmend op t verkleumde gras wit schimmelend op dode blaren die onzeker wachtend rusten op zoek naar de novemberzon.
Een tweede bijdrage voor de eerder genoemde wedstrijd van de gemeente ZWALM.
De Molenberg is een bekende beklimming in de Ronde van Vlaanderen. (wielerwedstrijd)
Aan de voet van de helling in de Vlaamse Ardennen vloeit de Zwalmbeek, en draait de prachtige watermolen naast de (nu gesloten) Mechelse Koekoek, een restaurant.
Dit gedicht werd eerder dit jaar ingediend voor een poëziewedstrijd, uitgeschreven door de gemeente ZWALM, met de bedoeling enkele prachtige plekjes van het dorp in de schijnwerpers te zetten.
Het gedicht werd niet weerhouden... teleurstelling, writer's block.
Elke dag opnieuw wakker worden met pijn, zorgen, het besef dat vandaag wegens je ouderdom de laatste dag kan zijn, het heeft allemaal geen zin, behalve als je een droompartner hebt, zoals ik
Vandaag
Vandaag kijk ik niet naar je foto
en luister ik niet naar 'Visions (of you)' (*)
De zon schijnt lief naar binnen
en je draait je naar mij toe.
Vandaag fiets ik niet via de Borinage
over de kasseien naar huis vierenveertig
want dat huis waar ik je eerst zag
is verkocht, dat maakt me droefgeestig.
Vandaag sta ik niet op om vier in de ochtend
zonder te stoppen op weg naar Nijmegen,
Ik was daar met jou enkele heel toffe uren
maar onze wegen kwamen mekaar nu tegen.
Vandaag laat je mij niet achter alleen
om scholieren te helpen ver weg van huis
al deed ik hetzelfde met goede moed
en vonden we elkander 's avonds weer thuis.
Vandaag hebben de kinderen op hun beurt
hun eigen gezin met hun eigen zorgen.
Ze volgen hun weg en niet steeds de onze
maar jij bent bij mij vandaag en morgen.
Vandaag schijnt de zon door het raam
of wast de regen het stof van het dak
Het is me allemaal warempel om het even
Want jij voelt je bij mij op je gemak.
Vandaag is er stramheid, niets gaat nog snel,
geen wensen meer wachtend in een lange rij;
alleen de dagen tellen, vanaf het ontwaken
genieten van één ding: jij bent bij mij!
(*) 'Visions' is een nummer van Cliff Richard. Terwijl ik in 1967, '68.... soms maanden lang mijn toekomstige vrouw niet kon gaan opzoeken of opbellen, was het beluisteren van dit lied een dagelijkse troost.
Dit is een korte schets van hoe ik mijn liefje ging bezoekenin de streek van Charleroi, per fiets vanuit Melle, hoe ik erheen fietste om haar een paar uur te kunnen zien tijdens een wekenlange cursus in Nijmegen , en hoe gelukkig ik ben met haar na 50 jaar huwelijk op 6 april a.s.
Zet de klok maar stil, doof de laatste kaars. Trek de stekker uit van elk elektrisch apparaat, leg je zachte vingers op mijn lippen, trek de dekens over ons heen. Ik hoor je adem deinen onder mijn tranen die drogen in de warmte van je ogen.
Het is voortaan de tijd om samen te zijn. Als ik de gordijnen sluit, dan is er echt niets anders meer.
Ik veeg voldaan de kriebel van mijn wang, nadat je haren zachtjes mijn hals beroerden. De geur van je huid maakt me minder bang, sinds die ijle angsten mij vervoerden.
De warmte van je adem brengt me rust na het jagen van de taken, al die lange uren, Het is zo zalig telkens jij me zachtjes kust en ik bid dat dit eeuwig mag blijven duren.
Mijn vingers harken zachtjes door het goud, dat je wijze trekken tederzoet omkadert. Een weinig zilver fluistert: je wordt oud, geniet van elk verhaal dat je doorbladert
Uit een gedicht van 11 oktober 2008 op dit blog (ik werk mijn ganse oeuvre bij)
van toepassing op deze coronatijd:
Leef je als je denkt aan later en het heden een andere richting uitstuurt omdat je een dag zoals gisteren niet meer beleven wilt en het overmorgen best eens opnieuw zou mogen worden zoals vroeger?
Well, I know it's kind of late I hope I didn't wake you But what I've got to say can't wait I know you'd understand 'Cause every time I tried to tell you The words just came out wrong So I'll have to say "I love you" in a song
Yeah, I know it's kind of strange Every time I'm near you I just run out of things to say I know you'd understand 'Cause every time I tried to tell you The words just came out wrong So I'll have to say "I love you" in a song
'Cause every time the time was right All the words just came out wrong So I'll have to say "I love you" (I love you) in a song
Dit gedicht schreef ik 12 jaar geleden, (nu herwerkt)
Het nieuwe Allerheiligen.
Als oktober op haar einde loopt en je weer op je vakantie hoopt, die de troost is van de welvaart, en de versiering van de uitvaart, zie ik de kinderen in hun graf, moeders, vaders op een draf. Nu krijgen velen eens bezoek, een poetsbeurt met een zachte doek.
Ik doe het graag nog vele jaren en blijf herinneringen bewaren door de jaren roze gekleurd.
Eens zijn jij en ik zelf aan de beurt.
Volgende keer zelfs al, misschien.
Vieren jullie vast maar Halloween!
Eergisteren, op 30 oktober stierf mijn broer Robert (68) aan een hartstilstand, net toen hij de medicamenten voor onze mama (98) betaald had in de apotheek.
Van geboorte tot overlijden droomt men iets te realiseren dat de moeite waard is ( kiezen is al de eerste onoverkomelijke hinderpaal) maar nooit raakt het af, en troost je je met de basiswaarden in het leven
Zo lang
Zodra de dageraad met uitgestoken hand als een zweep in mijn ogen flitste,
groef ik de bouwput voor mijn Babelse toren die nooit afgewerkt zou zijn .
Zo lang het zoeken duurde naar de plannen die ik zelf had moeten tekenen
bleef ik zwerven zonder te kunnen kiezen waarheen mijn stappen mij zouden leiden.
Zo lang ik doolde besefte ik niet dat ik op een rollercoaster zat die nergens stopte
tenzij iemand aan de noodrem trok, al had ik dat zelf moeten kunnen doen.
Als gewoonten en plichten mij stresseren, ongeduldig bumperklevend op mijn hielen
gaat de kans verloren rustig te kiezen tussen al die verleidelijke doodlopende straten.
Zo lang de hoopvolle zon blijft stijgen, dreigend verder weg van mijn warme Oriënt
luister ik naar gefluister van mensen die zich expert gedoopt hebben zonder ritus of water.
Zo lang groeit de wetenschap dat zij net als wij angstvallig proberen te verbergen
dat zij hun Babylonisch kunstwerk nooit zullen voleindigen op de weg die ook de onze is.
Zodra de kim begint te blozen wordt de bovenste bouwlaag stilaan onbereikbaar
en volstaat het schuilen in de koele kelder vol verwarmende gregoriaanse gezangen
die troost brengen terwijl de bouwstenen gestolen worden en de kraan dichtgedraaid
Zo blijft de molen draaien met sterren en planeten die als mensen niet te grijpen zijn
want de nacht ontvoert soms een kind dat zonder jou nooit zou geboren zijn.
Als men heden ten dage gaat daten, gebeurt het vaak dat men gemakkelijk een stap verder zet dan gewoon elkaars handjes vasthouden als eerste fysisch contact.
Je vingertoppen
Zelfs als de zon heller in ander water schittert,
zal ik je niet bedriegen,
En als de waarheid beschamend hard en pijnlijk is,
zal ik tegen jou niet liegen.
Als de stilte onze harten zalft en geen geluid ons stoort,
blijf ik met je praten,
wanneer de wind mijn schip ver buiten de haven blaast,
zal ik de vaargeul niet verlaten.
De klok houdt op met tikken als op een ochtend
ik jouw zuchtjes niet meer hoor in de keuken,
De aarde draait verder zonder ander doel
dan de luchten te doen stormen en beuken,
De zee wacht om te stijgen als na zes uur eb
zij de kans krijgt de vloed te demonstreren.
Woorden verliezen voortaan al hun betekenis
als ze je liefde en je schoonheid niet mogen eren.
Passie en lust zijn als stofjes in de bries
uit de natte neus van een losgeslagen paard;
onopgemerkt verdwijnen ze in natte dromen
even snel als ze als maar blijven komen,
Lust en passie worden geboren uit de lies
als men iets te lang en vol obsessie staart
en het hart controle verliest over de dromen
en de geest niet afremt wat kan komen.
Als de stilte onze harten zalft en geen geluid ons stoort
reik ik vol verlangen naar je hand,
wanneer mijn adem ons schip naar een verre haven blaast
Ik ben Roland Bourgoignie, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Frankie ( eurocent op forum).
Ik ben een man en woon in Everbeek (Oost-Vlaanderen) (nog steeds België) en mijn beroep is toeterniemeertoe.
Ik ben geboren op 06/01/1948 en ben nu dus 74 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Schrijven en alles wat ik daarbij nodig vind...
Bob Dylan als inspiratie, (niet)publiceren mijn frustratie, mijn gezin is mijn gratie, eerste dorpsdichter Galmaarden (2007) worden was een prestatie, dat u komt lezen is een sensatie!
Ik ben Roland Bourgoignie, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Frankie ( eurocent op forum).
