Geraardsbergen, waar ik 30 jaar onderwijzer was, heeft een interessante blog Klik op de foto voor méér.
Hieronder volgen enkele foto's van tekeningen die ik gemaakt heb. Ze zijn uitgevoerd in wasco, potlood, houtskool, oostindische inkt of kogelpen. Vraagje: wie herkent bepaalde portretten?
Gary Brooker (Procol Harum)
Robert Vaughn (Man from U.N.C.L.E. )
zelfportret uit 1966
Richard Wright (Pink Floyd)
Walt Disney
Sammy Davis Junior
Adam Cartwright (Bonanza)
Rik Van Looy
Gerry Marsden (Gerry and the Pacemakers)
Rudi Carrell & Guy Mortier
Adam Cartwright (Bonanza)
Leonard Cohen
Marleen De Smet heeft een blog die 'fotogedichten' heet. Een aanrader! Klik gewoon op de foto om een kijkje te nemen.
Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Frankies stof tot nadenken en meevoelen Denken en emotie sluiten elkaar niet uit, maar vullen elkaar aan
06-11-2020
Afscheid van mijn broer
6 november 2020 13.15 (coronalockdown)
Robert overleed op 30 oktober 2020 en wordt vandaag begraven
Well, I know it's kind of late I hope I didn't wake you But what I've got to say can't wait I know you'd understand 'Cause every time I tried to tell you The words just came out wrong So I'll have to say "I love you" in a song
Yeah, I know it's kind of strange Every time I'm near you I just run out of things to say I know you'd understand 'Cause every time I tried to tell you The words just came out wrong So I'll have to say "I love you" in a song
'Cause every time the time was right All the words just came out wrong So I'll have to say "I love you" (I love you) in a song
Een twee drie vier vijf, en ik vergeet de nul die ik gans mijn leven met iets zinvols vul.
Nul twee drie vier vijf, en ik vergeet de één. Niemand gooi ik ooit voortaan een steen , steeds strompelend op dat ene kreupel been.
Nul één drie vier vijf, en ik vergeet de twee. Zon en rust, vakantie aan de Middellandse Zee en mijn dierbaar vrouwtje altijd met mij mee.
Nul één twee vier vijf, en ik vergeet de drie kinderen van mijn kinderen die ik heel graag zie, sterk bemind door ik weet wel heel goed wie, Ze heten beiden zoals ik ook Bourgoignie.
Nul één twee drie vijf en ik vergeet de vier. Het vieren van het harde mooie leven hier, de zorgen en de dromen samen met plezier.
Nul één twee drie vier en ik vergeet de vijf, die verlangt dat ik hier nog veel jaren blijf en na elke storm opnieuw weer bovendrijf.
Een compliment voor de maaltijd vanavond, als supplement bij het werk van deze dag. Een kus voor jou, voor mij zo zeer verslavend, wat ik aanschouw dat evenaart met glans je lach.
Een vriendlijk woord terwijl we samen eten: de stress gesmoord met wat kaarslicht en muziek, het is de saus die niemand mag vergeten, zoals applaus dat komt van een trouw publiek
Ik heb je niet verzonnen. Ik heb je niet gemaakt. Maar je hebt gewonnen, me hemeldiep geraakt.
Ik kan je niets meer geven: alles hoort je reeds toe. Wat je nodig hebt in 't leven is wat ik voor je doe. Je zult me overleven, dat weten maakt me moe.
Ik heb geen andere zonnen dan de zon in je lach, dus heb ik ook gewonnen vanaf onz' eerste dag.
Waar ben je, papa? Jij ging weg, ik bleef bij mama gans alleen, en telkens ik je naam hier zeg, dan ziet ze dat ik bijna ween.
Op mijn kamer staat nog een bed: : waar komt dat dan toch weer vandaan, jij hebt het hier nog zelf gezet, de dag voor je bent weggegaan.
Nog vijf keer slapen, zei ons moe, dan breng je mij een grote broer. Je komt dan op het vliegveld toe, en daar staat hij dan, groot en stoer!
De telefoon gaat, mama is blij, ik zie: jij bent het aan de lijn ! Maar dan kijkt ze droevig naar mij en kust me, want verdriet doet pijn.
.
De werkelijkheid was nog tragischer.Toen ik naar huis belde , kon ik mijn vrouw eigenlijk niet bereiken. Een buurvrouw heeft haar dan huilend het slechte nieuws gemeld. (dit gedicht volgt eigenlijk op dat van gisteren, waarin ik vertel dat het beloofde zoontje niet mee mag naar België)
Je riep ons midden in de nacht, onrechtstreeks, zo ben je, om ons het geluk te geven. Geen ooievaar die je bracht, je was ontsnapt, ik ken je: om iets anders te beleven.
Niets doe je zo maar, je bent steeds bezig met proberen doen en te weten komen. En alles wat je nu verkent, langs je spel dat je doet leren, het kind van al mijn dromen!
Al kruip je hier nog rond,, niets is veilig in je buurt. Alles wat je grijpen kan stop je in je kleine mond of gooi je naar wie gluurt naar die kleine superman.
Je hier bij mij zien spelen en te horen hoe je praat met al die eigen klanken, dat kan me nooit vervelen, want als je lachen gaat moet ik de hemel danken.
Ook oudstrijders en weerstanders van de tweede wereldoorlog worden terecht nog heden ten dage gehuldigd, en wij moeten hun offers nooit vergeten...
Trauma van mijn opa
Met de brancard hadden we vanonder het moordend vuur ontelbare makkers gered en krijsend hierheen gebracht. Vele dagen zonder slaap onder het zwaar geschut hadden mij ondermijnd en ten slotte neergeveld.
Mijn vriend, je was bij mij toen ik gisteren ging liggen in de bunker in de nacht, en ik hoorde je adem.
Toen de zoveelste obusknal me wekte uit mijn rust tastte ik naast me naar je hand en vond alleen maar bloed.
Een opengereten buik van een onbekend soldaat, die men had neergelegd op de plaats waar jij sliep.
Mijn vriend had ik nog steeds. Ik heb het goddank overleefd en over de gruwel naverteld in naam van de gesneuvelden.
Ik ben Roland Bourgoignie, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Frankie ( eurocent op forum).
Ik ben een man en woon in Everbeek (Oost-Vlaanderen) (nog steeds België) en mijn beroep is toeterniemeertoe.
Ik ben geboren op 06/01/1948 en ben nu dus 74 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Schrijven en alles wat ik daarbij nodig vind...
Bob Dylan als inspiratie, (niet)publiceren mijn frustratie, mijn gezin is mijn gratie, eerste dorpsdichter Galmaarden (2007) worden was een prestatie, dat u komt lezen is een sensatie!
Ik ben Roland Bourgoignie, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Frankie ( eurocent op forum).
